အခန်း (၇၃) အနည်းငယ်ရှပ်ထိရုံမျှ(၂)
ဂူရွန်းဟွာ၏ နေ့တစ်နေ့သည် အရုဏ်ဦးတွင် စတင်သည်။ နေထွက်လာမှ နိုးထလေ့ရှိသူများနှင့်မတူဘဲ ဝူတန်ဂိုဏ်း၏ အခြားသော သိုင်းပညာရှင်များနည်းတူ သူမသည် နေမထွက်မီကပင် နိုးနှင့်နေပြီး မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအထက်သို့ နေမင်းပေါ်ထွက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေတတ်သည်။ သူမသည် ဂိုဏ်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် ဆရာဖြစ်သူ၏ အိပ်စက်ခြင်းကို အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေရန် အပြင်သို့ အသာအယာ ထွက်လာခဲ့သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့် သူမ၏ နံနက်ခင်းများသည် တောအုပ်ထဲသို့ သိုင်းကျင့်ရန် သွားခြင်း သို့မဟုတ် အိမ်မှုကိစ္စများ လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးလေ့ရှိသော်လည်း၊ ယနေ့တွင်မူ သူမ ဈေးသို့ သွားရမည်ဖြစ်သည်။ မသေနိုင်သော ဆေးဆရာကြီးက သူမကို ထိုသို့ ညွှန်ကြားထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဆေးဘက်ဝင် ပစ္စည်းအချို့ ဝယ်ယူရန် တာဝန်ပေးအပ်ခြင်း ခံထားရသဖြင့် လက်ထဲရှိ ငွေစက္ကူကို ကိုင်ကာ ဈေးသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
အကယ်၍ ကလေးငယ်တစ်ဦးက ဆေးပစ္စည်းများ သွားဝယ်ပါက ဆိုင်များက အရည်အသွေးနိမ့် ပစ္စည်းများသာ ပေးခြင်း သို့မဟုတ် လုံးဝမရောင်းဘဲ နှင်လွှတ်ခြင်းမျိုး ကြုံရတတ်သည်။ သို့သော် သူမတွင် ဝူတန်ဂိုဏ်း၏ ဝတ်စုံရှိနေသဖြင့် ထိုသို့ဖြစ်လာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ဝူတန်တောင်ခြေရှိ ဝါယင်မြို့တွင် မည်သူမျှ ဝူတန်ဂိုဏ်းဝင်များကို မရိုမသေ မလုပ်ရဲကြသဖြင့် ဆိုင်ရှင်များက သူမကို လိုအပ်သည်ထက်ပင် ပိုပေးကြဦးမည်ဖြစ်သည်။ မသေနိုင်သော ဆေးဆရာကြီးသည် ထိုအချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဂူရွန်းဟွာသည် သူမဝယ်ရမည့် ပစ္စည်းစာရင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းစာရင်းကို ဆေးဆရာကြီးကိုယ်တိုင် ရေးပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမသည် ရေးထားသမျှကို အမြန်ဆုံး ဝယ်ယူခဲ့သည်။
'... တော်တော်ကို ခါးတဲ့အနံ့ပဲ။'
သူမသည် ဆေးပစ္စည်းများ ထည့်ထားသော သေတ္တာကို ကိုင်ကာ ဆေးဆိုင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဆေးဆိုင်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ သူမ၏ ဗိုက်ကို ဆာလောင်စေသော အစားအသောက်မျိုးစုံ ရောင်းချနေသည့် ဆိုင်ခန်းများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မွှေးကြိုင်လှသော အစားအသောက်နံ့များကြောင့် သူမ၏ ခြေလှမ်းများ တန့်သွားသော်လည်း လုံးဝရပ်တန့်သွားလောက်သည်အထိတော့ မဟုတ်ပေ။ သူမအတွက်မူ ဆရာဖြစ်သူသည် အစားအသောက်ထက် ပို၍ အရေးကြီးပါသည်။
"ပြန်ရတော့မယ်...!"
ဆရာကြီး နိုးပြီလားမသိဘူး။ ဆရာကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာသည်နှင့်အမျှ အိပ်စက်ချိန် ပိုမိုများပြားလာသည်ကို သူမ သတိထားမိသည်။ ထို့ကြောင့် ဆရာကြီး နိုးမနိုးကို သူမ စိုးရိမ်နေမိသည်။ တဲအိမ်သို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ထမင်းက အဆင်သင့် ဖြစ်နေမလားဟုလည်း သူမ တွေးနေမိသည်။
အခြေအနေ အမျိုးမျိုးကြောင့် ဂူရွန်းဟွာသည် မသေနိုင်သော ဆေးဆရာကြီး၏ မြေးဖြစ်သူနှင့် တစ်နေ့လုံး အတူရှိနေရသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေရသော်လည်း၊ အံ့သြစရာ ကောင်းသည်မှာ... ထိုကောင်လေးသည် ဟင်းချက်ရာတွင် အလွန်ထူးချွန်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုကောင်လေးက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ သူမ သေချာမသိသော်လည်း၊ သူက ဖျတ်လတ်ဖျတ်လတ်ရှိပြီး အိမ်မှုကိစ္စများကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်မှာ သူမအတွက် အတော်လေး အထင်ကြီးစရာ ဖြစ်နေသည်။
'... ငါလည်း အဲဒီလို ဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်။'
သူမသည်လည်း ဆရာဖြစ်သူကို ကူညီနိုင်ရန်အတွက် အခြားသော အရည်အချင်းမျိုးစုံကို တတ်မြောက်ထားချင်သည်။ ထိုသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် သူမ၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားရသည်...
– သူမ ဒီနှစ်ထက် ပိုပြီး ခံမှာမဟုတ်ဘူး။
မသေနိုင်သော ဆေးဆရာကြီး၏ စကားက ဂူရွန်းဟွာ၏ ခေါင်းထဲတွင် ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
– တောက်...
သူမသည် ပါးပြင်ပေါ်သို့ မသိမသာ စီးကျလာသော မျက်ရည်များကို အမြန် သုတ်လိုက်သည်။ သူမ မျက်ရည်ကျတိုင်း အမြဲတမ်း သိနေတတ်သော ဆရာဖြစ်သူကို စိတ်မပူစေချင်ပါ။ မည်သို့ပင် ဖုံးကွယ်ထားပါစေ၊ ဆရာဖြစ်သူထံမှ ကြာရှည်ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ကျလာသော မျက်ရည်များကို ရပ်တန့်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှပါ။ ကျိုးပျက်သွားသော ဆည်တစ်ခုမှ ရေများကဲ့သို့ပင် အတားအဆီးမဲ့ စီးကျလာသော မျက်ရည်များကို အလွယ်တကူ ရပ်တန့်၍ မရနိုင်ချေ။
ထို့ကြောင့် ဂူရွန်းဟွာသည် ငိုရခြင်းကို မုန်းတီးသည်။ သူမသည် ပါးပြင်ပေါ်မှ မျက်ရည်များကို ဆက်တိုက်သုတ်ရင်း '... အကယ်၍ ဆရာကြီးသာ ဆုံးပါးသွားရင်...' ဟု တွေးနေမိသည်။ ဆရာကြီး မရှိတော့လျှင် သူမ ဘဝတွင် ဘာကျန်တော့မည်နည်း။ ဘာမှမရှိ... ဘာမှ ကျန်တော့မည်မဟုတ်သည်ကို သူမ သေချာပေါက် သိနေသည်။
မိသားစုလား?
'အဲဒီစကားလုံးကို ငါမုန်းတယ်...'
ထိုစကားလုံးကို ကြားလိုက်ရုံမျှနှင့်ပင် သူမသည် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် တွန့်ဆုတ်သွားရသည်။ ယနေ့တိုင်အောင် ဂူရုန်းဟွာသည် ထိုမှောင်မိုက်ပြီး ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော ညကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ယောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဝေဝါးနေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း ဘယ်တော့မှ မေ့ဖျောက်ပစ်၍ မရနိုင်သော မှတ်ဉာဏ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
အလင်းရောင် တစ်စက်မျှ မရှိသောနေ့၊ သူမ မိခင်၏ ငိုရှိုက်သံများနှင့်အတူ အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ငုံ့ကြည့်နေသော သူမ ဖခင်၏ အကြည့်များ။ ပြီးတော့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ဂူယန်ချွန်း၏ ပုံရိပ်...
ဂူရွန်းဟွာသည် ထိုမှတ်ဉာဏ်ကို ဘယ်တော့မှ မေ့မည်မဟုတ်ပါ။ ထိုနေ့သည် သူမ မိခင်၏ နောက်ဆုံးအချိန် ဖြစ်ခဲ့သလို၊ သူမ ဘဝရှိ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သော နေ့လည်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဝူတန်ဂိုဏ်းကရော? သူမသည် ဂိုဏ်းနှင့် ပတ်သက်လျှင်လည်း ဘာတွေးရမှန်း မသိသဖြင့် ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းလိုက်မိသည်။ မည်သူမဆို သူမကို ချဉ်းကပ်ရန် ကြိုးစားတိုင်း သူမသည် ရန်လိုသော အမူအရာကိုသာ ပြသလေ့ရှိသည်။ ထို့ပြင် ဂူရွန်းဟွာသည် နောက်မှဝင်လာသော တပည့်ဖြစ်သော်လည်း ဒုတိယမျိုးဆက် တပည့်ဖြစ်နေသဖြင့် တတိယမျိုးဆက် တပည့်များနှင့် အဆင်မပြေလှပေ။ ထို့ကြောင့် ဆရာကြီး မရှိတော့လျှင် ဝူတန်ဂိုဏ်းက သူမကို ဆက်လက် လက်ခံထားပါ့မလားဟု သူမ တွေးမိသည်။ အကယ်၍ လက်ခံထားလျှင်ပင် သူမအနေဖြင့် ဆက်နေနိုင်ပါ့မလားဟုလည်း တွေးတောနေမိသည်။
ဂူရွန်းဟွာသည် ရပ်တန့်မသွားသော မျက်ရည်များကို ဆက်တိုက် သုတ်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် တဲအိမ်အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူမသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားပြီး ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေစေရန် မိမိကိုယ်ကို သတိပေးလိုက်သည်။ ၎င်းသည် တပည့်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ လုပ်ဆောင်နိုင်သော အနည်းဆုံးအရာ ဖြစ်သည်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။
စိတ်ကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် သူမသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်... ထိုခဏမှာပင် သူမသည် လေထုထဲသို့ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသော မီးခိုးငွေ့ကဲ့သို့ပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ထိုထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်ကြောင့် ဂူရွန်းဟွာကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသော လူအချို့မှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်ကာ စကားဆိုလာကြသည်။
"... သူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ?"
"ငါတို့ကို ရိပ်မိသွားတာလား?"
"မင်းကလည်း... အဆင့်နိမ့် သိုင်းသမားလေးဖြစ်တဲ့ အဲဒီမိန်းကလေးက ငါတို့ကို ရိပ်မိသွားမယ်လို့ ထင်နေတာလား? အဲဒီမိန်းကလေးက ကောင်းကင်ဇွန်ပန်း သူရဲကောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်လို့ ပြောတာကမှ ယုံဖို့ ပိုလွယ်ဦးမယ်။"
"ပါးစပ်ပိတ်ပြီး ရှာစမ်းပါ၊ ငါတို့ တစ်ခုခုတော့ တွေ့ပြီထင်တယ်။"
ခေါင်းတွင် အနက်ရောင် ပဝါစီးထားသော လူပုလေးတစ်ဦးသည် ဂူရွန်းဟွာ ပျောက်ကွယ်သွားသော နေရာတစ်ဝိုက်ကို စတင်ရှာဖွေလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ထူးထူးခြားခြား ဘာမှရှိပုံမရသော်လည်း တစ်ခုခုတော့ လွဲနေသည်ဟု သူ ခံစားမိသည်။ ဒါဟာ... ဟင်းလင်းပြင် ဖန်တီးမှုပညာလား? မည်သူက တောအုပ်အလယ်တွင် ထိုကဲ့သို့ အရာမျိုးကို လာလုပ်ထားသနည်းဟု သူ တွေးတောရင်း မိန်းကလေး ပျောက်ကွယ်သွားသော နေရာသို့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
– ဒုန်း—!
"...!"
သို့သော် သူ၏လက်သည် မမြင်ရသော နံရံတစ်ခုနှင့် တိုးမိကာ လွင့်ထွက်သွားသည်။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုက အတော်လေး ပြင်းထန်သည်။ ထိုလူသည် ထုံကျင်သွားသော သူ၏လက်ကို နှိပ်နယ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။
'ဒါက ရိုးရိုး လမ်းလွှဲတဲ့ ပညာရပ် မဟုတ်ဘူး။'
၎င်းသည် မမြင်ရအောင် လုပ်ထားသော လမ်းလွှဲပညာအချို့ ပါဝင်သော်လည်း၊ တကယ့်တကယ်မှာမူ ခံတပ်တစ်ခု (Barrier) ဖြစ်သည်။ 'ချီ' အမြောက်အမြား ထည့်သွင်းထားသော ခံတပ်တစ်ခုပင်။
"... ဒါကို ကောင်းကင်ဇွန်ပန်း သူရဲကောင်းက လုပ်ထားတာလား?"
အခြားသူတစ်ဦးက လုပ်ထားခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ဤနေရာတွင် ထိုကဲ့သို့သော ခံတပ်ကို တည်ဆောက်နိုင်သူမှာ သူ သိသလောက် 'ကောင်းကင်ဇွန်ပန်း သူရဲကောင်း' တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ သူ၏ မိစ္ဆာဆန်သော ဂိုဏ်းခွဲခေါင်းဆောင်ပင်လျှင် ထိုကဲ့သို့သော ခံတပ်မျိုးကို မတည်ဆောက်နိုင်ပေ။
"ငါ တစ်ခုခုတော့ တွေ့ပြီထင်တယ်..."
သူရှာနေသော လူသည် ဤခံတပ်အတွင်းတွင် ရှိနေမလားဟု သူ တွေးတောနေသည်။ 'ဒါကို အရင်ဆုံး ဂိုဏ်းခွဲခေါင်းဆောင်ကို အကြောင်းကြားရမယ်။'
သူ့အနေဖြင့် ဤခံတပ်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်စွမ်း မရှိသလို၊ အတင်းအကြပ် ကြိုးစားပါကလည်း ဝူတန်ဂိုဏ်း၏ တားဆီးခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။
"ပြန်ကြစို့။"
ထိုလူက စကားဆုံးသည်နှင့် ဘေးနားရှိ လူတစ်ဦးက မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
"တကယ်ကြီး ပြန်မှာလား...?"
ထိုသူ၏ အသံနှင့်အတူ သွားကြိတ်သံများကလည်း ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ် မကျေနပ်မှုကို ပြသနေသည်။ ပဝါစီးထားသော လူသည် သူ၏ အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်သူ ဤဝက်ကဲ့သို့သော လူသည် ခုနက ပျောက်ကွယ်သွားသော မိန်းကလေးကြောင့် နှမြောနေမှန်း သိလိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ ဒူဆွမ်?"
"... ခုနက မိန်းကလေးက တော်တော်လေး ချောတယ်လေ၊ ဆရာရယ်... သူနဲ့ ပျော်ပါးပြီးမှ ပြန်ရင် မကောင်းဘူးလား?"
ဒူဆွမ်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ပဝါစီးထားသော လူမှာ သိသိသာသာပင် မျက်နှာပျက်သွားသည်။
"တောက်... မင်းကို ငါပြောထားတယ်လေ၊ ဒီမှာ ပြဿနာမရှာပါနဲ့ဆိုတာ။ မင်း အတည်ပြောနေတာလား?"
ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်း ခံရသော်လည်း ဒူဆွမ်မှာမူ ထိုစကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လျှာဖြင့် သပ်ရင်း နှမြောတသ ဖြစ်နေဆဲပင်။
"... ဒါပေမဲ့၊ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ မပျော်ရတာ ကြာပြီလေ... ဆရာ့အတွက်လည်း ကောင်းတာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား?"
"အဲဒီလို ရွံစရာကောင်းတဲ့ စကားတွေ ရပ်စမ်း။ ကလေးမလေးတစ်ယောက်ကိုတောင် မလွှတ်ပေးဘဲ ပျော်ပါးချင်နေတာလား၊ စိတ်စမ်းစမ်းပါဦး မင်းကတော့ တကယ့်အရူးပဲ!"
"ဒါပေမဲ့ သူက ဝူတန်ဂိုဏ်းဝတ်စုံကို ဝတ်ထားတာလေ၊ သူ့ကိုသာ ဂိုဏ်းခွဲခေါင်းဆောင်ဆီ ခေါ်သွားရင် ခေါင်းဆောင်က သဘောကျမှာ မဟုတ်ဘူးလား?"
"သူက ကလေးပဲရှိသေးတာ၊ သူ့ဆီက ဘာရနိုင်မှာမို့လို့လဲ...! တောက်... ကလေးတွေကိုတော့ ချန်ထားခဲ့စမ်းပါ!"
"ဟုတ်တယ်၊ ကလေးတွေကိုတော့ ချန်ထားလိုက်ပါ။"
"အေး... ဒါဆို အခုပဲ ပြန်ကြစို့—"
ထိုလူ၏ စကားများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခံတပ်အနီးတွင် ရှိနေသော လူအားလုံး၏ လှုပ်ရှားမှုများလည်း ရပ်တန့်သွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ စကားဝိုင်းထဲသို့ ထူးခြားဆန်းသစ်သော အသံသစ်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုအသံရှင်သည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ပေ။ ပဝါစီးထားသော လူသည် သူ၏ ဓားကို အမြန်ဆွဲထုတ်ကာ အသံထွက်ပေါ်လာရာဘက်သို့ လွှဲယမ်းလိုက်သည်။
– ရွှမ်း—!
သူသည် အားကုန်လွှဲလိုက်သော်လည်း လေကိုသာ ခုတ်မိလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် တစ်စုံတစ်ဦး ရှိနေသည်ကို သူ သေချာပေါက် ခံစားမိခဲ့သည်။
– ဂျွတ်—!
"အား...!"
အရိုးကျိုးသံနှင့်အတူ ဒူဆွမ်၏ ညည်းတွားသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုလူသည် ဒူဆွမ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ဂိုဏ်းခွဲခေါင်းဆောင်လောက် မကြီးမားသော်လည်း၊ အတော်လေး ထွားကြိုင်းသူ ဖြစ်သည်။
– ဘုန်း—!
ကြီးမားသော လူကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး တိတ်ဆိတ်သော တောအုပ်အတွင်း ဟိန်းထွက်သွားသော အသံကြီးကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သူ၏ လည်ပင်းသည် မည်သူကြည့်ကြည့် သေဆုံးသွားပြီဟု သိနိုင်လောက်သည်အထိ လိမ်ထွက်သွားသည်။
"မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ?"
ပဝါစီးထားသော လူက မေးလိုက်သည်။ ဒူဆွမ်၏ အလောင်းနောက်တွင် ရပ်နေသော ကောင်လေးတစ်ဦးကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုကောင်လေး၏ အနက်ရောင် ဆံနွယ်စွန်းများတွင် အနီရောင်ဖျော့ဖျော့လေးများကို မြင်နိုင်သော်လည်း၊ သူ၏ မျက်လုံးများမှာမူ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ထွက်လာသော သွေးများကဲ့သို့ နီရဲနေသည်။ အနီရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တည်ငြိမ်သော ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူသည် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။
ထိုကောင်လေးသည် ထိုလူကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အပြည့်ပါသော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ငါ ပြောလိုက်ရင်ရော မင်းတို့လို အကောင်တွေက ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ?"
ဆဲဆိုသံနှင့်အတူ ကောင်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ အရာအားလုံးကို ချက်ချင်းပင် ဝါးမြိုသွားတော့သည်။
တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေသော တောအုပ်သည် ချက်ချင်းပင် စစ်တလင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
– ဝေါ—!
ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင် ကြမ်းတမ်းပြီး ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရသော မီးတောက်များက တစ်ဧရိယာလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ဘေ ချောင် ဟု အမည်ရသော ထိုလူသည် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေမှန်း နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ ရုတ်တရက် ဘယ်ကနေ ရောက်လာမှန်းမသိသော ဤမိစ္ဆာဆန်သော ကောင်လေးက ဘယ်သူနည်း? သူသည် ဤနေရာကို ကင်းထောက်ရန်သာ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ကြုံရလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ ဝူတန်ဂိုဏ်း၏ လူများ မသိအောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ ဤကဲ့သို့သော မိစ္ဆာဆန်သော ကောင်လေးနှင့် တိုးလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပါ။
သူသည် ဒူဆွမ်၏ အလောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ပုံပျက်ပန်းပျက် လိမ်နေသော လည်ပင်းမှလွဲ၍ အခြား ဒဏ်ရာများကို ရှာမတွေ့ပေ။ သို့သော် ထိုအရာအားလုံးသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
'သူက လူသတ်ရတာကို တစ်ချက်ကလေးတောင် တွန့်ဆုတ်မနေဘူး။'
သူ့အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့ လုပ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ထို့ပြင် သူသည် လက်နက်မပါဘဲ လက်ဗလာဖြင့်သာ လုပ်ဆောင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သက်တမ်း ၂၀ ပင် မပြည့်သေးပုံရသော ဤကောင်လေးက ထိုအရာကို မည်သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သနည်း?
'ဒါ့အပြင်...'
– ဝေါ—!
"တောက်...!"
ဘေ ချောင် သည် ထိုကြမ်းတမ်းသော မီးတောက်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို သူ၏ ဓားဖြင့် ကာကွယ်ရင်း သီသီလေး ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။ ဤမီးတောက်များသည် မည်သို့သော အရာများနည်းဟု သူ တွေးနေမိသည်။
'မီးသိုင်းပညာလား...? ရှန်းရှီးနယ်မှာ ဒီလို မီးသိုင်းပညာမျိုး သုံးနိုင်တဲ့သူ မရှိသင့်ဘူးလေ...!'
ဘေ ချောင် သည် ထိုမီးတောက်များကြားတွင် တစ်ခုခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ကောင်လေးသည် ထိုထိန်းမနိုင်သိမ်းမရသော မီးတောက်များကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်ကို သူ သိလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် ထိုကောင်လေး၏ အဆင့်မှာ လူအများစု တစ်သက်လုံး ကြိုးစားသော်လည်း မရောက်ရှိနိုင်သော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရခြင်းပင်။ ဆိုလိုသည်မှာ သာမန် အဆင့်မြင့် သိုင်းသမား တစ်ဦးထက်ပင် သာလွန်နေသော ဘေ ချောင် နေဖြင့် ဤကောင်လေးကို ဘာမှလုပ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။
'ဒါ လူသားအရေခွံခြုံထားတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်လား?'
ဘေ ချောင် ထိုသို့တွေးရင်း လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားစဉ်...
"အားးးးး!"
သူ၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးမှာ ကောင်လေး၏ လက်ဖြင့် ဆံပင်မှ ဆွဲကိုင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ထိုမိစ္ဆာဆန်သော ကောင်လေးသည် သူ၏လက်များကို မီးတောက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလိုက်ပြီး ထိုလူကို အရှင်လတ်လတ် မီးရှို့သတ်ပစ်လိုက်သည်။
"... အား... အားးးးး!"
အရှင်လတ်လတ် မီးရှို့ခံရသော လူတစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံများက တောအုပ်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသော်လည်း၊ ကောင်လေး၏ ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော မျက်လုံးများမှာမူ ဤနေရာသို့ သူ စတင်ခြေချစဉ်ကအတိုင်း ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။
"ငါ အမှားအယွင်း အနည်းငယ် လုပ်မိသွားတယ်"
ကောင်လေးက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အသံကို ကြားရသောအခါ ဘေချောင် မှာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားရသည်။ ဘာမှမရှိသော နက်ရှိုင်းလှသည့် ချောက်ကမ္ဘာထဲသို့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
"အဲဒီဝက်ကို အရင်ဆုံး သူ့အတွင်းပိုင်းတွေကို မီးရှို့ပြီးမှ သတ်သင့်တာ၊ ဒါပေမဲ့ လူမသတ်ရတာ ကြာပြီဆိုတော့ မှားသွားတယ်"
ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော ကောင်လေးတစ်ယောက်က ထိုကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို ကျွမ်းကျင်နေခြင်းမှာ မည်သို့ ဖြစ်နိုင်သနည်း? ထို့ပြင် သူ၏ ရက်စက်သော စကားများနှင့် လုပ်ရပ်များသည် သူ၏ ရုပ်ရည်နှင့်လည်း လိုက်ဖက်နေသကဲ့သို့ပင်။ ဘေချွန်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်လာသော အေးစက်လှသည့် ချွေးစေးများကို ဖုံးကွယ်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"... မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ?"
"နဂိုက ငါမပြောခဲ့ဘူးလား? ငါပြောလိုက်ရင်ရော မင်းက ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ?"
"ငါတို့က ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ မင်း သိရောသိရဲ့လား..."
"အနက်ရောင် နန်းတော်ခေါင်းဆောင်ရဲ့ လက်အောက်က ယင်ကောင်တွေဆိုတာ သိသာနေတာပဲကို"
"...!"
ကောင်လေး၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဘေ ချောင် မှာ နေရာတင် အေးခဲသွားတော့သည်။
"မင်း... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."
ကောင်လေးသည် ဘေ ချောင်ထံ ဖြ ည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ မီးတောက်များသည် ပြင်းထန်သော အပူရှိန်ကို ဆက်လက်ထိန်းထားပြီး၊ ကောင်လေးသည် လမ်းတွင်ရှိသော နောက်ထပ် လူတစ်ဦးကိုလည်း သတ်ပစ်လိုက်သည်။
"အားးးးး!"
နောက်ထပ် အသည်းယားစရာ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။
"ငါလည်း မင်းကို တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ"
– ဝေါ
ဘေ ချောင် အတွက်မူ သူ၏ရှေ့သို့ တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လာသော ကောင်လေးမှာ လူသားထက် မီးတောက်များဖြင့် ဖန်တီးထားသော အရာတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ ထိုမီးတောက်များ၏ ပုံရိပ်သည် သူနှင့် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာပြီး မေးလိုက်သည်။
"ငါ မင်းတို့အကြောင်း သိပ်မသိပေမဲ့၊ စိတ်ဝင်စားစရာ တစ်ခုတော့ တွေ့လိုက်တယ်"
ဘေ ချောင် သည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကမ္ဘာကြီး တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ လူတစ်ယောက်က ထိုသို့သော အကြည့်မျိုး မည်သို့ ရှိနိုင်သနည်း? သူသည် ဂိုဏ်းခွဲခေါင်းဆောင်ထံမှ ခံစားရသော ကြောက်ရွံ့မှုမျိုးနှင့် မတူဘဲ လုံးဝထူးခြားသော ကြောက်ရွံ့မှုအသစ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ နှစ်ခုလုံးမှာ ကြောက်ရွံ့မှုပင် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ အဆင့်အတန်းမှာ လုံးဝ ကွာခြားလှသည်။ ဘေ ချောင် သည် သူ ယခု ရင်ဆိုင်နေရသော အရာမှာ မည်သို့သော အရာနည်းဟု တွေးတောနေမိသည်။
ထိုအချိန်တွင် ကောင်လေး၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မီးတောက်များက ဘေ ချောင် ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။
"... အု...!"
ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သူ၏ လက်တစ်ဖက် ပြာကျသွားသည်ကို မြင်နေရသော်လည်း သူ မအော်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ထိုကြောက်ရွံ့စရာကောင်းသော အင်အားစုထံမှ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်ကာ ထွက်ပြေးရန်သာ ကြိုးစားနေမိသည်။ ထိုအခါ မီးတောက်ကောင်လေးက ဘေ ချောင် ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"မင်းတို့ ဘာဖြစ်လို့..."
သူ၏ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများသည် နက်ရှိုင်းသော သွေးရောင်ကဲ့သို့ နီရဲတောက်ပနေသည်။
"မင်းတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ 'မိစ္ဆာချီ' (Demonic Qi) တွေ ရှိနေရတာလဲ?"
ကောင်လေး၏ မေးခွန်းနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော မီးလောင်နံ့များ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ဘေ ချောင် မှာမူ မည်သည့်အဖြေမှ မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။