အခန်း (၇၀) လျောက်သွားနေသောလူသေကောင်(၂)
လင်းလက်နေသော လပြည့်ဝန်း၊ ဖြန့်ခင်းထားသော စောင်တစ်ထည်၊ အခန်းထဲကို အနိုင်နိုင်လင်းစေရုံသာရှိသည့် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်နှင့် ထိုအခန်းထဲတွင် ရှိနေသော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး။ ဤအခြေအနေက ဘာကိုဆိုလိုသည်ဆိုတာ လူတိုင်းသိကြပေလိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်အနေဖြင့်လည်း အတိတ်ဘဝတွင် ထိုကဲ့သို့ အတွေ့အကြုံမျိုး မရှိခဲ့သည်မဟုတ်သဖြင့် လက်ရှိ မည်သို့သော အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ သို့သော် ပြဿနာမှာ ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ အခန်းထဲတွင် ရှိနေသည့် လူပင် ဖြစ်သည်။
“...မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”
နမ်ဂေါင်းဘီအာက ကျွန်ုပ်၏ မေးခွန်းကို နားမလည်နိုင်သလို ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်သည်။ သူမကိုယ်သူမ တစ်ခုခုအတွက် ပြင်ဆင်နေသည့်ပုံစံ ပေါက်နေသော်လည်း... ဒါက နမ်ဂေါင်းဘီအာ မဟုတ်ပါလား။ သူမလို ဘာမှမသိ နားမလည်သည့်သူမျိုးက တမင်တကာ ရည်ရွယ်ပြီး ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို ဖန်တီးပါ့မလား။ ထိုအချက်ကို သိနေသဖြင့် ကျွန်ုပ်က ထပ်မေးလိုက်သည်။
“သူတို့က ငါတို့အတွက် အခန်းနှစ်ခန်း သီးသန့်ပေးထားတာလေ၊ မင်းက ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ”
“...သူတို့က... အခန်းမရှိတော့ဘူးလို့ ပြောတယ်...”
“ဘယ်သူကလဲ”
“ဂိုဏ်းချုပ်က...”
ဂိုဏ်းချုပ် ဟွာဆန်း (ဇွန်ပန်းကောင်းကင်) ကလား။ ဟွာဆန်းဂိုဏ်းက ဂိုဏ်းအငယ်စားလေး မဟုတ်တာကြောင့် အခန်းပြတ်လပ်သွားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ကျွန်ုပ် ကိုယ့်ဘာသာ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ရှင်အဖိုးအိုက ရုတ်တရက် ဝင်လာသည်။
｢ဟွာဆန်းဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တွေက အခြေအနေကို ကောင်းကောင်းရိပ်မိတတ်ကြတာပဲ၊ လက်သွက်ခြေသွက်လည်း ရှိကြတယ်｣
‘...အဖိုးအိုပဲ စောစောက ဟွာဆန်းဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ မသိချင်ယောင် ဆောင်နေတာ မဟုတ်လား’
｢...ဘဝဆိုတာ တစ်ခါတလေ ဒီလိုပါပဲကွာ｣
နမ်ဂေါင်းဘီအာဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမက အဝတ်အစားလဲပြီးနေပြီဖြစ်ကာ ဆံနွယ်များကလည်း အနည်းငယ် စိုစွတ်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ လရောင်အောက်တွင် သူမ၏ ဖြူဖွေးသော အသားအရေက ပိုမိုတောက်ပနေပုံရပြီး အလွန်အမင်း လှပနေသည်။
“...ဟူး”
ဒါတောင်မှ သူမ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။ ဘယ်လောက်ပဲ ထုံထိုင်းနေပါစေဦးတော့၊ ငါတို့ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးကို ရောက်နေတယ်ဆိုတာကို သူမ တကယ်ပဲ မသိတာလား။ ကျွန်ုပ်၏ ရှေ့မှ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော နမ်ဂေါင်းဘီအာကို ကြည့်ရင်း ‘...သူမက တကယ်ကို ရူးလောက်အောင် လှတာပဲလို့တော့ ငါဝန်ခံရမယ်’ ဟု မတွေးဘဲ မနေနိုင်ပေ။ စောင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူမအပေါ် ဖြာကျနေသော လရောင်ကို ငေးကြည့်နေသည့် နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ မြင်ကွင်းက အလွန်ပင် လှပလွန်းလှသည်။ အတိတ်ဘဝ အမှတ်ရချက်များထဲမှ မိစ္ဆာဓား မထုတ်လွှတ်ခဲ့သော ကြမ်းတမ်းအေးစက်သည့် အရှိန်အဝါများက ယခုဘဝမှ နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ ခန့်ညားထည်ဝါမှု၊ လှပမှုတို့နှင့် တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။
‘သူမမျက်နှာက လက်နက်တစ်ခုပဲ’
ကျွန်ုပ် ဝန်မခံချင်သော်လည်း နမ်ဂေါင်းဘီအာ ချောမောလှပသည်ဆိုသည့် အချက်ကို ငြင်းပယ်၍မရပေ။ အထူးသဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် စိုက်ကြည့်နေရသည့် အချိန်မျိုးတွင်... အကယ်၍ အတိတ်ဘဝက ဤအသက်အရွယ်တွင်သာ သူမနှင့် ယခုကဲ့သို့ ရင်ဆိုင်ရလျှင် ကျွန်ုပ် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုနောက်သို့ ချက်ချင်း ပါသွားပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုကော? ကျွန်ုပ် စိတ်ကို ထိန်းထားနိုင်ပါ့မလား။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင်လည်း မသေချာပေ။ နမ်ဂေါင်းဘီအာက ထိုမျှအထိ မှင်တက်စရာ ကောင်းလွန်းသည်။ အတွေးပေါင်းစုံ ဝင်လာသဖြင့် ကျွန်ုပ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမထံမှ မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် ဆက်မနေသင့်တော့ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
“...တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားပုံရတယ်၊ မင်းပဲ ဒီအခန်းမှာ အိပ်လိုက်ပါ။ ငါက အစောင့်တွေဆီသွားပြီးပဲ အိပ်လိုက်မယ်”
ကျွန်ုပ် နောက်ထပ် အခန်းတစ်ခန်း ထပ်တောင်းလိုက်မည်... နမ်ဂေါင်းမျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦးအတွက်ဆိုလျှင် သူတို့ နောက်ထပ်အခန်းတစ်ခန်း သေချာပေါက် ပေးပါလိမ့်မည်။
｢ဒီငတုံးလေးကတော့...｣
ရှင်အဖိုးအို ဘာပြောမည်ကို သိနေသဖြင့် ကျွန်ုပ် နားထောင်ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ ကျွန်ုပ် ခံစားနေရသည်မှာ ဤနေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားရန်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်...
– ဆွဲလိုက်သံ
ကျွန်ုပ်၏ အဝတ်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လှမ်းဆွဲလိုက်သဖြင့် နောက်သို့ ပါသွားသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ နမ်ဂေါင်းဘီအာက ကျွန်ုပ်၏ အင်္ကျီကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက အလွတ်မပေးဘဲ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆွဲထားသည်။
“မင်း ဘာလုပ်တာ...”
“မသွားပါနဲ့”
နမ်ဂေါင်းဘီအာ ထိုစကားကို ပြောချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာက အလွန်တည်ကြည်နေသည်။ ကျွန်ုပ် သူမကို ဘာပြန်ပြောရမည်နည်း။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဘယ်လိုတုံ့ပြန်ရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။
“ဒါဆို ငါက မင်းနဲ့အတူ—”
“မရဘူးလား”
“ဆိုလိုတာက ဘာလို့ ငါက...?”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှင်က... ကျွန်မရဲ့ စေ့စပ်ထားသူလေ”
နမ်ဂေါင်းဘီအာကိုယ်တိုင်လည်း သူမပြောသည့်စကားအပေါ် မသေချာသလို ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ အမူအရာက ထူးဆန်းနေသည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင် နမ်ဂေါင်းဘီအာက တုန်ရင်နေသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ... ရှင့်လက်ကိုပဲ ကိုင်ပြီး အိပ်ပါ့မယ်...”
“ဗျာ”
ဘာ... ငါ နားကြားမှားတာလား။ အခုပဲ ငါ ဘာကြားလိုက်တာလဲ။ သူမ၏ တုန်လှုပ်ဖွယ်စကားကြောင့် ကျွန်ုပ် ကြောင်အမ်းသွားစဉ်မှာပင် နမ်ဂေါင်းဘီအာက ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ပို၍ တည်ငြိမ်သွားပုံရသည်။ ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုးက ကျွန်ုပ်ကသာ ပြောရမည့် စကားမျိုး မဟုတ်ပါလား။
“...မရဘူးလား”
“မင်း ဒီလိုစကားမျိုးတွေကို ဘယ်က သင်လာတာလဲ...”
“...ဟုန်ဝါက ဒီလိုပြောရင် အလုပ်ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်”
ဟုန်ဝါဆိုတာ ဝီဆောအာရဲ့ ဘေးမှာ အမြဲရှိနေတဲ့ အစေခံမလေး မဟုတ်လား။ သူတို့က ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်တောင် ရင်းနှီးသွားကြတာလဲ။ သူမ ပြောလိုက်သည့်စကားက အရာမထင်သဖြင့် နမ်ဂေါင်းဘီအာက အလေးအနက် စဉ်းစားနေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ ကျွန်ုပ်အတွက် ရယ်စရာ ဖြစ်နေသည်။ သူမက ထိုစကား၏ နောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကိုပင် မသိဘဲ ပြောထွက်လိုက်သည်ကို မြင်ရသည်မှာ ရယ်စရာကောင်းလှသည်... ပြီးတော့ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသူက ကျွန်ုပ် ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ် မတော်တဆ ရယ်မိသွားရာ နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ မျက်လုံးများ ဝိုင်းစက်သွားသည်။
“ရှင် ရယ်တယ်...”
“...ဆောရီး၊ ရယ်စရာကောင်းလို့ပါ”
“ရှင် ကျွန်မကိုကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်တာပဲ”
“အဲဒါက...”
သူမ စိတ်ထိခိုက်သွားမည် စိုးသဖြင့် ဆင်ခြေပေးရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ကျွန်ုပ် စကားရပ်သွားခဲ့ရသည်။ ရပ်သွားရမည်သာ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ နမ်ဂေါင်းဘီအာက ပြုံးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအပြုံးက အလွန်ပင် ဖျော့တော့သော်လည်း သူမ ပြုံးနေသည်ဆိုသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ ထို့နောက် မှော်ဝင်သွားသကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်၏လက်က နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ ပါးပြင်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရောက်ရှိသွားသည်။ ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင်ပင် သူမဆီသို့ လက်ကမ်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒီငတုံး၊ မင်း ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။ ကျွန်ုပ် ဘာလုပ်မိသွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သောအခါ လက်ကို အမြန်ပြန်ရုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရတော့ပေ။ အကြောင်းမှာ နမ်ဂေါင်းဘီအာက သူမပါးကို ထိနေသော ကျွန်ုပ်၏လက်ကို ဖမ်းဆုပ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ၏လက်မှ နွေးထွေးမှုကို ကျွန်ုပ် ခံစားလိုက်ရသည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ ပါးပြင်က အေးစက်နေသော်လည်း ကျွန်ုပ်၏လက်ကမူ ချီ အရှိန်အဝါကြောင့် နွေးထွေးနေသည်။ သို့သော် အေးစက်သော သူမ၏ မျက်နှာနှင့်မတူဘဲ ကျွန်ုပ်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူမ၏လက်က ကျွန်ုပ်လက်ထက်ပင် ပို၍ နွေးထွေးနေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက ကျွန်ုပ်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသဖြင့် ကျွန်ုပ် မသိချင်ယောင်ဆောင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်ုပ်၏လက်ပေါ်သို့ ပါးကို မှီထားရင်း နမ်ဂေါင်းဘီအာက ပြောလိုက်သည်။
“...အတူတူ အိပ်ကြရအောင်”
ထိုစကားကို ပြောနေစဉ်တွင် သူမ၏ ပါးပြင်များက ထုံးစံထက် ပို၍ နီမြန်းနေခဲ့သည်။
သန်းခေါင်ယံအချိန် ရောက်ပြီဖြစ်သည်။ တစ်နေ့လုံး လှုပ်ရှားသွားလာခဲ့ရသဖြင့် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနေသော်လည်း ယနေ့ညတွင် ကျွန်ုပ် အလွယ်တကူ အိပ်မပျော်နိုင်ပေ။ အနည်းငယ် ပွင့်နေသော ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လရောင်က အခန်းထဲသို့ တိုးဝင်နေသည်။ လရောင်က အိပ်မောကျနေသော နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ ဆံနွယ်များအပေါ်တွင် ဖြာကျနေသည်။ ကျွန်ုပ် နမ်ဂေါင်းဘီအာကို ကြည့်နေမိသည်။
｢သူမကတော့ ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားတာပဲ｣
အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသော ရှင်အဖိုးအိုက ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ သူပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ကျွန်ုပ် မသိမသာ ရယ်မိသွားသည်။
‘အဖိုးအို ဘယ်သွားနေတာလဲ’
｢ဘယ်မှ မသွားပါဘူးကွာ၊ ခဏလေး အိပ်ပျော်သွားလို့ပါ｣
‘အိပ်ရေးဝသွားတာပေါ့’
｢အေး၊ ဝတာပေါ့｣
ရှင်အဖိုးအိုက အိပ်နိုင်စွမ်းလည်း မရှိသလို ပုန်းကွယ်နေနိုင်သူလည်း မဟုတ်ပေ။ သူက တိတ်တိတ်ကလေး နေပေးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်ကို သိနေသဖြင့် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ရမလား၊ မတင်ရမလား ကျွန်ုပ် မဝေခွဲနိုင်ပေ။ အခြေအနေများ ပိုမိုပြင်းထန်လာချိန်တွင် ရှင်အဖိုးအိုက တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေပေးခဲ့သော်လည်း သူဖြစ်စေချင်သည့် အရာများကတော့ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ နမ်ဂေါင်းဘီအာက သူမပြောသည့် စကားများနောက်ကွယ်တွင် မည်သည့် လျှို့ဝှက်ရည်ရွယ်ချက်မှ ရှိမနေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမက ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ အိပ်ချင်ရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်ကို သက်သေပြသည့်အနေဖြင့် သူမက လဲလျောင်းလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ ဒါဆိုလျှင် ကျွန်ုပ် တခြားတစ်နေရာမှာပဲ သွားအိပ်သင့်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။
‘...သူမက တကယ်ပဲ အိပ်ပျော်တာ မြန်သားပဲ’
သူမ အမြဲတမ်း ဘာမှမသိသလို မျက်နှာပေးမျိုး ဖြစ်နေတာက အိပ်ရေးတွေ အရမ်းဝနေလို့များလား။ ကျွန်ုပ် ထိုကဲ့သို့ ရယ်စရာအတွေးမျိုးပင် ဝင်လာမိသည်။
｢မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ｣
‘ဘာကိုလဲ’
｢မင်းဘေးမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ ကောင်မလေးအကြောင်းလေ｣
ရှင်အဖိုးအို၏ ရုတ်တရက် မေးခွန်းကို ကျွန်ုပ် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ပေ။ အလွယ်တကူလည်း အဖြေမပေးနိုင်ခဲ့။ ရှင်အဖိုးအိုကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအချက်ကို သိနေသဖြင့် သူက ဆက်ပြောသည်။
｢သူမအပေါ် မင်းထားတဲ့ ခံစားချက်က ချစ်ခြင်းထက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရတဲ့စိတ်က ပိုများနေမှန်း ငါသိပါတယ်｣
‘...’
｢ဒီလို ခံစားရအောင် မင်းရဲ့ ဒီအသက်အရွယ်မှာ ဘယ်လိုအပြစ်တွေ ကျူးလွန်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါမသိပေမယ့်၊ သူမက ဘာလို့ မင်းကို အဲဒီလို ကြည့်နေရတာလဲဆိုတာကိုတော့ မင်းကိုယ်တိုင် သိမှာပါ｣
ကျွန်ုပ် ထိုအချက်ကို မငြင်းနိုင်ပေ။ သူမ ကျွန်ုပ်ဆီလာသည့် အခါတိုင်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိုအရာကို တွေ့နေရသည်။ သို့သော်...
ဘာလို့လဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ နမ်ဂေါင်းဘီအာက ဘဝသစ်မှာတောင် ဘာလို့ ငါ့ဘေးမှာ ရှိနေဖို့ ကြိုးစားနေရတာလဲ။ ငါ့မှာ ဘာမှမရှိတာတောင် သူမက ငါ့အပေါ် ဘာလို့ အဲဒီလို ခံစားချက်မျိုး ရှိနေရတာလဲ။ ကျွန်ုပ် အိပ်မောကျနေသော နမ်ဂေါင်းဘီအာထံသို့ လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာကို ယားယံစေသော ဆံနွယ်လေးများကို ဖယ်ရှားပေးရန် ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်၏လက်က သူမဆံနွယ်ကို ထိခိုက်တော့မည့် အချိန်တွင် —
...လသာနေတာလား...
ကျွန်ုပ်၏ အမှတ်ရချက်များထဲတွင် ခြောက်လှန့်နေသော ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသားကို ထိုးစိုက်လိုက်သော ထိုအသံကြောင့် ဆံနွယ်ကို ထိတော့မည့်လက်က ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။ ထိုမိုးရွာသောညသည် ယခုဘဝတွင် မဖြစ်ပျက်သေးပေ။ ထိုကဲ့သို့ အရာမျိုး ထပ်မံ မဖြစ်ပွားစေရန် ကျွန်ုပ် သေချာအောင် လုပ်လိုသည်။ ကောင်းကင်ယံမှ လရောင်ကတော့ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ညရောက်တိုင်း လရောင်ကို သူမ အမြဲတမ်း ငေးကြည့်နေတတ်သည်ကို ကျွန်ုပ် အမှတ်ရနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် သူမ နောက်ဆုံး ထွက်သက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည့် အချိန်ကလည်း ကျွန်ုပ်အတွက် ထင်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။
‘ဒီအချိန်အထိတော့...’
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ကျွန်ုပ် အတိတ်ဘဝက သိခဲ့သော လူနှင့် မတူတော့ကြောင်း ကျွန်ုပ် ဖြည်းဖြည်းချင်း လက်ခံလာမိသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း ၎င်းသည် မိစ္ဆာဓား မရှိတော့ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ် သူမနှင့် နီးကပ်ရန် မဝံ့ရဲသေးပေ။ အကြောင်းမှာ သူမအပေါ် ကျွန်ုပ် ခံစားရသည်မှာ မဖြစ်မနေ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဟု ဆို၍မရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အတိတ်ဘဝတွင် ကျွန်ုပ်သည် အခြားကိစ္စများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ချစ်ရန် အခြေအနေ မပေးခဲ့ပေ။
‘ဒါပေမဲ့ အခုကော?’
ကျွန်ုပ် ကိုယ့်ဘာသာ မေးခွန်းထုတ်မိသည်။ အကယ်၍ အတိတ်ကနှင့် ကွဲပြားသွားမည်ဆိုလျှင်။ ကျွန်ုပ်၏ မေးခွန်းအတွက် အဖြေကို ကျွန်ုပ် ချက်ချင်းသိသော်လည်း မသေချာပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်ုပ် တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။ အရာအားလုံးကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါ ဆုံးရှုံးခဲ့ဖူးပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့် ဒုတိယအကြိမ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ရန် ပို၍ ခက်ခဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။
‘...ငါ ကြောက်နေတုန်းပဲ ထင်တယ်’
အတိတ်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးကြောင့် ကျွန်ုပ် ကြောက်ရမည်လား၊ မကြောက်ရဘူးလား မသိတော့ပေ။ ကျွန်ုပ် လုပ်ဆောင်သမျှ အရာအားလုံးအပေါ် မသေချာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကျွန်ုပ် အမှားအယွင်းတစ်ခု လုပ်မိလျှင် အရာအားလုံး ထပ်မံ ဆုံးရှုံးရပေလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် ယခုအချိန်သည် ကျွန်ုပ် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို သေသွားနိုင်သည့် အခြေအနေဖြစ်သဖြင့် ပို၍ပင် စိုးရိမ်မိသည်။
– တွန့်သွားသံ
နမ်ဂေါင်းဘီအာက ကျွန်ုပ်၏ဘေးသို့ ပို၍ တိုးကပ်လာသည်။ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ အိပ်မက်ဆိုး မက်နေပုံရသဖြင့် ကျွန်ုပ် သူမ၏ မျက်နှာအလယ်ကို လက်ညှိုးဖြင့် ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
“...ဟွန်း”
ထိုအခါ သူမက ထူးဆန်းသောအသံလေး ပြုလုပ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထပ်မံ ရွှေ့လိုက်သည်။ ထိုအခြင်းအရာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်ုပ် မသိလိုက်ဘဲ ပြုံးမိသွားသည်။ အတိတ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ လအနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်အတွက် ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ညတာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး မကြာမီ မနက်ခင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဝေးလံသောနေရာမှ ကြက်တွန်သံများနှင့်အတူ နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ခက်ခက်ခဲခဲ နိုးထလာခဲ့သည်။ သူမက မနက်ခင်းတွင် အိပ်စက်ရသည်ကို နှစ်သက်သူဖြစ်၍ နိုးထရန် ခက်ခဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ လုံးဝ မနိုးတနိုး ဝေဝေဝါးဝါး မြင်ကွင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“နိုးပြီလား”
ဂူယန်ချွန်းက အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသည်။
‘...အိုး’
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ညက သူ့ဘေးတွင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်ကို သတိရသွားသည်။ ထိုအချက်ကြောင့်ပင် သူမသည် မည်သည့် အနံ့အသက်ဆိုးမျှမရှိဘဲ အိပ်ပျော်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ အမြဲမက်နေကျ အိပ်မက်ဆိုးများလည်း မမက်ခဲ့ရသလို၊ ပုံမှန်ထက်ပင် မနက်ခင်းတွင် နိုးထရသည်မှာ ပို၍ လွယ်ကူနေသလို ခံစားရသည်။ သူ့ကို တွေ့ပြီးနောက်တွင်မှ ထိုကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုးကို ခံစားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့ညက သူ့ဘေးတွင် တိုက်ရိုက် အိပ်ခဲ့ရသဖြင့် ထိုခံစားချက်က ပုံမှန်ထက် ပို၍ ပြင်းထန်နေသည်။
ဂူယန်ချွန်းက နမ်ဂေါင်းဘီအာကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ဒီလောက် မြန်မြန် အိပ်ပျော်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားဘူး”
“...ကျွန်မ အိပ်ချင်နေလို့ပါ”
“မျက်ချေးတွေ အရင် သွားဆေးလိုက်ဦး”
“...!”
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် သူပြောသည်ကို ကြားသည်နှင့် မျက်လုံးများကို အမြန် ပွတ်လိုက်သော်လည်း ထူးထူးခြားခြား ဘာမှ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအခါ ဂူယန်ချွန်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ညာပြောတာပါ၊ ဘာမှ မရှိပါဘူး”
“...?”
ဂူယန်ချွန်း၏ စနောက်မှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ပုံမှန်နှင့် မတူပေ။ သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါလား? အဲဒါ မဟုတ်ပါဘူး... ဘာက ကွဲပြားသွားတာလဲ။ နမ်ဂေါင်းဘီအာ အတွေးထဲ နစ်နေစဉ်တွင် ဂူယန်ချွန်းက မေးလိုက်သည်။
“ငါ အစားသွားစားမလို့၊ မင်း လိုက်မလား”
“လိုက်မ—... အိုး!”
ထိုအခါမှ နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ဘာက ကွဲပြားသွားသည်ကို သတိထားမိသွားသည်။ ဂူယန်ချွန်းက သူမကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောနေခြင်းပင်! ဒါက ဘယ်တုန်းက စဖြစ်သွားတာလဲ။ သူမကို အမြဲတမ်း တွန်းထုတ်နေတတ်သည့် ခံစားချက်ကြီးလည်း မရှိတော့ပေ။ တစ်ညတည်းနှင့်ပင်။ ထိုအချက်ကို သတိထားမိသွားပြီးနောက် နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ ရင်ထဲတွင် တဒိန်းဒိန်း ခုန်လာခဲ့သည်။
‘...ဟင်?’
ဒါ ဘာခံစားချက်လဲ။ နမ်ဂေါင်းဘီအာကိုယ်တိုင် မသိပေ။
“ဘာလဲ”
ဂူယန်ချွန်းက မေးလိုက်သောအခါ နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ခေါင်းကို အမြန်ခါလိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ သူမက မေးခွန်းပြန်မေးလိုက်လျှင် သူက သူမကို အရင်လို ပြန်ပြီး ဆက်ဆံသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဂူယန်ချွန်းက အစားသွားစားရန် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာသည်လည်း သူ့နောက်က လိုက်ရန် ထရပ်လိုက်စဉ်မှာပင် —
“သခင်လေး! ကျွန်မ ရောက်ပြီ—”
“အိုး...”
မနေ့က တစ်နေကုန် ပျောက်နေသော ဝီဆောအာက ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ပြေးဝင်လာသော ဝီဆောအာသည် သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အေးခဲသွားခဲ့သည်။ ထို့အတူ ဂူယန်ချွန်းသည်လည်း ဝီဆောအာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ အေးခဲသွားသည်။ သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ ဖြည်းဖြည်းချင်း စီးကျလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုသို့သော တိတ်ဆိတ်အေးစက်သည့် အခြေအနေတွင် တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သူမှာ နမ်ဂေါင်းဘီအာ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိလေသည်။