အခန်း (၇) ကိုးနဂါးနေ့ (၁)
ဓားသမားများ။ မိစ္ဆာတံခါးဝမှ အုန်းခဲထွက်ပေါ်လာသော မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရန် တာဝန်ရှိသည့် သိုင်းပညာရှင်များကို ထိုအမည်နာမဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမဟာမိတ်အဖွဲ့၊ မြင့်မြတ်သောမျိုးနွယ်စုကြီး လေးစု နှင့် အခြားသော နာမည်ကျော်မျိုးနွယ်စုများအတွက် ထိုသူများကို ပိုင်ဆိုင်ထားရန် လိုအပ်သည်။ မျက်မှောက်ခေတ်တွင် ဓားသမားများသည် မိစ္ဆာတံခါးဝများကို ရှင်းလင်းရသည့် အရေးကြီးဆုံးတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ကြရပြီး၊ ထိုသို့ဆောင်ရွက်ပြီးပါက အရပ်သားများ၏ ထောက်ခံမှုနှင့် ကျော်စောမှုကို ရရှိကြသည်။ ဂူမျိုးနွယ်စုတွင်လည်း ကိုယ်ပိုင်ဓားသမားများရှိပြီး အဖွဲ့ငါးဖွဲ့ခွဲထားသည်။ ကိုးနဂါးနေ့ ဆိုသည်မှာ ရှန်းရှီးဒေသရှိ မိစ္ဆာတံခါးများကို ချိတ်ပိတ်ရန်နှင့် မိစ္ဆာများကို တိုက်ခိုက်ရန် အစွမ်းကုန်ကြိုးစားခဲ့ကြသော ဓားသမားများ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို ဂုဏ်ပြုရန် ဂူမျိုးနွယ်စုဝင်အားလုံး စုဝေးကြသည့် အချိန်အခါဖြစ်သည်။ ဤအခမ်းအနားကို တစ်နှစ်လျှင် နှစ်ကြိမ် ကျင်းပလေ့ရှိပြီး ဂူမျိုးနွယ်စုအတွက် ဓားသမားအသစ်များ ရွေးချယ်သည့်နေ့လည်း ဖြစ်သည်။ ဂူမျိုးနွယ်စုနှင့်အတူ ဂိုဏ်းငယ်၊ ဂိုဏ်းကြီးများစွာလည်း ပါဝင်ဆင်နွှဲကြသဖြင့် ဂူမျိုးနွယ် သွေးရင်းများအားလုံး ထိုပွဲသို့ မဖြစ်မနေ တက်ရောက်ကြရသည်။
“ငါသေသွားရင်ရော အဲဒီပွဲ မသွားဘဲ နေလို့ရမလား”
“အဲဒီပွဲတက်ရတာထက် သေရတာက ပိုဆိုးမှာ မဟုတ်ဘူးလားခင်ဗျ…”
“သေချင်ယောင်ဆောင်ရင်ကော”
“အဲဒီလို လိမ်ညာပြီး ပွဲပျက်ကွက်ရင် ဂူမျိုးနွယ်အရှင်က သခင်လေးကို တကယ်သတ်ပစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား”
အခြေခံအားဖြင့် ပြောရလျှင် ထိုပွဲကို ရှောင်လွှဲနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ တကယ်သေခြင်းသာ ရှိသည်။ အဖြေမရှိတော့ဘူး၊ အစုတ်အလုပ်ပဲ…။ မူယွန်က ဆက်ပြောသည်။
“လာမယ့် ကိုးနဂါးနေ့ကို ဒုတိယအကြီးအကဲက စီစဉ်နေတာပါ။ သခင်လေးသာ ထပ်ပြီး ပွဲပျက်ကွက်မယ်ဆိုရင် ခန္ဓာကိုယ်ကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြတ်ပစ်မယ်လို့ သူက ပြောထားပါတယ်”
“တောက်… အဲဒီလူကြီးကိုး…”
ဒုတိယအကြီးအကဲသည် ကျွန်တော် ငယ်စဉ်ကတည်းက အကြီးအကဲများထဲတွင် အခက်ထန်ဆုံးနှင့် အတင်းကျပ်ဆုံးအဖြစ် လူသိများသည်။ ဂူမျိုးနွယ်စု၏ တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်သူကို ကောင်းမွန်စွာ သင်ကြားလေ့ကျင့်ပေးမှသာ နောင်တွင် မျိုးနွယ်စု၏ ဂုဏ်သိက္ခာသည် မြင့်မြတ်သောမျိုးနွယ်စုကြီး လေးစုကို ယှဉ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူက ယုံကြည်ထားသည်။
‘ငါ့အဖေတောင် အဲဒီလောက်ထိ မယုံကြည်ဘူး’
သူ့စေတနာကို ကျေးဇူးတင်သော်လည်း အားတိုင်း ပညာရေးနှင့် လေ့ကျင့်ခန်းများကို အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်းတတ်သဖြင့် သူသည် ကိုင်တွယ်ရခက်သော လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
“အဲဒီလိုကြားထဲကတောင် ငါက အသုံးမကျတဲ့ကောင်လို ဆက်နေနိုင်သေးတာ အတော်လေး အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ”
“ဗျာ…”
“ဘာမှမဟုတ်ဘူး၊ တစ်ယောက်တည်း ပြောနေတာ။ ဒါနဲ့ ငါတို့ ဘယ်တော့ ထွက်ကြမှာလဲ”
“ပွဲကို ကောင်းကင်ဈေးမှာ ကျင်းပမှာဆိုတော့ ရထားလုံးနဲ့သွားရင် သိပ်မဝေးပါဘူး”
“ပွဲက ကောင်းကင်ဈေးမှာလား။ ဟုတ်သားပဲ၊ ဒုတိယအကြီးအကဲကတော့ တကယ်ကို အားသွန်ခွန်စိုက် ပြင်ဆင်ထားတာပဲ”
ကောင်းကင်ဈေးသည် ရှန်းရှီးဒေသတွင် အကျော်ကြားဆုံး ဈေးဖြစ်ပြီး ဂူမျိုးနွယ်စု အရှင်သခင် သုံးဆက်တိုင်တိုင် ထောက်ခံအားပေးလာခဲ့သော ဈေးဖြစ်သည်။
‘နောင်အနာဂတ်မှာ ကောင်းကင်ဈေးက ဘာဖြစ်သွားလဲ’
ရှန်းရှီးမှာ အကြီးဆုံးဈေးအဖြစ် ဆက်ရှိနေခဲ့လား။ သူတို့မှာ ပြဿနာရှိခဲ့တာကို ကျွန်တော် မမှတ်မိတော့ပါ။ အတွေးများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။ အခြားစိုးရိမ်စရာကိစ္စများ ရှိနေသဖြင့် ဈေးအကြောင်းကို တွေးမနေနိုင်တော့ပေ။
“ဒါနဲ့ ဘာလို့ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးတာလဲ”
ကျွန်တော် အဆင်သင့်ဖြစ်ချိန်မှာ အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်နေသင့်သည်မဟုတ်ပါလား။ ကျွန်တော် အစေခံများကို ဆူပူရန် သွားလိုက်သည်။
“ဘာလို့ ဒီလောက် ကြာနေရတာ—”
စကားပင် မဆုံးလိုက်ပါ။ အစေခံများအကြားတွင် ဝီဆောအာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မဟုတ်သေး… ၎င်းသည် မျက်လုံးနှင့် မျက်နှာကို ဆံပင်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားတတ်သော၊ အမြဲတမ်း ငတုံးတစ်ယောက်လို ပုံစံရှိသည့် ဝီဆောအာ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ကျွန်ုပ်၏ နောက်ဆုံးအချိန်များတွင် ကျွန်ုပ်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေခဲ့သော ဝီဆောအာနှင့် ဆင်တူနေသည်။ သူမတို့သည် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်သည်ကို ကျွန်တော် သိပါသည်။ ဒါပေမဲ့… ဝီဆောအာနှင့် သူမ၏ အဘိုး ကျွန်ုပ်ထံ ရောက်လာကတည်းက သူမ၏ ပုံစံနှင့် အပြုအမူများကြောင့် ယခင်က ဆင်တူမှုကို ရှာမတွေ့ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ယခု ဆံပင်များကို သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်ထားသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာကို မြင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ သူမတွင် လှပကြည်လင်သော အသားအရေနှင့် နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများ ရှိသည်။ အပြာရောင်အနည်းငယ် သန်းနေသော သူမ၏ မျက်လုံးနက်များသည် မည်သည့်လူအုပ်ကြားတွင်မဆို ထင်ရှားပေါ်လွင်စေမည်ဖြစ်သည်။ အခု ဆံပင်တွေ ပြင်လိုက်တော့…
“ဆောအာက တကယ်လှတာပဲ…!”
“လူတစ်ယောက်က ဒီလောက်တောင် လှနိုင်ပါ့မလား။ သမီးကြီးလာရင် အမျိုးသားတွေ အများကြီး ငိုရတော့မယ်”
“တကယ်ပါပဲ၊ အခွင့်အရေးသာရှိရင် ငါ့သားနဲ့တောင်— အာ၊ သခင်လေး!”
ဝီဆောအာကို ချီးကျူးနေကြသော အစေခံများသည် ကျွန်တော် ရောက်ရှိလာသည်ကို တွေ့သောအခါ အရိုအသေ ပေးကြသည်။ ဝီဆောအာ၏ ဆံပင်ကို ပြင်ပေးနေသော အစေခံတစ်ဦးက ရှေ့သို့ထွက်ကာ ပြောသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်… ဆောအာကို အခမ်းအနားအတွက် အနည်းဆုံးတော့ ကြည့်ကောင်းအောင် ပြင်ပေးသင့်တယ်လို့ ကျွန်မတို့ ထင်မိလို့ပါ”
ဝီဆောအာ ဘယ်လောက်လှသလဲဆိုတာ မြင်လိုက်ရချိန်မှာ သူမတို့ စိတ်လွတ်သွားခဲ့သည်ဟု ပြောခြင်းပင်။ သူတို့ လုပ်ခဲ့သည်မှာ ဆံပင်ကို ပြင်ဆင်ပေးခြင်းသာ ရှိသေးသည်။
‘ဒါတောင်မှ သူမက တခြားလူတစ်ယောက်လို ထင်ရတယ်’
သူတို့တွင် အပြစ်ရှိသည်ကို သိသဖြင့် ကျွန်တော် ဗျစ်တောက်ဗျစ်တောက် ပြောလျှင်ပင် ဘာမှ မတတ်နိုင်မှန်း သူတို့ သိကြသည်။ ထိုစဉ် ဝီဆောအာသည် ကျွန်တော့်ထံ လျှောက်လာသည်။ သူမ၏ စိန်ကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်လုံးများကို ကျွန်တော် အလိုလို ရှောင်လွှဲမိတော့မလို ဖြစ်သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးစက္ကန့်တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ထိန်းလိုက်ရသည် — ဝီဆောအာအနေဖြင့် ကျွန်တော် ဘာတွေးနေသည်ကို သိနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
သူမ၏ ယခုမျက်လုံးများသည် အတိတ်ဘဝက ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရသော မျက်လုံးများနှင့် အလွန်ကွာခြားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲရှိ ခံစားချက်အားလုံးသည် ထိုအေးစက်သော မျက်လုံးများနှင့် လုံးဝ မတူညီပါ။
“သခင်လေး၊ အကြီးတန်းအစေခံတွေက ကျွန်မ အရမ်းလှတယ်လို့ ပြောကြတယ်”
သူမက ခပ်ပြုံးပြုံးလေး ပြောလိုက်သောအခါ ကျွန်တော့်နှလုံးခုန်နှုန်း မြန်သွားသည်။ သူမ၏ ယခုမျက်နှာသည် နောက်တစ်ကြိမ် မမြင်ချင်တော့သော ထိုအေးစက်သော မျက်နှာနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေခြင်းက ကျွန်တော့်နှလုံးကို ပိုမို ခုန်မြန်စေသည်။ ခုန်နေသော နှလုံးသားကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားသော်လည်း မလွယ်ကူလှပေ။
“သခင်လေးကော ကျွန်မ လှတယ်လို့ ထင်လားဟင်”
နောက်ဆုံးတွင် စစ်မှန်သော အပြုံးဖြင့် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေသော ဝီဆောအာကို ကျွန်တော် ပြန်လည် မဖြေကြားနိုင်ခဲ့ပါ။
ကျွန်တော်တို့ အနည်းငယ် နောက်ကျခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရထားလုံးများမှာ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ မူယွန်၊ ဝီဆောအာ နှင့် အခြားအစေခံများနှင့် စကားပြောနေစဉ်အတွင်း ခရီးစဉ်အတွက် လိုအပ်သည်များကို သူတို့ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ကျွန်တော်နှင့်အတူ မူယွန်နှင့် ဝီဆောအာ အပါအဝင် အစေခံအနည်းငယ်သာ လိုက်ပါမည်ဖြစ်သဖြင့် လျင်မြန်စွာ တက်ရောက် ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ကျွန်တော်တို့ ထွက်ခွာချိန်တွင် မှတ်ဉာဏ်ထဲ၌ စွဲထင်သွားသော မြင်ကွင်းတစ်ခုမှာ ဝီဆောအာသည် သူမ၏ပုံစံကို အဘိုးဖြစ်သူအား ပြသနေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အဘိုးဖြစ်သူက ဝမ်းနည်းရိပ်သန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
အားလုံး ရထားလုံးပေါ် ရောက်ရှိသောအခါ ကောင်းကင်ဈေးသို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
“ဝါး! မိုက်လိုက်တာ! ရွေ့နေပြီ!”
ဝီဆောအာသည် ရထားလုံး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ လျင်မြန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သော မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရင်း ပျော်ရွှင်နေသည်။ သစ်ပင်တွေက အမြန်ရွေ့နေတာပဲဟု သူမက ပြောလိုက်ရာ အစေခံတစ်ဦးက “သစ်ပင်တွေ ရွေ့နေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရထားလုံးက မြန်မြန်ရွေ့နေတာပါ။ ဆောအာက ရထားလုံးထဲမှာ ထိုင်နေလို့ သစ်ပင်တွေ ရွေ့နေတယ်လို့ ထင်တာပါ” ဟု ပြန်လည် ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။
ထိုအကြောင်းကို သိလိုက်ရသဖြင့် ‘အော်’ ဟု ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်ပြီးနောက် ဝီဆောအာသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ပြင်ပမြင်ကွင်းဆီသို့ ပြန်လည် အာရုံစိုက်သွားသည်။ သူမ၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ အစေခံများ၏ ချစ်ခင်မှုကို ရရှိထားပြီးသားဖြစ်သော ဝီဆောအာသည် ယခု သူမ၏ ရုပ်ရည် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ယခင်ကထက် ပိုမို အချစ်ခံနေရပုံရသည်။
ကောင်းကင်ဈေးသို့ ရထားလုံးဖြင့် သွားလျှင် လေးနာရီခန့် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သဖြင့် လမ်းတွင် ခဏအိပ်ရန် ကျွန်တော် စီစဉ်ထားသည်။ သန်းခေါင်ယံတွင် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ခြင်းနှင့် အစီအစဉ်များ ရေးဆွဲခြင်းတို့ကြောင့် ကျွန်တော် အိပ်ရေးပျက်နေသည်။ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာသော် ဝီဆောအာမှာ ဆူညံလွန်းသဖြင့် အိပ်မရဖြစ်နေသောကြောင့် သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ယုကွား (မုန့်) တစ်ခု ထည့်ပေးလိုက်မှသာ ကျွန်တော် အိပ်ပျော်ရန် အချိန်အနည်းငယ် ရတော့သည်။
မကြာမီ ရထားလုံးသည် ကောင်းကင်ဈေးသို့ ဦးတည်သည့် ရှင်ဝေါဟျွန် လမ်းမသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လမ်းမပေါ်တွင် လူအုပ်ကြီးဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ၎င်းမှာ ရှန်းရှီးဒေသတွင် ကျင်းပသည့် အကြီးဆုံး အခမ်းအနား ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။ ဤပွဲသည် လမ်းမထက်ကို ပိုမို သက်ဝင်လှုပ်ရှားစေပြီး ကုန်သည်များစွာအတွက် အခွင့်အရေးကောင်းများ ပေးစွမ်းသည်။
ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ၎င်းသည် ပင်ပန်းစရာနေ့တစ်နေ့သာ ဖြစ်သည်။
‘…ငါက လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ချင်နေတာကို’
အဖေ ပြန်ရောက်လာသည့်နေ့မှစ၍ လေ့ကျင့်မှု လိုအပ်နေသည်ဟု ခံစားရသည်များကို ပြန်လည် ဖြည့်ဆည်းရန် ဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် လေ့ကျင့်မှုများကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ကိုက်ခဲနေသော်လည်း အနာဂတ်အတွက် ၎င်းမှာ လိုအပ်သည်။
‘မလုပ်ရင် ငါသေနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် လုပ်မှဖြစ်မယ်’
စည်ကားလှသော လမ်းမကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ဈေးသို့ ရောက်သောအခါ ရှေ့တွင်ရှိသော လူများက ကျွန်တော့်ကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။ ‘ကောင်းကင်’ ဟု ပန်းထိုးထားသော ရွှေရောင်ပိုးထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဝဝက္ကူ အလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ကောင်းကင်ဈေး၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် မိတ်ဆက်ကာ ကျွန်တော့်ကို လာရောက် ကြိုဆိုသည်။
“ကျွန်တော်က ကောင်းကင်ဈေးရဲ့ ကိုယ်စားလှယ် ချွန်အီရှေး ပါ။ ဂူမျိုးနွယ်စုရဲ့ ကြယ်စင်လေးနဲ့ တွေ့ရတာ ဂုဏ်ယူမိပါတယ်”
“ကျွန်တော်က ဂူမျိုးနွယ်စုက ဂူယန်ချွန်း ပါ”
ချွန်အီရှေးသည် ကျွန်တော့်ဘေးပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ရင်း ဝီဆောအာကို သတိထားမိသွားပြီး အံ့ဩလွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးသွားသည်။ သို့သော် သူသည် ကျွမ်းကျင်သော ကုန်သည်ပီပီ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ချက်ချင်း ထိန်းချုပ်ကာ ကျွန်တော့်ဘက်သို့ အကြည့်ပြန်လွှဲလိုက်သည်။
“ဒုတိယအကြီးအကဲတော့ မရောက်သေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဂူမျိုးနွယ်စုရဲ့ သခင်မလေးကတော့ ပစ္စည်းတွေချပြီး အနားယူနေပါပြီ။ ဂူမျိုးနွယ် သခင်လေးကိုလည်း အနားယူလို့ရမယ့် နေရာဆီ လိုက်ပို့ပေးချင်ပါတယ်”
“…အင်း၊ ကောင်းတာပေါ့။ လမ်းပြပေးပါဦး”
ချွန်အီရှေး ကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့ပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းသည်။ ကောင်းကင်ဈေးသည် ကြီးမားမှန်း သိသော်လည်း အတိတ်မှ ပြန်လာပြီးနောက် ထပ်မံ ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် မည်မျှ ကြီးမားကြောင်းကို ပိုမို သတိပြုမိလာသည်။
‘ဒါက ဂူမျိုးနွယ်စုထက်တောင် ပိုကြီးနေတာလား’
အမှန်တော့ ဂူမျိုးနွယ်စုအရှင်၏ စရိုက်ကြောင့်လည်း နယ်မြေ မချဲ့ထွင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဂူယွန်ဆို က ရောက်နေပြီပေါ့။ သူမက ပစ္စည်းတွေ နေရာချပြီးပြီဆိုတော့ အခမ်းအနား မစမချင်း အပြင်ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဂူယွန်ဆိုက ကျွန်တော့်ကို တကယ် မုန်းတာ။ သူမနဲ့ တွေ့ရင်တော့ စိတ်ရှုပ်စရာတွေ ဖြစ်လာဦးမှာပဲ။ သူမ ထွက်မလာဘူးဆိုတာ သိရတာ စိတ်သက်သာရာ ရစေသည်။
‘သူမနဲ့ တွေ့ရလောက်အောင်တော့ ငါကံမဆိုးနိုင်ပါဘူး’
…ဆိုးနိုင်တာပေါ့။ ဧည့်ခန်းကို သွားနေတုန်းမှာပဲ ကျွန်တော် အမြဲတမ်း ကံဆိုးတတ်သည်ကို မေ့လျော့နေမိပြီး သူမနှင့် ထိပ်တိုက် တိုးလေတော့သည်။
“ရောက်ရောက်ချင်း ဒီလို ရွံစရာကောင်းတဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတာ မယုံနိုင်စရာပဲ”
ဂူယွန်ဆိုက ကျွန်တော့်ကို မြင်မြင်ချင်း ပြောလိုက်သည်။
“နေကောင်းလား၊ အစ်မကြီး”
“ငါ့ကို စကားမပြောနဲ့၊ စိတ်ရှုပ်ဖို့ကောင်းတယ်”
ဂူယွန်ဆိုက ကျွန်တော့်နှုတ်ဆက်မှုကို မကျေနပ်ဘဲ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သည့် လေသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
“နင့်အနေနဲ့ ဒီလိုနေ့မျိုးမှာ ပြဿနာမရှာဖို့ ဆင်ခြင်သင့်တယ်။ ဂူမျိုးနွယ်ရဲ့ သွေးရင်းတစ်ယောက်က အခမ်းအနားကို ဖျက်ဆီးတယ်ဆိုရင် အတော်လေး ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် နိုင်လိမ့်မယ်”
“ကျွန်တော့်အတွက် မပူပါနဲ့၊ ခဏနေရင် တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးမှာမို့လို့”
“ဘယ်သူက စိုးရိမ်နေလို့လဲ…”
ဂူယွန်ဆိုသည် ကျွန်တော့်ကို စကားပြောနေရင်း ဝီဆောအာကို သတိထားမိသွားပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။ မကြာမီ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို အရင်ကထက် ပိုမို ရွံရှာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်သည်။
“လူဆိုတာ အကျင့်ဟောင်းကို ဖျောက်လို့မရဘူးလို့ ပြောကြတာ တကယ်ပဲ။ နင်က အဲဒါအတွက် အကောင်းဆုံး သာဓကပဲ”
“…ဘာကို ရုတ်တရက်ကြီး ပြောနေတာလဲ”
“နင် နည်းနည်းလောက် ပြောင်းလဲသွားပြီလို့ ငါထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ လူတွေက မပြောင်းလဲဘူးဆိုတာ ထင်ရှားနေတာပဲ”
သူမ စကားပြောပြီးနောက် ကျွန်တော့်ဘေးမှ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သွားသည်။ သူမ ဘာကြောင့် အဲဒီလို ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်သွားတာလဲ…? ၎င်းကို ကြည့်နေသော ချွန်အီရှေး၏ မျက်နှာတွင် ချွေးစေးများ ထွက်နေသည်။
ချွန်အီရှေးက ကျွန်တော့်ကို ပြောသည်။ “အင်း… မောင်နှမတွေဆိုတာ ရန်ဖြစ်တတ်ကြတာ ထုံးစံပါပဲ။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း ငယ်ငယ်ကဆို အစ်မနဲ့ ခဏခဏ ရန်ဖြစ်ခဲ့တာ…”
“…”
ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို နှစ်သိမ့်ပေးနေဖို့ မလိုပါဘူး…။
မကြာမီ ဧည့်ခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ မျိုးနွယ်စုရှိ ကျွန်တော့်အခန်းထက် မသေးသော အခန်းဖြစ်ပြီး နေ့တိုင်း သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားသကဲ့သို့ စင်ကြယ်နေသည်။ ပိုပြီး အနားယူချင်သော်လည်း အခမ်းအနား မစမီ အချိန်အနည်းငယ်သာ လိုတော့သဖြင့် အပြင်သို့ မြန်မြန် ထွက်လာခဲ့သည်။
ကောင်းကင်ဈေး၏ အစည်းအဝေးခန်းမသည် ၎င်း၏ ကြီးမားသော အရွယ်အစားကြောင့် ဂုဏ်ယူစရာ ဖြစ်နေသည်။ ကုန်သည်တစ်ဦးချင်းစီ၏ အတိုင်းအတာကို ဆုံးဖြတ်ရန် ထိုမျှအထိ ကြီးမားအောင် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
‘ဒါတောင်မှ အတော်လေး မကြီးလွန်းဘူးလား’
“ဝါး…! အကြီးကြီးပဲ၊ ဒီလောက်ကြီးတာမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး!”
ဒီတစ်ခါတော့ ဝီဆောအာ ပြောတာကို ကျွန်တော် သဘောတူသည်။ အခန်း၏ အရွယ်အစားကို ကြည့်လျှင် ဤအခန်း၏ အရှင်သခင်မှာ သိုင်းလောကမဟာမိတ်အဖွဲ့ပင် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု အချို့က သံသယဝင်ကြပေလိမ့်မည်။
အခမ်းအနား ပထမနေ့ကို ဂူမျိုးနွယ်စု၏ ဓားသမားများကို ဂုဏ်ပြုဆုချီးမြှင့်ရန် သတ်မှတ်ထားသည်။ ဒုတိယနေ့တွင်မူ နောက်မျိုးဆက်သစ် ဓားသမားများကို ရွေးချယ်မည့် ပြိုင်ပွဲကို လူတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်မျှော်ကြမည်ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ဂူမျိုးနွယ် သွေးရင်းများအနေဖြင့် ထိုပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ရန် မလိုပေ။ ကျွန်တော့်တာဝန်မှာ ကြည့်ရှုလေ့လာရန်သာ ဖြစ်သည်။
“ငါက ကြည့်ရုံတင် ကြည့်မှာဆိုတော့ ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား”
အဲဒီလို ဖြစ်ပါစေလို့ပဲ ပြောပေးကြပါ။