အခန်း(၆၄) မသေမျိုးဆေးနတ်ဘုရား(၁)
ကျွန်ုပ် အခန်း(၆၄) မသေမျိုးဆေးနတ်ဘုရား(၁)မျက်လုံးကိုယ်ပင် မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေမိသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ နံနက်မိုးလင်း နိုးလာသည့်အခါ ကိုယ့်အခန်းထဲ၌ အဘိုးအိုတစ်ဦး ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းက မည်သူမဆို အံ့သြမိမည်မှာ အမှန်ပင်။ ထို့အပြင် သူက သာမန်အဘိုးအိုတစ်ဦးလည်း မဟုတ်ပေ။ ကောင်းကင်ဇီးပန်းပွင့် ဒိုဟွာ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် လက်ရှိတွင် ဝူတန်ဂိုဏ်း (Mount Hua Sect) ၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သလို တာအိုဂိုဏ်းများအကြား ကြည်ညိုလေးစားခြင်း အခံရဆုံးသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးလည်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဓားဧကရာဇ် ဝီဟယိုဂွန် နှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်သည်ဟု လူအများက သတ်မှတ်ထားရသည့် လေးစားဖွယ် ဓားပညာရှင်ကြီး ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော ပညာရှင်ကြီးက ကျွန်ုပ်၏ အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေခြင်းပင်။
– စွပ်ခနဲ...
သူသည် ဘယ်ကရမှန်းမသိသော လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကိုပင် သောက်လိုက်သေးသည်။ ၎င်းတင်မကသေးဘဲ... ထိုအရာက ဘာလဲ? ကင်ပုတ်တစ်ခုလား?
“အာ...”
ကျွန်ုပ် စကားပြောရန် ကြိုးစားလိုက်စဉ် ကောင်းကင်ဇီးပန်းပွင့်က လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို တားလိုက်သည်။ သူ၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် ကျွန်ုပ် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေစဉ်မှာပင် သူသည် ကင်ပုတ်ကို တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်လေသည်။
“ဆော်ရီးပဲ... ငါ နံနက်စာ မစားရသေးလို့ပါ”
“...ဗျာ?”
“ဗိုက်ဆာနေရင် ငါက သိပ်မလှုပ်ချင်ဘူး... အသက်ကြီးလာရတာ တကယ်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတယ်”
“...အော် ဟုတ်ကဲ့”
ဟင်? ဘာလဲ... ဒီလူက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ?
｢...တကယ်ကို ထူးဆန်းတဲ့ အရူးပဲ]
ရှင်အဘိုးကြီး၏ စကားကြောင့် ကျွန်ုပ် မတော်တဆ ချောင်းဆိုးမိသွားသည်။ မိမိနှင့် မျိုးနွယ်တူ တစ်ယောက်အပေါ် ဤမျှ ပြင်းထန်သော ဝေဖန်ချက်ကို မည်သို့ပေးနိုင်ရသနည်း။
｢မျိုးနွယ်တူ ဟုတ်ပါ့မလား... ဒီကလေး မွေးတုန်းက ငါက အလောင်းဖြစ်နေပြီကွ၊ အာစောင်လေးရဲ့]
ကလေး... ရှင်အဘိုးကြီး၏ အမြင်တွင် ကောင်းကင်ဇီးပန်းပွင့်သည် အလွန်ငယ်ရွယ်သော ကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ ဤအခြေအနေက တကယ်ကို ထူးဆန်းနေဆဲပင်။ လက်ဖက်ရည်နှင့် ကင်ပုတ်ကို စားသောက်ပြီးနောက် သူသည် ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ ဒီကို တန်းလာမလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကင်ပုတ်က ကြည့်ရတာ အရမ်းစားချင်စရာကောင်းနေတာနဲ့ ဝယ်စားမိသွားလို့...”
“မဟုတ်တာ... ရပါတယ်ခင်ဗျာ”
“ဟားဟား... မင်းက တကယ်ကို လိမ္မာတဲ့ကလေးပဲ”
လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ဇီးပန်းပွင့်က စတင်စကားပြောလာသည်။
“ဒါဆို မင်းက ဂူရွန်ရဲ့ မြေးပေါ့ ဟုတ်လား?”
“...မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်က ဒုတိယအကြီးအကဲရဲ့ မြေးမဟုတ်ပါဘူး”
“ဟင်? မင်းက ဂူရွန် ရဲ့ မြေးမဟုတ်ဘူးလား?”
“မဟုတ်ပါဘူးခင်ဗျာ”
ကျွန်ုပ်တို့ သွေးနီးစပ်သည်မှာ မှန်သော်လည်း ကျွန်ုပ်သည် သူ၏ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်တော့ မဟုတ်ပေ။
“ထူးဆန်းသား... သူက ငါ့ဆီကို သူ့မြေးတစ်ယောက် လွှတ်လိုက်မယ်လို့ ပြောထားတာနဲ့ ငါက မင်းကို ထင်နေတာ”
“ဒုတိယအကြီးအကဲက အိမ်ထောင်မပြုထားပါဘူး”
“ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူသိမှာလဲ... တစ်နေရာရာကနေ ကလေးတစ်ယောက် ရလာတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ”
“ဗျာ...?”
၎င်းက ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား? သူနှင့် စကားပြောလေလေ၊ သူက ပို၍ ထူးခြားလေလေ ဖြစ်နေသည်။
｢ဂိုဏ်းရဲ့ ရတနာကို အရက်သောက်ပြိုင်ပွဲမှာ လောင်းကြေးထပ်ခဲ့တဲ့ လူဆိုတော့ ပုံမှန်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူး]
ရှင်အဘိုးကြီး၏ မှတ်ချက်ကြောင့် ကျွန်ုပ် အပြင်သို့ ချောင်းဆိုးသံ မထွက်အောင် ထိန်းလိုက်ရသည်။ မှန်ပါသည်၊ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း လောင်းကြေးတစ်ခုကြောင့် ဂိုဏ်းရတနာကို ရှုံးခဲ့သည့်လူ မဟုတ်ပါလား? သို့သော် သူက ထိုသို့လုပ်မည့်လူမျိုးနှင့်တော့ မတူပေ... သူက တကယ့် တာအိုပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။
“ငါ ဒီကိုလာမယ်ဆိုတာကို မင်းသိနေတာဆိုတော့၊ ဒုတိယအကြီးအကဲဆီက စာရထားလို့ပေါ့ ဟုတ်လား?”
“ဟုတ်ပါတယ်၊ သူက ရတနာကို လာပေးမယ့်သူက သူ့မြေးမို့လို့ ကောင်းကောင်းဆက်ဆံပေးဖို့ ပြောထားပါတယ်”
မြေး ဟူ၍လား... ထိုသို့ ခေါ်ဝေါ်ခံရခြင်းကို မကျွမ်းကျင်သဖြင့် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေမိသည်။ သို့သော် ဒုတိယအကြီးအကဲက ထိုသို့ စာရေးလိုက်ခြင်းကလည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိလှသည်။ ကောင်းကင်ဇီးပန်းပွင့်က ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလာသည်။
“အခုလို မနက်စောစောစီးစီး ရောက်လာတာကိုတော့ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ရောက်နေပြီဆိုတာ ကြားလိုက်ရတော့ ငါ မစောင့်နိုင်တော့လို့ပါ”
ဒါကြောင့်မို့လို့ လူတစ်ယောက် အိပ်ပျော်နေတုန်း အခန်းထဲကို ဇွတ်ဝင်လာတာလား...? ယခု စဉ်းစားကြည့်ပြန်လျှင်လည်း ဤကိစ္စသည် သူတို့ဂိုဏ်း၏ အထိမ်းအမှတ် ရတနာနှင့် ပတ်သက်နေသဖြင့် သဘာဝကျသည်ဟု ဆိုရမည်။
“...ဟူး၊ အဲဒီရတနာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါလုပ်ခဲ့တာကို ကြားတော့ တခြားအကြီးအကဲတွေရဲ့ ဆူပူကြိမ်းမောင်းတာ ခံခဲ့ရတာတွေကို အခုထိ မှတ်မိနေတုန်းပဲ”
“...”
ဟင်? သူက ရတနာအပေါ် နောင်တရမှုနဲ့ တာဝန်သိစိတ်တော့ ရှိနေတာပဲလား? ဟုတ်တယ်မလား ရှင်အဘိုးကြီး?
｢...ငါ့ကို မမေးနဲ့]
ရှင်အဘိုးကြီး၏ တုန်ယင်နေသော အသံတွင် ရှက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး နောက်တစ်ခါ ထပ်မဖြစ်စေရဘူး... အဲဒီလူတွေနဲ့ ငါ ထပ်ပြီး အရက်သောက်မိရင် ငါက လူမဟုတ်ဘဲ တိရစ္ဆာန်ပဲ ဖြစ်ရတော့မယ်”
သူပြောသော ‘အဲဒီလူတွေ’ ဆိုသည်မှာ ဒုတိယအကြီးအကဲလည်း ပါဝင်မည်ဟု ကျွန်ုပ် ထင်မိသည်။ ထိုမျှ ကြီးကျယ်သော ပုဂ္ဂိုလ်များ ဆုံတွေ့ကြခြင်းမှာ မည်သို့သော အစည်းအဝေး ဖြစ်နိုင်သနည်း။ သို့သော် ထိုအချက်ကြောင့် ကောင်းကင်ဇီးပန်းပွင့်၏ ခန့်ညားထည်ဝါမှုအပေါ် ကျွန်ုပ်၏ မျှော်လင့်ချက်များမှာ ချက်ချင်းပင် ကြေမွသွားရသည်။ ရှင်အဘိုးကြီး၏ မျှော်လင့်ချက်များ နည်းတူပင်။
｢ဘာလို့ ငါ့ကိုပါ ဆွဲထည့်နေတာလဲ!]
အဘိုးကြီး အခုထိ လုပ်ခဲ့တာတွေကို ပြန်ကြည့်ဦးလေ၊ အဘိုးကြီးအပေါ် ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လေးစားမှု ထားနိုင်မှာလဲ?
｢မင်း စောက်ကလေး... ငါက ဒီလို ဆက်ဆံခံရမယ့် လူမျိုးမဟုတ်ဘူးဟ]
ဟုတ်ပါပြီ၊ အဘိုးကြီးက လူမဟုတ်ပါဘူး၊ သရဲပါ။
ကောင်းကင်ဇီးပန်းပွင့်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ကျွန်ုပ်ကို ပြောသည်။
“ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ရတနာက ဘယ်မှာလဲ ကလေး?”
အနည်းငယ် စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ရတနာအကြောင်းကို နောက်ဆုံးတွင် မေးလာခဲ့သည်။
“ရတနာက ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိပါတယ်”
“...ကြားရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ ဒါဆိုရင်—”
“ဒါပေမဲ့ အခုချက်ချင်းတော့ မပေးနိုင်သေးပါဘူး”
“ဟင်...?”
ကျွန်ုပ် ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ပြင်လိုက်သောအခါ ကောင်းကင်ဇီးပန်းပွင့်မှာ ဆွံ့အသွားသည်။ သူသည် အခန်းလယ်တွင် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်လေသည်။
“ငါက အတုလို့ ထင်နေတာလား?”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်က ငယ်သေးပြီး လေ့လာစရာတွေ အများကြီး လိုနေသေးတယ်ဆိုပေမဲ့၊ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရှိနေတာ ဝူတန်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဆိုတာကိုတော့ သေချာပေါက် သိပါတယ်”
သူ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသော်လည်း လေထုထဲတွင် လွင့်ပျံနေသော ဇီးပန်းရနံ့များနှင့် သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် လှုပ်ရှားလာသော ချီ အရှိန်အဝါများ။ သူ့ကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဤပုဂ္ဂိုလ်သည် ကောင်းကင်ဇီးပန်းပွင့် ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ် သိနိုင်ပါသည်။
ကောင်းကင်ဇီးပန်းပွင့်က မေးသည်။ “ဒါဆို ဘာလို့လဲ?”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်က ဒုတိယအကြီးအကဲနဲ့ မတူဘဲ၊ ဒီကိစ္စကို မှန်ကန်တဲ့ နည်းလမ်းအတိုင်း လုပ်ချင်လို့ပါ။ ကျွန်တော် ဂူယန်ချွန်း ဟာ ဂူမျိုးနွယ်စုကို ကိုယ်စားပြုပြီး ဝူတန်ရဲ့ ရတနာကို ပြန်လည်ပေးအပ်ဖို့ ဒီကို လာခဲ့တာပါ”
စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ကျွန်ုပ် မသိလိုက်ဘဲ တံတွေးမြိုချမိသည်။ မနက်စောစောစီးစီး ဤသို့သော အလုပ်များကို လုပ်နေရသည်မှာ တကယ့်ကို ပင်ပန်းစရာပင်...
｢အခု ဒီမှာတင် ပေးလိုက်ရင် မပြီးဘူးလား?]
မသိချင်ယောင် မဆောင်ပါနဲ့၊ ဒါက အစကတည်းက စီစဉ်ထားပြီးသားပဲလေ...
｢မင်းရဲ့ အာရုံခံစားမှုတွေက ဒီလိုအချိန်မျိုးကျရင်တော့ ကောင်းသား... တခြားအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကျရင်တော့ အသုံးမကျပေမဲ့]
ဒီလူက မနက်အစောကြီး အခန်းထဲကို ရုတ်တရက် ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်လည်း မသိခဲ့ဘူးလေ။ ကောင်းကင်ဇီးပန်းပွင့်က ကျွန်ုပ်၏ စကားကို ဖြတ်မပြောဘဲ ကြည့်နေသည်။ ကျွန်ုပ် အဆုံးထိ ပြောသည်ကို နားထောင်ပေးမည့် ပုံစံပင်။
“ဒါကြောင့် ဝူတန်ဂိုဏ်းထဲမှာ မဟုတ်ဘဲနဲ့ ရတနာကို ဒီအတိုင်း မပေးနိုင်ပါဘူး”
“နားလည်ပါပြီ... ဒါပေမဲ့ ကလေး၊ မင်း တစ်ခုခုကို မေ့နေပုံပဲ”
ဘာကိုလဲဟု ကျွန်ုပ် မေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ပါးစပ်က လှုပ်မရတော့ပေ။ ကျွန်ုပ်၏ ပခုံးများကို ဖိနှိပ်ထားသော ကြီးမားလှသော ဖိအားကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာသည်။ သူ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်မှ အခန်းတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားစေသည့် ချီ အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မင်း စကားကို နားမထောင်ဘဲ အင်အားသုံးပြီး ငါ အဲဒါကို ယူသွားလို့ရတယ်ဆိုတာ မေ့နေတာလား?”
ကျွန်ုပ် ဖိအားကို အံတုရင်း ချီ ကို စတင်လည်ပတ်စေလိုက်သည်။ ၎င်းသည် အကောင်းဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် မဟုတ်နိုင်သော်လည်း အသက်ရှူနိုင်ရန် ကျွန်ုပ် လုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်ဇီးပန်းပွင့်၏ ကနဦး ရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ် သိလိုက်သည်။ ပထမဆုံး သက်သေမှာ အမြဲတမ်း စကားများလှသော ရှင်အဘိုးကြီးသည် ယခုအခါ ငြိမ်သက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ‘ကျွန်တော် ချီ ကို အသုံးပြုနေနိုင်သေးတယ်’ ဆိုသည့် အချက်ပင်။ ကောင်းကင်ဇီးပန်းပွင့်သည် ကျွန်ုပ်၏ စွမ်းရည်ကို သိလိုသဖြင့် ချီ ကို အသုံးပြုနိုင်ရန် နေရာအနည်းငယ် ချန်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအရာများ အဘယ်ကြောင့် ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မသိသော်လည်း၊ သူက စမ်းသပ်လိုလျှင် ကျွန်ုပ် ရင်ဆိုင်ရမည်သာ။ ဤနတ်မိစ္ဆာများ စိုးမိုးသည့် လောကတွင် အားနည်းနေပါက မည်သည့်အရာမှ လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ချီ ကို ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်စေပြီးနောက် ဖိနှိပ်ခံထားရသော ပခုံးများမှာ ပြန်လည် လှုပ်ရှားနိုင်လာသည်။
“...ဝိုး”
ကောင်းကင်ဇီးပန်းပွင့်မှာ အထင်ကြီးသွားပုံရသည်။ ကျွန်ုပ် မနည်း အောင့်အည်းခံနိုင်ရည်ရှိနေစဉ် အသံမှာ တုန်ယင်လျက် ထွက်လာသည်။
“...ရှင် လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ဘူး”
“ဘာလို့လဲ”
– ဝုန်းးးး!
ဖိအားမှာ ပို၍ လေးလံလာသည်။ ဤအရူးကြီး၊ မေးခွန်းမေးပြီးမှ ဘာကြောင့် ဖြေရခက်အောင် ပိုလုပ်နေရသနည်း။
“အု...”
ကျွန်ုပ် ညည်းညူရင်း ချီ ကို ပိုမို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ မှန်ကန်သော အဖြေဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ် ထင်မိသည်။
｢အများကြီး မသုံးနဲ့ဦး၊ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး သောင်းကျန်းလာဦးမယ်]
‘သိပါတယ်...!’
ကျွန်ုပ်၏ ပခုံးတစ်ဝိုက်တွင် မီးလျှံအရှိန်အဝါများ ဝန်းရံလာသည်။ သို့သော် မီးလျှံများကို ပိုမိုကြီးထွားမလာစေဘဲ ဖိသိပ်ထားလိုက်သည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်လိုက်သဖြင့် ကျွန်ုပ် စကားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောနိုင်လာသည်။
“အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ရှင်ဟာ ဝူတန်ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သေချာပေါက် သိပါတယ်”
ကောင်းကင်ဇီးပန်းပွင့်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။
“ဒါတောင်မှ၊ မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်ကို ငါ သဘောမကျလို့ ရတနာကို ဒီအတိုင်း ယူသွားမယ်ဆိုရင် မင်း ဘာလုပ်မှာလဲ?”
“အဲဒီလိုသာဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် ဘာမှ မတတ်နိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော် သေမှာမဟုတ်တဲ့အတွက်... ဂိုဏ်းကို ပြန်ရောက်ရင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အစီရင်ခံရုံပါပဲ”
“ဟားဟား... နောက်ဆက်တွဲတွေကို ထည့်မစဉ်းစားဘူးပေါ့လေ။ မင်းက ဂူချောအွန် နဲ့ တကယ်တူတာပဲ”
ဗျာ...? ၎င်းသည် ယခုနှစ်အတွင်း ကျွန်ုပ် ကြားဖူးသမျှတွင် အဆိုးဝါးဆုံး စော်ကားမှုပင်... သို့သော် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသည်ကို မပြနိုင်သဖြင့် အတင်းအကျပ် ပြုံးပြလိုက်ရသည်။
｢...ဘာလဲဟ၊ အဲဒီ မင်းရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မျက်နှာကြီးက]
.
.
.
ကောင်းကင်ဇီးပန်းပွင့်၏ စကားနှင့်အတူ အခန်းတစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေသော ချီ များသည် ချက်ချင်း ကွယ်ပျောက်သွားသည်။
“အပြင်မှာ ရှိလား?”
ကောင်းကင်ဇီးပန်းပွင့်၏ ခေါ်သံကြောင့် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသူမှာ မနေ့ညက ဝူတန်သို့ သွားခဲ့သော ရှင်ဟွန်း ဖြစ်သည်။
“ရှိပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်”
သူက သူ့ကို အထဲသို့ ခေါ်လိုက်ခြင်းလား? ...ဒါက ကျွန်တော့်အခန်းဆိုတာ သူတို့ မသိကြဘူးလား?
“ဂူမျိုးနွယ်စုက ဧည့်သည်တွေ ပြင်ဆင်ပြီးတာနဲ့ ငါတို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်သွားကြမယ်၊ အဲဒီအကြောင်းကို အကြီးအကဲတွေကို ပြောလိုက်ဦး”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဂိုဏ်းချုပ်”
ရှင်ဟွန်း ထွက်သွားပြီးနောက်၊ ကောင်းကင်ဇီးပန်းပွင့်က အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေသော ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။
“ဟိုးအရင်က၊ ဂူရွန်းက မင်းအကြောင်း ငါ့ကို ပြောဖူးတယ်”
“ဒုတိယအကြီးအကဲကလား?”
“ဟုတ်တယ်၊ သူက မင်းဟာ ပြဿနာတွေ အမြဲရှာတတ်တဲ့သူမို့လို့ ကိုင်တွယ်ရခက်တယ်လို့ အမြဲပြောလေ့ရှိတယ်”
“...ဟားဟား”
အဲဒီအဘိုးကြီးက အပြင်လူကို ကျွန်တော့်အကြောင်း အတင်းပြောထားတာလား...?
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူက အခုကျတော့ သူ တစ်ခါမှ မသုံးဖူးတဲ့ စကားလုံးတွေ သုံးပြီး မင်းအကြောင်းကို ကြွားလုံးထုတ်နေတယ်”
“...ကျွန်တော့်အကြောင်း ကြွားနေတယ် ဟုတ်လား?”
“ဟုတ်တယ်၊ သူ ကြည့်ရတာ အရမ်းကို ပြောင်းလဲသွားလို့ ငါတောင် မေ့လို့မရဘူး”
“...ဟမ်း”
ကောင်းကင်ဇီးပန်းပွင့်က ရယ်မောသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ မနက်စောစော လာမိတာတင်မကဘဲ မင်းကို အနည်းငယ် ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဆက်ဆံမိသွားလို့”
သူ့စကားကို ကြားပြီးနောက် ကျွန်ုပ်၏ အသံကို ပြန်ကောင်းအောင် ချောင်းတစ်ချက် ဆိုးလိုက်သည်။
“...ကျွန်တော် အများကြီး လိုအပ်နေသေးတယ်ဆိုတာ သိပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ရှင် ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲဆိုတာ နားမလည်ပေမဲ့ ရှင့်မှာ ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက် ရှိမှာပါ”
｢မင်း လျှာမှာ သကြားသုတ်ထားတာလား၊ စကားကို တကယ် ပြောတတ်တာပဲ...]
ကျွန်ုပ်ရှေ့တွင် ရှိနေသောသူမှာ သူသာ အလိုရှိလျှင် တောင်တစ်လုံးကိုပင် အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သော စွမ်းအားရှင်ကြီး ဖြစ်နေသဖြင့် ကျွန်ုပ် တစ်ခုခုတော့ လုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။
“ဂူရွန်းက ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ငါ ရတနာပြန်တောင်းတိုင်း ဘယ်တုန်းကမှ နားမထောင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခု သူ ဘာကြောင့် ပြန်ပေးတာလဲဆိုတာ မင်းသိလား?”
“မသိပါဘူးခင်ဗျာ”
“သူက မင်းကို လမ်းညွှန်ပေးဖို့ ငါ့ကို ပြောထားတယ်”
“...ဗျာ?”
ကျွန်ုပ် ဆွံ့အသွားသည်။ ဒုတိယအကြီးအကဲက ဘာပြောလိုက်တယ်? သူ ကိုယ်တိုင်လာရမှာ ပျင်းလို့ ကျွန်တော့်ကို ရတနာ ပေးလိုက်တာလို့ပဲ ထင်နေခဲ့တာ။ ...ပြီးတော့ အရက်သောက်ပြိုင်ပွဲမှာ နိုင်ခဲ့တဲ့ ရတနာကို နှစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် ပြန်မပေးဘဲ ထားခဲ့တယ်ဆိုတာကလည်း ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။
ကောင်းကင်ဇီးပန်းပွင့်က ကျွန်ုပ်၏ အတွေးများကို လျစ်လျူရှုကာ ရယ်မောရင်း ဆက်ပြောသည်။
“...ဒါပေမဲ့ ငါ့အမြင်မှာတော့ မင်းက အဲဒါကို လိုအပ်ပုံမရဘူး”
“မဟုတ်တာ... ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး—”
“ကလေး၊ နှိမ့်ချလွန်းတာက အဆိပ်ဖြစ်စေနိုင်တယ်၊ ဝူတန်ရဲ့ နဂါးဓားရှင်က ဒီမျိုးဆက်ရဲ့ အတော်ဆုံး ပါရမီရှင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ အရင်က ယုံကြည်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကို မြင်ပြီးနောက်မှာတော့ ငါ့စိတ်ကူး ပြောင်းသွားပြီ”
ထိုစကားအပေါ် ကျွန်ုပ် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။ ကျွန်ုပ်၏ အတိတ်ဘဝတွင် ထိုသို့သော စကားမျိုးကို ကြားရန် မဆိုထားနှင့်၊ စိတ်ကူးပင် မယဉ်ဖူးပေ။ သို့သော် ကျွန်ုပ် အတိတ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးမှသာ ဤစကားများကို ကြားခွင့်ရခြင်းအပေါ် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ သို့သော်လည်း ကျွန်ုပ် ဘာတတ်နိုင်မည်နည်း... လက်လျှော့လိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။ ဤချီးမွမ်းစကားများကို အရှက်မရှိဘဲ လက်ခံရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို ကျွန်တော် ဘာလုပ်သင့်လဲ”
“...ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?”
“ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့် ရှင်က လမ်းညွှန်ပေးဖို့ မလိုဘူးလို့ ထင်နေပုံပဲ... ဒါပေမဲ့ ချီ ရတနာစေ့ တစ်ခုတည်းနဲ့တော့ မလုံလောက်လောက်ဘူး”
“မဟုတ်ဘူး၊ ငါထင်တာတော့ ချီ ရတနာစေ့ တစ်ခုတည်းနဲ့တင် လုံ—”
“အော်! ဟုတ်သားပဲ၊ ငါတို့ အဲဒါကို လုပ်လို့ရတာပဲ”
“ဗျာ?”
“ကောင်းပြီလေ၊ ငါတို့ အပေါ်ရောက်မှ အဲဒီအကြောင်း ပြောကြတာပေါ့”
ဘာလဲဆိုတာကိုတောင် မပြောဘဲ ကိုယ့်ဘာသာ ဆုံးဖြတ်နေရတာလဲ...!
“ဟုတ်ကဲ့... နောက်မှ တွေ့ကြတာပေါ့”
｢မင်းကတော့ သူ့ကို ပြန်တောင် မပြောရဲဘူးပေါ့]
...ဟမ်း။
“အေးပါ၊ မင်း အပေါ်ရောက်ရင် ငါ့ဆီကို လာခဲ့ဦး၊ ငါတို့ ပြောစရာတွေ အများကြီး ရှိပုံရတယ်... ဥပမာ အကျိုးဆောင်ခတို့ ဘာတို့ပေါ့”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကောင်းကင်ဇီးပန်းပွင့်က ကျွန်ုပ်၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ သိုလှောင်ထားတဲ့ အဲဒီ ချီ”
“...!”
ပြုံးရွှင်လျက် ပြောလိုက်သော ကောင်းကင်ဇီးပန်းပွင့်၏ စကားကြောင့် ကျွန်ုပ် မတုန်ယင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ၊ သူ သတိပြုမိသွားပြီလား?
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဂိုဏ်းချုပ်”
“ကောင်းပြီ၊ နံနက်စာစားပြီးမှ ငါ့ဆီလာခဲ့။ ဗိုက်ဆာနေတာက မင်းအတွက် မကောင်းဘူး”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကောင်းကင်ဇီးပန်းပွင့်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ထွက်သွားသည်— နေပါဦး၊ ဘာလို့ တံခါးကနေ မသွားဘဲ ပြတင်းပေါက်ကနေ သွားတာလဲ...?
｢...တကယ့်ကို အရူးပဲ... တကယ်ကို]
... ...ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ရှင်အဘိုးကြီးရဲ့ စကားကို ကျွန်တော် သဘောတူရမည်ဖြစ်သည်။
မုန်တိုင်းတစ်ခု ပြီးဆုံးသွားသကဲ့သို့၊ ကျွန်ုပ်သည် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ မူယွန်သည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို စောင့်နေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
“ဘာ... မှ မဟုတ်ပါဘူး”
သူ ကြည့်ရတာ သရဲမြင်လိုက်ရသည့် အလားပင်။ ကျွန်ုပ် မူယွန်ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး ဝီဆောအာ ကို ရှာလိုက်သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ထိုမိန်းကလေးသည် မနက်မိုးလင်းသည်နှင့် ကျွန်ုပ်၏ တံခါးကို လာခေါက်နေကျဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တွင် မတွေ့ရပေ။
“သူ ဘယ်မှာလဲ?”
“...ဝီဆောအာ အကြောင်း ပြောတာလား?”
“အေးလေ၊ ပြီးတော့ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်နေတာလဲ?”
“...ကျွန်တော် ဂိုဏ်းချုပ် ကောင်းကင်ဇီးပန်းပွင့်နဲ့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ခွင့် ရခဲ့တယ်ဗျာ”
“...ဟင်?”
“အခုဆိုရင် ကျွန်တော် သေပျော်ပါပြီ”
“...အေးပါ ဟုတ်ပါပြီ”
စိတ်လွင့်နေသော ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ရံတော်ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းခါမိသည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အတော်ဆုံး ဓားပညာရှင်အဖြစ် လူသိများသည့် ဓားဧကရာဇ်နှင့် အတူတူ စကားပြော၊ အတူတူ ထမင်းစားခဲ့ရသည်ကိုသာ သူသိသွားလျှင် မည်သို့သော မျက်နှာမျိုး ဖြစ်သွားမည်နည်း? ထိုအတွေးက ကျွန်ုပ်ကို စိတ်ဝင်စားစေသည်။
“ဒါနဲ့ သူ ဘယ်သွားတာလဲ?”
“အကြီးအကဲ ဝီ နဲ့ လုပ်စရာရှိလို့ တစ်နေရာရာကို သွားတယ်လို့ ကြားပါတယ်”
“အကြီးအကဲ ဝီ လား?”
သူက ဓားဧကရာဇ်နဲ့အတူ တစ်နေရာရာကို သွားတာလား? ရှန်ရှီး ပြည်နယ်ထဲမှာလား?
“အဲဒါ ဘယ်နေရာ ဖြစ်နိုင်မလဲ?”
မူယွန်က ကျွန်ုပ်အား စာရွက်တစ်ရွက် ကမ်းပေးသည်။
“ဒါက ဂိုဏ်းရဲ့ ခွင့်ပြုချက် တံဆိပ်တုံးပါ”
စာရွက်ပေါ်တွင် ဂူမျိုးနွယ်စု၏ အထိမ်းအမှတ် တံဆိပ် ပါရှိသဖြင့် ၎င်းသည် အတုမဟုတ်သည်မှာ သေချာပါသည်။ ပြီးတော့ ဓားဧကရာဇ်ကလည်း ဤသို့သော ကိစ္စမျိုးကို လိမ်ညာမည်ဟု ကျွန်ုပ် မထင်ပေ။
‘ဓားဧကရာဇ်နဲ့အတူ ရှိနေတာဆိုတော့ သူ အဆင်ပြေမှာပါ’
ထိုသို့ တွေးတောရင်း နံနက်စာစားရန် ထမင်းစားခန်းသို့ သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ်၊ အနီးအနားရှိ အခန်းတစ်ခုမှ တစ်စုံတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။ အိပ်ချင်မူးတူး မျက်လုံးများကို ပွတ်ရင်း ထွက်လာသူမှာ နမ်ဂေါင်းဘီအာ ပင်။
“...အော်”
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ကျွန်ုပ်ကို တွေ့သောအခါ ဖြည်းညှင်းစွာ လက်လှုပ်ပြသည်။ ၎င်းသည် သူမ၏ နံနက်ခင်း နှုတ်ဆက်ခြင်း နည်းလမ်းလား...? သူမ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် အေးချမ်းလှသည်၊ ယနေ့နံနက်တွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သူမ သိပုံမရပေ။ သူမကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
“နံနက်စာ သွားစားမလား?”
ကျွန်ုပ်၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ နမ်ဂေါင်းဘီအာက ခေါင်းအသာအယာ ငြိမ့်ပြလေသည်။