အခန်း (၆၁)ဇီးသီးပွင့်နဂါးကျဆုံးခြင်း
ဂရပ်...
မြက်ခင်းပြင်မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျွန်ုပ်၏ ခြေလှမ်းများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နင်းချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျွန်ုပ်၏ အောက်ပိုင်းခြေလက်များဆီသို့ ခွန်အားများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စုစည်းလိုက်သည်။ ခြေဖဝါးမှစတင်ကာ ခြေကျင်းဝတ်၊ ခြေထောက်၊ ပေါင် နှင့် နောက်ဆုံးတွင် တင်ပါးဆုံအထိ ခွန်အားများကို တစ်ဆင့်ချင်း ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ ဓားသမားဖြစ်စေ၊ လက်ဝှေ့သမားဖြစ်စေ၊ လေးသမားဖြစ်စေ မည်သည့်သိုင်းသမားမဆို မိမိ၏အောက်ပိုင်းကို ခိုင်ခံ့အောင် တည်ဆောက်ခြင်းသည် သိုင်းပညာ၏ အခြေခံအကျဆုံးနှင့် အရေးအကြီးဆုံး အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ အသက်သွေးကြောပင် မဟုတ်ပါလော။
အောက်ပိုင်းကို အဆင်သင့်ဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ကျွန်ုပ်သည် ချီ အားများကို စတင်နှိုးဆော်လိုက်သည်။
ရှူး-!
မြေပြင်မှ မီးလျှံများ တဟုန်းဟုန်းတက်လာပြီး ကျွန်ုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် စီးဆင်းလာသည်။ ထိုထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်နေသော မီးလျှံများကို ကျွန်ုပ် အတင်းအကျပ် ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။ အလွန်အကျွံ ပြင်းထန်လွန်းသော ခွန်အားသည် မလိုအပ်သည့်အပြင် တစ်ခါတစ်ရံတွင် မရှိသည်ကပင် ပို၍ကောင်းသေးသည်။ ကျွန်ုပ်သည် မီးလျှံသိုင်းပညာကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ စီးဆင်းစေရန် ဖြည်းဖြည်းချင်း ညှိယူလိုက်သည်။ ထိုအခါ ကျွန်ုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် လောင်မြိုက်နေသော မီးကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
｢မပြီးသေးဘူး။｣
ရှင်အကြီးအကဲ၏ စကားကို နားထောင်ပြီး ကျွန်ုပ်သည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ချီ အားများကို ပိုမိုထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ မီးကွင်း၏ လည်ပတ်နှုန်းမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။
ဝူး-!
ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အတွင်းအား များ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျော့နည်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း မီးကွင်းမှာမူ ပိုမိုပူပြင်းလာသည်။
｢မပြီးသေးဘူး။｣
ဘေးပတ်ဝန်းကျင် ပျက်စီးသွားခြင်းမရှိစေရန် မီး၏အရှိန်ကို ဂရုတစိုက် ထိန်းချုပ်နေရသည်။ ဤကဲ့သို့ လေ့ကျင့်ခြင်းသည် တကယ့်တိုက်ပွဲများတွင် မီးလျှံ၏ အပြင်းအပျော့ကို လိုသလို ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် အထောက်အကူပြုမည်မှာ သေချာသည်။ အတန်ကြာ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း စီးဆင်းနေသော အတွင်းအား များသည် နှလုံးသားရှိရာနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
'… ရောက်သွားပြီပဲ။'
ဤအချက်ကို သိလိုက်ရသောအခါ ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဖျက်ဆီးအားပြင်းသော သိုင်းပညာများသည် ပေါက်ကွဲအားကောင်းသော်လည်း နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် အလွန်ခက်ခဲတတ်သည်။ အကယ်၍ ဝူတန်ဂိုဏ်း၏ ရတနာမှ ခွန်အားများကိုသာ မစုပ်ယူခဲ့ပါက မီးလျှံသိုင်း၏ စတုတ္ထအဆင့်သို့ ရောက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ သို့သော် ယခုမူ ကျွန်ုပ်၏ ချီ အားများသည် နှလုံးသားဆီသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
｢အဲဒါ မဟုတ်သေးဘူး။｣
ရှင်အကြီးအကဲ၏ စကားကို ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်သည်။ သူညွှန်ကြားသည့်အတိုင်းသာ လုပ်ဆောင်ရမည်။ လောကြီးပြီး အတင်းအကျပ် တံခါးဖွင့်ရန် မကြိုးစားသင့်ပေ။ ကျွန်ုပ်၏ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ရှင်အကြီးအကဲက အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။
｢… တကယ်ပဲ မင်းရဲ့ ချီ အားတွေက နှလုံးသားဆီကို ရောက်နေပြီပေါ့… ဒီလောက်အထိ ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီမျိုးက ငါ့ကိုတောင် ကြက်သီးထစေတယ်။｣
ပါရမီ ဟုတ်လား? ရှင်အကြီးအကဲ၏ အမြင်တွင် ဤအရာမှာ ကျွန်ုပ်၏ ပါရမီကြောင့်ဟု ထင်ရသော်လည်း ၎င်းသည် အတိတ်ဘဝ၏ အတွေ့အကြုံများကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ်သာ သိသည်။ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရန်အတွက် နှလုံးသားတံခါးကို ဖွင့်လှစ်ပြီး ချီ အားများကို စီးဆင်းစေရမည်။ အကယ်၍ အတွင်းအား မလုံလောက်ဘဲ နှလုံးသားတံခါးကို အတင်းအကျပ်ဖွင့်ပါက သို့မဟုတ် ထိုအားကို ခန္ဓာကိုယ်က မခံနိုင်ပါက ခန္ဓာကိုယ်ပေါက်ကွဲပြီး သေဆုံးနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ အဆင်သင့်ဖြစ်နေရန် လိုအပ်သည်။
"ဟူး…"
ကျွန်ုပ်ကို ဝန်းရံထားသော မီးကွင်းသည် မနေ့ညက ယွန်ဖုန်းနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။ စတုတ္ထအဆင့်၏ အစပျိုးခြင်းပင်။ ဤအဆင့်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မထိခိုက်စေရန် အပူရှိန်ကို ထိန်းချုပ်ရသည်မှာ အလွန်ပင်ပန်းလှသည်။
｢… တော်ပြီ။｣
ရှင်အကြီးအကဲ၏ အချက်ပေးသံကြားသည်နှင့် အတွင်းအား အားလုံးကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ချီ စီးဆင်းမှုကို ရပ်တန့်လိုက်သော်လည်း ကျန်ရှိနေသော အပူရှိန်ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်မှ ရေနွေးငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။
"ဘယ်လိုလဲ?"
｢လောလောဆယ်တော့ ဒါ မင်းရဲ့ အကန့်အသတ်ပဲ။｣
အင်း… ဒီလောက်ပဲပေါ့။ ကျွန်ုပ် ဘာလုပ်နေသလဲဟု သင်တို့ သိချင်နေပေလိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အတွင်းအား ပမာဏကို စမ်းသပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျွန်ုပ် အတွင်းအား များကို အလွန်အကျွံ သုံးစွဲသည့်အခါတိုင်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း တစ်ခုခုက သောင်းကျန်းနေတတ်ကြောင်း ရှင်အကြီးအကဲက သတိပေးထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
"… ဟင်း။"
မည်သို့ပင် စဉ်းစားစေကာမူ ဤပြဿနာအတွက် အဖြေမတွေ့သေးပေ။ (ဟွားရှန်း တောင်)ဝူတန်ဂိုဏ်းသို့ ရောက်လျှင် အဖြေတစ်ခုခု တွေ့နိုင်မည်လား? မသေချာသော်လည်း ကျွန်ုပ်၌ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
｢ဘာမှမဖြစ်သေးတာကို ကြိုပူမနေနဲ့၊ ဟိုရောက်မှပဲ အဖြေရှာကြည့်တာပေါ့။｣
ရှင်အကြီးအကဲ ပြောသည်မှာ မှန်သည်။ တွေးပူနေရုံဖြင့် ဘာမှထူးမလာပေ။ ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်၏ အရင်ဘဝက ပါလာသော အကျင့်ဟောင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဝတ်စုံပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါလိုက်ပြီး အပေါ့စား လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် နောက်ကျောဘက်မှ လူတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"သခင်လေး၊ ညက ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ရဲ့လားခင်ဗျာ?"
ယွန်ဖုန်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။
｢ဟား…｣
ရှင်အကြီးအကဲ အံ့ဩသွားသလို ကျွန်ုပ်လည်း အံ့ဩသွားရသည်။ မနေ့ညက ရှုံးနိမ့်မှုကို သူ ကျော်လွှားနိုင်ပါ့မလားဟု စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူသည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်ကို လာရောက်နှုတ်ဆက်နေသည်။ သူ ရှုံးနိမ့်မှုကို ကျော်လွှားနိုင်သွားပြီလား? သို့မဟုတ် အစကတည်းက ဂရုမစိုက်ခဲ့ခြင်းလား?
｢မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ?｣
ရှင်အကြီးအကဲ၏ အမေးကို ကျွန်ုပ် မဲ့ပြုံးသာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံး အဖြေကို သိပြီးသားဖြစ်သည်။ ယွန်ဖုန်းသည် တစ်ညတည်းနှင့် စိတ်ဓာတ်ကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ တည်ငြိမ်နေသည်။
'ဒါကြောင့် ငါက ပါရမီရှင်တွေကို မုန်းတာ…'
ကျွန်ုပ်သည် ထိုကဲ့သို့သော သူများကို ချွင်းချက်မရှိ မုန်းတီးသည်။ ကျွန်ုပ်၏ အတွေးကို သိသည်ဖြစ်စေ၊ မသိသည်ဖြစ်စေ ယွန်ဖုန်းက ကျွန်ုပ်ကို အရိုအသေပေးလိုက်သည်။
"သခင်လေး ယွန်ဖုန်း…?"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ။"
"ဘာအတွက်လဲ?"
သူက အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်ပြီး "ကျွန်တော့်ကို သင်ခန်းစာပေးခဲ့တာ သိပါတယ်၊ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ပေးခဲ့လို့ ဒီလောက်အထိ ကူညီပေးတာလဲတော့ မသိပေမဲ့ပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
｢ဟိုး… ဟိုး…!｣
ရှင်အကြီးအကဲကို တိတ်တိတ်နေရန်သာ ကျွန်ုပ် ဆုတောင်းလိုက်မိသည်။ ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ရှုံ့မဲ့သွားရသည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ကျွန်ုပ်သည် သူ့ကို ကူညီရန် ကြိုးစားခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း တစ်ညတည်းနှင့် ဤမျှ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိပေ။ ထို့ပြင် သူသည် မိမိထက် ငယ်သူကိုလည်း နှိမ့်ချစွာ အရိုအသေပေးရဲသည်။ သူ၏ ရိုးသားမှုက ကျွန်ုပ်ကို ပို၍ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။
ဒါကိုပဲ ပါရမီဟု ခေါ်သလား? တစ်စုံတစ်ယောက်က သေပြီးမှ ပြန်ရှင်လာပြီး မရမက ကြိုးစားနေရချိန်တွင် ဤလူကမူ တစ်ကြိမ် အရိုက်ခံရရုံနှင့် နိုးကြားမှု ရသွားသည်လား? ကျွန်ုပ်၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ ဝေစီလာသည်။
｢ကလေး… မင်း စိတ်ထဲမှာ ဟာတာတာကြီး ဖြစ်နေမှာပဲ၊ ဒါကြောင့် တော်လိုက်တော့…｣
'… ဟုတ်ကဲ့။'
ကျွန်ုပ်သည် စိတ်ထဲမှ ခံစားချက်များကို မျိုသိပ်ကာ ယွန်ဖုန်းကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ပါဘူး… ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား တစ်ခုခု ရသွားတယ်ဆိုရင်တော့ ဝမ်းသာပါတယ်လေ။"
ယွန်ဖုန်းက ပြန်လည်ပြုံးပြသည်။ သူ့ထံမှ ရရှိသော အရှိန်အဝါမှာ အလွန်လန်းဆန်းလှသည်။ ပါရမီရှိရုံတင်မက ရုပ်ရည်နှင့် စိတ်ထားပါ ကောင်းမွန်လွန်းသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ကျွန်ုပ်သည် သူ့ကို မကြိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
"… ကျွန်တော်ကိုယ်ကျွန်တော် ကမ္ဘာပေါ်မှာ အတော်ဆုံးလို့ ထင်ခဲ့မိတာ ရှက်စရာပါပဲ၊ ခင်ဗျားနဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီးမှ ကမ္ဘာကြီးက ကျွန်တော်ထင်တာထက် ပိုကျယ်ပြောမှန်း သိလိုက်ရတယ်" ဟု ယွန်ဖုန်းက ဆိုသည်။
သူသည် တစ်ခုခုကို ကိုယ့်ဘာသာ နားလည်သွားပုံရသည်။ ကျွန်ုပ်ကမူ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ပေ။ 'ငါက အတိတ်က ပြန်လာလို့ပါ' ဟုလည်း ပြော၍မရသည်မဟုတ်လော။
"စကားနဲ့တင် ကျေးဇူးတင်လို့ မလုံလောက်ပါဘူး… ဒါကြောင့် ခင်ဗျား တစ်ခုခု လိုချင်တာရှိရင် ပြောပါ၊ ကျွန်တော် တတ်နိုင်သမျှ ဖြည့်ဆည်းပေးပါ့မယ်။"
"တောင်းဆိုချက်တစ်ခုလား?"
ဝူတန်ဂိုဏ်း၏ အထူးချွန်ဆုံး ပါရမီရှင်တစ်ဦးထံမှ တောင်းဆိုစရာ တစ်ခုခု… ကျွန်ုပ်၏ ခေါင်းထဲသို့ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။
"အော်… ဒါဆို သခင်လေး ယွန်ဖုန်း၊ ကျွန်တော် တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ။"
"ဟုတ်ကဲ့! ဂိုဏ်းရဲ့ လျှို့ဝှက်သိုင်းကလွဲရင် ကျန်တာ အကုန်မေးနိုင်ပါတယ်…"
"အဲဒီလောက် မကြီးကျယ်ပါဘူး…"
ဂိုဏ်းရဲ့ သိုင်းပညာ? အဲဒီလို အသုံးမကျတဲ့အရာကို ငါက ဘာလုပ်မှာလဲ?
｢အသုံးမကျတာ ဟုတ်လား? မင်း... ဝူတန်ရဲ့ ဓားပညာက-｣
"သခင်လေး ယွန်ဖုန်း၊ ကျွန်တော် မေးချင်တာက…"
"ဟုတ်ကဲ့!"
"… ခင်ဗျားတို့ ဂိုဏ်းရဲ့ လက်ရှိ ဂိုဏ်းချုပ်က ဘယ်နှစ်ဆက်မြောက်လဲ?"
"… ဗျာ?"
｢… ဟမ်?｣
ရှင်အကြီးအကဲ မေးခိုင်းထားသည်ကို ယခုမှ သတိရသဖြင့် မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယွန်ဖုန်းမှာမူ ကြောင်အသွားပြီး "အဲဒါ… ခင်ဗျားရဲ့ တောင်းဆိုချက်လား?" ဟု ပြန်မေးလာသည်။
"ဟုတ်တယ်လေ။"
ယွန်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ ဝိညာဉ်လွင့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဘာဖြစ်တာလဲ? အဖြေက လွယ်လွယ်လေး မဟုတ်ဘူးလား?
'ငါ တစ်ခုခု မှားမေးလိုက်လို့လား?' ဟု ရှင်အကြီးအကဲကို လှမ်းမေးလိုက်ရာ အတန်ကြာမှ ပြန်ဖြေသည်။
｢ငါ့ကို လာမပြောနဲ့၊ ရှက်လွန်းလို့။｣
… ဘာလို့လဲ? နောက်ဆုံးတွင် ယန်းဖုန်းက လက်ရှိ ဂိုဏ်းချုပ်မှာ (၁၆) ဆက်မြောက် ဖြစ်ကြောင်း ဖြေကြားပေးခဲ့သည်။ ၎င်းကို တောင်းဆိုချက်ဟု မသတ်မှတ်ဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် လိုရာကို တောင်းဆိုနိုင်ကြောင်းလည်း ပြောသွားသေးသည်။
နေလည်စာ စားပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့သည် ရှန်ရှီးသို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာကြသည်။ ဂူမျိုးနွယ်စု၏ အစေခံများ ပြင်ဆင်ပေးသော အစားအစာများကို ကျွန်ုပ် စားရန် သွားလိုက်သည်။
"… ဟမ်?"
အနားသို့ ရောက်သောအခါ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာ နှင့် ဝီဆောအာ တို့ အတူတူ ထိုင်နေကြသည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ဝီဆောအာ သည် အစားအစာများကို တစ်မြုံ့မြုံ့နှင့်သာ စားနေခြင်းဖြစ်သည်။
'… သူ နေမကောင်းဘူးလား?'
နမ်ဂေါင်းဘီအာ ကလည်း သူမကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်နေသည်။ သို့သော် နမ်ဂေါင်းဘီအာ တစ်ခုခုကို စားရန် ကြိုးစားတိုင်း ဝီဆောအာ က ကြားဖြတ်လုယူ စားပစ်လိုက်သည်။ နေမကောင်းတာတော့ မဟုတ်ပုံရပေ။
နမ်ဂေါင်းဘီအာ သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် အစားအစာတစ်ခုကို အမြန်လှမ်းယူလိုက်ရာ ဝီဆောအာ က မမှီတော့ပေ။ ထိုအခါ နမ်ဂေါင်းဘီအာ က သူမကိုယ်တိုင် မစားဘဲ ဝီဆောအာ ၏ ပါးစပ်နားသို့ ထိုအစားအစာကို တေ့ပေးလိုက်သည်။
"စားချင်လို့လား…?"
ကြည့်ရသည်မှာ ဝီဆောအာ သည် စားချင်လွန်း၍ လုပ်နေခြင်း မဟုတ်သည်မှာ သိသာသည်။ ဝီဆောအာ သည် ငိုမဲ့မဲ့ဖြစ်သွားပြီး "မမက အရမ်းအအပဲ!" ဟု အော်ကာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။ ဘာဖြစ်တာလဲ? အပျိုဖော်ဝင်တာလား?
｢ဟင်း… မင်းကတော့ တကယ်ပဲ လူအပါပဲ။｣
ရှင်အကြီးအကဲ၏ ကဲ့ရဲ့သံကို ကျွန်ုပ် လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ ရှန်ရှီးသို့ သွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင်မူ ဝီဆောအာ သည် ကျွန်ုပ်၏ အနားမှ မခွာဘဲ ကပ်နေသဖြင့် အတော်လေးကို အလုပ်ရှုပ်သွားရတော့သည်။