အခန်း (၆၀) ဇာတ်နိမ့်နဂါးရဲ့ကျဆုံးခြင်း(၃)
မည်သည့်အရာကမျှ ကြိုဆိုဖွယ်မကောင်းခဲ့ပါ။ မိုးစက်တို့၏ အသံ၊ ညကောင်းကင်ယံမှ ဖြာကျနေသော လရောင်နှင့် ဆံပင်များကို တိုးဝှေ့သွားသော လေညင်း... ထိုအရာအားလုံးသည် စိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ်ရာများသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဝေဝါးနေသော အတွေးများထဲတွင် နစ်မျောနေသည့် ထိုအမျိုးသားကို အမျိုးသမီးက မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သည်။
｢…မင်း ငိုနေတာလား?｣
｢ငိုစရာလားဗျာ၊ ဒါက မိုးရေတွေကြောင့်ဆိုတာ သိသာနေတာပဲကို။｣
အမျိုးသားက ခပ်ရိုင်းရိုင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း အမျိုးသမီး၏ လက်ဖဝါးက သူ၏ ပါးပြင်ထက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ထိုလက်ကို ပုတ်ထုတ်မိမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ထိုအထိအတွေ့ကို လက်ခံကာ ပါးပြင်ကို အပ်နှံထားလိုက်မိသည်။
｢မင်း… တကယ်ကြီး မငိုဘူးပေါ့။｣
｢ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ငိုစေချင်နေတာနဲ့ တူတယ်။｣
အမျိုးသားသည် အရာရာကို အလူးအလဲ ခံစားခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။ သူ၏ အတွင်းစိတ်ထဲတွင် မျက်ရည်ကျစရာ အပိုင်းအစမျှပင် ကျန်ရှိတော့မည်မဟုတ်ဟု သူယုံကြည်ထားသည်။
｢…စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ။｣
အမျိုးသမီး၏ အသံတွင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ ပါမလာခဲ့ပါ။ သူမ၏ အနားသို့ သေခြင်းတရားက အဆုံးမရှိ နီးကပ်လာချိန်တွင်ပင် ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရေတွက်၍မရနိုင်သော လူပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး သေခြင်းတရား၏ ရိပ်ယောင်များကိုလည်း အကြိမ်ကြိမ် မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်၍ ယခုကဲ့သို့ အေးစက်သွားခြင်းဖြစ်မည်ဟု အမျိုးသားက ခန့်မှန်းမိသည်။
အမျိုးသမီးတွင် လက်တစ်ဖက် ပြတ်တောက်နေပြီး ရင်ဘတ်တွင်လည်း ကြီးမားသော အပေါက်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သေဆုံးသင့်သည့် ဒဏ်ရာမျိုးနှင့် ယခုတိုင် အသက်ဆက်နေနိုင်ခြင်းမှာ သူမ၏ သိုင်းပညာအဆင့်အတန်း မြင့်မားမှုကြောင့်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း သူမအတွက် အချိန်များစွာ မကျန်တော့သည်မှာ အမှန်ပင်။
｢ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ?｣
သူမ၏ လုပ်ရပ်ကို အနည်းငယ်မျှ နားမလည်နိုင်သဖြင့် အမျိုးသားက မေးလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ဓားသွားသည် အမျိုးသားထံသို့ ဦးတည်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးအနေဖြင့် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လွတ်အောင် ရှောင်နိုင်ပါလျက်နှင့် သူမသည် အမျိုးသား၏ ရှေ့တွင် အကာအကွယ်ပေးရန် ခုန်ဝင်ခဲ့သည်။ အမျိုးသားသည် နားမလည်နိုင်ခဲ့ပါ။ မဟုတ်ပါ၊ သူ နားမလည်ချင်ယောင် ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရမည့်သူမှာ သူသာ ဖြစ်သင့်သည်။ ဤသွေးချောင်းစီးစစ်ပွဲ စတင်ကတည်းက ဖြစ်သင့်သည့် အခြေအနေမှာ ထိုအတိုင်းပင်။
သို့သော် အမျိုးသမီးသည် အမျိုးသား၏ ကံကြမ္မာကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့သည်။ ထိုအချက်က အမျိုးသားကို ဒေါသထွက်စေသည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ ၎င်းက သူ့ကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် တောက်လောင်နေသော ဒေါသများ၏ အကြောင်းရင်းမှာ ထိုအချက်ကြောင့်သာဖြစ်သည်ဟု သူကိုယ်သူ ဆင်ခြေပေးနေခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးသည် အမျိုးသား၏ ပါးပြင်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ထိတွေ့နေသည်။ မိုးရွာသံများက အမျိုးသားကို ပျို့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
｢မငိုပါနဲ့။｣
အမျိုးသားသည် အမျိုးသမီး၏ လက်ကို တွန်းဖယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ အားနည်းလှသော လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိချိန်တွင် သူအလိုရှိသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ရန် အားမရှိတော့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
｢…မငိုပါနဲ့။｣
အမျိုးသမီးသည် အားကိုးရာမဲ့နေသော ထိုအမျိုးသားကို ထိုစကားကိုပင် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် မှိတ်ထားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ အရာအားလုံးကို မမြင်နိုင်တော့သော်လည်း သူမက ဆက်လက်ပြောဆိုနေဆဲပင်။ ၎င်းသည် သနားကရုဏာလော သို့မဟုတ် သံယောဇဉ်လော? သူ ဘာကိုမျှ နားမလည်နိုင်တော့ပါ။
｢…ကျွန်တော် မငိုပါဘူးလို့ ပြောနေတယ်လေ။｣
｢မ… ငိုပါနဲ့။｣
အမျိုးသမီး၏ နက်ပြာရောင် သန်းနေသော ဆံနွယ်ဖြူများသည် သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးရေထဲတွင် စိုရွှဲကာ အရောင်အဝါများ ကွယ်ပျောက်လာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည်းမခံနိုင်အောင် မုန်းတီးလှသော လရောင်သည်လည်း သူအလိုအပ်ဆုံးအချိန်၌ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့သည်။
｢…လ က ရှိနေသေးလား…?｣
အမျိုးသမီးက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် မေးသည်။ အမျိုးသားက ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်တွင် တိမ်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အေးစက်သော မိုးစက်များသာ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းနေခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် လကို ချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျောက်ဆောင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လကို မကြာခဏ ငေးကြည့်လေ့ရှိသည်။ သူမ ငေးမောစွာ လကို ကြည့်နေခဲ့သည့် အချိန်တိုင်းကို အမျိုးသားက မှတ်မိနေသည်။
｢…ဟုတ်ကဲ့၊ အပေါ်မှာ ရှိနေပါတယ်။｣
တိမ်မည်းများနှင့် မိုးစက်များ ကာဆီးနေသဖြင့် လကို မြင်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိသော်လည်း အမျိုးသားရော အမျိုးသမီးပါ သိနေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးလုံး မသိနားမလည်သလိုပင် ဟန်ဆောင်နေခဲ့ကြသည်။
｢…မင်း ငါ့ဘေးမှာ ရှိနေတာလား?｣
အမျိုးသမီး၏ အသံသည် တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားပြီး တိုးတိုးလေးသာ ထွက်ပေါ်တော့သည်။ အမျိုးသားက သူမ၏ မိုက်မဲသော မေးခွန်းကို ကြည့်ကာ ခပ်ယောင်ယောင် ပြုံးလိုက်သည်။
｢ကျွန်တော့်ပါးကို ထိထားပြီးတော့တောင် အဲဒါကို မေးနေသေးတာလား။｣
အမျိုးသား၏ စကားကြောင့် အမျိုးသမီးက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သယောင် ရှိသည်။ သူမ ပြုံးလိုက်တာလား? အမျိုးသားက သူမျက်စိမှားသည်ဟုသာ ထင်လိုက်မိသည်။
｢…ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ၊ တော်သေးတာပေါ့။｣
သူမ ဘာအတွက် ဒီလောက်တောင် စိတ်အေးသွားရတာလဲ? အမျိုးသားသည် ထိုမေးခွန်းကို မမေးနိုင်ခဲ့ပါ။ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် သူမ၏ နောက်ဆုံးထွက်သက် စကားများ ဖြစ်သွားခဲ့သောကြောင့်ပင်။ ထို့နောက် အမျိုးသားသည် အမျိုးသမီး၏ လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ချပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ ရုပ်အလောင်းကို သယ်ဆောင်သွားရန် သို့မဟုတ် မြေမြှုပ်ပေးရန် သူ တတ်နိုင်မည်မထင်ပါ။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ထိုသို့ဖြစ်ရန် အလိုရှိမည်မဟုတ်သလို သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေကလည်း ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။
｢မိပြီဟေ့!｣
အမျိုးသားသည် နောက်ကျောဘက်မှ ကြားလိုက်ရသော အသံကြောင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဆယ်ဂဏန်း သို့မဟုတ် ရာဂဏန်းမျှရှိသော သိုင်းသမားများသည် အမျိုးသားကို ဝိုင်းရံထားကြသည်။ သူတို့သည် ‘ကတိသစ္စာ’ ဟု ရေးထိုးထားသော နက်ပြာရောင် အစင်းကြောင်းပါသည့် ဝတ်စုံဖြူများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ ထိုသိုင်းသမားများ၏ ရှေ့တွင် ရုပ်ရည်ချောမောသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေပြီး သူက ဓားအိမ်ထဲမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
｢တော်သေးတာပေါ့၊ မင်း သိပ်အဝေးကြီးကို မပြေးနိုင်သေးလို့။｣
ထိုချောမောသော အမျိုးသား၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကမ္ဘာကြီး ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် သူ၏ ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်နှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်များကို မြင်တွေ့နိုင်ပါသည်။ ထိုသူ၏ အသွင်အပြင်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကြက်သီးမွေးညင်းထစရာ ခံစားချက်ကို အမျိုးသားက အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားလိုက်ရသည်။
｢…ဥက္ကာခဲဓား။｣
ဥက္ကာခဲ၊ ဂျန်ဆောင်ယွန်း။ သူသည် သမ္မာဂိုဏ်း၏ အနာဂတ်ဟု တင်စားခေါ်ဝေါ်ခြင်း ခံရသူဖြစ်သည်။ အမျိုးသားက သူ့ကို တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သောအခါ ဥက္ကာခဲ၏ မျက်ခုံးတန်းများ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ထို့နောက် ဥက္ကာခဲ၏ ဘေးမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက တစ်စုံတစ်ရာ မပြောမီ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
｢နင့်လိုကောင်က ဘယ်လိုတောင် ရဲတင်းရတာလဲ! ငါတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ နာမည်ကို နင့်ရဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့ မိစ္ဆာပါးစပ်နဲ့ မခေါ်စမ်းနဲ့!｣
အမျိုးသားက သူမကို ပြန်မဖြေခဲ့ပါ။ မိုးရေစက်များသည် ပုံမှန်ထက် ပို၍ လေးလံနေသလို ခံစားရသည်။
｢…ကျွန်တော် ခဏခဏ မေ့နေတတ်တယ်။｣
အမျိုးသားက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ သူ မေ့နေခဲ့သည်။ သူ ဘာကြောင့် ဤနေရာတွင် ရပ်နေရသလဲဆိုသည့် အကြောင်းရင်းနှင့် ဤပြဇာတ်ထဲတွင် သူကစားရမည့် အခန်းကဏ္ဍကို သူ ခဏခဏ မေ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
｢…ကောင်းကင်မိစ္ဆာက မကြာခင် အသတ်ခံရတော့မှာ။ အခုပဲ အညံ့ခံလိုက်စမ်း!｣
ဥက္ကာခဲ၏ စကားကို အမျိုးသားက ခပ်ထေ့ထေ့ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ ထိန်းထားရန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ...
｢အရှင်က မကြာခင် အသတ်ခံရမယ် ဟုတ်လား? ဘယ်သူက သတ်မှာလဲ?｣
｢ကောင်းကင်မိစ္ဆာက အခု ကောင်းကင်အရှင်သခင်တွေနဲ့ တိုက်ခိုက်နေတာ-｣
｢ဪ… ကောင်းကင်အရှင်သခင်တွေလား? ဒါဆို ခင်ဗျားတို့က သူတို့ကို ကောင်းကင်မိစ္ဆာနဲ့ ထားခဲ့ပြီးတော့ ကျွန်တော်လို အောက်ခြေစစ်သည်တစ်ယောက်ကို ဖမ်းဖို့ အကုန်လုံး ဒီကို ရောက်လာကြတာပေါ့၊ ဟုတ်လား?｣
အမျိုးသား၏ နှုတ်ခမ်းဖျားမှ အပြုံးသည် ပို၍ ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။ ဥက္ကာခဲ၏ မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် မှောင်မှောက်သွားခဲ့သည်။ အမျိုးသားသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ရယ်သံကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
｢ကောင်းပြီလေ၊ လုပ်ကြတာပေါ့… အခုပဲ လုပ်လိုက်ကြရအောင်၊ ကျွန်တော် အတည်အပေါက် မလုပ်ရင် လူတိုင်းက ပြဿနာရှာကြဦးမှာ။｣
အမျိုးသားက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်မှ နက်မှောင်သော ဒေါသလျှံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ရှိနေသော တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ သိုင်းသမားများအားလုံး တိုက်ပွဲဝင် အနေအထား ပြင်နေကြစဉ် အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများကမူ ဥက္ကာခဲတစ်ဦးတည်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော မျက်နှာထားဖြင့် ဥက္ကာခဲကို ပြောလိုက်သည်။
｢မင်းက တကယ့်ကို ရွံစရာကောင်းတဲ့ ကောင်ပဲ။｣
အမျိုးသား၏ စကားကြောင့် ဥက္ကာခဲ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဖျက်ဆီးခြင်း မီးလျှံများကြောင့် သူ၏ မျက်နှာကို မမြင်ရတော့ပေ။ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာသော မီးလျှံများသည် တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို ဝါးမျိုသွားပြီး ခဏအတွင်းမှာပင် မိုင်အနည်းငယ်အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို ပြာကျစေခဲ့သည်။
သိုင်းလောက မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အစီရင်ခံစာအရမူ—
‘မိစ္ဆာလူသားသည် လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုဖြစ်ရပ်တွင် ဥက္ကာခဲ တစ်ဦးတည်းသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ကျန်သူများမှာ ပြာအဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့သည်။’
“သိုင်းပြိုင်မယ်။”
နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ စကားကြောင့် ကျွန်တော် ချောင်းဆိုးသွားခဲ့သည်။ ထိန်းချုပ်၍မရဘဲ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတတ်သော အတိတ်မှ အမှတ်တရများသည် ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း ပျို့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ဘာလို့လဲ? ဘာလို့ အဲဒီဖြစ်ရပ်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားတာလဲ? ဘာလို့ အခုမှလဲ၊ ကျိန်စာသင့်စမ်း။
ကျွန်တော် နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ မျက်နှာကို မကြည့်ရဲသဖြင့် မျက်လွှဲလိုက်မိသည်။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အမှတ်တရများကြောင့် သူမကို ဆက်ကြည့်နေလျှင် ကျွန်တော့်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်သလို ခံစားရသည်။
“…ကျွန်တော် အခုတင် တစ်ယောက်နဲ့ တိုက်ပြီးသွားတာကို မမြင်ဘူးလား?”
ကျွန်တော် ယွမ်ဖုန်းနှင့် သိုင်းပြိုင်ပြီးရုံသာ ရှိသေးသည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာက တခြားသူတွေနဲ့အတူ ကြည့်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား? ဘာလို့ အခုမှ သိုင်းပြိုင်ဖို့ လာပြောနေရတာလဲ? ကျွန်တော့်မေးခွန်းကြောင့် နမ်ဂေါင်းဘီအာက နှုတ်ခမ်းစူကာ စိတ်ကောက်သွားသည့်အမူအရာ ပြလိုက်သည်။ သူမ အခုလို မျက်နှာပေးမျိုး လုပ်တာ... တော်တော့်ကို ရှားပါးလှသည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အရင်ဘဝမှာဆိုရင် သူမ ဒီလိုမျက်နှာမျိုး လုပ်လိမ့်မယ်လို့ အိပ်မက်တောင် မမက်ဖူးဘူး။ အခုလိုမျိုး ဖြစ်လာတိုင်း သူမဟာ ကျွန်တော့်မှတ်ဉာဏ်ထဲက မိစ္ဆာဓားနဲ့ တကယ်ကို ကွာခြားတယ်လို့ ခံစားရပေမဲ့ သူမကို မြင်ရတိုင်း ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲမှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်ကိုတော့ လုံးဝ ဖယ်ထုတ်လို့ မရသေးပါဘူး။
｢မင်းက ရုတ်တရက်ကြီး လုပ်ချင်ရာတွေ လျှောက်လုပ်နေတာပဲ၊ တစ်ခုတည်းကိုပဲ စွဲစွဲမြဲမြဲ လုပ်စမ်းပါ၊ ငါ စိတ်ရှုပ်လာပြီ။｣
ဆရာကြီးရဲ့ စကားတွေက ပိုပိုပြီး ကြမ်းလာပြီနော်။
｢ဟွန်း။｣
သူ သိုင်းပြိုင်ခိုင်းလို့ ပြိုင်ပေးခဲ့တာကို သူ့ဂိုဏ်းက လူ အရိုက်ခံရလို့ စိတ်ဆိုးနေတာလား? မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ သူက ဒီလောက်အထိ စိတ်ကျဉ်းမြောင်းတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား…?
｢…မင်းလို အသုံးမကျတဲ့ကောင်။｣
…ကျွန်တော် ထင်တာ မမှားဘူး ထင်တယ်။ သူက ဟွားတောင်ကဆိုတော့ ဂိုဏ်းအပေါ် ဘက်လိုက်တာကတော့ ရှိနေတုန်းပဲ။
｢ဒါက အရေးမကြီးပါဘူး။ ကိုယ့်ကလေးတွေကို ကိုယ်တိုင် စောင့်ရှောက်ရတာ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ တာဝန်ပဲ။｣
ဒါဆို ဘာလို့ အဲဒီလောက် စိတ်တိုနေရတာလဲ?
｢…သူက ဇာပန်းတွေကို ထုတ်ဖော်နိုင်ပြီးတာတောင် အရိုက်ခံလိုက်ရလို့ ငါ စိတ်ပျက်နေတာ…! ငါ့လက်ထက်တုန်းကဆိုရင် ဒီလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ မဖြစ်ဘူး…!｣
…ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ-
｢ဒီဘက်ခေတ် ကလေးတွေကတော့... သက်ပြင်းပဲ ချမိတယ်... အဲဒီပညာရပ်ကို သုံးရမှာ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး…｣
ကျွန်တော် သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ငြင်းလိုက်လို့ စိတ်ကောက်နေတာလား?”
ကျွန်တော် သူမရဲ့ စိန်ခေါ်မှုကို ငြင်းပြီး ယွမ်ဖုန်းကို လက်ခံလိုက်လို့ ဇွတ်တရက် ဖြစ်နေတာလား? ကျွန်တော် အဲဒီအကြောင်း ပြောလိုက်တော့ နမ်ဂေါင်းဘီအာရဲ့ မျက်လုံးတွေ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားတာကို ကြည့်ရင် ကျွန်တော် မှန်ပုံရသည်။
“…ကျွန်မ စိတ်မကောက်ပါဘူး။”
သူမရဲ့ အသံက အနည်းငယ် တုန်နေသေးသည်။
“ကြည့်ရတာတော့ စိတ်ကောက်နေတဲ့ ပုံပဲ?”
“မဟုတ်… ပါဘူး။”
“တကယ်ရော ဟုတ်ရဲ့လား?”
ဒါပေမဲ့ သူမ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို မျက်လုံးချင်း မဆုံဘဲ ရှောင်နေရတာလဲ? သူမက အရင်ကတည်းက ဒီလောက် ခံစားချက်တွေကို မျက်နှာပေါ်မှာ ဖော်ပြနိုင်လို့လား? သူမ ငယ်သေးလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် မူလကတည်းက ဒီလိုပဲလားဆိုတာ ကျွန်တော် မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို မျက်လုံးချင်းမဆုံဘဲ ရှောင်နေတဲ့ နမ်ဂေါင်းဘီအာကို သိချင်တဲ့အချက် တစ်ခုတော့ ရှိသည်။
“နမ်ဂေါင်း သခင်မလေး။”
“…ဟင်?”
“ခင်ဗျား လကို ကြိုက်လား?”
ကျွန်တော့်မေးခွန်းကြောင့် နမ်ဂေါင်းဘီအာက ခေါင်းလေးစောင်းကာ ကြည့်သည်။ ရုတ်တရက်ကြီး မေးလိုက်တဲ့ မေးခွန်းမို့လို့ နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်။ သူမ အနည်းငယ် စဉ်းစားဟန် ပြပြီးနောက် မျက်လုံးလေး ကစားကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“သိပ်ပြီးတော့ မကြိုက်ပါဘူး…?”
သူမရဲ့ အဖြေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်မိသည်။
“သူမက လကို မကြိုက်ဘူးပဲ။”
သူမ လကို ကြိုက်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ဖူးသလိုပဲ။ ဒါမှမဟုတ် သူမက အပြင်ကို ထုတ်မပြောခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
“…?”
ကျွန်တော့်ရဲ့ ရေရွတ်သံကြောင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတဲ့ နမ်ဂေါင်းဘီအာကို ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“သိုင်းပြိုင်တာကို… နောက်မှ လုပ်ကြတာပေါ့။”
“…!”
ကျွန်တော့်စကားကြောင့် နမ်ဂေါင်းဘီအာရဲ့ မျက်လုံးတွေ ဝိုင်းသွားသည်။ နောက်မှ ပြိုင်မယ်လို့ ပြောတာကို အဲဒီလောက်တောင် အံ့သြသွားတာလား?
“…ကျွန်မနဲ့ တကယ် ပြိုင်မှာလား?”
“ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောမယ်ဆိုရင်ပေါ့။”
“သခင်လေး?”
“…ထားလိုက်ပါတော့၊ ခင်ဗျား ကြိုက်သလိုသာ လုပ်ပါ။”
ကျွန်တော် ဒီအချက်ကိုတော့ လက်လျှော့လိုက်ပါပြီ။ သူမရဲ့ ဒီအကျင့်က ဘယ်လိုပဲ ကြိုးစားကြိုးစား ပြင်လို့ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် ချီ အတော်များများ သုံးထားရလို့ မကြာခင်မှာ အရိုးထဲအထိ ပင်ပန်းလာတော့မှာ သေချာသည်။ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ပေမဲ့ ဒါက အချိန်အကြာကြီး သုံးဖို့ မရည်ရွယ်တဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ပညာရပ်ဖြစ်လို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဒဏ်ဖြစ်စေမှာပါ။ မကြာခင် လဲလျောင်းနေရင်း နာကျင်လာတော့မှာ ဖြစ်သည်။
｢မင်း အိပ်စီးမ (Sleep Paralysis) မိပါစေလို့ ငါ ဆုတောင်းပေးမယ်။｣
ခင်ဗျား တကယ်ပဲ လူကြီးမဆန်တော့ဘူးလား? တစ္ဆေတစ်ကောင်က သူ့ကိုယ်ထဲမှာ နေတဲ့သူကို အိပ်စီးမ မိဖို့ ဘယ်လိုတောင် ဆုတောင်းနိုင်ရတာလဲ?
｢လူကြီးမဆန်ဘူး ဟုတ်လား!? မင်းလို ကောင်လေးကများ…!｣
ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ အဘိုးကြီးက တတွတ်တွတ် အော်နေတာကြောင့် ခေါင်းကိုက်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော် ခေါင်းကို လက်နဲ့ အုပ်ထားစဉ် နမ်ဂေါင်းဘီအာက ကျွန်တော့်နားကို တိုးလာသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
“ကျွန်တော့်ခေါင်းက နည်းနည်း-”
အဲဒီအချိန်မှာပဲ နမ်ဂေါင်းဘီအာရဲ့ လက်က ကျွန်တော့်ပါးကို ရုတ်တရက် လာထိသည်။ အဲဒီအထိအတွေ့ကြောင့် အစောပိုင်းက အမှတ်တရတွေဟာ သူမ ပြောနေတဲ့ စကားတွေနဲ့ ထပ်တူကျသွားခဲ့သည်။
“ပူနေတာပဲ…”
｢မငိုပါနဲ့။｣
မြင်ကွင်းနှစ်ခု ထပ်တူကျသွားချိန်မှာပဲ နိမိတ်မကောင်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာပြီး ကျွန်တော် နမ်ဂေါင်းဘီအာရဲ့ လက်ကို တုံ့ပြန်မှုအနေနဲ့ ပုတ်ထုတ်လိုက်မိသည်။
“…?”
နမ်ဂေါင်းဘီအာက သူမရဲ့ အပုတ်ခံလိုက်ရတဲ့ လက်ကိုရော၊ သူမလက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်တဲ့ ကျွန်တော့်လက်ကိုရော အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ကျွန်တော် သူမအပေါ် စိတ်မရှည်သလို ဖြစ်သွားမိပြီ။ ကျွန်တော် အယောင်ယောင်အမှားမှား ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြုအမူအတွက် တောင်းပန်လိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် လန့်သွားလို့ပါ။”
｢မင်းကတော့ အလကားပေးတာတောင် မစားတတ်တဲ့ ကောင်ပဲ။｣
နမ်ဂေါင်းဘီအာက ကျွန်တော့်ရဲ့ တောင်းပန်မှုကို ခေါင်းညိတ်လက်ခံလိုက်သည်။ သူမ အဆင်ပြေပါတယ်လို့ ပြောနေတဲ့ ပုံစံမျိုးပါ။
“ဒါဆို… နောက်မှပေါ့။”
အဲဒီစကားကို ရေရွတ်ပြီးနောက် နမ်ဂေါင်းဘီအာက လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော့် အထင်လားတော့ မသိဘူး၊ သူမရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက နည်းနည်းလေး ပျော်နေသလိုပဲ။ သူမကို ကြည့်နေတုန်း ဆရာကြီးရှင်က ကျွန်တော့်ကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးလာသည်။
｢မင်းက တကယ် မလုပ်ချင်ဘူးဆိုတာကို ဘာက စိတ်ပြောင်းသွားစေတာလဲ?｣
ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းက မလုပ်ချင်ဘူးလို့ ပြောလို့လဲ?
｢မင်း သူမကို နောက်မှ ပြိုင်မယ်လို့ ပြောတဲ့အထိ၊ အခုအထိတောင် မင်း စိတ်ထဲမှာ တွန့်ဆုတ်နေတာကို ငါ ခံစားနေရတယ်-｣
သူမက တကယ်ကို ပြိုင်ချင်နေပုံရလို့ ကျွန်တော် ဟုတ်ကဲ့လို့ ပြောလိုက်တာပါ။
｢…အေးလေ။ ကောင်းပြီ၊ တကယ်လို့ မင်း သူမနဲ့ ပြိုင်ဖြစ်ခဲ့ရင် ဒီတစ်ခါတော့ ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း လုပ်ဦး။｣
ဘာကို ထိန်းရမှာလဲ?
｢မင်း သုံးနေတဲ့ တိရစ္ဆာန်လို ပညာရပ်တွေကိုပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းရဲ့ ချီကို သုံးတဲ့အခါမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ပိုပြီးတော့ သတိထားဦး။｣
ဆရာကြီးရှင်ရဲ့ စကားကို ကျွန်တော် သေချာ နားမလည်ပေမဲ့ သူ နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာတော့ သိလိုက်သည်။
｢မင်း ချီတွေကို အဲဒီလောက် အများကြီး သုံးလိုက်လို့ အဲဒီတိရစ္ဆာန်ကို ပြန်နှိမ်ဖို့ ငါ တော်တော် ကြိုးစားလိုက်ရတယ်။｣
…ဗျာ?
｢မင်း ဘာတွေကို စားသုံးမိလို့ ဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာမျိုးက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရှိနေရတာလဲ… မင်းက တကယ်ပဲ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ကို ဒုက္ခပေးချင်နေတာလား၊ မင်းလို ကောင်စုတ်လေး!｣
ခင်ဗျားက အသက်ရှင်နေတာမှ မဟုတ်တာ၊ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ? ကျွန်တော့်အဖြေကြောင့် ဆရာကြီးရှင်က ပြန်ပြီး သောင်းကျန်းနေပြန်သည်။ နားပိတ်ထားရုံနဲ့ သူ့ရဲ့ ဆူညံသံကို တားလို့မရတာကြောင့် တော်တော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရသည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် သူ့ကို နောက်ပြောင်ပြီး ပြန်ဖြေခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာတစ်ခု ရှိနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော် ချီတွေ အများကြီး သုံးတဲ့အခါ အဲဒီအရာက သောင်းကျန်းလာတယ်ဆိုတာ... ဆရာကြီးရှင်ရဲ့ စကားတွေက မလိုလားအပ်တဲ့ သတိပေးချက်တစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် သုံးနိုင်လာပြီဆိုမှ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ပြဿနာတစ်ခုက ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာလား? အဲဒါက ဘာဖြစ်နိုင်မလဲ? ရတနာကြောင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် မူလကတည်းက ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရှိနေတာလားဆိုတာ ကျွန်တော် မသိပါဘူး။ ဆရာကြီးရှင် လိမ်နေတာပဲ ဖြစ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းမိပေမဲ့... မသေချာပါဘူး...။ ဟွားတောင်ကို ရောက်ရင်တော့ တစ်ခုခု သိရလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ။ ဟွားတောင်ဂိုဏ်းကို သွားရုံနဲ့ အဖြေရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိပါဘူး။ ဒါကလည်း နောက်မှ ဖြေရှင်းရမယ့် ကိစ္စတစ်ခုလား? တောင်ပေါ်ရောက်နေတဲ့ အချိန်မှာတော့ ဘာမှ လုပ်လို့မရနိုင်ဘူးလေ။
ဟွားတောင်က လူတွေကို ယွမ်ဖုန်းနဲ့ ထားခဲ့ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ စခန်းကို ပြန်လာခဲ့သည်။ စခန်းထဲ ဝင်လိုက်တာနဲ့ တစ်ခုခု ထူးခြားနေသလို ခံစားရပြီး သေချာ စဉ်းစားကြည့်တော့ ဝီဆောအာက ကျွန်တော့်ဆီကို ပြေးမလာတော့တာပဲ…
“…ဟင်? သူမ တကယ်ပဲ တစ်နေရာရာကို သွားလိုက်တာလား?”
သူမ အမြဲတမ်း လာကြိုနေဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သိပေမဲ့ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ သူမ အမြဲရှိနေတတ်တော့ စိတ်ပူမိသွားသည်။ ဒါကြောင့် အစေခံတစ်ယောက်ကို မေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဆောအာက စောစောလေးတင် သူ့အဘိုးနဲ့အတူ ရှိနေတာပါ။”
အစေခံရဲ့ စကားကို ကြားမှ စိတ်အေးသွားရသည်။ ဓားဧကရာဇ်နဲ့အတူ ရှိနေတယ်ဆိုရင် စိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး။
…မနက်ဖြန်ကစပြီး နမ်ဂေါင်းဘီအာနဲ့အတူ ခရီးသွားရတော့မယ်ပေါ့၊ ဟုတ်လား?
｢…မင်း ကံကောင်းတာပဲ၊ သူမက အပြည့်အစုံ ပါလာတာ-｣
ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ စဉ်းစားနေတုန်း ဆရာကြီးရှင်က ဝင်ပြောသည်။
…ဆရာကြီးရှင်၊ ခင်ဗျားက တကယ်တော့ တရားစောင့်သူ (Taoist) မဟုတ်ဘူးမလား?
｢မင်းလို ကောင်လေးကများ... တရားစောင့်တဲ့ မျိုးနွယ်ရဲ့ ဘိုးဘေးကို ဒီလိုပြောရဲတယ်ပေါ့!?｣
ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့် ဒီလူက ဟွာတောင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် မဖြစ်သင့်ခဲ့ဘူး... ဟွာတောင်ရဲ့ နတ်ဓားအဆင့်အထိ ရောက်ခဲ့တာကတော့ ပိုတောင် ဆိုးသေးတယ်။ အခု ဟွာတောင်မှာ နေထိုင်နေတဲ့သူတွေရော၊ နောင်လာနောက်သားတွေအတွက်ပါ အရှက်ရစရာပဲ။
｢…မင်း တွေးနေတာတွေကို ငါ ကြားနေရတယ်ဆိုတာ သိတယ်မလား?｣
ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါကြောင့် ပြောနေတာလေ။ စိတ်မပူပါနဲ့။
｢ဟားဟား၊ မင်းကတော့ တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့ ကောင်လေးပဲ။｣
သိုင်းပြိုင်ပွဲ ပြီးသွားတဲ့အခါ ညကောင်းကင်ယံက အရင်ထက် ပိုမှောင်လာခဲ့သည်။ မနက်ဖြန်အတွက် အဆင်ပြေအောင် အိပ်ရာဝင်ဖို့ လိုပြီ။ သိုင်းပြိုင်တုန်းက နည်းနည်း လွန်သွားခဲ့လို့ ယွမ်ဖုန်းအတွက်တော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။
｢နည်းနည်း လွန်သွားတယ် ဟုတ်လား? ဇာပန်းတွေကို အကုန် မီးရှို့ပစ်ပြီးမှ အဲဒီလို ပြောနေတာလား!!??｣
…သူ့ဘာသာသူ အဆင်ပြေအောင် ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။ ဒီလောက်လေးနဲ့တင် သူ စိတ်ဓာတ်ကျသွားမယ်ဆိုရင် သူ ကြုံတွေ့ရမယ့် အခက်အခဲတွေကို ဘယ်လိုမှ ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ သိုင်းပြိုင်တုန်းက ချွေးတွေ အများကြီး ထွက်ခဲ့လို့ ရေချိုးချင်ပေမဲ့ အရမ်း ပျင်းနေတာကြောင့် ဒီအတိုင်းပဲ အိပ်လိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
｢…ဒီလို အခြေအနေကြီးနဲ့ အိပ်တာကတော့ တကယ့်ကို ညစ်ပတ်တာပဲ။｣
အမြဲတမ်းလိုပါပဲ၊ ဆရာကြီးရှင်ရဲ့ စကားကို ကျွန်တော် လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။
ဝီဆောအာသည် ဓားဧကရာဇ်နှင့် ကြာမြင့်စွာ စကားမပြောဖြစ်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ ယခု စကားပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ စကားဝိုင်းသည် များသောအားဖြင့် ဓားဧကရာဇ်က ပုံပြင်များ ပြောပြပြီး ဝီဆောအာက သေချာ နားထောင်ကာ ပျော်ရွှင်နေတတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ မျက်လုံးလေးတွေ တစ်ဝက်မှိတ်ကာ အိပ်ငိုက်နေစဉ်မှာပဲ ဝီဆောအာက သူမ သိချင်နေတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုကို ဓားဧကရာဇ်ကို မေးလိုက်သည်။
“အဘိုး။”
“ဟင်?”
“စေ့စပ်ထားသူ ဆိုတာ ဘာလဲဟင်?”
“ဘာ…?”
ဝီဆောအာ၏ မေးခွန်းကြောင့် ဓားဧကရာဇ်က ထူးဆန်းသော မျက်နှာပေးမျိုး လုပ်လိုက်သည်။ သူမကို လွတ်လပ်စွာ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော်လည်း ဒီလို ရိုးရှင်းတဲ့ အရာမျိုးကိုတောင် မသင်ပေးရသေးဘူးဆိုတာကို သူ ရှက်မိသွားသည်။ သူမ ဘာကြောင့် ဒီမေးခွန်းကို ရုတ်တရက် မေးနေရတာလဲဆိုတာ သူ မသိပေမဲ့ သူမရဲ့ တခြားသော သိချင်စိတ်တွေ (ဥပမာ- လင်းယုန်သားက ဘယ်လို အရသာရှိသလဲ ဆိုတာမျိုး) လိုပဲလို့ ထင်လိုက်မိသည်။ ထို့ကြောင့် ဓားဧကရာဇ်က ထိုမေးခွန်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“စေ့စပ်ထားသူ ဆိုတာကတော့…”
“ဟုတ်…!”
ဓားဧကရာဇ်ရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ရင်း ဝီဆောအာရဲ့ မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်း မှောင်ကျလာခဲ့သည်။ သို့သော် ဓားဧကရာဇ်ကတော့ သူမရဲ့ မျက်နှာကို သတိမထားမိဘဲ ဆက်လက် ရှင်းပြနေခဲ့သည်။
နောက်နေ့တွင် ဝီဆောအာသည် နမ်ဂေါင်းဘီအာကို စကားမပြောတော့ဘဲ နေခဲ့လေသည်။