အခန်း (၅၀) မောင့်ဟွား(၄)
မိသားစုဂေဟာကနေ ထွက်ခွာပြီး ဝူတန်တောင်ကို ဦးတည်လာခဲ့တာ အခုဆိုရင် ၁၀ ရက်ရှိသွားပါပြီ။ ဒီခရီးစဉ်က စီချွမ်းခရီးစဉ်နဲ့ မတူတာတစ်ခုကတော့ ကျွန်တော် စိတ်အေးလက်အေး မနေနိုင်တာပါပဲ။
“သခင်လေး... အဆင်ပြေရဲ့လားခင်ဗျာ”
“ဟု... ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော့်အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့”
အကြောင်းရင်းကတော့ ရထားလုံးမောင်းသမားအဖြစ် တာဝန်ယူထားတဲ့သူဟာ သိုင်းလောကရဲ့ အထွတ်အထိပ်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ ‘ဓားဧကရာဇ်’ ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။ တခြားရထားလုံးတွေ အများကြီးရှိပါလျက်နဲ့ သူက ဘာလို့ ကျွန်တော်စီးတဲ့ ရထားလုံးကိုမှ ရွေးမောင်းနေရတာလဲ? အဲဒီဒဏ်ကြောင့်ပဲ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ ရက်လုံးလုံး ကျွန်တော် အနေရခက်လွန်းလို့ သေမတတ် ခံစားခဲ့ရပါတယ်။
တကယ်တော့ ဝီဆောအာ ကလည်း ဒီရထားလုံးထဲမှာ ပါနေလို့ဖြစ်မှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်ပဲ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရတာပါ။ ကျွန်တော့်ဘာသာ ရထားလုံးဆင်းမောင်းရတာကမှ ပိုပြီး စိတ်ချမ်းသာစရာကောင်းဦးမယ်။ တောက်... ခက်တော့တာပဲ။
“မြောင်... ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်လိုသေးလဲ”
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကိုကြည့်ပြီး မြောင် ကို လှမ်းမေးလိုက်မိတယ်။ အပိုမေးခွန်းမှန်း သိပေမဲ့လည်းပေါ့။ မြောင် က တောင့်တောင့်ကြီး ပြုံးပြရင်း ပြန်ဖြေပါတယ်။
“သခင်လေး... ဒီမေးခွန်းကို မေးတာ အခုဆို အကြိမ် ၃၀ ရှိပြီထင်တယ်ဗျ”
“...ဟုတ်လား? မေးဖူးသလိုလိုတော့ ရှိသားပဲ”
“နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောရရင်တော့... ရောက်ဖို့ အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်”
“...ကြားရတိုင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတာပဲကွာ”
ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ အဆုံးမရှိကျယ်ပြောလှတဲ့ မြေပြင်ကြီး...။ ကျွန်တော် သက်ပြင်းချနေတုန်းမှာပဲ ဝီဆောအာ က ကျွန်တော့်အနားကို တိုးကပ်လာပြီး စကားပြောပါတယ်။
“သခင်လေး၊ သခင်လေး”
“ဘာလဲ”
“သခင်လေး အကြိုက်ဆုံး မုန့်ထုပ်က ဘာလဲဟင်”
“ဘာတွေ လာမေးနေတာလဲ၊ အကြိုက်ဆုံး အစားအစာကို မမေးဘဲနဲ့ ဘာလို့ မုန့်ထုပ်အကြောင်း လာမေးနေရတာလဲ”
“ဒါပေမဲ့ သခင်လေးက မုန့်ထုပ်ပဲ စားတာလေ”
“...”
သူမပြောတာ မမှားတာမို့ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ အခုတော့ ကျွန်တော် အကြိုက်ဆုံး မုန့်ထုပ်အကြောင်းအထိ ပြောနေရပြီပေါ့။
“ငါက မုန့်ထုပ်ဆို အကုန်ကြိုက်တယ်”
“ဘာလို့လဲဟင်”
“ဈေးလည်းချိုသလို အဝလည်း စားရလို့ပေါ့”
အကြောင်းရင်းကတော့ ရှင်းရှင်းလေးပါ။ ဈေးသက်သာပြီး အများကြီး စားရလို့ပါပဲ။ ပြီးတော့ အရသာလည်း ရှိတာကိုး။ မုန့်ထုပ် အမျိုးအစားတွေ အများကြီး ရှိကောင်းရှိမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ သိပ်ရွေးမနေပါဘူး။ ဈေးသက်သာပြီး ဗိုက်ဝဖို့ရယ်၊ ရိက္ခာဆေးလုံးတွေထက် အရသာရှိဖို့ရယ် ဆိုရင်ပဲ အဆင်ပြေပါပြီ။ ကျွန်တော်က ရိက္ခာဆေးလုံးတွေထက် ဆိုးဝါးတာတွေကိုတောင် စားဖူးတာမို့ တကယ့် အစားအစာ အရသာ ပေါက်နေသရွေ့တော့ မြိန်မြိန်ယှက်ယှက် စားနိုင်ပါတယ်။
ကျွန်တော့်စကားကို ကြားတော့ ဝီဆောအာ က နားမလည်နိုင်သလို ခေါင်းလေးစောင်းပြီး ကြည့်နေတယ်။
“ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ အိမ်တော်က အစ်မတွေ ပြောတာတော့ သခင်လေးက အစားအသောက် အရမ်းရွေးတာတဲ့...”
“အခု မရွေးတော့ဘူး”
အရင်ကတော့ ရွေးခဲ့တာပေါ့။ ငယ်ငယ်တုန်းက ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ခေါင်းမာပြီး ဈေးကြီးတဲ့ အစားအစာတွေကိုပဲ တကူးတက ရှာစားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း သေခါနီးအချိန် ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အဲဒါတွေက အဓိပ္ပာယ်မရှိမှန်း သိလိုက်ရတယ်။
｢စားစမ်းပါကွာ၊ တောက်...｣
｢တောက်... ဒီလိုဟာမျိုးကို ဘယ်လိုစားရမှာလဲ၊ နင့်စိတ်ထဲမှာ ကင်းခြေများအမြီးက အစားအစာလို့ ထင်နေတာလား?｣
｢ငါက စားချင်လို့ စားနေတယ် ထင်နေလား၊ အသက်ရှင်ချင်လို့ စားနေတာကွ ငတုံးရဲ့｣
｢ငါတော့ မစားနိုင်ဘူး｣
｢နင်မစားရင် ငါ့ပေး၊ ငါကတော့ မာန်မာနထက် ဗိုက်ဝဖို့ကိုပဲ ရွေးမယ်｣
အခုမှ ဝန်ခံရရင်တော့ ကင်းခြေများအမြီး အရသာက သိပ်တော့ မဆိုးပါဘူး။ ပြောရရင် အဲဒီမှာ ရှာလို့ရတဲ့ အရာတွေထဲမှာတော့ အကောင်းဆုံးပဲပေါ့။ ရေအစား သားရဲတွေရဲ့ သွေးကို သောက်ခဲ့ရပြီး၊ ဗိုက်ဖြည့်ဖို့အတွက် အဆိပ်မှန်းသိရက်နဲ့ စားခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေရှိခဲ့တယ်။ စုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့ အတိတ်တွေပါပဲ။
“...ပျို့ချင်လာပြီ”
အဲဒီအကြောင်းတွေ ပြန်တွေးမိတာနဲ့တင် ကျွန်တော် အော့အန်ချင်လာသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်တော့်အခြေအနေကို ကြည့်နေတဲ့ ဝီဆောအာ က အလန့်တကြားနဲ့ တစ်ခုခုကို ထုတ်လိုက်တယ်။ အဲဒါကတော့ ‘ယက်ဂွါ’ လို့ခေါ်တဲ့ ပျားရည်မုန့်လေးပါ။
...ဘာလို့ ဆေးမထုတ်ဘဲ မုန့်ထုတ်လာရတာလဲ? အဲဒီနောက် ဝီဆောအာ က တုန်တုန်ရင်ရင် အသံလေးနဲ့ ပြောပါတယ်။
“တစ်ကိုက်လောက်... စားမလား?”
“...တစ်ခုတောင်မဟုတ်ဘဲ တစ်ကိုက်တည်းလား?”
“ဒါပေမဲ့... ဒါက နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ တစ်ခုလေ”
ဝီဆောအာ ရဲ့ စကားကို ကြားပြီးနောက် ကျွန်တော် ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး မုန့်ကို လှမ်းစားလိုက်တယ်။ တစ်ကိုက်တည်း စားမယ့်ပုံစံ ဖမ်းလိုက်ပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ တစ်ခုလုံးကို တစ်ခါတည်း ဝါးစားပစ်လိုက်တာပါ။
“မ... မ... မလုပ်ပါနဲ့ဦး!”
ဝီဆောအာ ရဲ့ အော်သံက ရထားလုံးထဲမှာ ဟိန်းထွက်သွားတယ်။ အခြေခံအားဖြင့်တော့ ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ ရက်လုံးလုံး ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အရာတွေရဲ့ အနှစ်ချုပ်ပါပဲ။ အဓိပ္ပာယ်ကို မရှိဘူး။
ညရောက်တော့ ထုံးစံအတိုင်း စခန်းချကြရတယ်။ မြင်းတွေလည်း အနားပေးရသလို ကျွန်တော်တို့လည်း ခရီးဝေးဖြစ်တဲ့အတွက် အနားယူဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ အစောင့်တွေက မီးဖိုဖိုပြီး အန္တရာယ်ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ အသင့်ပြင်နေကြတယ်။ သူတို့က စောစောစီးစီးပဲ ကင်းစောင့်နေကြတာပါ။
ဝီဆောအာ ရော ဓားဧကရာဇ်ပါ ရထားလုံးပေါ်ကနေ ဆင်းသွားကြပြီ။ အနီးအနားက အစောင့်တွေကို ဖယ်လိုက်ရင် ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ရထားလုံးထဲမှာ ကျန်ခဲ့တာပါ။
ကျွန်တော် ပုံစံတကျ ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မီးချီတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထုတ်လွှတ်လိုက်တယ်။ ချီတွေက ဝမ်းဗိုက်ကနေတစ်ဆင့် တစ်ကိုယ်လုံးကို ပျံ့နှံ့သွားပြီး အားအင်တွေ ပြည့်လာသလို ခံစားရတယ်။ အသက်ရှူလိုက်တိုင်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ အနီရောင်ချီတွေ ထွက်လာတာကို မြင်နေရတယ်။ ဒါဟာ စတုတ္ထအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ နီးကပ်နေပြီဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။
ချီတွေကို ခန္ဓာကိုယ်အပြင်ဘက်မှာ ကြာကြာထုတ်ထားတဲ့အခါ ထိန်းချုပ်ရ ခက်လာတယ်။ ချီတွေက ပိုပြီး ကြမ်းတမ်းလာသလို ခံစားရတယ်။ ဒါက တတိယအဆင့်ရဲ့ အကန့်အသတ်ပဲ။ ဒီထက် ပိုလုပ်ရင် ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ် ထိခိုက်နိုင်တယ်။ နောက်တစ်ဆင့်ကို ကူးပြောင်းနိုင်မယ့် တံတိုင်းကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ရင် ဒီပြဿနာ မရှိတော့ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ရှိခန္ဓာကိုယ်ကပဲ အဲဒီတံတိုင်းကို မကျော်နိုင်အောင် တားဆီးနေတယ်။ တစ်ခါပြန်ပြီး ဒီခန္ဓာကိုယ်က ဒုက္ခပေးပြန်ပြီ။
လောကြီးပြီး အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားနေမိပေမဲ့ အကြိမ်တိုင်းမှာ ဒီတံတိုင်းနဲ့ပဲ ပြန်တိုးနေရတယ်။
‘ငါ့စိတ်ရော အခြေအနေရောက အရမ်းလောနေသလိုပဲ’
ဘယ်လောက်ပဲ လောဘတက်နေပါစေ ဒီဖြစ်စဉ်ကို အတင်းတွန်းအားပေးလို့ မရဘူးဆိုတာ သိလိုက်တာနဲ့ ချီတွေကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပြန်သိမ်းလိုက်တယ်။ အဆင့်သစ်တစ်ခုကို တက်လှမ်းတဲ့နေရာမှာ စိတ်ရှည်ဖို့ သင်ယူရမှာက အရေးကြီးပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဆင့်သစ်တစ်ခုကို ရောက်ဖို့ဆိုတာ စိတ်ရှည်သည်းခံမှုက အရေးအကြီးဆုံး အစိတ်အပိုင်းပဲ မဟုတ်လား။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားနေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက စတုတ္ထအဆင့်ကို ရောက်ချင်ရုံတင် မဟုတ်ဘဲ ချီတွေကို ပိုပြီး သန့်စင်ချင်လို့လည်း ပါပါတယ်။ နည်းနည်းချင်းစီ အခြေခံကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ပြီး မသန့်စင်တဲ့ ချီတွေကို ဖယ်ရှားပစ်ရမယ်။ အဲဒီလို သန့်စင်သွားတဲ့ ချီတွေက နောင်တစ်ချိန်မှာ ပိုပြီး တိုးတက်လာဖို့ အထောက်အကူ ဖြစ်စေမှာပါ။
‘...သက်ပြင်း’
ဒီလိုတွေ တွေးနေမိတာကို ကိုယ့်ဘာသာတောင် ရယ်ချင်မိတယ်။
‘ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာအပေါ် ထားတဲ့ လောဘတွေကို အတိတ်မှာ ထားခဲ့ပြီလို့ ထင်နေတာ’
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်ရုံလောက်ပဲ သန်မာချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာ အခုမှ လအနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ အဲဒါကို မြွေဆီကနေ အားအင်တွေ ရပြီးတဲ့နောက်မှာ ပိုပြီး လောဘတက်လာမိတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်က သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို လက်ခံရမှာပဲ။
အပူရှိန်တွေ လျော့ပါးသွားတဲ့အခါမှာတော့ ညဘက်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို သတိထားမိလာတယ်။ ကုလားထိုင်မှာ မှီလိုက်ရင်း ပိုးကောင်လေးတွေရဲ့ မြည်သံက နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ လေ့ကျင့်မှု ပြီးသွားတဲ့အခါ အားအင်တွေ ကုန်ခမ်းနေပြီ။
ဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်တိုင်း အနာဂတ်မှာ ဘာလုပ်ရမလဲ ဒါမှမဟုတ် အတိတ်က ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေအကြောင်း တွေးမိတတ်ပြီး ခေါင်းကိုက်ရလေ့ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်ကစပြီး အဲဒီအတွေးတွေ ဝင်မလာတော့ဘူး။ အဲဒါက ရထားလုံးထဲမှာ ပျံ့နှံ့နေတဲ့ မက်မွန်ပန်းနံ့ကြောင့်ပါပဲ။ ချီတွေကို ပြန်သိမ်းပြီးတဲ့နောက် ဒီရနံ့ကြောင့် ခေါင်းတောင် နည်းနည်း မူးချင်သလို ဖြစ်သွားတယ်။
မက်မွန်ပန်းနံ့အကြောင်း ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပြောနေရတာလဲဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်အိတ်ကပ်ထဲမှာ ထည့်ထားတဲ့ ကျောက်တုံးကြောင့်ပါ။
“...တော်ပြီကွာ”
နှာခေါင်းထဲကို စူးစူးရှရှ တိုးဝင်လာတဲ့ ရနံ့ကြောင့် ကျွန်တော် ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ ပြုံးမိတယ်။ ဒုတိယအကြီးအကဲဆီက ရခဲ့တဲ့ ရတနာက မက်မွန်ပန်းနံ့တွေကို ထုတ်ပေးနေတာပါ။ အစတုန်းကတော့ အဝတ်နဲ့ ပတ်ထားလို့ ဘာနံ့မှ မရပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကစပြီး အဝတ်နဲ့ ပတ်ထားရင်တောင် ရနံ့တွေက ထွက်လာတယ်။ ရတနာဆိုတော့လည်း ထူးဆန်းမှာပဲလို့ တွေးပြီး သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ တော်တော်လေး ပြင်းထန်နေတယ်။
“ဒီလိုအရာမျိုးက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရှိနေရတာလဲ?”
ကျွန်တော် အဝတ်နဲ့ပတ်ထားတဲ့ ကျောက်တုံးကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ကြည့်လိုက်တယ်။ ရတနာဆိုတာ နောင်အနာဂတ်မှာတောင် တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရတာပါ။ မက်မွန်ပန်းနံ့ ထွက်နေတဲ့ ဒီကျောက်တုံးကလည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ပါဘူး။ လျှပ်စီးပတ်နေတဲ့ နမ်ဂေါင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဓားပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ထူးဆန်းတဲ့ အလင်းတန်းတွေ ထွက်နေတဲ့ ရှောင်လင်ကျောင်းတော်က ရုပ်ပွားတော်ပဲဖြစ်ဖြစ် အကုန်လုံးက ဆင်တူပါပဲ။ သူတို့တွေက သဘာဝနိယာမတွေကို ချိုးဖောက်နေကြတာ။ အဲဒီလိုအရာတွေကို ရတနာလို့ ခေါ်ကြပေမဲ့ ဘာကြောင့် ဖြစ်တည်လာသလဲဆိုတာကိုတော့ ရှင်းပြဖို့ ခက်ပါတယ်။ ရှိနေတယ်ဆိုတာပဲ သိကြတာပေါ့။
လက်ထဲက ကျောက်တုံးကို ခဏလောက် ကြည့်နေပြီးနောက် အိတ်ကပ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်တယ်။ ကစားရင်းနဲ့ ဒီကျောက်တုံးကို မတော်တဆ ခွဲမိလိုက်ရင် ဝူတန်တောင်ကို သွားဖို့နေနေသာသာ ဝေးဝေးကိုပဲ ပြေးရတော့မှာပါ။
ကျောက်တုံးကို အိတ်ကပ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပေမဲ့ ရနံ့ကတော့ ရထားလုံးထဲမှာ ကျန်နေတုန်းပဲ။ ဒီရာသီမှာ မက်မွန်ပန်းပွင့်တာ မြင်ရဖို့ ခဲယဉ်းပေမဲ့... ကျွန်တော်ကတော့ ဒီရထားလုံးထဲမှာ အဲဒီရနံ့ကို ခံစားနေရတယ်။ ဒီရနံ့ကြောင့် မက်မွန်ပွင့်ဖတ်လေးတွေ လွင့်ပျံနေသလိုတောင် စိတ်ချောက်ချားလာတယ်။
‘ငါ ပင်ပန်းနေလို့ ဖြစ်မှာပါ...’
မျက်လုံးကို ပွတ်လိုက်ပေမဲ့ ပွင့်ဖတ်လေးတွေက ရှိနေတုန်းပဲ။ တကယ်ပဲ ပင်ပန်းနေပြီလို့ တွေးပြီး လှဲအိပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ စခန်းချတာ ပြီးလောက်ပြီမို့ အပြင်မှာ အိပ်တာက ပိုသက်သောင့်သက်သာ ရှိမှာဖြစ်ပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ထူးထူးခြားခြား ပင်ပန်းနေတယ်။ အင်း... မျက်လုံး ခဏလောက် မှိတ်ထားလိုက်ပြီးမှ နောက်မှပဲ ဆက်ပြီး လေ့ကျင့်တော့မယ်။ အဲဒီအတွေးနဲ့ပဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြေလျှော့လိုက်တယ်။
အိပ်ပျော်ခါနီး ဝေေဝဝါးဝါး ဖြစ်နေတုန်းမှာပဲ အသံတစ်ခုကို ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရတယ်။
｢ဒါ ဘယ်သူလဲဟ...?｣
ဘယ်ကလာမှန်း မသိပေမဲ့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးတဲ့ အဖိုးကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ အသံပါ။
｢ဒီကောင်က ဝူတန်တောင်က လူ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်?｣
ဒါ အိပ်မက်လား? ငါ ထပ်ပြီး အိပ်မက်ဆိုးတွေ မြင်နေပြန်ပြီလား?
｢ဝူတန်တောင်က မဟုတ်ဘဲနဲ့ ဒီကလေးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီချီတွေကို အကုန်စုပ်ယူနေတာလဲ?｣
ကျွန်တော် ဝေေဝဝါးဝါး ဖြစ်နေတုန်းမှာပဲ အဲဒီအဖိုးကြီးက တော်တော်လေး ဒေါသထွက်နေတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ အော်ပြောနေတယ်။
｢...အလိုလေး... ငါ ဘာတွေ မြင်နေရတာလဲ... မင်းမှာ ဘယ်လို သွေးမျိုးရှိနေလို့ ဒါတွေကို အကုန်စားနေနိုင်ရတာလဲ။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် မင်း နေမကောင်း ဖြစ်တော့မှာပဲ!｣
တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ပါးကို ပုတ်ပြီး နှိုးနေသလို ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် လှုပ်ရှားဖို့ သိပ်ခက်နေတယ်။
｢...တောက်... သွားပါပြီကွာ...!｣
သူ့ရဲ့ ဒေါသတကြီး အော်သံကို ကြာကြာကြီး ကြားလိုက်ရပြီးတဲ့နောက် လက်လျှော့သွားတဲ့ပုံစံနဲ့ အသံ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ အဲဒီနောက် ကျွန်တော် နိုးလာတဲ့အခါမှာတော့ -
“ဘာကြီးလဲ...?”
ထူးထူးဆန်းဆန်းပဲ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ မီးတောက်သိုင်းပညာက စတုတ္ထအဆင့်ကို ရောက်သွားပါပြီ။
လက်ထဲမှာ ဝန်းရံနေတဲ့ ချီတွေက ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်နေတယ်။ မနေ့ကတင် ကျွန်တော့်ချီတွေက အပူငွေ့လေးပဲ ရှိသေးတာ၊ အခုတော့ ဒီလောက်အထိ ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ မီးတောက်သိုင်း စတုတ္ထအဆင့်ကို ရောက်သွားတဲ့ သက်သေပါပဲ။
ကျွန်တော် အံ့သြမှင်သက်ပြီး ဒီမီးတောက်တွေကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက တကယ့်လက်တွေ့ပါ။
“ဘာလဲ? ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ...”
မနေ့ကတင် ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်က မီးတောက်သိုင်း တတိယအဆင့်ကနေ ရုန်းမထွက်နိုင်ဘဲ ငြင်းဆန်နေခဲ့တာ၊ ဒါကို နောက်နေ့မနက်မှာ ရုတ်တရက်ကြီး စတုတ္ထအဆင့်ကို ရောက်သွားတယ်။ ဒီလောက် အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ကိစ္စကြောင့် ကျွန်တော် ဘာပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး။ ဖြစ်စေချင်တဲ့အတိုင်း ဖြစ်လာလို့ ပျော်ပေမဲ့ ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲဆိုတာ မသိရတဲ့အတွက် စိတ်ရှုပ်မိတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ကာယက အရင်အတိုင်းပါပဲ။ ခန္ဓာကိုယ်က အရင်အတိုင်း ဖြစ်နေပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ချီတွေကတော့ ထူးထူးခြားခြား ပိုပြီး တည်ငြိမ်နေသလို ခံစားရတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ စီးဆင်းနေတဲ့ ချီတွေက ကြမ်းတမ်းမနေဘဲ တည်ငြိမ်အေးချမ်းပြီး ချောမွေ့နေတယ်။ အဲဒီဒဏ်ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်မှု မရှိစေဘဲ ချီစီးဆင်းမှုကို ကောင်းကောင်း ထိန်းချုပ်နိုင်လာတယ်။
ချောမွေ့တယ် ဟုတ်လား...။ ဘယ်လိုပဲ တွေးတွေး အဲဒီစကားလုံးက ဖျက်ဆီးခြင်း မီးတောက်သိုင်းရဲ့ ဝိသေသလက္ခဏာတွေနဲ့ လုံးဝ မကိုက်ညီပါဘူး။ ဒီချီကို တခြားတစ်ခုနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရမယ်ဆိုရင် ဝူတန်တောင်ရဲ့ ချီနဲ့ အတူဆုံးပဲလို့ ပြောရပါလိမ့်မယ်။ သားရဲတစ်ကောင်လို ကြမ်းတမ်းလှတဲ့ သိုင်းပညာက ဝူတန်တောင်ရဲ့ ချီနဲ့ တူနေတယ်? ဒါကတော့ တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းလှပါတယ်။
ပြီးတော့ အကြီးဆုံး ပြဿနာကတော့ ပုံမှန်ဆိုရင် မီးတောက်လို ရဲရဲတောက်နေရမယ့် အနီရောင်ချီတွေက အခုတော့ ထူးထူးဆန်းဆန်း အရောင်ဖျော့နေတာပါပဲ။
...ဘယ်လို ပြောရမလဲ၊ ဒီချီကို တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုမျိုး။
ကျွန်တော် တုန်ရင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ အိတ်ကပ်ထဲက ကျောက်တုံးကို ထုတ်ပြီး အဝတ်ကို ဖြည်လိုက်တယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဘာမှ မဖြစ်ပါစေနဲ့... ဘုရားရေ၊ မဟုတ်ပါစေနဲ့။
‘ကျေးဇူးပြုပြီး...’
ကျွန်တော် အသည်းအသန် ဆုတောင်းနေလို့လားတော့ မသိပါဘူး။ တော်သေးတာက ကျောက်တုံးမှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိတာပါပဲ။ ကျွန်တော်က ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင် အမြဲ စိတ်ပူနေတတ်တာ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မကြာသေးခင်ကစပြီး ထူးဆန်းတဲ့ ကျောက်တုံးတွေကို ကိုင်လိုက်တိုင်း ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆန္ဒမပါဘဲ အဲဒီထဲက စွမ်းအားတွေကို စုပ်ယူမိတတ်လို့ပါ။ တကယ်လို့သာ ဒီကျောက်တုံးထဲက အရာကို မတော်တဆ စုပ်ယူမိလိုက်ရင် ဝူတန်တောင်နဲ့ ဝေးရာ တစ်နေရာရာမှာ ပုန်းအောင်းနေထိုင်ရတော့မှာပါ။ ဒါကြောင့် ကျောက်တုံးမှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိတာဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တကယ့်ကို အရေးကြီးပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ စိတ်အေးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျောက်တုံးရဲ့ ထူးခြားမှုကို သတိထားမိလိုက်တယ်။
‘...အလင်းက နည်းနည်း မှိန်သွားသလိုပဲ?’
ရထားလုံး တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်စေခဲ့တဲ့ အလင်းရောင်က အရင်ကထက် မှိန်သွားသလို ခံစားရတယ်။ မဟုတ်လောက်ပါဘူး... ငါ မှားတာ ဖြစ်မှာပါ။ ဖြစ်ကို ဖြစ်ရမယ်။
“တစ်ခုခုဖြစ်ရင် မကောင်းဘူး... ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဆောင်ထားမယ့်အစား တခြားတစ်နေရာမှာပဲ ထားလိုက်တော့မယ်”
ကိုယ့်လက်နဲ့ကိုယ် ရတနာကို ဖျက်ဆီးမိမယ့်အစား ပျောက်သွားတာကမှ တော်ဦးမယ် - မဟုတ်သေးပါဘူး၊ နှစ်ခုလုံးက ငါ့ဘဝကို ငရဲဖြစ်စေမှာပဲ မဟုတ်လား...? တောက်... ငါ့ကို ဘာလို့ ဒီလိုဟာမျိုး လာပေးရတာလဲ...! ဒါကြီးကို လာပို့ခိုင်းတဲ့ ဒုတိယအကြီးအကဲကို တကယ်ပဲ စိတ်ထဲကနေ ကြိမ်ဆဲမိတယ်။
“...ရပါတယ်။ ငါ ဘာမှ မသိသလို ဟန်ဆောင်ပြီး ပေးလိုက်ရင် သူတို့ သတိထားမိမှာ မဟုတ်ဘူး”
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကိုလာတဲ့ ငါ့ရဲ့ အဓိကရည်ရွယ်ချက်က ကျောက်တုံးမှ မဟုတ်တာ၊ ငါ့ညီမလေးကို အိမ်တော်ဆီ ပြန်ခေါ်ဖို့ပဲလေ။ အဲဒီ အဓိကရည်ရွယ်ချက်ကို မထိခိုက်သရွေ့တော့ အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်။ အဆင်မပြေရင်လည်း အဆင်ပြေအောင် လုပ်ရမှာပေါ့။ အဲဒီတုန်းကတော့ ဒီလိုပဲ တွေးခဲ့တာ။
“တစ်ခုခုကို သိချင်လို့ ငါ ဒီကို ရောက်လာတာ”
ဒါပေမဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အချက်တစ်ခုကိုတော့ ကျွန်တော် မေ့သွားခဲ့တယ်။
“ငါက ဝူတန်တောင်က ယွန်ဖုန်း ပါ”
ငါက ကံတရားနဲ့ ပတ်သက်ရင် တော်တော်လေး ကံဆိုးတဲ့ကောင် ဆိုတာကိုပေါ့။
...တောက်။