အခန်း (၄၈) မောင့်ဟွား(၂)
တစ်ကြိမ်တစ်ခါလောက်တော့ တစ်ခုခုပြောဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ဆိုတာက ကျွန်တော့်စကားကို ဘယ်တုန်းကမှ နားမထောင်ခဲ့ပါဘူး။ အဲ့ဒီအစား ကုန်လွန်သွားတဲ့ အချိန်တွေနဲ့ အဲ့ဒီအချိန်တွေက သယ်ဆောင်လာသမျှ အခြေအနေတွေမှာပဲ ကျွန်တော် အသားကျအောင် နေထိုင်ခဲ့ရတာပါ။ အခုလည်း ဒီစကားကိုပဲ ထပ်ပြောနေရတာကတော့ ကျွန်တော့်ကို ပေးထားတဲ့ (၁၀) ရက်တာ အချိန်ဟာ အရမ်းကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကုန်ဆုံးသွားလို့ပါပဲ။
ဒီရက်တွေအတွင်းမှာ ရသမျှ အချိန်လေးနဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ရသလို၊ အနာဂတ်မှာ ဖြစ်ပျက်လာမယ့် အဖြစ်အပျက်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိနေတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကိုလည်း အကုန်အစင် ပြန်ထုတ်ယူခဲ့ရပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ဒုတိယအကြီးအကဲနဲ့ ဂူဟွီဘီတို့ အမြဲတမ်း လာရောက်လည်ပတ်တာကိုလည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသေးတယ်။
ကျွန်တော့်အတွက် တစ်ခုတည်းသော အပန်းဖြေမှုကတော့ ဝီဆောအာ အိမ်အလုပ်တွေ ပြီးသွားတဲ့အခါ သူမကို စနောက်ရတာပါပဲ။ သူမ စားမယ့် ယုဂွာ (မုန့်) ကို ကျွန်တော် ယူစားလိုက်တိုင်း ကမ္ဘာပျက်တော့မလို ဖြစ်သွားတဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရတာ ဘယ်တော့မှ မရိုးနိုင်တဲ့ ဖျော်ဖြေမှုတစ်ခုပါပဲ။ တကယ်တော့ ဒါက ကျွန်တော့်ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်ထားတာပဲ မဟုတ်လား? အစေခံတွေက တစ်ခါတလေ သူတို့ပိုက်ဆံနဲ့ သူမအတွက် မုန့်ဝယ်ပေးတတ်ကြပေမဲ့ မုန့်အများစုကတော့ ကျွန်တော့်ဆီက လာတာပါ။ ပိုပြီး တိတိကျကျ ပြောရရင်တော့ ဒါက ဂိုဏ်းရဲ့ ပိုက်ဆံပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အတူတူပါပဲ... ကျွန်တော် ဂိုဏ်းကနေ ထွက်မသွားခင်အထိတော့ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ပိုက်ဆံပါပဲ။ ဂိုဏ်းကနေ အပြီးအပိုင် ထွက်သွားဖို့ ကျွန်တော် အမြဲတမ်း စဉ်းစားထားပေမဲ့ ဒါကတော့ အနာဂတ်အတွက်ပါ။ အနည်းဆုံး နောက်ထပ် ငါးနှစ်လောက်တော့ ဂိုဏ်းရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးကို ကျွန်တော် အသုံးချဖို့ လိုသေးတယ်။
ဒုန်း! ဒုန်း!
ကျင့်ကြံမှု တစ်ကြိမ်ပြီးဆုံးပြီးနောက် သဲအိတ်တွေကို ကျွန်တော် လွှတ်ချလိုက်တယ်။ ကြမ်းပြင်ပေါ် ကျသွားတဲ့ အသံကို ကြားရုံနဲ့တင် အဲ့ဒီအိတ်တွေရဲ့ အလေးချိန်ကို သိနိုင်ပါတယ်။
"မရသေးဘူးပဲ။"
မီးလျှံသိုင်းပညာရဲ့ စတုတ္ထအဆင့်ကို ရောက်ဖို့အတွက် ဆယ်ရက်ဆိုတာ တကယ်ပဲ မလုံလောက်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော် တတိယအဆင့်ရဲ့ ထိပ်ဆုံးကို ရောက်နေနိုင်ပေမဲ့ စတုတ္ထအဆင့်ကို ကူးကျော်ဖို့ နောက်ဆုံးတံတိုင်းကတော့ နည်းနည်း မြင့်နေပါသေးတယ်။ ဒီဖျက်ဆီးခြင်းအနုပညာကို အသုံးပြုရင်း လှုပ်ရှားမှုတွေမှာလည်း သွက်လက်ချောမွေ့ချင်တယ်ဆိုရင် အရင်ဆုံး ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုကို ပိုပြီး ပျိုးထောင်ရပါလိမ့်မယ်။
ဂူမိသားစုရဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းသိုင်းပညာက သင်ယူရ လွယ်ကူနိုင်ပေမဲ့ မျှတမှုရှိစေဖို့ လိုအပ်တဲ့ ချီ (အတွင်းအား) ထိန်းချုပ်မှုကတော့ ခက်ခဲပါတယ်။ သိုင်းပညာရှင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်မှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ တောရိုင်းမီးလျှံတွေဟာ ချီ အမြောက်အမြားကို ဝါးမြိုပစ်တတ်တာကြောင့် ဒီမီးလျှံတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့ဆိုရင် အစကတည်းက ခိုင်မာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ရှိနေဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတိတ်ဘဝ အတွေ့အကြုံတွေအရ ခိုင်မာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရှိဖို့ ဘယ်လောက်အရေးကြီးလဲဆိုတာကို ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုသိနေတာပေါ့။
"...ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော် အမြင့်ဆုံးအဆင့်ကို မရောက်နိုင်ခဲ့တာ။"
အမြင့်ဆုံးအဆင့်။ ဖျက်ဆီးခြင်း မီးလျှံသိုင်းရဲ့ အဆုံးစွန်သော ပုံစံ။ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်က 'တစ်ဖက်ကမ်းခပ် တတ်မြောက်ပြီ' လို့ ပြောနိုင်မယ့် အဆင့်မျိုးပေါ့။ တချို့က ဒီအနုပညာကို တစ်ဖက်ကမ်းခပ် တတ်မြောက်တာဟာ မိမိရဲ့ စိတ်အလိုကို ထိန်းချုပ်နိုင်တာနဲ့ တူတူပဲလို့ ခိုင်းနှိုင်းကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က အဲ့ဒီအဆင့်ကို မရောက်ဖူးတာကြောင့် အဖြေကိုတော့ မသိပါဘူး။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အတိတ်ဘဝတုန်းက မိစ္ဆာဓားမလေးဟာ သူမရဲ့ ဓားနဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားတဲ့အထိ အဆင့်ကို ရောက်ခဲ့တယ်။ အဆင့်အတန်းအရ ပြောမယ်ဆိုရင်တော့ သူမဟာ ကျွန်တော့်ထက် ပိုမြင့်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်ခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်။ အဲ့ဒီလို အဆင့်ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ ဘယ်လိုခံစားရလဲလို့ ကျွန်တော် သူမကို မေးကြည့်တော့ သူမက 'ဘာမှမထူးခြားဘူး' လို့ပဲ ပြန်ဖြေခဲ့တယ်။
သူမဆီက အသေးစိတ် အဖြေမျိုး ရမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကြိုတင် မျှော်လင့်ထားတာကြောင့် စိတ်တော့ မပျက်ခဲ့ပါဘူး။ အဲ့ဒီအဖြေကို ကျွန်တော် အဓိပ္ပာယ်ပြန်ကြည့်ရမယ်ဆိုရင်တော့ အဆင့်သစ်တစ်ခုကို ကျော်လွန်သွားတဲ့ သဘောမျိုး ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါကို ရှင်းပြဖို့က တော်တော် ခက်ပါတယ်။ အဆင့်သစ်တစ်ခုကို ကျော်လွန်သွားတာနဲ့အမျှ အဲ့ဒီအခြေအနေမှာ ပိုပြီး အသားကျလာပြီး ပိုပြီးတော့လည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့လာရတာမျိုးပေါ့။
လက်ရှိမှာတော့ ကျွန်တော်က အဲ့ဒီလိုအရာတွေကိုတောင် မခံစားနိုင်သေးတဲ့ အောက်ခြေအဆင့်မှာပဲ ရှိနေပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရှေ့ တည့်တည့်မှာ ရှိနေတဲ့ ဒီသိုင်းပညာရှင်ကြီးရဲ့ နေရာမှာဆိုရင်တော့ ဇာတ်လမ်းက တခြားစီ ဖြစ်နေမှာပါ။
"ငါက မြင်းရထား မောင်းတာမှာ ဆရာကြီးပဲ သခင်လေးရဲ့!"
"...မလိုပါဘူး အဘိုးကြီးရာ၊ မြင်းရထားမောင်းဖို့ လူခေါ်ထားပြီးသားပါ။"
ဒါနဲ့ ဒီလူက ဘာလို့ ဒီမှာ ဒီလိုကြီး နေနေရတာလဲ...? ကျွန်တော် အမြဲတမ်း အံ့ဩမိတယ်...။
(၁၀) ရက်တာ အချိန်ဟာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။ နားနားနေနေ နေဖို့တောင် အချိန်အလုံအလောက် မရလိုက်သလို ခံစားရပေမဲ့ မောင့်ဟွား (နှင်းဆီတောင်) ကို သွားရမယ့်နေ့ကတော့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပါတယ်။ ကျိန်စာသင့်နေတာပဲ...။ ဆီချွမ်ကနေ ပြန်လာရုံရှိသေးတယ်၊ ရှန်းရှီးကို ထပ်သွားရမယ်ဆိုတာ အခုထိ ယုံလို့တောင် မရသေးဘူး။ ဒီခရီးက ဘယ်လောက်ကြာမလဲ မသိဘူး၊ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်ဆိုရင်တော့ ဆောင်းဦးရာသီတောင် ရောက်နေလောက်ပြီ။
"...ဒီခရီးက ဘယ်လောက်ကြာမယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်လဲ?"
"မင်း ထင်ထားတာထက်တော့ ပိုကြာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တာပဲ။"
"ဘာလို့ အဲ့လိုပြောတာလဲ၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဆိုးနေတုန်းပဲလား?"
ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က မူယွန်းကို ငွေပြားနဲ့ စနောက်ခဲ့လို့ သူ အခုထိ စိတ်ကောက်နေတုန်းပဲ ထင်တယ်။ အင်း... ကျွန်တော် သူပေးထားတာကိုလည်း ပြန်မပေးရသေးဘူးလေ။ အဲ့ဒါကြောင့် သူ စိတ်ဆိုးနေတာလား? ဒီခရီးစဉ်အတွက် အခကြေးငွေ ရပြီးရင်တော့ သူ့ကို ပြန်ပေးဖို့ စိတ်ကူးထားပါတယ်။
မူယွန်းကို ထားလိုက်ပါဦး၊ ခရီးစဉ်အတွက် ပြင်ဆင်နေတဲ့ မြင်းရထားကို ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်တယ်။ ပစ္စည်းတွေ အများကြီးကို မြင်းရထားထဲ ထည့်နေကြတယ်။ ဆီချွမ်ကို သွားတုန်းကထက်စာရင် အထောက်အပံ့တွေ ပိုပြီး သယ်သွားပုံရပါတယ်။ ဒါက ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်တိုင် စေလွှတ်လိုက်တဲ့ မြင်းရထားဖြစ်တာကြောင့် ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံတာလို့ပဲ ယူဆလိုက်တယ်။
အဲ့ဒီကြားထဲမှာ ဝီဆောအာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမဟာ မြင်ကွင်းကိုတောင် ပိတ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းအကြီးကြီးတွေကို သယ်ထားရတာကြောင့် ရှေ့ကို ခဲခဲယဉ်ယဉ် လျှောက်နေရတယ်။ လူကြီးတွေတောင် မနိုင်မနင်း ဖြစ်မယ့် အလေးချိန်တွေကို သူမက သယ်နေတာပါ။
...သူမဆီမှာ ချီ တစ်မျိုးမျိုး ရှိနေပြီလား မသိဘူး။ သူမရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ခွန်အားအတွက် တခြား ရှင်းပြချက် မရှိတော့ပါဘူး။
ဟီ့းးးးး။
မြင်းဟီသံ ကြားရာဆီကို ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေက အလိုလို ရောက်သွားမိတယ်။ ဝီဆောအာက ပစ္စည်းတွေ သယ်နေတာက တစ်ပိုင်း၊ ဓားဧကရာဇ်က မြင်းနဲ့ စကားပြောနေတာက တစ်ပိုင်း...။
...ဒီအခြေအနေကို ကျွန်တော် ဘယ်လို ခံစားရမလဲ?
...သူတို့က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်နဲ့ အတူ လိုက်လာကြတာလဲ?
ဓားဧကရာဇ်နဲ့ ဝီဆောအာတို့ ကျွန်တော့်ခရီးမှာ လိုက်လာမယ်လို့ ပထမဆုံး ကြားလိုက်ရတုန်းက ကျွန်တော် တော်တော်လေး တုန်လှုပ်သွားခဲ့တာပါ။ ဒါ့အပြင် ဓားဧကရာဇ်က မြင်းရထားကို သူကိုယ်တိုင် မောင်းမယ်လို့ ဇွတ်အတင်း ပြောနေသေးတယ်။ အဲ့ဒီအလုပ်အတွက် လူရှိပြီးသားလို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့ပေမဲ့၊ မေးကြည့်လိုက်တော့ သူတို့က ဆီချွမ်ခရီးစဉ်ကနေ ရတဲ့ ငွေပြားတွေနဲ့ အားလပ်ရက် အပန်းဖြေခရီး ထွက်သွားကြပြီတဲ့။
...အခုမှလား? ကျွန်တော် မောင့်ဟွားကို သွားရမယ့် အချိန်ကျမှလား?
တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီ။ ဒါတွေဖြစ်လာအောင် ဂိုဏ်းချုပ်က တစ်ခုခု ကြိုးကိုင်ထားတယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားနေရတယ်။ အဲ့ဒီလို သံသယဖြစ်စရာတွေ ကြားထဲမှာ ကျွန်တော်ကတော့ မုန်တိုင်းထဲကို လျှောက်လှမ်းနေရသလိုပဲ။ ဒါက တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါ့မလား?
"မောင်လေး။"
ဒါ ဂူဟွီဘီရဲ့ အသံပဲ။ အသံလာရာကို ကြည့်လိုက်တော့ ဂူဟွီဘီက ရင်းနှီးနေတဲ့ ဖက်ထုပ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ထားပါတယ်။
"ဒါကို ဘာလို့ ကိုင်ထားတာလဲ?"
"မောင်လေး၊ မင်း ထမင်းထပ်မစားဘူးလို့ မမ ကြားတယ်လေ။"
"အာ... စားပါတယ်၊ နည်းနည်းပဲ စားတာပါ။"
"မောင် လေး၊ မင်း ရူးနေတာလား? ကြီးထွားနေတဲ့ အရွယ်မှာ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ထမင်းကို လွတ်အောင် လုပ်ရတာလဲ?"
"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်ဆိုနေ... အု!"
ကျွန်တော့်စကား မဆုံးခင်မှာပဲ ဂူဟွီဘီက ကျွန်တော့်ပါးစပ်ထဲကို ဖက်ထုပ်တစ်လုံး အတင်းထိုးထည့်လိုက်ပါတယ်။ ပြန်ထွေးထုတ်ချင်ပေမဲ့ အဖိုးတန်တဲ့ ဖက်ထုပ်ကို အဲ့လို မလုပ်နိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော် အနိုင်နိုင် မျိုချလိုက်ပြီး သူမပေးတဲ့ ရေကို သောက်လိုက်ရတယ်။
"..."
ကျွန်တော် မျိုချလိုက်တာကို ကြည့်ပြီး ဂူဟွီဘီက ပျော်ရွှင်ကျေနပ်သွားပုံ ရပါတယ်။ အဲ့ဒါကပဲ ကျွန်တော့်ကို မကျေမနပ် ဖြစ်စေတာပေါ့။
"မမ၊ ဘယ်တော့ ထွက်သွားမှာလဲ?"
"ဘာလဲ? ငါ့ကို ပိုပြီး ကြာကြာနေစေချင်လို့လား?"
"မဟုတ်ဘူး၊ အခုပဲ ထွက်သွားစေချင်လို့... ဝိုး!"
ကျွန်တော့်ဆီကို လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းလာတဲ့ လက်သီးကို ရှောင်လိုက်ရတယ်။ ဒီရူးနေတဲ့ မိန်းမက အခုဆိုရင် စကားပြောတာထက် အကြမ်းဖက်မှုကို အရင်သုံးနေပြီ!
"ဟေး! စကားနဲ့ပဲ ပြောကြရအောင်ပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး!"
"မင်း ရှောင်မှာကို ငါ သိပြီးသားပါ။ တကယ်ပဲ၊ မင်း ငါ့ကို ပြောတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ဦး။"
သူမရဲ့ လက်ကို ခါလိုက်တဲ့အခါ အနီရောင် ချီ (အတွင်းအား) အနည်းငယ် ထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဝါး၊ အဲ့ဒီလက်သီးမှာ အတွင်းအားတောင် ထည့်ထားတာလား? အံ့ဩစရာ လုပ်ရပ်ကို ဘေးဖယ်ထားရင်း ဂူဟွီဘီက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။
"နောက် (၁၀) ရက်နေရင် ငါ ဂိုဏ်းကနေ ထွက်သွားတော့မယ် ထင်တယ်။"
ဆယ်ရက်ပေါ့၊ ဆိုလိုတာက သူမ ဒီမှာ စုစုပေါင်း ရက် (၂၀) ကြာခဲ့တာပေါ့... ဒါဟာ ဓားသမားတွေအတွက် တာဝန်ကနေ အနားယူဖို့ တော်တော်လေး ကြာတဲ့ အချိန်ပါပဲ။ သူတို့ရဲ့ နောက်ဆုံး တာဝန်က ခက်ခဲခဲ့လို့များလား? ပဉ္စမမြောက် ဓားသမားအဖွဲ့ဟာ အမြဲတမ်း ရေရှည်တာဝန်တွေကိုပဲ ပေးအပ်ခံရတာဆိုတော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
"နားပြီးသွားရင် ဘယ်ကို သွားမှာလဲ?"
"ဝိုး၊ ဒါ ဘာလဲ? မင်း ငါ့အတွက် စိတ်ပူနေတာလား?"
စိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်းလိုက်တာ၊ ကျွန်တော် အသာလေးပဲ နေခဲ့သင့်တာ။ ဂူဟွီဘီက ကျွန်တော့်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောနေပါတယ်။
"ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်၊ မင်းကို ဒီလောက် အချိန်လေးပဲ မြင်ရတာကို။"
ဂူဟွီဘီက ကျွန်တော့်ဆံပင်တွေကို သူမရဲ့လက်နဲ့ ဖွလိုက်တယ်။ သူမ လက်လှုပ်လိုက်တိုင်း ကျွန်တော့်ခေါင်းက ဘယ်ညာ ယိမ်းထိုးနေပါတယ်။ ဒါက ဒုတိယအကြီးအကဲကို သတိရစေတယ်။ စိတ်မကောင်းစရာကတော့ သူမဟာ သူ့နဲ့ တူနေတာပါပဲ...။
"နောက်တာဝန်က ထုံးစံထက် ပိုကြာလိမ့်မယ်။ ငါ ချောက်ကမ်းပါးဆီကို တာဝန်ပေးခံရတယ်။"
"ချောက်ကမ်းပါး?"
ချောက်ကမ်းပါးဆိုတာ မိစ္ဆာတံခါးတွေ အမြောက်အမြား ပေါ်ထွက်လာတတ်တဲ့ နေရာတစ်ခုပါ။ အဲ့ဒီနေရာကို သိုင်းလောက မဟာမိတ်အဖွဲ့က တိုက်ရိုက်ကြီးကြပ်ပြီး၊ သမ္မာဂိုဏ်း (တရားစောင့်ဂိုဏ်းများ) က အလှည့်ကျ တပ်ဖွဲ့တွေ စေလွှတ်ပေးဖို့ သဘောတူထားကြတာပါ။ အခုတော့ ဂူမိသားစုရဲ့ အလှည့် ရောက်လာပုံရပါတယ်။
"မမအတွက် ခရီးရှည်ကြီး ဖြစ်တော့မှာပဲ။"
"ပျော်ဖို့ မကောင်းဘူးလား? အဲ့ဒီမှာ မိစ္ဆာတွေ အများကြီး ပေါ်လာတယ်လို့ ကြားတယ်... ငါတောင် အခုကတည်းက စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီ။"
"...အဲ့ဒီမှာ ပျော်ရွှင်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းပေးပါတယ်ဗျာ။"
ကျွန်တော်ကတော့ အလကား စိတ်ပူနေတာပဲ...။ သူမက အဲ့ဒါကို စိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်? ရူးသွပ်နေတဲ့ မီးလျှံဓား... သူမက တကယ်ကို ရူးနေတာပါ။
ကျွန်တော်တို့ စကားပြောနေတုန်းမှာ မူယွန်းက ကျွန်တော့်ဆီ လာပြီး ပြောပါတယ်။
"သခင်လေး၊ ကျွန်တော်တို့ ထွက်ခွာဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ။"
"အခုပဲ သွားကြတော့မှာလား?"
"အခုချက်ချင်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ နောက် (၅) မိနစ် ဒါမှမဟုတ် (၁၅) မိနစ်လောက်နေရင်ပေါ့။ ဒုတိယအကြီးအကဲက သခင်လေးကို ပေးစရာ ရှိတယ်လို့ ပြောနေလို့..."
"...ဒီတစ်ခါကော ဘာဖြစ်ဦးမလဲ မသိဘူး။"
ဒုတိယအကြီးအကဲနဲ့ ပတ်သက်သမျှ အရာအားလုံးက ကျွန်တော့်ကို ထိတ်လန့်စေပါတယ်။ 'ဒါကို ဂိုဏ်းချုပ်ကို ပေးလိုက်ပါ' လို့ သူ ပြောလာရင်တောင် ကျွန်တော် အံ့ဩမှာ မဟုတ်ဘူး။
"ဒါကို ဟိုဂိုဏ်းချုပ်ကို ပေးလိုက်။"
...သူ တကယ် ပြောလာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မမျှော်လင့်ထားဘူး။
"...ဘာလို့ ပြောလိုက်တာလဲ?"
ဒုတိယအကြီးအကဲက ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ဘာမှမဟုတ်သလို ပြောလိုက်တာကြောင့် ကျွန်တော် ကြားတာ မှားသွားမလားဆိုပြီး ထပ်မေးလိုက်တယ်။ ဒုတိယအကြီးအကဲက အရေးမကြီးသလိုပဲ ပြန်ဖြေပါတယ်။
"ဟင်...? အော်၊ ဒါကို အဲ့ဒီ ဒိုဟွာ ကောင်စုတ်ဆီ ပေးလိုက်လို့-"
"မဟုတ်ဘူး...! နေပါဦး၊ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားပေးတဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ နာမည်ပြောင်ကို မေးနေတာ မဟုတ်ဘူး။"
"ဟင်၊ ဒါဆို မင်းက ဘာမေးနေတာလဲ?"
ဒီရူးနေတဲ့ လူကြီး၊ မောင့်ဟွား (နှင်းဆီတောင်) ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကို 'ကောင်စုတ်' လို့ ခေါ်လိုက်တာလား? သူက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလောက်တောင် မကြောက်မရွံ့ ဖြစ်နေရတာလဲ...?
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါ့နာမည်ကို ပြောလိုက်ရင် သူတို့ မင်းကို ပေးတွေ့လိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် ဒါကို သူ့ကို ပေးလိုက်။"
"ဒါနဲ့ ဒါက ဘာလဲ?"
"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ အရင်ကတည်းက သူ့ကို ပေးရမှာကို ဒီအဘိုးကြီးက မေ့နေလို့။"
ဒုတိယအကြီးအကဲ ကျွန်တော့်ကို ပေးလိုက်တဲ့အရာက အဝတ်စတစ်ခုနဲ့ ခပ်ချောင်ချောင် ထုပ်ထားတဲ့အရာ တစ်ခုပါ။ ဒါကြောင့် တကယ်ပဲ အရေးမကြီးတဲ့အရာလို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တယ်။ ထိကြည့်တဲ့အခါ ခံစားချက်က ကောင်းနေတာကြောင့် ကျွန်တော် အသာလေး ပွတ်သပ်နေမိတုန်း ဒုတိယအကြီးအကဲက ပြောလိုက်ပါတယ်။
"အဲ့ဒါကို 'မဟာ ဇီးပန်း ကျောက်တုံး' လို့ ခေါ်တယ်၊ မောင့်ဟွား (နှင်းဆီတောင်) ရဲ့ အဖိုးတန် ရတနာလေးပါးထဲက တစ်ခုပေါ့။"
ဒုတိယအကြီးအကဲရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့ ခဏမှာပဲ ကျောက်တုံးကို ပွတ်သပ်နေတာကို ကျွန်တော် ချက်ချင်း ရပ်လိုက်မိတယ်။ ဒါ့အပြင် ကျွန်တော့်ဘေးက မူယွန်း ရှိုက်တက်သွားတာကိုလည်း ကြားလိုက်ရတယ်။
...သူ အခု ဘာပြောလိုက်တာလဲ? သေချာပါတယ်၊ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် ကြားတာ မှားသွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား?