အခန်း (၄)သူမ ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ? (၂)
အတိတ်ဘဝတုန်းက တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော်ဟာ တော်တော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတဲ့ ခံစားချက်နဲ့ နိုးထလာခဲ့ပြီး မကောင်းမှုတစ်ခုကို ကျူးလွန်ခဲ့မိတယ်။ အခုပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင်တောင် "ငါ ဘာလို့ အဲဒီလောက်အထိ လုပ်ခဲ့မိပါလိမ့်" လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးခွန်းထုတ်ရလောက်အောင်ကို ဆိုးရွားခဲ့တာပါ။ အမြဲတမ်း မျက်နှာသေနဲ့နေတတ်တဲ့ ကျွန်တော့်ဖခင်တောင် ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားခဲ့ရသလို၊ သူကိုယ်တိုင် ကျွန်တော့်ကို ဆုံးမဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ သတ်မှတ်ခဲ့ရတဲ့အထိပါပဲ။ အဲဒီကိစ္စကြောင့်ပဲ ကျွန်တော်ဟာ ပြစ်ဒဏ်အနေနဲ့ အစ်မဖြစ်သူ ဂူဟွီဘီ တာဝန်ကျရာ ပဥ္စမတပ်မဆီ အပို့ခံခဲ့ရပြီး အဲဒီမှာ ခြောက်လကြာအောင် နေခဲ့ရတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ စောက်ကျင့်ယုတ်တဲ့ စရိုက်ကိုတော့ ဘာမှ ပြောင်းလဲမပေးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီပြစ်ဒဏ်ကပဲ ဝီဆောအာ နဲ့ ဒုတိယအကြိမ် ပြန်ဆုံဖြစ်စေခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရင်း ဖြစ်ခဲ့တယ်။ တစ်ဖန်ပြန်တွေးကြည့်ရင် အဲဒီဆုံတွေ့မှုဟာ သူမအတွက်တော့ ဘယ်လိုမှ ကောင်းမွန်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ခဲ့တာ သေချာပါတယ်။
ဒီလို အတိတ်ဟောင်းတွေကို ရှည်ရှည်ဝေးဝေး ပြန်စဉ်းစားနေရတဲ့ အဓိကအချက်ကတော့ ဝီဆောအာ ကို အနည်းဆုံး နောက်ထပ် ခြောက်လလောက်အထိ ကျွန်တော် ရှောင်ရှားသင့်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ ဒါဆို... အခု ဝီဆောအာ က ဘာလို့ ကျွန်တော့်ရှေ့၊ ကျွန်တော့်နေရာကို ရောက်နေရတာလဲ?
တံခါးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရတာက အနည်းဆုံး နောက်ထပ် ခြောက်လလောက်ကြာမှ ဆုံရမယ့်သူရဲ့ မျက်နှာဖြစ်နေတာကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ အံ့အားသင့်သွားတဲ့ မျက်နှာအမူအရာကတော့ သဘာဝကျပါတယ်။
ဒါ အိပ်မက်ပဲ... အိပ်မက်ဖြစ်ရမယ်...။
"ငါ မနေ့ညက နောက်ကျမှ အိပ်ပျော်သွားလို့ ဖြစ်မှာ..."
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် မျက်စိထဲ ဝေဝါးနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ လူဆိုတာ ကောင်းကောင်း အနားယူဖို့ လိုတယ်ဆိုတာ ဒါကို ပြောတာပဲ။ ကျွန်တော် သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်မိတယ်။ ခြေလှမ်းပြင်ပြီး တံခါးပြန်ပိတ်မလို့ လုပ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ အင်္ကျီကနေ ဆွဲထားတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်တော့်အင်္ကျီအနားသတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်သေးသေးလေးတွေကို တွေ့လိုက်ရပြီး အဲဒီလက်ကလေးတွေကတစ်ဆင့် အပေါ်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဝီဆောအာ ရဲ့ မျက်နှာနဲ့ ပြန်ဆုံပါတယ်။
'...ဒါ အိပ်မက် မဟုတ်ဘူးလား?'
ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုနဲ့ လက်တွေ့ဘဝကို သိရှိနားလည်မှုတို့ ရောပြွမ်းသွားတဲ့အချိန်မှာပဲ သူမ တစ်ခုခု ပြောချင်နေတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။
"ကျွန်မ... ကျွန်မက-"
အဲဒီအချိန်မှာပဲ လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး လျင်မြန်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုနဲ့အတူ ကျွန်တော့်အင်္ကျီကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်ကလေးကို ရိုက်ချလိုက်တယ်။
"အား!"
သူမ ချက်ချင်းပဲ အင်္ကျီကို လွှတ်လိုက်ပြီး နာကျင်မှုနဲ့ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် အော်ဟစ်ရင်း နောက်ကို ဆုတ်သွားတယ်။ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေကတော့ ရှေ့မှာ ရောက်နေတဲ့သူကို မြင်လိုက်ရတာကြောင့် အလိုအလျောက် ပြူးကျယ်သွားရတယ်။ ဝီဆောအာ ရောက်နေတာက တစ်ကြောင်း၊ အခု ဓားဧကရာဇ် ဝီဟယိုဂွန် ပါ ဒီကို ရောက်နေတာလား...?
'ကျိန်စာသင့်တာပဲ...'
စိတ်ထဲကနေ အလိုအလျောက် ဆဲရေးလိုက်မိပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအကြာမှာပဲ အဲဒီဆဲဆိုသံက ပါးစပ်ကနေ အပြင်ကို ထွက်မသွားတာကို နတ်ဗြဟ္မာအားလုံးကို ကျေးဇူးတင်လိုက်မိတယ်။ တကယ်လို့သာ အပြင်ကို ထွက်သွားခဲ့ရင် ကျွန်တော် ဒီနေရာမှာတင် နှလုံးရပ်ပြီး သေသွားလောက်ပါတယ်။
ဝီဟယိုဂွန် ဟာ ဒေါသထွက်နေတဲ့ မျက်နှာအမူအရာနဲ့ ဝီဆောအာ ကို ဆူပူပါတော့တယ်။
"ဝီအာ... နင်ကတော့လေ! သခင်လေးရှေ့မှာ ဘယ်လိုနေထိုင်ရမယ်လို့ ငါ ပြောထားလဲ?"
...မဟုတ်သေးပါဘူး၊ ဟမ်? 'သခင်လေး' ဟုတ်လား?
"ချက်ချင်း တောင်းပန်လိုက်စမ်း!"
"တောင်းပန်ပါတယ် အဖိုး..."
"ငါ့ကို မဟုတ်ဘူး၊ သခင်လေးကို တောင်းပန်လေ၊ ဒီကလေးကတော့!"
"တောင်း... တောင်းပန်ပါတယ် သခင်လေး!"
"..."
ဘာတွေလဲ... အခု ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာလဲ? အခြေအနေကို နားလည်အောင် ကြိုးစားနေတုန်းမှာပဲ ဝီဟယိုဂွန် က ကျွန်တော့်ကို ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။ မဟုတ်သေးဘူး... ဓားဧကရာဇ် က ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဦးညွှတ်နေရတာလဲ? ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာ တစ်ယောက်ယောက် ရှင်းပြပေးလို့ ရမလား?
"ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်မျိုး 'ဝီမွန်' ဟာ အကြွေးပြန်ဆပ်တဲ့အနေနဲ့ သခင်လေးကို အလုပ်အကျွေး ပြုသွားမှာပါ။ ကျွန်တော့်လို အင်အားချည့်နဲ့တဲ့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ကို သခင်လေး သဘောကျပါ့မလား မသိပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဘက်ကတော့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားသွားပါ့မယ်"
ဝီမွန်? ဝီဟယိုဂွန် မဟုတ်ဘူးလား?
'ဝီမွန်' က ဝီဆောအာ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူမက ချက်ချင်းပဲ ကိုယ်ကိုနှိမ့်ပြီး ယဉ်ကျေးတဲ့ အမူအရာကို ယူလိုက်ပါတယ်။
"ဒီ... ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မ ဝီဆောအာ ဟာ အဖိုးနဲ့အတူ သခင်လေးကို အလုပ်အကျွေး ပြုသွားပါ့မယ်။ သခင်လေးရဲ့ ဂရုစိုက်မှုကို ခံယူပါရစေရှင့်"
အလုပ်အကျွေးပြုမယ်? ဘယ်သူ့ကိုလဲ?
"ကျွန်တော့်ကိုလား...?"
ရုတ်တရက် ခေါင်းထဲ မူးနောက်သွားပြီး အမြင်အာရုံတွေပါ ဝေဝါးသွားခဲ့တယ်။ ခေါင်းကို ကိုင်ထားရင်း အခုဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေကို နားလည်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေမိတယ်...။ 'ဝီဟယိုဂွန် က ဘယ်သူလဲ' ဆိုတာကို အတိအကျ မသိဘဲနဲ့တော့ အခု ကျွန်တော့်ရဲ့ အခက်တွေ့နေမှုကို နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
သူဟာ 'ကောင်းကင်ဘုံ အရှင်သခင်များ' ထဲက တစ်ယောက်ပါ။ သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးမှာရှိတဲ့ ရေတွက်မကုန်နိုင်တဲ့ သိုင်းပညာရှင်တွေထဲကမှ လက်ရှိ အသက်ထင်ရှားရှိနေတဲ့ အကြီးကျယ်ဆုံး သိုင်းပညာရှင် သုံးဦးကို ကောင်းကင်ဘုံ အရှင်သခင်များလို့ ခေါ်ဝေါ်ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဓားဧကရာဇ် ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကတော့ ရေးပြလို့ ကုန်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အခုတော့ ရှုံးနိမ့်သွားတဲ့ ဘုရင်အဖြစ် လူသိများတဲ့ နဂါးနက်ကို ဓားဧကရာဇ်ကပဲ အနိုင်ယူခဲ့တာပါ။ အဲဒီအောင်ပွဲအပြီး မကြာခင်မှာပဲ ဓားဧကရာဇ်ဟာ သမ္မာသိုင်းမဟာမိတ် ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ တစ်ကိုယ်ရည် အစွမ်းသတ္တိကြောင့်တင် 'ပထမဆုံးသော ဓား' ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ကို ပေးအပ်ခြင်း ခံခဲ့ရတာပါ။ ကောင်းကင်မိစ္ဆာ မပေါ်လာခင် အခုအချိန်မှာဆိုရင် သူဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အင်အားအကြီးဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပါတယ်။
'အဲဒီလို လူမျိုးက ကျွန်တော့်ကို အလုပ်အကျွေး ပြုချင်တယ် ဟုတ်လား?'
ဘာလို့လဲ? ဘာအကြောင်းကြောင့် အင်အားအကြီးဆုံး ဖြစ်နိုင်တဲ့သူက အမည်ရင်းကို ဖျောက်ပြီး နာမည်အတုနဲ့ နေနေရတာလဲ? ဓားဧကရာဇ် အနေနဲ့သာဆိုရင် မြင့်မြတ်တဲ့ မျိုးနွယ်ကြီး လေးခုလုံးကတောင် သူ့ကို လက်ကမ်းကြိုဆိုကြမှာ သေချာပါတယ်။ သူ ဘာကြောင့် ဒီကို ရောက်နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် စဉ်းစားလို့မရသလို၊ အမည်ရင်းကို ဖျောက်ထားရတဲ့ အကြောင်းရင်းကိုလည်း မသိနိုင်ပါဘူး။ တကယ်လို့ သူက ကျွန်တော့်ဖခင် ဂူချောအွန် ကို အကြွေးတင်နေတာဆိုရင် ကျွန်တော့်ဖခင်ကပဲ သူ့ကို ဒီကို ခေါ်လိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်။
ဒါဆို... 'ကျွန်တော့်ဖခင်ကကော ဒီအကြောင်းကို သိရဲ့လား?'
ဒါဟာ အတိတ်ဘဝတုန်းက ဘယ်တုန်းကမှ မဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စပါ။ အတိတ်ဘဝမှာ ကျွန်တော် ဓားဧကရာဇ်ကို တစ်ကြိမ်ပဲ မြင်ဖူးခဲ့ပြီး ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဘာမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တဲ့ ပြဿနာတွေကြောင့် သူ့အပေါ်မှာ ကောင်းမွန်တဲ့ အထင်အမြင်တော့ ရှိခဲ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
'ခေါင်းကိုက်လိုက်တာ...'
ကျွန်တော့်ရဲ့ အစီအစဉ်ကတော့ အရာအားလုံးကို မူလအတိုင်း စီးဆင်းစေပြီး ကိုယ့်ရဲ့ အင်အားကို တဖြည်းဖြည်း စုဆောင်းရင်း သမ္မာ-မိစ္ဆာ စစ်ပွဲ ပြီးဆုံးတာကို စောင့်ကြည့်ဖို့ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အနာဂတ်က အသေအချာ ပြောင်းလဲသွားပြီ။
ကျွန်တော် ခေါင်းပေါ်က လက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး ဝီဟယိုဂွန် ကို သေချာ ကြည့်လိုက်တယ်။ တစ်ချက်ကြည့်ရင်တော့ သူဟာ ကြင်နာတတ်တဲ့ အပြုံးမျိုးနဲ့ သာမန် အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ပါပဲ။ အတိတ်ဘဝက သူ့ရဲ့ ပုံစံအစစ်အမှန်ကိုသာ ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူးဆိုရင် သူ့ကို သာမန် အဘိုးကြီးတစ်ယောက်လို့ပဲ မြင်မိမှာပါ။ ဝီဆောအာ သာ ဒီမှာ မရှိဘူးဆိုရင် ဒီအဘိုးကြီးက ဝီဟယိုဂွန် ပါဆိုတဲ့ အချက်ကို ကျွန်တော် ငြင်းဆန်မိမှာ သေချာတယ်။
'ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော် ဘာလုပ်သင့်သလဲ?'
ဘာမေးရမလဲ? သူ ဘာလို့ တကယ် ဒီကို ရောက်နေရတာလဲလို့ မေးရမလား? အဲဒါကတော့ ထူးဆန်းနေလိမ့်မယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လက်ရှိ ကျွန်တော့်အနေနဲ့ ဝီဟယိုဂွန် ရဲ့ မူလလက္ခဏာကို သိနေစရာ အကြောင်းမှ မရှိတာ။ ဒါဆို သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိသလို ဟန်ဆောင်ပြီး ဓားဧကရာဇ်နဲ့ သူ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်သူက ကျွန်တော့်ကို အလုပ်အကျွေးပြုတာကိုပဲ လက်ခံလိုက်ရမလား?
ကျွန်တော့်ကို အစိုးရိမ်ဆုံးဖြစ်စေတာက သူတို့ ဒီမှာ ရှိနေခြင်းက အနာဂတ်ရဲ့ ကိစ္စအတော်များများကို ပြောင်းလဲပစ်တော့မှာမို့လို့ပါပဲ။
'ကျိန်စာသင့်စမ်း၊ ဘယ်နေရာကနေ မှားသွားတာလဲ?'
ကျွန်တော် ပြောင်းလဲလိုက်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော 'ကြီးကြီးမားမား' ကိစ္စကတော့ ဝီဆောအာ ကို အတိတ်ကနဲ့မတူဘဲ ဆက်ဆံလိုက်တာပါပဲ။ အဲဒီ လုပ်ရပ်လေး တစ်ခုတည်းကြောင့်နဲ့ သမိုင်းကြောင်းက ဒီလောက်အထိ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားရတာလား?
'ဒါမှမဟုတ်... ငါ့ရဲ့ မောက်မာတဲ့ ပုံစံကို ပြန်ယူပြီး အဘိုးကြီးနဲ့ ကလေးမလေးကို မလိုချင်ဘူးလို့ ပြောကာ မောင်းထုတ်လိုက်ရမလား?'
တွေဝေနေတဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ အတွေးပေါင်းစုံ ကူးခတ်နေတုန်း...
"ကျွန်တော့်မြေးမလေးက" ဝီဟယိုဂွန် က ဆက်ပြောပါတယ်။ "ကျွန်တော့်မြေးမလေးက လောကကြီးအကြောင်း သိပ်မသိသေးတော့ သခင်လေးအနေနဲ့ သူမရဲ့ အလုပ်အပေါ် သဘောမကျတာမျိုး ရှိနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက သင်ယူမှု မြန်တဲ့သူတစ်ယောက်ပါလို့ ကျွန်တော် အာမခံရဲပါတယ်၊ သခင်လေးရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ ကိုက်ညီအောင် ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် သေချာ မြန်မြန်ဆန်ဆန် သင်ကြားပေးသွားမှာပါ"
ဝီဟယိုဂွန် ပြောနေတုန်းမှာ ကျွန်တော် အဲဒီကောင်မလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူမက သူ့နောက်မှာ ပုန်းနေပြီး အင်္ကျီကို ဆွဲထားတာ တွေ့ရတယ်။ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတဲ့ ဆံပင်တွေကြားကနေ တုန်လှုပ်နေတဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်တယ်။
'သူမ ဘာလို့ ဒီလောက်တုန်လှုပ်နေတာလဲ? ကျွန်တော်က အဲဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းနေလို့လား?'
ကျွန်တော်တို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံလိုက်တာနဲ့ ဝီဆောအာ က ချက်ချင်း ပြောလိုက်တယ်။
"ကျွန်မ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်... တကယ်ကို အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမှာပါ..."
မဟုတ်ဘူးလေ၊ သူမက ဒီလောက်တောင် ကြောက်နေတယ်ဆိုမှတော့ သူတို့ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေကြတာလဲ? ဂူချောအွန် ဒါမှမဟုတ် ဂူယွန်ဆော တို့ဆီမှာ သွားအလုပ်လုပ်ပါလား? ကျွန်တော့်ဆီမှာ လာအလုပ်လုပ်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက် ဘာကို ရည်ရွယ်နေတာလဲ?
စက္ကန့်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားတဲ့အခါ ဝီဟယိုဂွန် နဲ့ ဝီဆောအာ တို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖြေကို စောင့်နေကြတာ သတိထားမိပြီး အတွေးထဲကနေ ရုန်းထွက်လိုက်တယ်။
"အဲ... ဟုတ်ကဲ့၊ ဝမ်းသာပါတယ်။"
ကျွန်တော် ဘာအဖြေမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး၊ အဲဒီစကားတွေကို ပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဒီတစ်ကြိမ်ရတဲ့ ဒုတိယအခွင့်အရေးဟာ အစကတည်းက ပျက်စီးသွားပြီလို့ပဲ ခံစားလိုက်ရတော့တယ်...။
'ဘာလို့... ဘာလို့ ဒီလိုမျိုးတွေ ရုတ်တရက် ဖြစ်လာရတာလဲ?'
ဂူယွန်ချွန်း တစ်ယောက် မီးဓာတ်ချီ ကို လေ့ကျင့်နေခဲ့တဲ့ အဲဒီညမှာပဲ...
"မင်း တကယ်ပဲ သေချာရဲ့လား?"
ဂူချောအွန် ဟာ သူ့ရဲ့ နေအိမ်ထဲမှာ ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကို ရှေ့ချပြီး စကားပြောနေခဲ့တယ်။
"ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ။ ကျွန်တော့်အနေနဲ့ ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို ရွေးချယ်နိုင်တဲ့ အနေအထားမှာ မရှိတော့ပါဘူး"
"ဒါပေမဲ့ အကြီးအကဲ၊ ခင်ဗျားသာ ဆန္ဒရှိရင် မြင့်မြတ်တဲ့ မျိုးနွယ်ကြီး လေးခုက ခင်ဗျားကို အလွယ်တကူ လက်ခံကြမှာ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် သိသားပဲ၊ ဒါကို ဘာလို့ ဒီမှာ လာပြီး ဒုက္ခခံနေရတာလဲ..."
"ဒါကို ကျွန်တော် ဒုက္ခလို့ မမြင်ပါဘူး ဂူသခင်" ဝီဟယိုဂွန် က အေးစက်နေပြီဖြစ်တဲ့ လက်ဖက်ရည်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တစ်ငုံ သောက်လိုက်တယ်။ "ပြီးတော့ ဒါကို အလုပ်ရှုပ်တယ်လို့လည်း မခေါ်ချင်ဘူး။ ကျွန်တော့်မြေးမလေးအတွက်ဆိုရင် ဒီထက်မကတောင် ကျွန်တော် လုပ်နိုင်သေးတယ်"
"ဆရာ..."
"တကယ်တော့ ဒီအသုံးမကျတဲ့ အဘိုးကြီးနဲ့ ပတ်သက်မှုကြောင့် ခင်ဗျားကို ဒီလောက်အထိ လေးလံတဲ့ တောင်းဆိုမှုမျိုး လုပ်မိတာကိုပဲ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိတာပါ"
"အကြီးအကဲ၊ ကျွန်တော်-"
"ရှောင်လင် ဘုန်းကြီးတွေနဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ် ပညာရှင်တွေက ဆောအာ ကို လိုက်ရှာနေကြတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားကို အခု ပိုပြီးတော့တောင် အကြွေးတင်သွားပါပြီ"
ဂူချောအွန် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဂူသခင်၊ ကျွန်တော် အစက ခင်ဗျားဆီ အကူအညီတောင်းဖို့ အစီအစဉ် မရှိပါဘူး။ ရှောင်လင်နဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်တွေ ဘာပဲလုပ်လုပ်၊ ကျွန်တော်သာ တောင်ပေါ်မှာ ပုန်းအောင်းနေမယ်ဆိုရင် သူတို့ ကျွန်တော့်ကို ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး"
"...ဒါဆို ဘာလို့လဲ?"
"ဒါကို သေခါနီး အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ လောဘလို့ပဲ ဆိုပါစို့။ ကျွန်တော့်လို အဘိုးကြီးတစ်ယောက်နဲ့ နေရတာက ဆောအာ အတွက် ပျော်ရွှင်မှု ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူမကို လောကကြီးအကြောင်း နည်းနည်းလောက် သိစေချင်တယ်"
"အဲဒီလိုဆိုရင်တောင် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ဆီမှာပဲ နေသင့်တာပေါ့။ ဂူယန်ချွန်း က ကျွန်တော့်သား ဖြစ်ပေမဲ့ သူက အများကြီး လိုအပ်ချက်ရှိတဲ့ ကလေးပါ"
ဝီဟယိုဂွန် ဘာကြောင့် သူ့သားရဲ့ နေရာမှာ နေချင်ရတာလဲဆိုတာကို ဂူချောအွန် နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သမီးတွေနဲ့မတူဘဲ ဂူယန်ချွန်း ကတော့ မောက်မာပြီး ရင့်ကျက်မှုမရှိသေးတဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေတုန်းပါပဲ။ ဂူချောအွန် က ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ကို ပိုကောင်းအောင် ပြုပြင်ပေးချင်ပေမဲ့ လမ်းမှာ အတားအဆီးဖြစ်နေတဲ့ ကိစ္စတချို့ကြောင့် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။
သူတို့နှစ်ယောက် လမ်းပေါ်မှာ ဆုံခဲ့ကြတယ်လို့ ဂူချောအွန် ကြားခဲ့ရတာကြောင့် ဝီဟယိုဂွန် နဲ့ တွေ့တွေ့ချင်း ပထမဆုံးလုပ်ခဲ့တဲ့ အလုပ်ကတော့ သူ့သား လုပ်ခဲ့မိမှာ သေချာတဲ့ အမှားတွေအတွက် အနူးအညွတ် တောင်းပန်ခဲ့တာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဆုံတွေ့စဉ်က ဂူယန်ချွန်း ရဲ့ အပြုအမူကို သိလိုက်ရတဲ့အခါ သူ ဘယ်လောက်တောင် အံ့အားသင့်သွားမလဲဆိုတာ မှန်းဆကြည့်ရုံနဲ့တင် သိနိုင်ပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဝီဟယိုဂွန် က ဂူချောအွန် ရဲ့ စကားကို ရယ်မောလိုက်တယ်။
"ကောလာဟလတွေကြောင့် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း အစက စိတ်ပူခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက ရင့်ကျက်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပါလို့ ခင်ဗျားကို ပြောပြီးသားပဲ ထင်ပါတယ်။ အဲဒီအစား ဂူသခင် ကပဲ ကလေးအားလုံးကို သူ့အနားမှာပဲ ထားချင်နေပုံရတယ်"
ဝီဟယိုဂွန် ဟာ ရှန်းရှီးကို ရောက်လာပြီးနောက် ကောလာဟလတွေကတစ်ဆင့် ဂူမျိုးနွယ်စုရဲ့ တတိယမြောက်သားအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်တွေကို အလွယ်တကူ သိရှိခဲ့ရပါတယ်။ ဒီတတိယမြောက်သားက ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးလို့လဲ၊ လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ သူ့လိုလူတောင် ဒီလောက် အသေးစိတ် သိနေရတာလဲလို့ သူ တွေးခဲ့မိသေးတယ်။ ဝီဟယိုဂွန် ဟာ သမီးတွေက ကံကောင်းပြီး သားဖြစ်သူက ဘာလို့ ကံမကောင်းရတာလဲလို့ အစက တွေးနေခဲ့တာပါ။
သူနဲ့ သူ့မြေးမလေး လမ်းပေါ်မှာ ဂူယန်ချွန်း နဲ့ ဆုံခဲ့တာက တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်ပါပဲ။ ဝီဟယိုဂွန် က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ပြန်စဉ်းစားရင်း ခေါင်းခါလိုက်တယ်...။
ဒါဟာ အချိန်အတော်ကြာမှ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရတဲ့ မြေးမလေးကို သူ မတားချင်ခဲ့လို့ပါပဲ။ ဒါကြောင့် သူမ သွားချင်ရာ သွားဖို့ ခွင့်ပြုခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ မြေးမလေးက သူ့အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီကောင်လေးဟာ ဂူမျိုးနွယ်စုကဆိုတာ သိသာပါတယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ စီးဆင်းနေတဲ့ အတွင်းအား က သူ့ဖခင်ရဲ့ အတွင်းအားမျိုးဖြစ်ပြီး၊ ဂူသခင်နဲ့ ယှဉ်ရင် သေးငယ်ပေမဲ့ ဒါဟာ မီးသိုင်းပညာ ရဲ့ အတွင်းအား ဆိုတာ သေချာပါတယ်။
ဂူယန်ချွန်း ရဲ့ မျက်နှာက သူ့ရဲ့ စူးရှတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့အတူ ခက်ထန်တဲ့ စရိုက်ရှိကြောင်း ပြောပြနေသလိုပါပဲ။ ကျွန်တော့်မြေးမလေးက သူ့ကို တောက်ပတဲ့ အပြုံးနဲ့ အာလူးကမ်းပေးခဲ့တယ်။ ကဲ... တကယ်လို့ သူက ကောလာဟလတွေအတိုင်း လုပ်လာရင် ဘာလုပ်မလဲ? တကယ်တော့ သူမရဲ့ အသက်အန္တရာယ် မစိုးရိမ်ရသရွေ့ သူမကို ကယ်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိခဲ့ပါဘူး။ လောကမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းက မကောင်းဘူးဆိုတာကို သူမကို သိစေချင်ခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ ဆန့်ကျင်ပြီး အဲဒီကောင်လေးဟာ ဘာမကောင်းတာမှ မပြောခဲ့သလို မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအစား သူ့ရဲ့ အစောင့်အရှောက်က မြေးမလေးကို နာကျင်အောင်လုပ်မှာကို တားဆီးခဲ့ပြီး သူမကို ယက်ဂွာ (မုန့်) တစ်ခု ပေးခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်တော့်ဆီ ချဉ်းကပ်လာတဲ့အချိန်မှာတောင် လေးစားသမှုနဲ့ ဆက်ဆံခဲ့ပါသေးတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ညစ်ပတ်ပြီး စုတ်ပြတ်နေတဲ့ အဝတ်အစားတွေကြောင့် ကျွန်တော့်ကို သာမန် အရပ်သားတစ်ယောက်လို့ပဲ မြင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပါ။ ဓားဧကရာဇ် ဆိုတဲ့ ဘွဲ့အမည်က ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် မှားယွင်းစွာ ယုံကြည်မိစေခဲ့တာပဲ။
ဒါပေမဲ့... 'ဟယိုဂွန်၊ မင်း လေ့ကျင့်ဖို့ လိုသေးတာပဲ'
ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ဆုံးမလိုက်မိတယ်။ ကောလာဟလတွေနဲ့ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ပြီး ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို ဆုံးဖြတ်မိတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ မိုက်မဲမှုပါပဲ။
"ဒီကလေးနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။ အဲဒီအစား သူကသာ ကျွန်တော်တို့အပေါ် စိတ်ကျေနပ်မှု ရှိပါစေလို့ မျှော်လင့်ရမှာပါ"
တကယ်လို့ ကောလာဟလတွေအတိုင်းသာ ဖြစ်ခဲ့ရင် ဘာဖြစ်မလဲ? တကယ်လို့ ဂူယန်ချွန်း က ဝီဆောအာ ကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဆက်ဆံခဲ့ရင် ကျွန်တော် တခြား ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုး ချမိမှာလား?
"...ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ၊ ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိခဲ့ရင် ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပါ"
ဝီဟယိုဂွန် က ဂူယန်ချွန်း ကို ဘာလို့ ကလေးကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် မြင်ရသလဲဆိုတာကို ဂူချောအွန် နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ဆက်ပြီး ကန့်ကွက်မနေတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
စကားဝိုင်းက အဆုံးသတ်ခါနီးမှာတော့ ဂူချောအွန် က မေးလိုက်တယ်။
"ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလုပ်တာကော အဆင်ပြေရဲ့လား?"
ဒါဟာ ပထမမေးခွန်းနဲ့ မသက်ဆိုင်တဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုပါ။ ဝီဟယိုဂွန် ကလည်း အဲဒီမေးခွန်းရဲ့ နောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်ကို သိနေတာကြောင့် အလွယ်တကူ ပြန်မဖြေနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
"သခင်ကြီးက အဲဒီလို ပြောခဲ့တယ်ဆိုရင်တော့..."
သူ့ရဲ့ အဖြေက ခါးသီးတဲ့ အပြုံးတစ်ခုနဲ့အတူ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။ ရှောင်လင် ဂိုဏ်းချုပ်ဟာ သူပိုင်ဆိုင်တဲ့ ကောင်းကင်မျက်လုံး ကတစ်ဆင့် လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ကံကြမ္မာ စီးဆင်းမှုကို ဖတ်ရှုနိုင်တယ်လို့ ကောလာဟလ ရှိပါတယ်။
"ဟုတ်ပါတယ်၊ သူကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာဆိုရင်တော့ တစ်ခုခု ဖြစ်လာဖို့ ရှိနေတာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားလည်း အလွယ်တကူ နားလည်နိုင်မှာပါ..."
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အပြင်ဘက်ကနေ လေပြေလေးတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး ဖယောင်းတိုင်မီးလေးကို ငြှိမ်းသတ်သွားခဲ့တယ်။
"ဆောအာ ဟာ ရောက်ရှိလာတော့မယ့် ဘေးဒုက္ခရဲ့ ဗဟိုချက်မှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာရယ်၊ အဲဒီ ဘေးဒုက္ခကို ခုခံနိုင်ဖို့အတွက် သူမဟာ ဓားကို ကိုင်စွဲရမယ် ဆိုတာကိုပေါ့"
ဝီဟယိုဂွန် က ခါးခါးသီးသီး ရယ်မောလိုက်တယ်။ စကားပြောနေတုန်းမှာ သူ့မျက်နှာပေါ်က အရေးအကြောင်းတွေက ပိုပြီး ထင်ရှားလာခဲ့တယ်။
"ဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်တော် ထွက်ပြေးခဲ့တာပါ။ ဒါဟာ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှန်း သိပေမဲ့ ဘာလို့ ဆောအာ ဖြစ်နေရတာလဲ? ဒါက အရမ်း ရက်စက်မနေဘူးလား? ဓားဧကရာဇ် ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ကို ရထားတဲ့ ကျွန်တော် ရှိနေသလို၊ တခြား တတ်နိုင်တဲ့သူတွေလည်း အများကြီး ရှိနေတာပဲကို"
"အကြီးအကဲ..."
ဝီဟယိုဂွန် ဟာ ဒီလက်တွေ့ဘဝကြီးကို ငြီးငွေ့နေပါပြီ။
"ဘေးဒုက္ခတစ်ခုကြောင့်နဲ့တော့ သူမကို ဓား မကိုင်ခိုင်းနိုင်ပါဘူး၊ အထူးသဖြင့် သူမကို ပန်းတစ်ပွင့် ပေးဖို့တောင် မလုံလောက်သေးတဲ့ အချိန်မျိုးမှာပေါ့"
ဝီဟယိုဂွန် က သူ့ရဲ့ အရေးအကြောင်းတွေနဲ့ လက်တွေကို မျက်နှာပေါ် အုပ်တင်လိုက်တယ်။
"ကျွန်တော် သေဆုံးပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ဟာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရင်တောင် သူမကို ဓား လုံးဝ မကိုင်ခိုင်းစေရဘူး"
ဒီစကားစုနဲ့ အဲဒီစကားရဲ့ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းကိုသာ ဂူယန်ချွန်း ကြားခဲ့ရမယ်ဆိုရင် သူဟာ တော်တော်လေး စိတ်ထိခိုက်သွားမှာ သေချာပါတယ်။