အခန်း (၃၆) အရိပ်အရောင်ကိုကိုရှာဖွေခြင်း(၄)
တောက်ပဖြူစင်သော အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှင့်နေသည့် ဧရာမ မြွေကြီးတစ်ကောင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်နေသည်။
"ဒါ... ဒါကြီးက မြွေအကြီးကြီးပဲ...!"
ဝီဆောအာ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျွန်ုပ် သွားကြိတ်ထားမိသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ အခြေအနေ အတော်လေး ဆိုးဝါးနေပြီ။
'...မိစ္ဆာလား?'
ဒီလောက်အထိ အရွယ်အစားကြီးမားနေတဲ့ မြွေတစ်ကောင်ဟာ မိစ္ဆာမဟုတ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ သူ ကျွန်ုပ်တို့ကို စကားပြောပုံအရဆိုရင်... သူက အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ မိစ္ဆာအမျိုးအစားလား? ဒီလိုမျိုးကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးသလို မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး။ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ မိစ္ဆာမျိုးကို ဆိုလိုတာ။
'ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ?'
ကျွန်ုပ်၏ လက်ရှိအရည်အချင်းနှင့်ဆိုလျှင် ထိုမြွေကြီးကို ခြစ်ရာလေးတစ်ခုတောင် ထင်အောင် လုပ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဝီဆောအာကိုတော့ ဤနေရာမှ ဘေးကင်းကင်းနှင့် ထွက်သွားနိုင်အောင် အနည်းဆုံးတော့ သေချာအောင် လုပ်ပေးရမည်။ သူ့အာရုံကို ဘယ်လိုလွှဲရမလဲ...?
ထိုစဉ်တွင် မြွေကြီးက ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ကို ဖတ်နေနိုင်သည့်အလား စကားပြောလာသည်။
– စိတ်အေးအေးထားပါ ကလေးငယ်။ ငါ အခုလောလောဆယ် သိပ်မဆာသေးဘူး။
'...သူက ရန်လိုတာမျိုး မရှိဘူးလား?'
သူ့စကားကို ကြားလိုက်ရတော့မှ ကျွန်ုပ် ချွေးသုတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်ုပ်ပြောတာကို ခင်ဗျား နားလည်တာလား?"
– ငါတို့ အခု အပြန်အလှန် စကားပြောနေကြတာပဲ မဟုတ်လား။
"မိစ္ဆာတစ်ကောင်က လူသားတွေရဲ့ ဘာသာစကားကို ဘယ်လိုလုပ် ပြောနိုင်တာလဲ?"
– မိစ္ဆာတဲ့လား... ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။
မြွေကြီးက လျှာကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူ့လျှာကြီးကပင် ကျွန်ုပ်ထက် ပိုကြီးနေပုံရသည်။
– ငါ့လို ဖြစ်တည်မှုမျိုးကို မိစ္ဆာလို့ ခေါ်နေကြတဲ့ အချိန်ကာလကို ရောက်နေပြီပေါ့လေ၊ ဟုတ်စလား?
သူ့အသံက ခါးသီးမှုအပြည့်နှင့်။ ရန်လိုပုံမရသော်လည်း မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို မယုံကြည်နိုင်သဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ချီအတွင်းအားများကို ဖြန့်ကျက်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ မြွေကြီးက ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်ကာ ကျွန်ုပ်ကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးလာသည်။
– ...ငါ သိချင်မိတယ် ကလေးငယ်။ သဘာဝတရားက မဟုတ်တဲ့ မင်းလို ကလေးတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီနေရာအထိ ရောက်လာနိုင်တာလဲ?
"သဘာဝတရား...?"
ရွှေရောင်သဘာဝတရားကို ပြောတာလား?
"...ရွှေရောင်သဘာဝတရား ပျောက်ကွယ်သွားတာ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီလေ။"
ကျွန်ုပ်၏ စကားအဆုံးတွင် မြွေကြီး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ထို့နောက် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်မှိတ်လိုက်သည်။
– ရှူးရှူးးး
ဧရာမ မြွေကြီးသည် ကိုယ်ကို ခွေလိုက်သည်။ အနည်းငယ်မျှသာ လှုပ်ရှားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း တစ်ခန်းလုံး ချက်ချင်းပင် တုန်ခါသွားသည်—မြွေကြီးက ထိုမျှအထိ ကြီးမားလွန်းသည်။
– ...ဒါကိုး။ နောက်ဆုံးတော့ ဒါက ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ ကိစ္စပဲ ထင်ပါရဲ့။
မြွေကြီး၏ ဧရာမ ခေါင်းကြီးက မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းလာသည်။
– ဒါတောင်မှ ငါ သိချင်နေတုန်းပဲ။ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေ အားနည်းနေပြီဆိုရင်တောင် မင်းက ဒီအထိ ရောက်အောင် ဘယ်လို လာနိုင်တာလဲ?
'...သူပြောတဲ့ စွမ်းအားဆိုတာက ဒီနေရာက အာကာသနယ်မြေ စီရင်ထုံးကို အဲဒီမိစ္ဆာက ဖန်တီးထားတာလို့ ဆိုလိုတာလား?'
မတွေးဝံ့စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်... ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းလိုက်သလဲ? မိစ္ဆာရဲ့ မေးခွန်းကို ငါ ဘယ်လိုဖြေရမလဲ? အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကျွန်ုပ်က ဝီဆောအာ ဦးဆောင်ခေါ်လာလို့သာ ဒီကို ရောက်လာတာဆိုတော့ ပြောစရာ သိပ်မရှိဘူး။
"...တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ ခင်ဗျား။"
– ...ဘာ?
ကျွန်ုပ်၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အဖြေကို တုံ့ပြန်ရန် ပြင်နေသည့် မြွေကြီးက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး အကြည့်ကို အခြားတစ်နေရာသို့ လွှဲလိုက်သည်။ မြွေကြီးက ယခု ဝီဆောအာကို ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများသည် ဝီဆောအာကို ကြည့်နေရင်း အနည်းငယ် တောက်ပလာသည်။
သူ၏ အရွယ်အစားကြောင့်ပင် ကျွန်ုပ်တို့ကို စိုက်ကြည့်နေသော ထိုဧရာမ ခေါင်းကြီးကို ကြည့်ကာ ကြောက်ရွံ့မှုကို မအောင့်နိုင်ဘဲ ခံစားနေရသည်။ ဝီဆောအာကလည်း ကျွန်ုပ်ကဲ့သို့ပင် ကြောက်လန့်နေပုံရပြီး ကျွန်ုပ်၏ ကျောနောက်သို့ အမြန်ပုန်းလိုက်သည်။ မြွေကြီးက သူမကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စေ့စေ့ကြည့်ပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် နေရာအနည်းငယ်ရအောင် နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်ပေးလိုက်သည်။
– ဒါကြောင့်ကိုး... အဲဒီလို ဖြစ်ခဲ့တာလား။
ဟင်? သူ ဘာကို နားလည်သွားတာလဲ?
– ကလေးငယ်၊ မင်း ဒီကိုလာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ?
မြွေကြီးက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ ကျွန်ုပ် မြွေကြီး၏ မေးခွန်းကြောင့် အတန်ကြာ မှင်တက်သွားမိသည်။ အကယ်၍ ဤမြွေကြီးက ရွှေရောင်သဘာဝတရားနှင့် ဆက်စပ်မှုတစ်ခုခု ရှိနေခဲ့လျှင် လျှို့ဝှက်ရတနာတိုက်ကို ကျွန်ုပ်တို့ ခိုးယူပြီး ထွက်သွားခွင့်ပေးပါ့မလား?
"ကျွန်ုပ် ဒီကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရောက်လာတာပါ ခင်ဗျား။"
ကျွန်ုပ် မသိစိတ်မှပင် ယဉ်ကျေးသော အသုံးအနှုန်းဖြင့် ပြောလိုက်မိသည်။ ကျွန်ုပ်၏ အဖြေကြောင့် မြွေကြီးက လျှာကို တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ကြောက်စိတ်ကြောင့် မျက်စိမှားခြင်းလားတော့ မသိသော်လည်း မြွေကြီးက ပြုံးနေသကဲ့သို့ ကျွန်ုပ် ထင်လိုက်မိသည်။ ထို့နောက် မြွေကြီးက စကားဆိုသည်။
– ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ မင်းရှာနေတဲ့အရာက ဒီမှာ မရှိတော့ဘူး။
...တောက်၊ ငါ လျှို့ဝှက်ရတနာတိုက်အတွက် လာတာကို သူ ရိပ်မိသွားပြီပဲ။ ထိုအသိ ဝင်လာသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ကျောပြင်တွင် ချွေးများ စိုရွှဲသွားသည်။ မြွေကြီးက ဆက်ပြောသည်။
– ငါ့ရဲ့ နေ့ရက်တွေက ကုန်ဆုံးတော့မှာမို့ ဒီနေရာကလည်း ငါနဲ့အတူ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။
'...ကုန်ဆုံးတော့မယ်?'
အခုမှပဲ ထန်မျိုးနွယ်စုတွေ ဒီနေရာကို ဘယ်လိုစတွေ့ခဲ့လဲဆိုတာ သိလိုက်ရတော့သည်။ အကယ်၍ မြွေကြီး ပြောတာသာ အမှန်ဆိုရင် ထန်မျိုးနွယ်စုတွေဟာ အာကာသနယ်မြေ စီရင်ထုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်မှ ဒီနေရာကို တွေ့ခဲ့တာ ဖြစ်ရမည်။
'ဒါကြောင့်လည်း ဒီလို ထူးခြားတဲ့ သစ်ပင်မျိုးကို ဘယ်သူမှ မတွေ့ခဲ့ကြတာပဲ။'
ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ဘာမှမရှိဘူးလို့ ပြောတာကရော အမှန်ပဲလား? အကယ်၍ အမှန်ဆိုရင် ဂယ်ချွန်းဂိုဏ်းချုပ်က ဒီနေရာကနေ ဘာကို ရရှိသွားခဲ့တာလဲ?
– ကလေးငယ်။
"...ဟုတ်ကဲ့ ခင်ဗျား?"
မြွေကြီး၏ ခေါ်သံကို ကျွန်ုပ် စိုးရိမ်တကြီး ထူးလိုက်မိသည်။ မြွေတစ်ကောင်ကို ဒီလောက်အထိ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောနေရသဖြင့် သိက္ခာကျသလို ခံစားရသော်လည်း ယခုအချိန်က ထိုကဲ့သို့ အသေးအဖွဲကိစ္စများကို စဉ်းစားနေရမည့်အချိန် မဟုတ်ပေ။
– မင်း ကံကြမ္မာဆိုတာကို ဘာလို့ ထင်သလဲ?
"ဒါ ဘယ်လို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ မေးခွန်းကြီးလဲ... ခင်ဗျား?"
ထိုကဲ့သို့ မဆီမဆိုင်သော မေးခွန်းကြောင့် ကျွန်ုပ် မသိစိတ်မှ ပုံမှန်ပြောနေကျ စကားအတိုင်း တုံ့ပြန်လိုက်မိသည်။
'မင်းကတော့ အတာပဲ၊ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောလိုက်တာလဲ!?'
– ဟားဟားဟားဟား!
ကျွန်ုပ်၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် မြွေကြီးက ရယ်မောလိုက်ရာ တစ်ခန်းလုံး တုန်ခါသွားသည်။
– မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ဒါက ငါ့ဘက်က မေးတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုပါပဲ။
တော်သေးသည်၊ မြွေကြီးက စိတ်ဆိုးပုံမရ။ မြွေကြီးကသာ တစ်ဖက်သတ် မေးခွန်းတွေ မေးနေသည့်အတွက် ကျွန်ုပ် ပြန်ပြီး ပြောချင်မိသော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းထားလိုက်သည်။ လက်ရှိ အခြေအနေတွင် ထိုသို့ လုပ်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။ မြွေကြီးက ခွေထားသော ကိုယ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှော့လိုက်သည်။
– ...တစ်နေ့မှာ ပျောက်ကွယ်ဖို့ ကံပါလာတဲ့အရာကို ဘာလို့ အကြာကြီး ဆွဲထားနေမိပါလိမ့်။
သူက ကျွန်ုပ်ကို ပြောနေခြင်း မဟုတ်ပုံရ။ ဘယ်သူ့ကို ပြောနေတာလဲ? ထို့နောက် မြွေကြီးက ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည်။ ရှေ့ကကဲ့သို့ ဖြူစင်သော အလင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ သူ၏ မျက်လုံးများကဲ့သို့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြစ်သည်။
ဝီဆောအာကို ခေါ်ပြီး ဤအခွင့်အရေးတွင် ထွက်ပြေးရန် ကြံစည်နေစဉ် မြွေကြီး၏ ဟနေသော ပါးစပ်ထဲမှ အရာတစ်ခု လွင့်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ရွှေရောင် စကျင်ကျောက်လုံးလေး တစ်လုံး ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်၏ ခြေရင်းတွင် လာနားသော ထိုကျောက်လုံးလေးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ထိုအခါ မြွေကြီးက ဆိုသည်။
– ဒါကို ယူသွားလိုက်ပါ။
"...ဒါက ဘာလဲ?"
– ငါ့လို သတ္တဝါတစ်ကောင်နဲ့ ဆုံတွေ့ရတဲ့အတွက် မင်းအတွက် ဆုလာဘ်ပဲ။ ဒါက တစ်နေ့နေ့မှာ တစ်စုံတစ်ဦးရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်သွားရမယ့်အရာမို့ မင်းဆီမှာ ရှိနေတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။ ဒါဟာ ကံကြမ္မာပါပဲ။
ကျောက်လုံးလေးသည် မြွေကြီး၏ ကိုယ်ထဲမှ ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း မည်သည့် ချွဲကျိမှုမျိုးမှ မရှိပေ။ နှိုင်းယှဉ်ရမည်ဆိုလျှင် မိစ္ဆာကျောက်တုံးနှင့် ဆင်တူသော်လည်း မိစ္ဆာကျောက်တုံးများကဲ့သို့ မကောင်းသော အငွေ့အသက်များ မရှိပေ။ ယင်းအစား ခန့်ညားပြီး တောက်ပနေသည်။... မြင့်မြတ်တဲ့ ခံစားချက်မျိုးလား?
– မင်းရဲ့ ကိုယ်ထဲမှာ "အဲဒါ" ရှိနေတာကြောင့် အခြားသူတွေထက် ဒါကို ပိုပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ စုပ်ယူနိုင်ပါလိမ့်မယ်။
'"အဲဒါ"? သူက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ...?'
အခြားအရာများကို မစဉ်းစားနိုင်ခင်မှာပင် ပြင်းထန်လှသော ပူနွေးသည့် ချီအရှိန်အဝါများက ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ထဲသို့ ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာသည်။
"...အုဂ်!"
ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာသော နာကျင်မှုကြောင့် ကျွန်ုပ် ဒူးထောက်ကျသွားသည်။ ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်ကလိုပဲ ကျွန်ုပ်ရဲ့ မိစ္ဆာစုပ်ယူမှု စွမ်းရည်က အလိုအလျောက် ပွင့်လာပြန်ပြီ။ ကျွန်ုပ် သတိလွတ်သွားပုံရသည်၊ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မိစ္ဆာကျောက်တုံး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ထဲသို့ မိစ္ဆာချီများ စိမ့်ဝင်လာခြင်းမျိုးကို မခံစားရခြင်း ဖြစ်သည်။ အဓိက ပြဿနာမှာ ကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသော ချီပမာဏက ကျွန်ုပ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းထက် များပြားလွန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် နာကျင်မှုနှင့် ရုန်းကန်နေစဉ် ဝီဆောအာ၏ လက်ကလေးများက ကျွန်ုပ်၏ ကျောကို ပွတ်သပ်ပေးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရုတ်တရက်ပင် ကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်နေသော ပြင်းထန်သည့် ချီများက ငြိမ်သက်သွားသည်။ သို့သော် သက်ပြင်းချရုံရှိသေး စီးဝင်လာသော ချီများသည် ကျွန်ုပ်၏ မူလ မီးဓာတ်ချီများနှင့် ပေါင်းစပ်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ရုန်းကန်သောင်းကျန်းလာပြန်သည်။
"အုဂ်ဂဂ...!"
နာကျင်မှုက ရှေ့ကထက် ပိုမိုဆိုးရွားစွာ ပြန်ပေါ်လာသည်။ သေတော့မလိုပင် ခံစားနေရသည်။ မြွေကြီးက ကျွန်ုပ်ကို တကယ်ပဲ သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား? အကယ်၍ သတ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ဒီလို ပတ်ချာလည်နည်းကို သုံးနေတာလဲ? ကျွန်ုပ်ကို တစ်လုပ်တည်း ဝါးစားလိုက်တာက ပိုပြီး ထိရောက်မှာ မဟုတ်ဘူးလား...!?
ဖြည်းဖြည်းချင်းမှသည် လျင်မြန်စွာ။
– ဝုန်း!
ကျွန်ုပ်၏ ညည်းတွားသံကိုသာ ကြားရရမည်ဖြစ်သော်လည်း အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ကျွန်ုပ်၏ ဦးခေါင်းထဲတွင် ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ နာကျင်မှုကြောင့် စိတ်ကူးယဉ်နေတာလား? နောက်ဆုံးတွင် ရူးသွပ်စွာ သောင်းကျန်းနေသော ချီနှစ်မျိုးမှာ လမ်းကြောင်းတစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားသည်။ ထိုပေါင်းစည်းသွားသော ချီများသည် ကျွန်ုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ် အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ကျွန်ုပ်၏ ထိန်းချုပ်မှုအားလုံးကို ကျော်လွန်ကာ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ရုတ်တရက် ပျံ့နှံ့သွားသည်။
၎င်းမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသကဲ့သို့ပင်။ နာကျင်မှုက မခံမရပ်နိုင်သော အဆင့်သို့ ရောက်သွားပြီးနောက် ကျွန်ုပ် သတိလစ်သွားတော့သည်။
ဂူယန်ချွန်း သတိလစ်သွားပြီးနောက်။
ထိုအခန်းထဲတွင် သတိရှိနေသူ နှစ်ဦးသာ ကျန်တော့သည်—မြွေကြီးနှင့် ဝီဆောအာ။ ဖြစ်ပျက်သမျှကို မြင်ပြီးနောက် မြွေကြီးက ရယ်မောလိုက်သည်။
– သူ့အတွက်တော့ ဒါက ထိန်းချုပ်ဖို့ သိပ်များသွားတယ် ထင်ပါရဲ့။ နဂါးဖြစ်တော့မယ့် မြွေတစ်ကောင်ရဲ့ စွမ်းအားကိုး။
ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းအားကို စုပ်ယူပြီးနောက်တွင် ဂူယန်ချွန်းသည် အခြားသူများထက် ပိုမိုအားကောင်းသော ချီအတွင်းအားကို ပိုင်ဆိုင်သွားပြီဖြစ်သည်။ ဝီဆောအာသည် ဂူယန်ချွန်း၏ ခေါင်းကို သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တင်ကာ ကျောကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွတ်ပေးနေသည်။ မြွေကြီးက သူမကို မေးလိုက်သည်။
– မင်း ဒါကို ကျေနပ်ရဲ့လား?
မြွေကြီး၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ဝီဆောအာ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ ပုံမှန်ရှိနေကျ ဝီဆောအာ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများနှင့်မတူဘဲ ယခု သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ရွှေရောင်တောက်နေသည်။ ထို့နောက် ဝီဆောအာက ပါးစပ်ဖွင့်၍ ပြောလိုက်သည်။
"ကျေနပ်ဖို့၊ မကျေနပ်ဖို့ဆိုတာ ကျွန်မအပေါ်မှာ မမူတည်ပါဘူး။"
သူမ၏ အသံနေအထားမှာ ပုံမှန်နှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားနေပြီး ပုံမှန်တွေ့နေကျ ရိုးသားဖြူစင်မှုများကို ဘယ်မှာမှ ရှာမတွေ့နိုင်တော့ပေ။ မြွေကြီးက ဝမ်းနည်းမှုအပြည့်နှင့် ပြန်ပြောသည်။
– မင်းက အရာရာကို ပြောင်းလဲပြီး ဒီနေရာအထိ လာခဲ့တာပဲ။ ဒါက မင်းအလိုရှိတဲ့အရာလား?
"ဘာလို့လဲ? ခင်ဗျား နားမလည်နိုင်လို့လား?"
– နားမလည်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ အတော်လေး နားလည်တာကြောင့် မင်းအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိလို့ပါ။
မြွေကြီးက သူ၏ကိုယ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း နှိမ့်ချလိုက်သည်။ သူ၏ အကြေးခွံများသည် အလင်းရောင်များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်လာနေသည်။ ဝီဆောအာသည် ဂူယန်ချွန်း၏ ကျောကို ပွတ်ပေးနေဆဲဖြစ်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"ခင်ဗျား ဘာလို့ ခင်ဗျား အကြာကြီး စောင့်ရှောက်လာတဲ့ ရတနာကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးတဲ့လူကို ပေးလိုက်တာလဲ?"
– ငါ စိတ်ကူးပေါက်လို့ပါ။ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့မယ့်သူကို စောင့်နေရတာထက် ပိုဆိုးတာ ဘာမှမရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါ လက်လွှတ်လိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ။
မြွေကြီးသည် တောက်ပသော အပြုံးရှိသည့် ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် လူသားတစ်ဦးကို သတိရသွားသည်။ ဘယ်တော့မှ ပြန်မတွေ့ရတော့မည့်သူ။
– ...ကံကြမ္မာဆိုတာ တကယ့်ကို ရက်စက်တဲ့ အရှင်သခင်မပါပဲ။
အကြေးခွံများသည် ယခုအခါ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကြွေကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ အကြေးခွံများ မြေပြင်သို့ ထိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းတို့မှာ ကြေမွပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဖြူစင်သော မေပယ်ပင်၏ သစ်ရွက်များကဲ့သို့ပင်။ မကြာမီတွင် ထိုဧရာမ မြွေကြီးသည်... မည်သည့်အစအနမျှ မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ ရတနာကို ပေးအပ်ခဲ့သော မြွေကြီး၏ နောက်ဆုံးအချိန်များ ဖြစ်သည်။
ဝီဆောအာသည် ဂူယန်ချွန်း၏ ခေါင်းကို ဂရုတစိုက် ပုတ်ပေးနေသည်။
"ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာတောင် ရှင်က ကျွန်မကို ကာကွယ်ဖို့ စဉ်းစားနေခဲ့တာလား... ရှင်က ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ?"
– တောက်... တောက်...
မျက်ရည်များသည် ဂူယန်ချွန်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျလာသည်။
'ရှင် ထွက်ပြေးသွားရင်တောင် ရတာပဲကို။'
ဂူယန်ချွန်းသည် တုန်ရီနေသည့်တိုင် သူမ၏ ရှေ့တွင် ဆက်လက် ရပ်တည်နေခဲ့သည်။
'ကျွန်မ နားမလည်နိုင်ဘူး။ ဘာလို့ ကျွန်မအတွက် ဒီလောက်အထိ လုပ်ပေးရတာလဲ? 'ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကလွဲပြီး ဘယ်သူ့အပေါ်မှာမှ အာဃာတနဲ့ မုန်းတီးမှုတွေကလွဲလို့ ဘာမှမရှိတဲ့ ကျွန်မလို လူမျိုးအတွက်...'
သူမသည် သူမကိုယ်တိုင်ကလွဲ၍ အခြားမည်သူ့အတွက်မှ ပါးစပ်မဟခဲ့ဖူးသော လူတစ်ယောက်ကို သတိရသွားသည်။ သူမ ထိုလူကို စက်ဆုပ်ခဲ့သည်။ သူမ ထိုလူကို မုန်းတီးပြီး သတ်ပစ်ချင်စိတ်ကလွဲ၍ ဘာမှမရှိခဲ့ပေ။ ထိုလူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။
– ...အခု ပြန်ပေးတော့။
အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဝီဆောအာသည် စီးကျနေသော မျက်ရည်များကို လက်ဖြင့် သုတ်လိုက်သည်။
"စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် ခဏလောက်တော့ ကျွန်မ ဒါကို ခဏ ငှားထားဦးမယ်။"
အခုအချိန်က မဟုတ်သေးဘူး။ အခြေအနေက အန္တရာယ်ရှိနေဆဲပဲ။ နောက်ထပ် ခရီးနည်းနည်းလောက်ပဲ။
ဝီဆောအာသည် ဂူယန်ချွန်း၏ ခေါင်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် ချထားပေးလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ သူမ သူ၏ခေါင်းကို နောက်ထပ် ခဏလောက် ပိုပြီး ပုတ်ပေးချင်သော်လည်း သူမ၏ အခြေအနေကို သူမ သိသည်။ ပြီးတော့ သူမ၏ အပြစ်ရှိစိတ်ကို လျစ်လျူရှုပြီး လုပ်နေရခြင်းမှာ အတ္တဆန်သော လုပ်ရပ်တစ်ခုဟု သူမ ခံစားရသည်။
ဝီဆောအာသည် သူမ၏ ကိုယ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆန့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ငယ်ရွယ်ပြီး အားနည်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်နေဆဲပင်၊ သို့သော် သူမကို လက်ခံထားသော ကိုယ်ထည်က ကြီးမားလွန်းသဖြင့် ဤခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် သူမအတွက် အခက်အခဲ မရှိပေ။ သူမ ကိုယ်လက်ဆန့်ပြီးနောက် သူတို့ ဝင်လာခဲ့သော တံခါးဘက်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"အခု ထွက်လာခဲ့တော့။"
ထိုမိန်းကလေးငယ်၏ အသံမှာ ယခုအခါ စူးသွားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ စူးရှအေးစက်နေသည်။ ထိုလူမှာ သူမ၏ စကားကြောင့် လန့်သွားပြီး ကိုယ်ထင်ပြလာသည်။
"...ဘယ်လိုလုပ်ပြီး? ငါ ဒီမှာ ရှိနေတာကို မင်း ဘယ်တုန်းကတည်းက သိနေတာလဲ?"
"မင်းလို အရည်အချင်း မရှိတဲ့သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပုန်းနေနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား?"
ထိုလူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ မာချော ဖြစ်သည်။ နမ်ဂေါင်းချွန်းဂျွန်၏ ကိုယ်ရံတော်။ အစကတည်းက၊ ဂူယန်ချွန်း ထန်မျိုးနွယ်စုမှ ထွက်လာကတည်းက ဝီဆောအာသည် သူမနှင့် ဂူယန်ချွန်းကို တစ်စုံတစ်ဦး နောက်ယောင်ခံလိုက်နေသည်ကို သိထားခဲ့သည်။ ဂူယန်ချွန်းမှာ အတိတ်ဘဝမှ အတွေ့အကြုံများ ရှိနေခဲ့လျှင်တောင်မှ ထိပ်သီးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးကို သတိပြုမိနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
"...ငါ ဒါကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ အဆုံးသတ်မလို့ပါ။"
မာချောက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
"မင်းက အာရုံခံစားမှုကောင်းတဲ့ ကလေးပဲ။ ငါ မင်းကို ဘာမှမလုပ်ချင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ဂူယန်ချွန်းကိုပဲ ရှင်းပစ်မလို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အားလုံး ရှုပ်ကုန်ပြီ။"
"ဒါ နမ်ဂေါင်းဆီက အမိန့်လား?"
ဝီဆောအာ၏ မေးခွန်းကြောင့် မာချော၏ မျက်လုံးများ မှေးကျသွားသည်။
"မင်းက ဘယ်လိုတောင် သတ္တိရှိလို့လဲ!? အဲဒီလို နာမည်မျိုးကို မင်းပါးစပ်ကနေ ထုတ်ပြောဖို့ အခွင့်အရေး မရှိဘူး!"
မာချော၏ ဒေါသရှေ့တွင် ဝီဆောအာမှာ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ထို့နောက် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပင် ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထိုဓားမြှောင်ကို မြင်သောအခါ မာချောက သူမကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
"အဲဒါနဲ့ မင်းက ဘာလုပ်မလို့လဲ?"
ဝီဆောအာ ပြန်မဖြေပေ။ မာချောက ဝီဆောအာကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
'လှလိုက်တာ။'
သူမက ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပလွန်းသည်။ သူမက နည်းနည်းတော့ ငယ်သေးပုံရသည်၊ ဒါကြောင့် သူမကို မျိုးနွယ်စုဆီ ပြန်ခေါ်သွားပြီး ဂူမျိုးနွယ်စုရဲ့ သားကိုပဲ ရှင်းပစ်တာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။ လျှို့ဝှက်ရတနာတိုက်နဲ့အတူ ဂူယန်ချွန်းရဲ့ ခေါင်းကိုပါ ယူသွားမယ်။ ဒါက အောင်မြင်တဲ့ ခရီးတစ်ခုပဲ။
မာချောက စဉ်းစားပြီးနောက် ဝီဆောအာကို မေးလိုက်သည်။
"မင်းသာ ပြန်မခုခံရင် ငါ မင်းကို လက်ဖျားနဲ့တောင် မတို့ဘူး။ ဘယ်လိုလဲ?"
'သူမက သူ့သခင်ကို ကာကွယ်ရင်း ငါ့ကို တိုက်ဖို့ ကြိုးစားရင်တော့ ဒဏ်ရာရမှာ သေချာတယ်။'
'အဲဒါက ငါ့သခင်ကို ကျေနပ်စေမှာ မဟုတ်ဘူး။'
ဝီဆောအာက ထပ်မံ၍ ပြန်မဖြေပေ။ သူမသည် ဓားမြှောင်ကိုသာ ငုံ့ကြည့်နေသည်။ မာချောက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ မင်းက ဒီလောက်တောင် ဇွတ်တရွတ်နိုင်နေမှတော့..."
– ဝုန်း။
"ဟင်...?"
မာချောက အူကြောင်ကြောင် အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။ တစ်ခုခုက သူ့ဘေးနားမှာ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ထို့နောက် သူ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်၊ သဘာဝမကျသော ဟန်ချက်ပျက်သွားမှုမျိုး ဖြစ်သည်။ မာချောသည် တုန်ရီနေသော လက်ဖြင့် သူ၏ ဘယ်ဘက်ပုခုံးကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အေးစက်သော ချွေးများ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။ အဲဒီမှာ မရှိတော့ဘူး။ ရှိနေရမယ့် ဘယ်ဘက်လက်တစ်ပြင်လုံး အဲဒီမှာ မရှိတော့ဘူး။ သူ မြေပြင်ပေါ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ပြုတ်ကျသွားတဲ့အရာဟာ အခြားမဟုတ်ဘဲ သူကိုယ်တိုင်ရဲ့ လက်မောင်း ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"မင်း ဘယ်တုန်းက...?"
မာချောသည် ဝီဆောအာ ဓားလွှဲလိုက်သည်ကိုပင် မမြင်လိုက်ရပေ။
"ပါးစပ်ပိတ်ထား။"
ဝီဆောအာ၏ အသံက သူ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ထိုအခါမှ မာချောသည် တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ—အကြီးအကျယ် မှားနေပြီဆိုတာကို သတိထားမိလိုက်တော့သည်။
ဝီဆောအာ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သောအခါ မာချော၏ အသက်ရှူသံများ ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်လာသည်။ သူတို့ကြားက အကွာအဝေး ကျဉ်းမြောင်းလာသည်နှင့်အမျှ မာချောသည် အသက်ရှူရ ပိုမိုခက်ခဲလာသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ လွှမ်းမိုးထားသော ဖိအားတစ်ခုက သူ့ကို ဖိနှိပ်ထားသည်။
"...ပါးစပ်ကို ထပ်မဟနဲ့တော့၊ သူ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေတုန်းမှာ သူနိုးလာတာကို ငါမလိုချင်ဘူး။"
သူမ ခြေတစ်လှမ်း ထပ်လှမ်းလိုက်ချိန်တွင် ဝီဆောအာ၏ ဆံပင်များက ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွှေရောင်ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။