အခန်း (၃၅)အရိပ်အရောင်ကိုရှာဖွေခြင်း(၃)
ကျွန်ုပ်သည် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာဖြင့် ဒူးထောက်ကျသွားမိပြီး၊ ရှေ့မှောက်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသော သစ်ပင်ကြီးကို အံ့ဩတကြီး ငေးကြည့်နေမိသည်။
"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ..."
ကမ်းပါးယံကြီး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်မှာ အံ့ဩစရာဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုအပင်မှာ နာမည်ကျော် 'မေပယ်ဖြူပင်' ဖြစ်နေခြင်းက ပို၍ပင် မယုံကြည်နိုင်စရာ ကောင်းလှသည်။ သစ်ပင်၏ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းသည် အရွက်များအပါအဝင် အဖြူရောင်အတိ ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းသည် တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေသကဲ့သို့ပင်။ မဟုတ်သေး၊ သစ်ပင်မှ ကြွေကျလာသော အရွက်များသည် အမှန်တကယ်ပင် အလင်းဖြာနေခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် အရွက်တစ်ရွက်ကို ကောက်ယူရန် လက်ကို ဂရုတစိုက် ဆန့်ထုတ်လိုက်သော်လည်း၊ လက်နှင့်ထိမိသည့် ခဏချင်းမှာပင် ထိုအရွက်သည် ကြေမွပျက်စီးသွားတော့သည်။
"ဒါတွေက ဘာတွေလဲဟ..."
ဟင်းလင်းပြင် ဝိဇ္ဇာအတတ် (Spatial Magic) များလား။ သွေးစွန်းသော ကပ်ဘေးကာလအတွင်း လောကကြီးမှ ပျောက်ကွယ်မသွားမီက 'ကျူးကော့' မျိုးနွယ်စုသည် ဟင်းလင်းပြင် ဝိဇ္ဇာအတတ်နှင့် ပတ်သက်၍ ကျော်ကြားခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းတို့ ဤအတတ်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်ဟူသော မှတ်တမ်းမျိုး မရှိခဲ့ဖူးပေ။
'ဒါပေမဲ့ ဒါကို ငါ ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ'
"သခင်လေး! ဟိုမှာကြည့်ပါဦး၊ သိပ်လှတာပဲ!"
ဝီဆောအာသည် သစ်ပင်ခြေရင်းမှ ကြွေကျနေသော အရွက်များကို လက်တစ်ဆုပ်စာ ကောက်ယူလိုက်သည်။
'...ငါကောက်တုန်းကတော့ ကြေသွားတယ်မဟုတ်လား'
ဝီဆောအာ၏ လက်ထဲတွင်မူ ထိုအရွက်များသည် ကျွန်ုပ်ကို ခွဲခြားဆက်ဆံနေသည့်အလား ပုံသဏ္ဌာန်မပျက် ရှိနေကြသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဝီဆောအာ၏ လက်ထဲမှ အရွက်တစ်ရွက်ကို ဂရုတစိုက် ယူကြည့်လိုက်ပြန်သည်။
– ဖွပ်။
ယခင်အတိုင်းပင် ထပ်မံ၍ ကြေမွသွားပြန်သည်။
"...ဘာလဲဟ၊ ဒါက တကယ်ကြီး ငါ့ကို ခွဲခြားဆက်ဆံနေတာလား"
စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်မိ၏။ ယခုကြည့်ရသည်မှာ ကမ်းပါးယံဖြစ်ခဲ့ဖူးသော မြေပြန့်လွင်ပြင်သည် ယခင်ကထက် ပို၍ သဘာဝကျနေသယောင်ရှိသည်။
'ဒါဆို ဒါက အစစ်အမှန် ပုံစံပေါ့'
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါတော့ လျှို့ဝှက်တိုက်ကို ရှာတွေ့ပြီထင်တယ်"
ထန်မျိုးနွယ်စု ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သစ်ပင်ကြီးမှာလည်း တကယ်ကို ဖြူဖွေးလွန်းနေသည်။ သစ်ပင်မှ ကြွေကျလာသော အရွက်များသည် နှင်းပွင့်များသဖွယ်ပင်။ ဤသစ်ပင်သည် နှစ်ပေါင်းရာနှင့်ချီ၍ မည်သို့ ဖုံးကွယ်နေနိုင်ခဲ့ပါသနည်း။ ကျွန်ုပ်သိသလောက်မူ တည်နေရာ ဝိဇ္ဇာအတတ် (Locational Magic) များသည် ဤမျှကြာအောင် မခံဘဲ စဉ်ဆက်မပြတ် စစ်ဆေးပြုပြင်နေရန် လိုအပ်သည်။ သို့ဆိုလျှင်... တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤနေရာကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်နေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းလော။ သို့သော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိသယောင် ကျွန်ုပ် ခံစားနေရသည်။
"သခင်လေး! ဒီမှာ တစ်ခုခုရှိတယ်!"
"...နင်က ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဟိုအထိ ရောက်သွားတာလဲ"
ကျွန်ုပ်မှာ အံ့ဩလွန်း၍ ဒူးထောက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဝီဆောအာမှာမူ သစ်ပင်ကြီးကို တို့ထိကာ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေလေပြီ။ ကျွန်ုပ်သည် သစ်ပင်အနီးတွင် ရပ်နေသော ဝီဆောအာထံသို့ သွားလိုက်ရာ၊ သစ်ပင်၏အနောက်ဘက်တွင် အောက်သို့ဆင်းသွားသော လှေကားထစ်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လျှို့ဝှက်တိုက် ဆိုသည်မှာ ဤထက်ပို၍... လျှို့ဝှက်သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။
"ဟင်းလင်းပြင် ဝိဇ္ဇာအတတ်နဲ့ ဖုံးကွယ်ထားပြီးသားဆိုတော့ သူတို့ သိပ်စိတ်မပူကြတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"
သာမန်လူတစ်ယောက်အဖို့ ကမ်းပါးယံ အစွန်းနားအထိ လျှောက်လာရမည့် ကြောက်ရွံ့မှုကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကြည့်လျှင် ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ သို့သော် ဝီဆောအာကမူ အဘယ်သို့နည်း။ သူမသည် သစ်ပင်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဝိဇ္ဇာအတတ်ကိုလည်း အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်နိုင်ခဲ့သည်။
'ငါ့အတွက်တော့ ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါကို ငါ ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ'
သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးများကို ခါထုတ်လိုက်သည်။ လောလောဆယ်တွင် လျှို့ဝှက်တိုက်ကိုသာ အာရုံစိုက်ရမည်။
"အန္တရာယ်ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် နင် ဒီမှာပဲ စောင့်-"
ကျွန်ုပ် စကားပင် မဆုံးသေး၊ ဝီဆောအာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ လှေကားအောက်ဘက်မှ သူမ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
"သခင်လေး! မြန်မြန်လာလေ!"
"...အေးပါ"
သူမသည် တစ်ခုခုကို မလုပ်မီ စဉ်းစားဆင်ခြင်ခြင်း ရှိပါသလား...။ သူမ၏ အပြုအမူများကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ ခေါင်းခဲမှုကတော့ မကြာမီ ပျောက်ကွယ်သွားမည့်ပုံ မပေါ်ပေ။
ကျွန်ုပ်သည် ဝီဆောအာနောက်မှ လှေကားအတိုင်း ဆင်းလာခဲ့သည်။ အောက်သို့ ဦးတည်နေသော လှေကားမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ကျဉ်းမြောင်းနေပြီး အဆုံးကို မမြင်ရပေ။ အလင်းရောင်ရရန် မြို့ထဲသို့ပြန်ပြီး မီးအိမ်တစ်ခုခု သွားယူသင့်သည်ဟု တွေးမိသော်လည်း၊ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဝီဆောအာ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော အဖြူရောင်အရွက်များသည် ယာယီမီးတုတ်သဖွယ် အသုံးဝင်နေသည်။ တောက်ပသော အရွက်များသည် အလင်းပေးရာတွင် တော်တော်လေး ကောင်းမွန်သဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ ဘေးကင်းစွာ ဆင်းနိုင်ခဲ့သည်။ ယခု ပြဿနာမှာ 'သူတို့ ဒါကို ဘယ်လောက်အထိ နက်အောင် လုပ်ထားတာလဲ' ဆိုသည်ပင်။
လှေကားထစ် ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေပြီနည်း။ ထာဝရ ဆင်းနေရသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း လှေကားမှာ ဆုံးသည်မရှိသေး။
'တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ'
ဤမျှအထိ နက်ရှိုင်းရန် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ 'ဒါကလည်း တည်နေရာ ဝိဇ္ဇာအတတ်ပဲလား'
ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်ဟု ကျွန်ုပ် ခံစားမိသည်။ ဤမျှ ကျယ်ပြောသော မြေနေရာနှင့် သစ်ပင်ကြီးကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပြီး ကမ်းပါးယံအဖြစ် ပုံယောင်ပြောင်းနိုင်သည်ဆိုလျှင် ဤသည်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။
'ငါကတော့ သေချာတဲ့ အစီအစဉ်မရှိဘဲ တန်းတိုးမိတာပဲ...'
ဤနေရာတွင် လျှို့ဝှက်တိုက်ရှိကြောင်း သိထားသဖြင့် ကျွန်ုပ် စိတ်လောသွားခဲ့သည်။ လောဘသည် လူကို မျက်စိကန်းစေသည်ဟု ဆိုကြသည်၊ ယခုအချိန်တွင် ကျွန်ုပ်သည် ထိုစကား၏ သာဓကပင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် ဝီဆောအာကို ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ အပေါ်ကို ပြန်တက်ဖို့ လိုမယ်ထင်-"
"သခင်လေး၊ ဒီမှာ တခြားလမ်းရှိသေးတယ်"
"ဘာ..."
ဘယ်မှာလဲ။ ဝီဆောအာ၏ ရှေ့တွင်မူ အဆုံးမရှိသော လှေကားလမ်းတစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။
"နင် ဘာပြောတာလဲ၊ အောက်ကိုဆင်းတဲ့လမ်း တစ်ခုပဲ ရှိတာကို"
ကျွန်ုပ်၏ စကားအဆုံးတွင် ဝီဆောအာသည် ဘေးနားရှိ နံရံကို စတင်စမ်းသပ်နေတော့သည်။ သူမ လက်ထဲမှ အရွက်များ ကြွေကျကုန်သော်လည်း ဝီဆောအာကမူ ဂရုစိုက်ပုံမရပေ။ ထို့နောက် ကျွန်ုပ် သူမကို ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒါ နံရံတွေပဲရှိတာ၊ နင် ဘာကို-"
– ကျွိ။
"ဟင်"
ဝီဆောအာ ထိတွေ့နေသော နံရံသည် ရုတ်တရက် အသံမြည်လာပြီး ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားကာ ဝှက်ထားသော လမ်းတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။
"တန်တန်!"
ဝီဆောအာသည် ဝှက်ထားသော လမ်းကိုကြည့်ကာ ဂုဏ်ယူစွာ ရပ်နေလေသည်။ သူမ ကောင်းမှုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကျွန်ုပ် အနည်းငယ်တော့ မနာလိုဖြစ်မိသည်။
"တွေ့လား၊ ဒီမှာ လမ်းရှိသားပဲ!"
"...အေးပါ... ဒါနဲ့ ဒီလမ်းက ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ"
တကယ်ကြီး၊ ဘာလို့ ဒီမှာရှိနေတာလဲ။ ဤဝှက်ထားသောလမ်းသည် လှေကားအတိုင်း အတော်ကြာအောင် ဆင်းလာပြီးမှ တွေ့ရမည့်နေရာတွင် ရှိပြီး သိသာရန်လည်း ခဲယဉ်းလှရာ၊ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များဖြင့် ရှာဖွေမှသာ တွေ့နိုင်မည့်နေရာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ... အလွယ်တကူ ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီ။
...ဝီဆောအာက ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
'ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ'
ဒါက သူမ၏ ပင်ကိုပါရမီကြောင့်ပဲလား။ သူမသည် အနာဂတ်တွင် 'အထွတ်အထိပ်' သို့ ရောက်ရှိမည့်သူ ဖြစ်သဖြင့် ကျွန်ုပ်နှင့် မတူညီသော ကမ္ဘာတွင် နေထိုင်သူဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း၊ ထိုကဲ့သို့သော အရာများက ဤသို့သော ကိစ္စရပ်များတွင်လည်း အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနိုင်သလား။ ကျွန်ုပ် အဖြေမသိပါ။
ဝီဆောအာသည် ဝှက်ထားသော လမ်းထဲသို့ စတင်ဝင်ရောက်ရန် ပြင်သဖြင့် ကျွန်ုပ် တားလိုက်သည်။
"အခုကစပြီး မဆင်မခြင်လုပ်တာက အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်၊ ငါပဲ ရှေ့ကသွားမယ်"
ယခုအချိန်အထိ သူမကသာ လှေကားအတိုင်း ရှေ့က ဦးဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် ဤသို့ပြောလိုက်ရသည်မှာ အနည်းငယ်တော့ ရှက်ဖို့ကောင်းပါသည်။ သို့သော် ဤနေရာမှစ၍ အမှန်တကယ် အန္တရာယ်ရှိလာနိုင်သည်ဟု ခံစားနေရသည်။
ကျွန်ုပ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝီဆောအာသည် ထူးဆန်းသော ပုံစံဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုရှုပ်ထွေးသော အပြုံးကြောင့် ကျွန်ုပ် သူမကို မေးမိသည်။
"...ဘာလဲ"
"သခင်လေးက ကျွန်မကို စိတ်ပူပေးနေတာပဲ...!"
"အဲဒါက ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးလေး ကောင်းနေလို့!"
သူမ ထိုသို့ပြောလိုက်သောအခါ ကျွန်ုပ် အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းကို ခေါက်လိုက်မိသည်။
"အား! အူး... ဘာလို့ ခေါက်တာလဲ..."
"အကြောင်းပြချက်မရှိဘူး၊ ခေါက်ချင်လို့ ခေါက်တာ"
"ရက်စက်လိုက်တာ..."
ဝှက်ထားသော လမ်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ၊ လှေကားနှင့်မတူဘဲ လမ်းကြောင်းမှာ လင်းထိန်နေသည်။ အလင်းရောင်ရှိရာသို့ ကျွန်ုပ် လျှောက်သွားပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကြာတွင် ရပ်လိုက်မိသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ နံရံတွင် ကပ်ထားသော အရာများက အလင်းပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒါတွေအားလုံးက လရောင်စကျင်ကျောက်တွေလား"
လမ်းကို လင်းထိန်စေသော ကျောက်တုံးများပင်။ ဤခေတ်ကာလတွင် ၎င်းတို့သည် ငွေအမြောက်အမြားရှိလျှင်တောင် ရရှိရန် ခဲယဉ်းလှသော တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင်မူ နံရံများအနှံ့ ရှိနေသည်။
"တောက်... 'ရွှေရောင်သဘာဝ' က ချမ်းသာတယ်ဆိုတာ သိပေမယ့်၊ ဒါက သိပ်ပြီး ဖြုန်းတီးရာ မကျလွန်းဘူးလား"
ကျွန်ုပ် တုန်လှုပ်သွားမိသည်။ ဤအရာအားလုံးကို ယူသွားနိုင်လျှင် ငါ ဘယ်လောက်တောင် ရလိုက်မလဲ။
'...ပြန်တဲ့အခါ အချို့ကို ယူသွားရမလား'
ကိုယ်ကျင့်တရားအရ မသင့်တော်သလို ခံစားရသော်လည်း၊ ခဏနေပါဦး— အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေဖို့ လိုအပ်လို့လား။ ဤအရာကို ပထမဆုံး ရှာတွေ့ခဲ့သူမှာ ကျွန်ုပ် မဟုတ်ပါလား။ ဟုတ်ပါသည်၊ အတိတ်ဘဝကလည်း ကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းလွန်း၍ မိစ္ဆာတစ်ယောက်အဖြစ် ရှင်သန်ခဲ့သည်မှ မဟုတ်ဘဲ၊ ထို့ကြောင့်-
"သခင်လေး?"
"...ဘာမှမဟုတ်ဘူး၊ ဆက်သွားရအောင်"
အတွေးကို ရပ်လိုက်ပြီး လမ်းအတိုင်း ဆက်လျှောက်ခဲ့သည်။ တိုက်ခိုက်မှု တစ်စုံတစ်ရာ ရှိလာနိုင်သဖြင့် နိုးနိုးကြားကြား ရှိနေသော်လည်း၊ အန္တရာယ်ရှိသော အရိပ်အယောင်မျိုး မခံစားရပေ။
ကျွန်ုပ်တို့ အတော်ကြာအောင် လျှောက်ခဲ့ကြသည်။ လှေကားဆင်းခဲ့သည့် အချိန်လောက် မကြာသော်လည်း တော်တော်လေးတော့ ခရီးပေါက်ခဲ့သည်။ ဤလမ်းသည် ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်ဟု စတင်တွေးမိချိန်မှာပင် လမ်းအဆုံးသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။
လမ်းအဆုံးတွင် ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်လုံးထက် နှစ်ဆခန့်ကြီးမားသော တံခါးကြီးတစ်ချပ် ရှိနေသည်။ တံခါးအနီးသို့ သွားကာ တံခါးလက်ကိုင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ တစ်ခုခု ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ပေ။ ကျွန်ုပ် ခွန်အားစိုက်၍ ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။
– ကျွိ။
တံခါး၏ အရွယ်အစားကြောင့် အတော်လေး လေးလံလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း အလွယ်တကူပင် ပွင့်သွားခဲ့သည်။ အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ မှောင်အတိ ကျနေတော့သည်။ ဤအခန်းထဲတွင်မူ လရောင်စကျင်ကျောက်များ တပ်ဆင်ထားပုံမရပေ။
"သိပ်မှောင်တာပဲ..."
အခန်းက ဘယ်လောက်ကျယ်သလဲ၊ သို့မဟုတ် တခြားလမ်းနှင့် ဆက်နေသလားဟု သိနိုင်ရန် ကြိုးစားနေစဉ်၊ ကျွန်ုပ်၏ ဘေးမှ တစ်ခုခု ပျံသန်းသွားသည်။
ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းတစ်ခု။ ဝီဆောအာ ကိုင်ထားသော အဖြူရောင်အရွက်များထဲမှ တစ်ရွက်ပင် ဖြစ်သည်။ လေတိုက်၍ လွင့်သွားခြင်းလော။ သို့သော် ဤနေရာတွင် လေမရှိပေ။
-...ကလေးငယ်။
ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသော အသံကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ ချီအရှိန်အဝါကို စုစည်းလိုက်သည်။ ထိုအသံသည် ကျွန်ုပ်၏ ရှေ့တည့်တည့်မှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင်။ အမှောင်ထုထဲမှ အသံထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
-...ကလေးငယ်၊ မင်း ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလိုနေရာမျိုးကို ရောက်လာတာလဲ။
လေထဲတွင် ဝဲနေသော အရွက်သည် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် ယခင်က ကျွန်ုပ် ထိတွေ့မိစဉ်ကကဲ့သို့ပင် ကြေမွပျက်စီးသွားတော့သည်။
-မင်းက 'ရွှေရောင်သဘာဝ' ရဲ့ သွေးချင်းမဟုတ်ဘူး၊ ဒါဆိုရင် မင်း ဒီနေရာကို ဘယ်လိုရှာတွေ့ခဲ့တာလဲ။
ကျွန်ုပ်၏ အမြင်အာရုံသည် တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်လာသည်။ ရှေ့ရှိ အမှောင်ထုထဲမှ အလင်းရောင်တစ်ခု စတင်ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် အရွက်မှ ထွက်ပေါ်သော အဖြူရောင် အလင်းမျိုးပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်သည် ဝီဆောအာ၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ သူမကို ကာကွယ်ရင်း ကျွန်ုပ်၏ မီးဓာတ်ချီကို စုစည်းလိုက်သည်။
'အန္တရာယ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရတယ်၊ ငါတို့ ထွက်ပြေးသင့်လား'
ကျွန်ုပ် မည်မျှပင် ချီစွမ်းအားကို အသုံးပြုပါစေ၊ ရှေ့တွင် ဘာရှိနေသည်ကို အဖြေရှာမရပေ။ တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေသည်မှာ သေချာသော်လည်း၊ ထူထပ်သော မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းထားသကဲ့သို့ ဝေဝါးနေသည်။
-...မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့အရာတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေတာပဲ။
အသံအဆုံးတွင်၊ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် အခန်းတစ်ခုလုံးကို တစ်ခဏချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ အလင်းရောင်မှာ စူးရှလွန်းသဖြင့် ကျွန်ုပ် မျက်စိကို တင်းတင်းပိတ်ကာ ဝီဆောအာကို ကာကွယ်ထားလိုက်မိသည်။
အလင်းရောင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် မျက်စိဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ဖြစ်ပျက်သွားသောအရာကြောင့် ကျွန်ုပ် အသက်ရှူမှားသွားမိသည်။ အမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းနေသော အခန်းသည် ယခုအခါ လင်းထိန်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ပြဿနာမှာ ထိုအလင်းရောင်၏ အရင်းအမြစ်ပင် ဖြစ်သည်။
အခန်းကြီးမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး အမိုးမှာ အနည်းဆုံး ပေတစ်ရာခန့် မြင့်မားသည်။ အခန်း၏အလယ်တွင်မူ နေရာနှင့် မလိုက်ဖက်သော မြွေကြီးတစ်ကောင် ရှိနေသည်။ အခန်းတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်နေသော ဧရာမ မြွေကြီးတစ်ကောင်ပင် ဖြစ်တော့သည်။