အခန်း (၃၄) အရိပ်အရောင်ကိုရှာဖွေခြင်း(၂)
ရွှေရောင်သဘာဝ (The Golden Nature)။
လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာက ၎င်းတို့သည် အလွန်ကျော်ကြားသော မျိုးနွယ်စုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းတို့၏ မျိုးဆက်များသည် သိုင်းပညာတွင် ကျွမ်းကျင်နှံ့စပ်ကြပြီး မျိုးနွယ်စုကိုယ်တိုင်ကလည်း ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံး ကုန်စည်ဒိုင်များထဲမှ တစ်ခုကို အခြေစိုက်ထားရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
လောကတွင် ပထမဆုံး မိစ္ဆာတံခါး (Gate of Demons) ပေါ်ပေါက်လာချိန်တွင် ထိုစဉ်က ရွှေရောင်သဘာဝ၏ အရှင်သခင်ဖြစ်သူ သံလက်သီး ယွန်းအီချွန်း သည် မိစ္ဆာသတ္တဝါများကို တားဆီးရာတွင် အဓိကအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သည်။ ထိုခေတ်ကာလက ထိုမျိုးနွယ်စုသည် လောက၏ စီးပွားရေးကို အလုံးစုံချုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခဲ့ပြီး လောကရှိ အထွတ်အထိပ် (Zenith) ပညာရှင်အားလုံးမှာလည်း ထိုမျိုးနွယ်စုမှ ဆင်းသက်လာသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ အထွတ်အထိပ်နေရာသည် ဆက်လက်တည်မြဲနေမည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူတို့၏ ဇာတ်လမ်းမှာ မကြာမီမှာပင် နိဂုံးချုပ်သွားခဲ့ရသည်။
သွေးစွန်းသော ဘေးဒုက္ခ (Blood disaster)။
ရွှေရောင်သဘာဝသည် ရုတ်တရက်ပေါ်ပေါက်လာသော သွေးစွန်းသော ဘေးဒုက္ခကြောင့် ခဏချင်းအတွင်း ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ်က သွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ 'သွေးဘုရင်' သည် တစ်လောကလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသော ဘေးဒုက္ခကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး ကာလအတန်ကြာအောင် သွေးချောင်းစီးစေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သွေးဘုရင်မှာ ရှုံးနိမ့်သွားပြီး ဘေးဒုက္ခကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သော်လည်း ထိုဖြစ်စဉ်အတွင်း မျိုးနွယ်စုပေါင်းများစွာ ပျက်သုဉ်းပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။ ရွှေရောင်သဘာဝသည်လည်း ထိုအထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။
အထွတ်အထိပ်ပညာရှင်များ၏ မျိုးနွယ်စုဟု လူသိများသော ထိုမျိုးနွယ်စုမှာ မည်သည့်ခြေရာလက်ရာမျှ မကျန်အောင် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။ သွေးဘုရင်သည် အဘယ်အရာကို ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း၊ သို့မဟုတ် ၎င်းတို့သည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအရှက်တကွဲ ပျောက်ကွယ်သွားရသနည်းဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိခဲ့ကြချေ။ သမိုင်းမှတ်တမ်းများလည်း များများစားစား မရှိသကဲ့သို့ လူများကလည်း ထိုအကြောင်းကို အသေးစိတ် ပြန်လည်မတူးဆွလိုကြပေ။
'လွန်ခဲ့တဲ့ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာက ဘေးဒုက္ခကို သိရလို့ရော ဘာထူးမှာလဲ'
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဤနေရာတွင် အဓိကအချက်မှာ ရွှေရောင်သဘာဝသည် မပျက်သုဉ်းမီ နောက်ဆုံးခြေရာလက်ရာတစ်ခုကို ချန်ထားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လျှို့ဝှက်တိုက် (A secret vault)။
ကျွန်ုပ်၏ အတိတ်ဘဝတွင် ထန်မျိုးနွယ်စု (Tang Clan) က ထိုတိုက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုခေတ်ကာလက အကောင်းဆုံးမျိုးနွယ်စုမှ ချန်ရစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် လူအများက ထိုလျှို့ဝှက်တိုက်အတွင်း အဖိုးတန်ပစ္စည်းများစွာ ရှိလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ ထိုတိုက်ကို မည်သူပိုင်ဆိုင်မည်နည်းဆိုသည်နှင့် ပတ်သက်၍ အငြင်းပွားမှုများ၊ တိုက်ခိုက်မှုများ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဂယ်ချွန်းမျိုးနွယ်စု လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ လျှို့ဝှက်တိုက်အတွင်း မည်အရာရှိကြောင်း သူတို့က ထုတ်ဖော်မပြောခဲ့သော်လည်း ထိုစဉ်က 'တောင်ထိပ်' အဆင့်တွင် ရှိနေသော မျိုးနွယ်စုအရှင်သခင်မှာ ရုတ်တရက် 'ပေါင်းစပ်ခြင်း' အဆင့်သို့ ခုန်တက်သွားခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလျှို့ဝှက်တိုက်ထဲမှာ ဘာမှမရှိနေရင်ကော?
'ဒါဆိုရင်တော့ ဘာမှမရှိတာပေါ့'
တိုက်ထဲမှာ ဘာမှမရှိဘူးလို့ ကျွန်ုပ်မထင်ပေမဲ့ ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေရမှာကလည်း စွန့်စားရာကျနေသည်။ ကျွန်ုပ်အနေဖြင့် ထိုတိုက်ကို ရှာတွေ့နိုင်မလားဆိုသည်ကိုပင် မသေချာသကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်တွင် အချိန်သုံးရက်သာ ရှိသည်။ စစ်ရေးပြပွဲတွင် အချိန်မဖြုန်းမိအောင် တားဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ကျေးဇူးတင်စရာ ဖြစ်သော်လည်း ကျွန်ုပ်အတွက် အချိန်များစွာ ရှိနေသေးသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။
“...တောက်၊ ဒီနေရာက တကယ်ကြီးတာပဲ”
ယမန်နေ့က ကျွန်ုပ်သည် ပြဿနာကြီးကြီးမားမား ဖန်တီးခဲ့မိသောကြောင့် ထိုပွဲသို့ မတက်ရဲပါဟု အကြောင်းပြချက်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ကျွန်ုပ်၏ အစောင့်အရှောက်များအတွက် စာတစ်စောင်ထားခဲ့ပြီး ထိုနေရာမှ ထွက်ပြေးလာခဲ့သည်။ နောက် ၃ ရက် သို့မဟုတ် ၄ ရက်အတွင်း ပြန်လာမည်ဖြစ်သဖြင့် သူတို့အနေဖြင့် ထန်မျိုးနွယ်စုမှ ထွက်ခွာပြီး ကျွန်ုပ်တို့ ယခင်ကသွားခဲ့သော မြို့သို့ သွားနှင့်ရန် ပြောထားခဲ့သည်။ စာကို မြင်ပြီးနောက် မူယွန်းတစ်ယောက် စိတ်ပျက်သွားမည်မှာ သေချာသော်လည်း ကျွန်ုပ်တွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ နောက်မှပဲ အဆူခံကြတာပေါ့။ တကယ်တော့ ကျွန်ုပ်တစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း...
နှစ်နာရီခန့် လမ်းလျှောက်လိုက်၊ ပြေးလိုက် လုပ်ပြီးနောက်တွင် ရွှေရောင်သဘာဝ တည်ရှိခဲ့ဖူးသော တောင်အလယ်ပိုင်းရှိ နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုနေရာမှာ ထန်မျိုးနွယ်စုနှင့် ဂယ်ချွန်းမျိုးနွယ်စုတို့ ကြားတွင် တည်ရှိသောကြောင့် သူတို့ အချင်းချင်း ပဋိပက္ခဖြစ်ရခြင်းမှာ နားလည်နိုင်စရာ ရှိသည်။ တောင်ငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ကျွန်ုပ်တစ်ယောက်တည်း လျှို့ဝှက်တိုက်ကို ရှာဖွေရန်အတွက်မူ အလွန်ပင် ကျယ်ပြောလွန်းလှသည်။
“ဟူး... ဒီရက်ပိုင်းလေးနဲ့တော့ မလောက်နိုင်ဘူး ထင်တယ်”
“ဟုတ်ပ၊ အရမ်းကြီးတာပဲနော်!”
“အေးလေ၊ ရူးစရာကြီး မဟုတ်လား? ဒီအကျယ်ကြီးကို ငါတစ်ယောက်တည်း ဘယ်လိုရှာရမှာလဲ...”
“ဟုတ်တယ်! ပြီးတော့ သမီးလည်း ဗိုက်ဆာပြီ!”
“အင်း... ပြန်သွားပြီး မုန့်ထုပ်ပဲ စားရင် ကောင်းမလား—”
...ဟင်?
ကျွန်ုပ် မကြားသင့်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် ဝီဆောအာ ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမမှာ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ သစ်ရွက်များဖြင့် ပေပွနေသည်။ ကျွန်ုပ်က သူမကို ကြောင်စီစီဖြင့် ကြည့်နေစဉ် ဝီဆောအာက ခေါင်းကို စောင်းပြီး နားမလည်သလို ကြည့်နေသည်။ သူမ ခေါင်းတွင် ကပ်နေသော သစ်ရွက်လေးတစ်ရွက်မှာ ခေါင်းစောင်းလိုက်သဖြင့် မြေကြီးပေါ်သို့ ကြွေကျသွားသည်။
“မင်း... မင်း...”
“ရှင်?”
“မင်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ—!”
ကျွန်ုပ်၏ အော်ဟစ်သံမှာ တောင်တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။
မုန့်ထုပ် (Dumplings) တွေက အရသာရှိလိုက်တာ။
ကျွန်ုပ်၏ အတိတ်ဘဝတွင်လည်း အမြဲတမ်း ထိုသို့ပင် ခံစားခဲ့ရသည်။ ဈေးပေါသော်လည်း အတွင်းထဲတွင် အသားများ ပြည့်နှက်နေပြီး မုန့်သားကလည်း နူးညံ့လှသည်။ မုန့်ထုပ် အသေးလေးများလည်း ရှိသော်လည်း ကျွန်ုပ်ကတော့ အကြီးကြီးတွေကို ပိုကြိုက်သည်။ ပူပူဖြစ်စေ၊ အေးအေးဖြစ်စေ အရသာရှိလှသည်။ စွပ်ပြုတ်ထဲထည့်စားစား၊ ဆီကြော်စားစား တကယ့်ကို ပြည့်စုံသော အစားအစာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်၏ ဘဝတွင် မုန့်ထုပ်ကို မကောင်းဟု တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးချေ။
“သခင်လေး၊ မစားတော့ဘူးလား?”
အခုကလွဲလို့ပေါ့။
“...မင်း ငါ့နောက်ကို ဘယ်လိုလိုက်လာတာလဲ?”
တောင်ပေါ်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ တက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတော့ အနီးဆုံးမြို့လေးကို ရောက်လာခဲ့ရသည်။ ဝီဆောအာက ဗိုက်ဆာသည်ဟု ပြောနေသောကြောင့် သူမကို ကျွေးရမည်မှာ ကျွန်ုပ်၏ တာဝန်ဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ စားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ စားပွဲပေါ်က ပန်းကန်တွေ ဆင့်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်ုပ်၏ ခေါင်းမှာ ပို၍ ကိုက်လာရသည်။
'...ဒါ ဘယ်နှစ်ပန်းကန်ရှိသွားပြီလဲ?'
ကျွန်ုပ်က တတိယမြောက် မုန့်ထုပ်ကို စားနေတုန်းရှိသေး၊ သူမကတော့ တစ်၊ နှစ်၊ သုံး... လေး...-
'တော်ပြီ၊ မရေတွက်တော့ဘူး'
ကိန်းဂဏန်းတွေ များလာမှာ ကြောက်သဖြင့် ကျွန်ုပ် ဆက်မတွေးတော့ပေ။
“ဘယ်အချိန်ကတည်းက လိုက်လာတာလဲ?”
ဝီဆောအာက အစားအသောက်များကို မြိန်ရေရှက်ရေ စားရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဟိုတုန်းကလေ~ မြုံ့... မြုံ့... သခင်လေး ထွက်သွားတာ မြင်လိုက်လို့~ မြုံ့...”
“တော်ပြီ၊ အကုန်စားပြီးမှ ပြော...”
သူမ ပါးလေးနှစ်ဖက်မှာ ပေါက်ထွက်တော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။ အဲဒါတွေအကုန် ပါးစပ်ထဲ ဘယ်လိုဆံ့နေတာပါလိမ့်? ဝီဆောအာသည် အစားအသောက်အားလုံးကို မျိုချလိုက်ပြီးမှ—
“သခင်လေး မနက်အစောကြီး ခိုးထွက်သွားတာကို သမီးမြင်လိုက်တာ!”
“...ဘယ်လိုလုပ်ပြီးလဲ?”
ကျွန်ုပ်သည် မနက်ပိုင်းတွင် လှုပ်ရှားနေသော အစောင့်အရှောက်များကို ရှောင်ကွင်းပြီး နာရီပေါင်းများစွာ လမ်းလျှောက်လိုက်၊ ပြေးလိုက် လုပ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လမ်းတစ်ဝက်တွင် ချီ (Qi) ကိုပင် တစ်ခါတစ်ရံ အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူမ နောက်က လိုက်လာသည်ကို ကျွန်ုပ် ဘာကြောင့် မသတိထားမိသနည်းဆိုသည်ကို ခဏထားဦး... သူမက ဘယ်လိုလိုက်လာနိုင်တာလဲ!? ကျွန်ုပ်မှာတော့ ခံနိုင်ရည်မရှိလို့ လမ်းမှာ မောဟိုက်နေရတာကို...
“သခင်လေး လမ်းမှာ သေတော့မယ့်အတိုင်း ဖြစ်နေတာ ကြည့်ရတာ ရယ်ရလို့ သမီး ဆက်ကြည့်နေတာ!”
“...အင်း၊ အေးပါ၊ ကျေးဇူးပဲ။”
ကျွန်ုပ်တွင် ချီပမာဏ အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို မလေ့ကျင့်ရသေးသော်လည်း ကျွန်ုပ်သည် ချီရှိသော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သာမန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် လက်ရှိ ဝီဆောအာအနေဖြင့် ဤအကွာအဝေးအထိ လိုက်လာနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဒါပေမဲ့ သူမက ဘယ်လိုလိုက်လာတာလဲ? ဝီဆောအာသည် အိမ်အလုပ်တွေ အများကြီးလုပ်ပြီးလျှင် မောပန်းတတ်သည်ကို ကျွန်ုပ် မြင်ဖူးသည်။ တစ်ဖက်မှာလည်း ယောက်ျားရင့်မာကြီးတွေတောင် မနိုင်သည့် အလေးအပင်တွေကို သူမ မနေသည်ကိုလည်း မြင်ဖူးသည်။
'...နေဦး၊ အဲဒါကကိုက မူမမှန်တာ မဟုတ်လား?'
အနာဂတ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်က မွေးကတည်းက တည်ဆောက်ပုံ မတူတာလား? ဒါပေမဲ့ ဒါက တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းသည်။
“မင်း တကယ်ပဲ ဒီအထိ ပြေးလာတာလား?”
ကျွန်ုပ်၏ မေးခွန်းကြောင့် ဝီဆောအာက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျွန်ုပ်လည်း သူမ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်သော်လည်း ဘာမှမရှိသော စားပွဲနှင့် ထိုင်ခုံများကိုသာ တွေ့ရသည်။
“သမီး နောက်ကပဲ လိုက်လာတာပါ!”
ဝီဆောအာ၏ အဖြေကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ နားထင်ကို နှိပ်လိုက်မိသည်။ ခေါင်းကိုက်တာ ပိုဆိုးလာပြီ... သူမကို ဘယ်လို ပြန်လွှတ်ရပါ့မလဲ? သူမ လမ်းသိမသိလည်း မသေချာသလို၊ ထန်မျိုးနွယ်စုကို ပြန်ရောက်ရင်တောင် ကျွန်ုပ်တို့လူတွေ ရှိနေပါဦးမလား မသေချာချေ။ သို့သော် ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင် သူမကို သွားပို့ရန်မှာလည်း အချိန်မရှိပေ။ သူမ၏ ရုပ်ရည်ကြောင့် တစ်ယောက်တည်း ပြန်လွှတ်ရန်မှာလည်း အန္တရာယ်ရှိလှသည်။ စီချွမ် (Sichuan) နယ်မြေက သိပ်အေးချမ်းသည့် နေရာမှ မဟုတ်ဘဲ။
'ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် အပြစ်တင်ရမယ်၊ ငါလည်း ထွက်ပြေးလာတာပဲဥစ္စာ'
“ဒါနဲ့ မင်းက ဘာလို့ ဒီအထိ လိုက်လာတာလဲ!? အန္တရာယ်ရှိတာကို!”
ကျွန်ုပ်၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် ဝီဆောအာ တုန်သွားသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်... သခင်လေးက အဝေးကြီးကို သွားတော့မယ့်ပုံစံ ဖြစ်နေလို့... သမီး စိတ်ပူပြီး လိုက်လာမိတာပါ။”
တကယ်တော့ ကျွန်ုပ်ကလည်း ညံ့ဖျင်းလွန်းပါသည်။ ချီပမာဏ နည်းနေဦးတော့၊ ဝီဆောအာ နောက်က လိုက်လာတာကိုတော့ သတိထားမိသင့်သည်။
'နောက်ကျောကို ဓားနဲ့ အထိုးခံရဖို့ပဲ ကောင်းတယ်'
လောကကြီးက အေးချမ်းနေတယ်ဆိုပြီး ငါ သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားတာလား? စီချွမ်ကို ရောက်ကတည်းက သတိရှိနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ လုံလောက်ပုံမရဘူး။
ဟူး... ဘာလုပ်ရမလဲ? အချိန်ကလည်း သိပ်မရှိဘူး။ သူမကိုပါ ခေါ်ပြီး ရှာရမလား? အဲဒါကတော့ နည်းနည်းလွန်သွားသလိုပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မနည်းကြည့်နေရတာ၊ ဝီဆောအာကိုပါ စောင့်ရှောက်နိုင်ပါ့မလား?
...ဒါမှမဟုတ် ထန်မျိုးနွယ်စုဆီပဲ ပြန်သွားရမလား? မူယွန်းကို 'ငါ မတော်တဆ လျှို့ဝှက်တိုက်အကြောင်း သဲလွန်စလေး ရလာလို့' ဆိုပြီး ပြောလိုက်တာ ပိုကောင်းမလား? သူ ယုံမှာတော့ မဟုတ်ဘူး...
'တောက်၊ ဘာလုပ်ရမလဲ?'
ကျွန်ုပ် စဉ်းစားနေစဉ် ဝီဆောအာက မေးလာသည်။
“ဒါနဲ့ သခင်လေးက ဘာလာလုပ်တာလဲ?”
“တစ်ခုခု လာရှာတာ။”
“အရသာရှိတဲ့ မုန့်ထုပ်လား?”
“မင်းက ဘာလို့ ရုတ်တရက် မုန့်ထုပ်အကြောင်း ပြောတာလဲ?”
“သခင်လေးက အမြဲတမ်း မုန့်ထုပ်ပဲ စားနေတာကိုး။”
“မဟုတ်ပါဘူး... နေဦး၊ မင်းပြောတာ မှန်သားပဲ။”
လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျွန်ုပ် တကယ်ပင် မုန့်ထုပ်ကိုသာ စားခဲ့မိသည်။
'ဒါပေမဲ့ မုန့်ထုပ်က အရသာရှိတာကို...'
ကျွန်ုပ် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ လက်ရှိ အခြေအနေနဲ့ လျှို့ဝှက်တိုက်ကို တကယ် ရှာတွေ့နိုင်ပါ့မလား? လျှို့ဝှက်တိုက် တည်ရှိရာနေရာနှင့် ပတ်သက်၍ ဝေဝါးသော အချက်အလက်အချို့ကို ကြားဖူးသော်လည်း ၎င်းမှာ မှန်ကန်ချင်မှ မှန်ကန်မည်။
“နွေရာသီအလယ်မှာ ရှိနေတဲ့ အဖြူရောင် မေပယ်ပင် (Maple tree)... ဘယ်လို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားလဲ?”
အဖြူရောင် မေပယ်ပင်အောက်မှာ လျှို့ဝှက်တိုက်ရဲ့ ဝင်ပေါက်ရှိတယ်တဲ့။ အဲဒါက ထိုစဉ်က ထန်မျိုးနွယ်စု ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေပဲ။ တကယ်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။ ထန်မျိုးနွယ်စုက လျှို့ဝှက်တိုက်ကို ရှာတွေ့တုန်းက နွေရာသီဖြစ်ခဲ့သည်။ နွေရာသီမှာ မေပယ်ပင် ပေါက်ဖို့တောင် ခက်လှတာကို၊ အဲဒီအပင်က အဖြူရောင်တဲ့လား?
“သူတို့ သတင်းအမှား ပေးခဲ့တာလား? ဒါမှမဟုတ် သမိုင်းကို ပြင်လိုက်တာလား?”
နောက်က အချက်ပဲ ဖြစ်နိုင်ခြေ ပိုများသည်။ သမိုင်းတစ်လျှောက် အကြီးကျယ်ဆုံး မျိုးနွယ်စုအကြောင်း ဆိုတော့ကာ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်လို ဖြစ်အောင် ပြင်ရေးထားတာ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ အဲဒီပုံပြင်ကို ယုံပြီး ဒီကို ရောက်လာတဲ့ ကျွန်ုပ်ကသာ လူအယုံလွယ်သူ ဖြစ်နေသည်။
'...ဟူး၊ ငါက တကယ့် ငတုံးပဲ။'
ကျွန်ုပ် လက်လျှော့ပြီး ပြန်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ ကျွန်ုပ် စိတ်ပျက်နေစဉ်မှာပင် ဝီဆောအာက ပြောလာသည်။
“အဖြူရောင် မေပယ်ပင်လား?”
“အေး၊ အဖြူရောင် မေပယ်ပင်... အဲဒါကို လာရှာတာ။”
ဝီဆောအာအတွက်လည်း ဒါက ထူးဆန်းနေမှာပဲ။ တွေးကြည့်ရင် ဒီလောက် ထူးခြားတဲ့ အပင်ကို ဘယ်သိုင်းဂိုဏ်းကမှ ရှာမတွေ့ခဲ့တာကကို ထူးဆန်းနေပြီ။
“နွေရာသီမှာ ပေါက်တဲ့ မေပယ်ပင်၊ ထူးဆန်းတယ် မဟုတ်လား?”
“ဟုတ်တယ်၊ စောစောက မြင်လိုက်တုန်းက တကယ် လှတာ!”
“...အေးပါ၊ ငါလည်း သဘောတူ—”
ဟင်? ဝီဆောအာ ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ?
“မင်း ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ?”
ကျွန်ုပ်က ကြောင်စီစီ မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သဖြင့် ဝီဆောအာကလည်း နားမလည်သလို ကြည့်လာသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ သခင်လေး?”
“မင်း အဲဒါကို မြင်လိုက်တယ်ဆို။ အဖြူရောင် မေပယ်ပင်ကို။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
“...ဘယ်-ဘယ်မှာ မြင်တာလဲ?”
ဝီဆောအာက ခေါင်းလေးစောင်းလိုက်ပြီး—
“စောစောက သခင်လေးနဲ့အတူတူ ကြည့်ခဲ့ကြတာလေ!”
“ဘာကို ကြည့်တယ်လို့...?”
“အပင်ကိုလေ!”
“ငါလား...? မင်းနဲ့အတူတူ?”
“ဟုတ်တယ်!”
ဘယ်တုန်းကလဲ? ကျွန်ုပ် ဘာကြောင့် မသတိထားမိခဲ့သလဲဆိုသည်ကို စဉ်းစားရင်း ထုံကျင်သွားသည်။ ဝီဆောအာကလည်း ကျွန်ုပ်ကို စိတ်မရှည်တော့သည့်အလား ကျွန်ုပ်၏ မုန့်ထုပ်တစ်ထုပ်ကို နှိုက်ရန် ကြိုးစားသဖြင့် သူမ လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်ရသည်။
“အာ့!”
“...ငါတို့ အတူတူ မြင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ၊ အဲဒီအပင်ကိုလား။”
လက်အပုတ်ခံရသဖြင့် မျက်စောင်းထိုးနေသော ဝီဆောအာကို ကျွန်ုပ် ပြန်မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်ဆို။”
“ဘယ်နားမှာလဲ မှတ်မိလား?”
ကျွန်ုပ်က မုန့်ထုပ်ပန်းကန်ကို သူမဘက်သို့ ဂရုတစိုက် တွန်းပေးရင်း မေးလိုက်သည်။
နေဝင်ရိုးရီ အချိန်ကို ကျော်လွန်ပြီး ယခုအခါ ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။ တောင်ပေါ်ကို ခဏတက်လိုက်ရုံနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ညဖြစ်သွားတာလဲ...?
'အချိန်တွေက မလိုအပ်ဘဲ မြန်လွန်းနေတယ်'
ကျွန်ုပ်တို့ တောင်ပေါ်သို့ တက်နေကြသော်လည်း ယခုအထိ ဘာမှ မတွေ့ရသေးပေ။ ဘယ်လောက်ပဲ ထူးချွန်တဲ့ သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်လာပါစေ၊ အချိန်ကိုတော့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးလား? တကယ်တော့ အချိန်နောက်ပြန်ဆုတ်လာသူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒါကို ပြောနေတာက နည်းနည်းတော့ လောဘကြီးရာ ကျနေသည်။
“ဟူး!”
ကျွန်ုပ်နောက်ကနေ အားတက်သရော လိုက်လာရင်း မောဟိုက်နေသည့် ဝီဆောအာကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သစ်ပင်တွေ၊ ကျောက်တုံးတွေကြားက ဖြတ်လာရသဖြင့် သူမ အဝတ်အစားတွေမှာ ဖုန်တွေ၊ သစ်ရွက်တွေ ပေပွနေသည်။ ဒါတောင် ဝီဆောအာ၏ မျက်နှာတွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေဆဲပင်။
“ဘာတွေ အဲဒီလောက် ပျော်နေတာလဲ?”
“သခင်လေးနဲ့ အတူသွားရတာ အမြဲတမ်း ပျော်ဖို့ကောင်းလို့ပါ!”
မမေးခဲ့သင့်ဘူး။ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသားက တစ်မျိုးဖြစ်လာသဖြင့် သူမဘက်မှ မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ သူမအရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် ကြမ်းတမ်းလှသော တောင်လမ်းကို ဝီဆောအာက ကောင်းကောင်း လိုက်နိုင်နေသည်။
'...သူမရဲ့ ခံနိုင်ရည်က အံ့မခန်းပဲ'
အနာဂတ် အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်ရဲ့ အရိုးအဆောက်အအုံကလည်း မတူဘူး ထင်ပါရဲ့။
“နောက်နည်းနည်းဆိုရင် စောစောက ရောက်ခဲ့တဲ့ နေရာကို ရောက်တော့မယ်။”
နေ့ဘက်က ရောက်ခဲ့တဲ့ တောင်အလယ်ပိုင်း နေရာမှာ အဖြူရောင် မေပယ်ပင်ကို မြင်ခဲ့တယ်လို့ ဝီဆောအာက ပြောသည်။ ကျွန်ုပ် မြင်ခဲ့တာကတော့ သာမန်သစ်ပင်တွေနဲ့ ကျောက်တုံးတွေရှိတဲ့ ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း။ ဝီဆောအာ အဲဒီမှာ ဘာမြင်ခဲ့တာလဲ? တန်ဖိုးရှိမယ်ဆိုရင်တော့ ညဘက်မှာ စွန့်စားရတာကို ကျွန်ုပ် မကန့်ကွက်ပေ။
'ကျေးဇူးတင်စရာကောင်းတာက ဒီနားမှာ မိစ္ဆာတွေ မရှိပုံရတာပဲ'
ဒီနေရာမှာ မိစ္ဆာတွေရဲ့ အငွေ့အသက် မရှိတာက တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းသည်။ တောတိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ အငွေ့အသက်တောင် မခံစားရဘဲ ပိုးကောင်လေးတွေ အော်သံကိုပဲ ကြားရသည်။ မကြာမီမှာပင် ကျွန်ုပ်တို့ ယခင်က ရောက်ခဲ့သော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထူးခြားတာ ဘာမှ မတွေ့ရသေးပေ။
“ဘယ်မှာလဲလို့ ပြောနေတာလဲ?”
“...ဟင်?”
ကျွန်ုပ်၏ မေးခွန်းကို ဝီဆောအာက နားမလည်သလို ပြန်ထူးသည်။
“ဟိုမှာလေ၊ အရှေ့တည့်တည့်မှာ!”
သူမ ညွှန်ပြသည့်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ မရှိချေ။ ချောက်ကမ်းပါးပဲ ရှိတာ မဟုတ်လား?
“ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ? ငါမြင်ရတာ ချောက်ကမ်းပါးကြီးပဲဥစ္စာ။”
ထိုနေရာသို့ မသွားသင့်ဟု ကျွန်ုပ် ခံစားမိသည်။ အနီးကပ်ကြည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ကျွန်ုပ်၏ ခြေထောက်များက ရွေ့မရဖြစ်နေသည်။
“ထူးဆန်းလိုက်တာ...? တကယ် ရှိနေတာပဲကို။”
ဝီဆောအာမှာတော့ ထိုနေရာတွင် ဘာမှ ထူးဆန်းသည်ဟု မခံစားရပုံရဘဲ ချောက်ကမ်းပါးဆီသို့ အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်သွားသည်။
“နေဦး! အန္တရာယ်ရှိတယ်လို့ ပြောနေတယ်လေ!”
ကျွန်ုပ် အော်ဟစ်နေသော်လည်း ခြေထောက်များက လုံးဝ မရွေ့ချေ။ ငါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ!? ဝီဆောအာကတော့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော လေထုထဲကို လက်ညှိုးထိုးပြနေသည်။ သူမ ရောက်နေသည့် နေရာမှာ နည်းနည်းလေး လွဲချော်လိုက်သည်နှင့် ပြုတ်ကျနိုင်သည့် အန္တရာယ်ရှိသော နေရာဖြစ်သည်။
“...တောက်... ကျေးဇူးပြုပြီး ရွေ့စမ်းပါ!”
ကျွန်ုပ် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ပြီး ရှိသမျှ ချီအားလုံးကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အပူရှိန်များ တက်လာပြီး ကျွန်ုပ်ကိုယ်ကို မီးဓာတ်ချီ (Fire Qi) များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလိုက်သည်။ ရွေ့ရန် ငြင်းဆန်နေသော ခြေထောက်များဆီသို့ ချီအားကို အတင်းအဓမ္မ စီးဆင်းစေလိုက်ရာမှ ထိန်းချုပ်မှုကို ပြန်ရလာသည်။ ထိုခဏမှာပင် ဝီဆောအာဆီသို့ ပြေးသွားပြီး သူမကို ဖက်လိုက်သည်။
“ကျား!”
ဝီဆောအာမှာ လန့်သွားသဖြင့် အော်လိုက်သော်လည်း ကျွန်ုပ် ဂရုမစိုက်နိုင်ပေ။
“မင်း ရူးနေတာလား!? ဒီက ပြုတ်ကျရင် သေသွားနိုင်—”
သူမကို ဆူနေရင်း စကားစရပ်သွားသည်။ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်။
— ဂျွတ် (Crack)
ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော လေထုထဲတွင် အက်ကြောင်းများ စတင်ပေါ်လာသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထိုအက်ကြောင်းများက ပုံစံတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
'ဒါ... မိစ္ဆာတံခါး (Gate of Demons) လား...!?'
ကျွန်ုပ် အသင့်ယူလာသော မိစ္ဆာနှိမ်တံဆိပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ တံဆိပ်တွင် မိစ္ဆာတံခါးရှိသည့် လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာ မပြပေ။ ဒါပေမဲ့ အရင်တုန်းကတော့ ဒါက အလုပ်လုပ်ခဲ့တာပဲ... အခုကျမှ ဘာလို့လဲ? လေထုထဲက အက်ကြောင်းတွေက မိစ္ဆာတံခါးရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်နဲ့ ဆင်တူနေသည်။ ဒါက တကယ်သာ မိစ္ဆာတံခါးဆိုရင်တော့ ကျွန်ုပ်တို့ ထွက်ပြေးဖို့ အချိန်မရှိတော့သဖြင့် ကြက်သီးများပင် ထသွားရသည်။
“သူ့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်သင့်တာ...”
ဒါက တကယ့် အရေးပေါ် အခြေအနေပင်။ ကံကောင်းလို့ အစိမ်းရောင်အဆင့် မိစ္ဆာတံခါး ပေါ်လာဦးတော့၊ ကျွန်ုပ်၏ လက်ရှိ စွမ်းအားဖြင့် ဝီဆောအာကိုရော ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင်ကိုပါ ကာကွယ်ပေးနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။ ဝီဆောအာကို အရင်လွှတ်ပြီး ကျွန်ုပ်ကပဲ ခုခံထားရမလား? အချိန်မရှိတော့သဖြင့် စဉ်းစားနေရုံတင်မကဘဲ အမြန်ဆုံး လှုပ်ရှားရတော့မည်။
“ဒီနေရာက အန္တရာယ်ရှိတယ်၊ မြန်မြန်—”
“တွေ့ပြီလား!? သခင်လေး!”
“ဟင်?”
ဝီဆောအာကတော့ လက်ရှိ အခြေအနေကြီးမှာတောင် ပြုံးနေဆဲပင်။
“သမီး မလိမ်ဘူးလို့ ပြောသားပဲ! တွေ့ပြီလား!?”
“ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ!? အန္တရာယ်ရှိတယ်လို့ ပြောနေတယ်လေ!”
ဝီဆောအာသည် ကျွန်ုပ်၏ စိုးရိမ်မှုကို သတိမပြုမိဘဲ တစ်နေရာကိုသာ လက်ညှိုးညွှန်ပြနေသည်။ ချောက်ကမ်းပါးအဆုံးရှိ လေထုထဲက အက်ကြောင်းမှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာသည်။
'ဒါက ဘာကြီးလဲ?'
ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော အက်ကြောင်းများကြားမှ တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အန္တရာယ်ရှိနိုင်သဖြင့် ဝီဆောအာကို ဖက်ပြီး ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။
“အု!”
ဝီဆောအာမှာ ကျွန်ုပ်၏ ဖက်ထားမှုကြောင့် အသက်ရှူကျပ်သလို အသံထွက်လာသည်။ စက္ကန့် ၃၀ ခန့်အကြာတွင် အလင်းရောင်များ မှိန်သွားသဖြင့် ကျွန်ုပ် မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
“...ဘာ... ဘာကြီးလဲ?”
မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် ကျွန်ုပ် စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ပေ။ ချောက်ကမ်းပါး ရှိသင့်သော နေရာမှာ ယခုအခါ မြေပြန့်လွင်ပြင်ကြီး ဖြစ်နေသည်။ ပြီးတော့ ထိုနေရာ၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် ထန်မျိုးနွယ်စု ပြောခဲ့ဖူးသော ဧရာမ အဖြူရောင် မေပယ်ပင်ကြီး တည်ရှိနေလေတော့သည်။