အခန်း (၃၂) သုံးကြိမ်သာလျှင်(၂)
ထန်ဆိုယောလ် သည် အခြားသူများနှင့်မတူဘဲ အမြဲတမ်း ထူးခြားလွန်းလှသည်။ သူမ၏ ထိုထူးခြားမှုမှာ ငယ်ဘဝကို ပြန်ကြည့်လျှင် ပို၍ပင် ထင်ရှားလှ၏။ အခြားကလေးငယ်များက ချစ်စရာကောင်းသော ခွေးကလေးများ၊ ကြောင်ကလေးများကို လိုက်လံဆော့ကစားနေချိန်တွင် သူမကမူ မြွေနှင့် ပုတ်သင်ညိုကဲ့သို့သော တွားသွားသတ္တဝါများကိုသာ ရှာဖွေနေတတ်သည်။ အရွယ်ရောက်လာသောအခါတွင်မူ မြွေနှင့် ပုတ်သင်ညိုများမှတစ်ဆင့် ကျားကဲ့သို့သော သားရဲ တိရစ္ဆာန်များကို လိုက်လံဖမ်းဆီးသည့်အထိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ထက်မြက်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော သားရဲတစ်ကောင်နှင့်တူသည့် မျက်နှာသွင်ပြင်က အားနည်းသော သတ္တဝါများအတွက်မူ သူမကို သဘာဝဘေးအန္တရာယ် တစ်ခုကဲ့သို့ ထင်မှတ်စေသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် အတိတ်တုန်းက နမ်ဂေါင်းမျိုးနွယ်စုနှင့် ထန်မျိုးနွယ်စုတို့အကြား လက်ထပ်ထိမ်းမြားရန် ကမ်းလှမ်းချက် ပေါ်ထွက်လာစဉ်က သူမ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထန်ဆိုယောလ် သည် နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် ကို တစ်ခါမျှ မနှစ်သက်ခဲ့ဖူးပေ။ လူတိုင်းက သူ့ကို ခန့်ညားချောမောသည်ဟု ပြောကြသော်လည်း သူမအတွက်မူ ‘သူ့ကြည့်ရတာ မိန်းမရှုပ်မယ့်ပုံပဲ’ ဟုသာ မြင်မိသည်။ သူ့ကို ကြည့်မိတိုင်း သူမ ရွံရှာမိသည်။ သူမသည် နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် ၏ ရုပ်ရည်အပေါ် ဘယ်သောအခါမှ စိတ်မဝင်စားခဲ့သည့်အပြင် သူထုတ်လွှတ်နေသော အရှိန်အဝါကိုပင် တစ်ချက်တစ်ချက် ကြက်သီးထမိတတ်သည်။ သူမသည် သူ့ကို အမြဲတမ်း ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမအဖို့ သူ၏ ကြင်နာမှုများသည် ဖုံးကွယ်ထားသော ရည်ရွယ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသယောင် ရှိသည်။ နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် ၏ ရုပ်ရည်ကို မြင်ရုံနှင့် အခြားသူများ အဘယ်ကြောင့် ရူးသွပ်နေကြသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။
၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် နမ်ဂေါင်းဘီအာ က ပို၍ လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူမက စကားနည်းပြီး ခံစားချက်ကို ဖော်ပြလေ့မရှိသော်လည်း ထန်ဆိုယောလ် အနေဖြင့် သူမသည် စိတ်ရင်းမှန်သူဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိသည်။ ထန်ဆိုယောလ် က သူမအပေါ် ကြမ်းတမ်းစွာ ဆက်ဆံခဲ့သည့်တိုင် နမ်ဂေါင်းဘီအာ က အမြဲတမ်း လက်ခံပေးခဲ့သည်။ သူမ၏ ခက်ခဲသော ပင်ကိုယ်စရိုက်ကို နားလည်ပေးသည့် နမ်ဂေါင်းဘီအာ ကို ထန်ဆိုယောလ် သဘောကျမိသည်။ နောက်တစ်ကြိမ် ထန်မျိုးနွယ်စု၏ လက်နက်ပြပွဲသို့ လာရောက်မည်ဟူသော ကတိကို တည်ခဲ့သည့်အတွက်လည်း သူမ စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ရသည်။ သို့သော် နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် ပါ အဘယ်ကြောင့် လိုက်ပါလာသနည်းဆိုသည်ကိုမူ သူမ သိချင်မိသည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာ သွားလေရာတိုင်းတွင် နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် ကလည်း မနီးမဝေးမှ အမြဲပါလာတတ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်မိတိုင်း နမ်ဂေါင်းဘီအာ သည် နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် ကို သိပ်မနှစ်သက်လှကြောင်း ထန်ဆိုယောလ် ခံစားမိသည်။ သို့သော် နမ်ဂေါင်းဘီအာ ၏ ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော မျက်နှာအမူအရာကြောင့် သူမ၏ စိတ်ရင်းကို သိနိုင်ရန် ခက်ခဲလှသလို၊ ထန်ဆိုယောလ် ကိုယ်တိုင်ကလည်း ထိုအကြောင်းကို မေးမြန်းနိုင်သည့် အနေအထားမျိုးတွင် မရှိပေ။
“ဟုတ်တယ်မလား ထန်ရန်း?”
ဝူးးး...
အမွှေးအမျှင် အမည်းရောင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ဧရာမ ဝံပုလွေကြီးမှာ ထန်ဆိုယောလ် ၏ အချစ်တော် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များထဲမှ တစ်ကောင်ဖြစ်သည်။ ထန်ဆိုယောလ် သည် သူမ၏ အချစ်တော်ကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း သက်ပြင်းသာသာ ချလိုက်မိသည်။
“နင်က တကယ့်ကို ချစ်စရာလေးပဲ... လောကမှာရှိတဲ့ ယောင်္ကျားတွေအားလုံးသာ နင့်လိုမျိုး ဖြစ်နေရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ”
ထိုသို့ ဆုတောင်းမိသော်လည်း လက်တွေ့တွင် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ထန်ဆိုယောလ် သိသည်။ မိုယုံမျိုးနွယ်စုမှ ထိုလူ၊ နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် နှင့် ဖုန်မျိုးနွယ်စုမှ ဖုန်ဝူဂျင် တို့ အားလုံးသည် နုနယ်ပျော့ပျောင်းပြီး ကြင်နာတတ်မည့်ပုံစံ ရှိကြသည်။ အဘယ်ကြောင့် သူတို့အားလုံးက မိန်းမရှုပ်မည့်ပုံစံမျိုး ပေါက်နေကြသနည်း။ ထို့အပြင် နမ်ဂေါင်း နှင့် မိုယုံ မျိုးနွယ်စုမှ လူများနှင့်အတူရှိနေသည့်အခါတိုင်း သူမ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိသည်။ နောက်ဆုံးတစ်ယောက်အနေဖြင့်မူ...
‘ဖုန်ဝူဂျင် ကတော့ လူဆန်းကြီးပဲ’
ထန်ဂျိုးယော့ နှင့် ဖန်းဝူဂျင် တို့ အတူတူ ပြဿနာရှာခဲ့ကြသည်များကို ပြန်တွေးမိတိုင်း ထန်ဆိုယောလ် ခေါင်းကိုက်ချင်လာသည်။
‘ငါနဲ့ ဖုန်အာဟီး တို့ ပထမဆုံးတွေ့တုန်းကတင် ခင်မင်သွားကြတာ မဆန်းပါဘူး၊ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးမှာ ထူးထူးဆန်းဆန်း အစ်ကိုတွေ ရှိနေကြတာကိုး...’
‘သူမနဲ့ နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့တာက သူမရဲ့ စေ့စပ်ပွဲ ပျက်သွားတဲ့အချိန်တုန်းက ထင်တယ်’
‘ဘယ်မျိုးနွယ်စုနဲ့ လက်ထပ်ရမှာလဲဆိုတာ ငါမေ့နေပြီ၊ ဒါမှမဟုတ် သူမက ငါ့ကို မပြောပြခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်’
ထန်ဆိုယောလ် မှတ်မိသမျှမှာ ထိုယောင်္ကျားသည် အမှိုက်ကောင်တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ဖန်းအာဟီး က ပြောဆိုခဲ့ပြီး စေ့စပ်ပွဲ ပျက်သွားသည့်အတွက် သူမ ဝမ်းသာနေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
“...ဘယ်နေရာမှာများ ခန့်ညားတဲ့ ယောင်္ကျားတွေ ရှိနေပါလိမ့်?”
လက်ရှိတွင် အပျိုဖော်ဝင်စအရွယ် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော ထန်ဆိုယောလ် သည် ကြည်နူးစရာကောင်းသော တွေ့ဆုံမှုမျိုးကို တောင့်တနေမိသည်။
နမ်ဂေါင်းဘီအာ ရောက်ရှိလာသည့်ညတွင် ထန်ဆိုယောလ် က သူမကို သူတို့၏ ရေကန်ကြီးအား ကြည့်ရှုရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ ပဒုမ္မာကြာရေကန် သည် ထန်မျိုးနွယ်စု၏ အနုပညာလက်ရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ပြင်ပလူများ ဝင်ရောက်ခွင့်ကို တားမြစ်ထားသည်။ ရေပေါ်တွင် ပေါလောပေါ်နေသော ကြာပန်းများမှာ တန်ဖိုးကြီးလှသည့် သန့်စင်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုကြာပန်းများအပြင် ရေကန်နှင့် ထိုနေရာတွင် ရှင်သန်နေသော ငါးများမှာလည်း အလွန်ပင် တန်ဖိုးကြီးလှသည်။ ထန်ဂျိုးယော့ ၏ အဆိုအရ ထိုရေကန်ကို ပညာရှင်များက အလွန်အမင်း ခမ်းနားထည်ဝါအောင် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ထန်ဆိုယောလ် လည်း ထိုစကားကို အမှန်ပင် သဘောတူသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်လှပသော်လည်း... ထိုအလှအပမှလွဲ၍ ကျန်သည့်ထူးခြားချက်တော့ မရှိပေ။
သူတို့နှစ်ဦး ညဉ့်အမှောင်ထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်နေစဉ် ထန်ဆိုယောလ် က နမ်ဂေါင်းဘီအာ ကို မေးလိုက်သည်။
“ဘီအာ၊ လမ်းခရီးမှာ ဘယ်လိုနေလဲ?”
“...အင်း၊ လမ်းတော့ နည်းနည်းမှားခဲ့သေးတယ်...”
“...နင်ကတော့ လမ်းမှားပြန်ပြီပေါ့”
နမ်ဂေါင်းဘီအာ သည် လမ်းမှားတတ်သည့်နေရာတွင် ထူးခြားသော ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူမသည် မှန်ကန်သောလမ်းကြောင်းအတိုင်း သွားနေရင်းမှ ရုတ်တရက် လမ်းကြောင်းလွဲကာ တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားတတ်သည်။ ‘ဒါက သူမရဲ့ ခံစားချက်ကင်းမဲ့တဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်ကြောင့်များလား’ ဟု ထန်ဆိုယောလ် တွေးမိသည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နင်ဒီကို ရောက်လာတာပဲ... ငါက စိုးရိမ်နေတာ”
“ငါ့မှာ အဖော်တစ်ယောက် ပါပါတယ်”
“အဖော်?”
“အင်း”
သူမတို့နှင့်အတူ ပါလာသည့် အခြားမျိုးနွယ်စုမှ လူများကို ပြောခြင်းလော။ ထိုသူများကို ဂူမျိုးနွယ်စု ဟု ခေါ်ကြောင်း ထန်ဆိုယောလ် ကြားသိထားသည်။ သူမ အမှန်တကယ်တော့ ထိုသူများကို မသိပေ။ ဂူမျိုးနွယ်စုနှင့် ပတ်သက်၍ သူမ သိထားသည်မှာ ထိုမျိုးနွယ်စုသည် ကျော်ကြားသော ကျားစစ်သည်တော် (Tiger Warrior) ၏ နေအိမ်ဖြစ်ကြောင်း၊ ဓားဖီးနစ် (Sword Phoenix) သည် ထိုမျိုးနွယ်စုမှ ဆင်းသက်လာကြောင်းနှင့် ရှန်းရှီး (Shanxi) တွင် အင်အားအကြီးဆုံး မျိုးနွယ်စုဖြစ်ကြောင်း တို့သာ ဖြစ်သည်။ ထိုမျိုးနွယ်စုသည် ပြင်ပလှုပ်ရှားမှု နည်းပါးသောကြောင့် ထိုအချက်သုံးချက်မှလွဲ၍ ထန်ဆိုယောလ် ဘာမှမသိပေ။ ဂူမျိုးနွယ်စုမှ မျိုးဆက်တစ်ခုသည် ယခုနှစ် ထန်မျိုးနွယ်စု၏ လက်နက်ပြပွဲသို့ လာရောက်ခြင်းမှာလည်း မကြုံစဖူး ထူးခြားသည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ ထန်ဂျိုးယော့ က မျိုးနွယ်စု၏ သခင်လေးဖြစ်သောကြောင့် သူသိကောင်း သိနိုင်ပေလိမ့်မည်။
“အဲဒီ ဂူမျိုးနွယ်စုကို ပြောတာလား?”
“အင်း...”
‘ဟမ်?’
ခဏမျှအတွင်း နမ်ဂေါင်းဘီအာ ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးယောင်သန်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသလို ထန်ဆိုယောလ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် နမ်ဂေါင်းဘီအာ ပြုံးသည်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။
သူတို့သည် အေးမြသော လေပြည်လေညင်းများအကြား ညဉ့်အမှောင်ထဲတွင် ဆက်လက်လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာ သည် အဆောင်သို့ အမြန်ပြန်လိုဟန် မရှိပေ။ ထို့နောက် သူတို့ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကြသည်။ သူတို့၏ ရှေ့တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
“...ဒါ ငါ့အစ်ကို မဟုတ်ဘူး”
အမှန်တကယ်တော့ လူနှစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ အမှောင်ရိပ်များကြောင့် သူတို့၏ မျက်နှာကို မမြင်ရသော်လည်း ထန်မျိုးနွယ်စုမှ လူများ မဟုတ်ကြပေ။
“ဘယ်သူတွေလဲ?” ထန်ဆိုယောလ် မေးလိုက်သည်။
သူမ၏ အသံကြောင့် ထိုသူများ အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။ သူတို့သည် ရန်သူများ မဟုတ်ပုံရသဖြင့် ရေကန်သည် တားမြစ်ထားသော နေရာမှန်းမသိဘဲ ရောက်လာသည့် ဧည့်သည်များသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“ဒီနေရာက ပြင်ပလူတွေ ဝင်ခွင့်မရှိဘူး”
လရောင်သည် သူတို့၏ မျက်နှာများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖော်ပြပေးလာသည်။ ထိုသူတို့၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ထန်ဆိုယောလ် အံ့အားသင့်ကာ ရပ်တန့်သွားမိသည်။ အထူးသဖြင့် ထိုကောင်လေး၏ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီးနောက်တွင် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်သေး၊ ထိုအချိန်တွင် သူမအတွက် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်ဟု ပြောလျှင် ပိုမှန်ပါလိမ့်မည်။
ဒုတ်... ဒုတ်...
သူမ၏ နှလုံးသားသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ ပေါက်ထွက်မတတ် ခုန်ပေါက်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုကောင်လေးတွင် နက်မှောင်သော ဆံပင်များ၊ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများနှင့် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေပုံရသော အမူအရာတို့ ရှိသည်။ ၎င်းသည် ကြမ်းတမ်းသော သားရဲတစ်ကောင်၏ မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် ဆင်တူလှသည်။
“မ-မင်းတို့ မဖြေရင်၊ ငါ လူခေါ်-“
‘ငါ့အသံတွေ တုန်နေပါလား... စကားတွေတောင် ထစ်နေပြီ၊ သူသတိထားမိသွားမလား?’
ထန်ဆိုယောလ် သည် သူမ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားနေရသည်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။ ထန်ဆိုယောလ် ၏ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေသော နမ်ဂေါင်းဘီအာ က ထိုသူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း တိုးတိုးလေး ပြောပြလာသည်။ သူသည် ဂူမျိုးနွယ်စုမှ ဖြစ်သည်။
ငါက ဂူဂျောယု ပါ။
ထိုကောင်လေးက ပြောလိုက်သည်။
‘ဂူဂျောယု... နာမည်လေးကတောင် ခန့်လိုက်တာ...’
‘နေဦး၊ ငါ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ? ငါ ဘာတွေပြောနေတာလဲ!?’
သူဘာပြောခဲ့သလဲ၊ သူမ ဘာပြန်ပြောခဲ့သလဲဆိုသည်ကို သူမ တစ်ခုမှ မမှတ်မိတော့ပေ။ သူမ၏ ရူးမတတ် ခုန်နေသော နှလုံးခုန်သံများ ရပ်တန့်သွားရန်သာ သူမ ဆုတောင်းနေမိသည်။ ထိုအချိန်တွင် ထန်ဆိုယောလ် တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီဆိုသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။
‘ဒါ မကောင်းတော့ဘူး၊ ငါ အခုချက်ချင်း ဒီကနေ ထွက်သွားမှ ဖြစ်မယ်!’
သူမ စိတ်ကို ပြန်မစုစည်းနိုင်ခင်မှာပင် ထိုကောင်လေး ထွက်သွားခဲ့သည်။ ထန်ဆိုယောလ် သည် ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ကာ ထိုညကို ဖြတ်သန်းခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူမ တစ်ညလုံး မျက်စိမမှိတ်နိုင်ခဲ့ပေ။
နောက်တစ်နေ့တွင် ထန်ဂျိုးယော့ က ပွဲသို့ ဖိတ်ကြားထားသော လူငယ်အားလုံးကို နံနက်စာ အတူစားရန် ဖိတ်ခေါ်ထားကြောင်း ပြောလာသည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် တစ်ညလုံး မအိပ်ခဲ့ရသော်လည်း ထန်ဆိုယောလ် ချက်ချင်းပင် အားအင်များ ပြည့်ဝလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
‘စိတ်အေးအေးထားစမ်းပါ...’
သူမ၏ နှလုံးသားကို ရပ်တန့်ရန် ပြောနေသော်လည်း သူမ၏ ဆန္ဒနှင့်မထပ်တူ နှလုံးခုန်သံများက မြန်နေဆဲဖြစ်သည်။
သူလာခဲ့ရင်ကော? တကယ်လို့ သူ မလာခဲ့ရင်ကော? မလာလည်း ဘာဖြစ်လဲ!? ထန်ဆိုယောလ် သည် သူမ၏ အတွေးများကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။ သူမ၏ အစ်ကို ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း ကိုယ့်ဘာသာ ငြင်းခုံနေစဉ်မှာပင်...
ထိုကောင်လေး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်သော အကြောင်းကြောင့် သူသည် နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် ၏ ပုခုံးကို ဖက်ထားသည်။ သူတို့က သူငယ်ချင်းတွေလား။ သူတို့ကြားက လေထုအခြေအနေအရမူ ထိုသို့ မဟုတ်ပုံရသော်လည်း...
စားပွဲစတင်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ထန်ဆိုယောလ် မှာမူ အစားအစာများက နှာခေါင်းထဲ ရောက်နေသလား၊ ပါးစပ်ထဲ ရောက်နေသလားပင် မသိတော့ပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ထိုကောင်လေးဆီမှာသာ ရှိနေသည်။
‘ဟို ထက်မြက်တဲ့ မျက်လုံးတွေ... တကယ်ကို ခန့်တာပဲ...’
‘အို... သူက အစပ်မစားနိုင်ဘူးပဲ’
‘အား... သူ ချောင်းဆိုးနေတာလေးက ချစ်စရာလေး’
သူ့အကြောင်းကို မဆီမဆိုင် တွေးတောပြီးနောက်တွင် သူမသည် ထိုကောင်လေး၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေမိသည်ကို ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်သည်။
‘ငါ ရူးသွားပြီလား...? ငါ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ၊ ပြီးတော့ ငါက ဘာလို့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးမှာ ကျွမ်းကျင်နေရတာလဲ!?’
သူမ သိသည်ဖြစ်စေ၊ မသိသည်ဖြစ်စေ သူ့ဘေးနား သွားထိုင်လိုက်ခြင်းမှာ ကောင်းမွန်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း၊ ပြဿနာမှာ သူမ၏ တိုးညှင်းလှသော အသံဖြစ်သည်။ သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားမလည်နိုင်သဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်နေသော ထိုကောင်လေး၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ထန်ဆိုယောလ် ရူးမတတ် ဖြစ်နေရသည်။ လူတစ်ယောက်က စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလျှင် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်တတ်သည်ဟု အစေခံအချို့ ပြောသည်ကို သူမ ကြားဖူးခဲ့ပြီး ယခုအချိန်တွင် ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူမ အပြည့်အဝ နားလည်သွားခဲ့သည်။
‘ငါ တစ်ခုခု ပြောသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ဘာမေးရမလဲ...? ‘မင်း ကြိုက်တဲ့ အဆိပ် ရှိလား? ငါက ဓားမြှောင်ပညာ ကျွမ်းကျင်တယ်၊ အဲတော့ မင်း ငါနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ချင်လား?’
‘...ဒါတွေတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး’
နှစ်သက်တဲ့ အစားအစာ? အင်း၊ ပုံမှန်မေးခွန်းတစ်ခုပဲ မေးရအောင်။
“ဂူ သခင်လေး၊ ရှင်... ဖြစ်နိုင်ရင် နှစ်သက်တဲ့သူ ရှိလား-“
ထန် ညီနောင်၊ ဟိုအောက်က လေ့ကျင့်ရေးကွင်းလား?
ထန်ဆိုယောလ် ၏ ပါးစပ်ဖျားမှ ခက်ခက်ခဲခဲ ထွက်လာသော စကားလုံးများသည် နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် ၏ အသံအောက်တွင် မြုပ်သွားခဲ့သည်။
“ထန် သခင်မလေး၊ ဘာပြောလိုက်တာလဲ?”
ထိုကောင်လေးက သူမကို ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်သော်လည်း ထန်ဆိုယောလ် အနေဖြင့် ထိုမေးခွန်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မပြောရဲတော့ပေ။ သူမသည် တစ်နေ့တွင် နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် ၏ လက်ဖက်ရည်ထဲသို့ အဆိပ်ခတ်မည်ဟုသာ ကိုယ့်ဘာသာ ကျိန်ဆိုလိုက်တော့သည်။
ထိုလူသည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင်ပင် ဝင်ရောက် နှောင့်ယှက်ပြန်သည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူက ထိုကောင်လေးနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ချင်သည်ဟု ဆိုလာသည်။ ထန်ဆိုယောလ် သည် မသိစိတ်ဖြင့်ပင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်လိုက်မိသည်။
“မရဘူး!”
‘မရဘူး’ ဆိုသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။ အတွေ့အကြုံ ကွာခြားမှုနှင့် အရည်အချင်း ကွာခြားမှုများ ရှိနေမည်မှာ အသေအချာပင်။
‘သူ့မျက်နှာလေး... သူ့မျက်နှာလေး တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ!?’
ထိုအချက်မှာ ထန်ဆိုယောလ် အစိုးရိမ်ဆုံး အတွေးဖြစ်သည်။ သူ၏ အဖိုးတန်လှသော မျက်နှာလေးတွင် အမာရွတ် သို့မဟုတ် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့လျှင်...။ ခန့်ညားသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မျက်နှာလေးမှာ အမာရွတ် ထင်သွားခဲ့လျှင်... ထန်ဆိုယောလ် သည် နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ဘာမဆို လုပ်မိလိမ့်မည်။
ထန်ဆိုယောလ် ၏ ကန့်ကွက်မှုများကြားမှ ထိုကောင်လေးက နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် ၏ စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံလိုက်သည်။ နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် က သူ၏ ချီ အားကို အသုံးမပြုဘဲ ခြေတစ်ဖက်တည်းဖြင့်သာ တိုက်ခိုက်မည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း သူသည် လျှပ်စီးဓား (Lightning Sword) ပင် ဖြစ်သည်။ ချီ အား အသုံးမပြုဘဲ တိုက်ခိုက်မည်ဆိုလျှင်ပင် သူမကိုယ်တိုင်ပင် နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် ၏ အဝတ်ကို ထိနိုင်ပါမည်လားဟု ထန်ဆိုယောလ် တွေးမိသည်။ ၎င်းမှာ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ၏ ဂုဏ်သတင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ့ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ ဓားဖီးနစ် သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ထိုအချိန်တွင် ထန်ဆိုယောလ် မှာ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေရုံမှလွဲ၍ ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။ သူ ဒဏ်ရာရတော့မည်ဆိုလျှင် ငါ ဝင်တားသင့်သလား။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လို အခွင့်အရေးနဲ့လဲ?
‘ဟမ်၊ အင်းလေ၊ ငါ့မှာ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ...?’
သူမ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုသည်ကို အတွေးပွားနေစဉ် ထန်ဆိုယောလ် သည် နမ်ဂေါင်းဘီအာ ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘီအာ...?”
နမ်ဂေါင်းဘီအာ ၏ အမူအရာမှာ အရင်အတိုင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ လက်က သူမ ဓား၏ လက်ကိုင်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပုံမှန်နှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသလို၊ အသက်ရှူသံမှာလည်း အနည်းငယ် မြန်နေသည်။ သူမ၏ မောင်လေး ယှဉ်ပြိုင်နေရသည့်အတွက်ကြောင့်လော။ သို့သော် သူမသည် သူ့ကို ကြည့်နေပုံ မရပေ။
“...!”
ရုတ်တရက် နမ်ဂေါင်းဘီအာ ၏ မျက်လုံးများ ကျယ်သွားသည်။ ထန်ဆိုယောလ် က ဘာဖြစ်သွားသနည်းဟု သိချင်သဖြင့် ချက်ချင်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“...ဟင်?”
ထန်ဆိုယောလ် မြင်နေရသည်ကို သူမ ကိုယ်တိုင်ပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်နေသော သစ်သားဓား၊ ဒူးထောက်ကျနေသော နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန်၊ ထို့နောက် နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် ကို ငုံ့ကြည့်နေသော ထိုကောင်လေး။
သူမ ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိသော်လည်း၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် တုန်ယင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုတုန်ယင်မှုနှင့်အတူ သူမ မသိစိတ်ဖြင့်ပင် ပူနွေးသော သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်မိသည်။
သူမ အိမ်မက်မက်ခဲ့ဖူးသော သားရဲ။
‘သူ အားနည်းနေရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ၊ သူ့မျက်နှာလေးက အပြည့်အဝကို ပြီးပြည့်စုံနေတာပဲ’
အစပိုင်းတွင် ထန်ဆိုယောလ် ထိုသို့ တွေးခဲ့သော်လည်း၊ ယခုတွင်မူ ထိုအတွေးများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ ထိုကောင်လေးက နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“မင်း အဲဒါကို ပြန်မကောက်တော့ဘူးလား?”
ထိုစကားနှင့်အတူ ထိုကောင်လေးသည် နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် ဆီသို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။ ထိုအခါတွင် ထန်ဆိုယောလ် သည် ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ကျသွားတော့သည်။
‘ငါ နားမလည်နိုင်ဘူး’
နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုအတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိနေသည်။
‘ငါ ဘာလို့ ဓားကို လွှတ်လိုက်ရတာလဲ...? ငါ သူ့ပုခုံးကို တိုက်ခိုက်ပြီးရင်၊ သူ့ခြေထောက်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြံထားတာ’
သူသည် ထိုကောင်လေးကို မည်သို့ နှိပ်စက်မည်ဟု တွေးရင်း ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်၊ သို့သော်...
‘ဘာလို့လဲ... ငါ ဘာလို့ ဓားကို လွှတ်လိုက်ရတာလဲ?’
သူ့လက်မောင်းမှာ နာကျင်မှုကြောင့် အောင့်နေသည်။ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာလည်း နီရဲလာသည်။
‘အဲဒီ ခဏလေးအတွင်းမှာ ငါ ဓားကို လွှတ်လိုက်ရတာလား? ဒါဆိုရင်... ငါ ဘာလို့ သတိမထားမိခဲ့တာလဲ?’
“အံ့သြစရာပဲ”
ထိုအသံကြောင့် နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် အနားသို့ တိုးလာသော ထိုကောင်လေးသည် ယခုအခါ သူ့ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။
“ပါရမီရှင်တွေက ယှဉ်ပြိုင်ပွဲတွေမှာ အတွေးများတတ်ကြတာပဲ။ ဒါဟာ တကယ့် တိုက်ပွဲသာဆိုရင် မင်း အခုလောက်ဆို သုံးကြိမ်လောက် သေပြီးနေလောက်ပြီ၊ မင်း သိတယ်မလား?”
နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် တစ်ခုခု ပြန်ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း အမြန်ပင် ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။ ဝင်ရောက်လာသော လက်သီးကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုလက်သီးကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ကိုယ်ဟန်ပျက်သွားသည့်အတွက် နောက်ထပ်တိုက်ကွက်ကိုမူ မရှောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ ကန်ချက်သည် နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် ၏ ရင်ဘတ်တည့်တည့်သို့ ထိမှန်သွားပြီး ညည်းတွားသံနှင့်အတူ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်သွားရသည်။
“အင့်...”
သူ အသက်ရှူရန် ခက်ခဲနေစဉ်မှာပင် သစ်သားဓားသည် သူ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။
“ပြန်ကောက်လိုက်။ ဒါက ငါ့အတွက် သင်ယူမှုတစ်ခု ဖြစ်စေရမယ်လို့ မင်း ပြောခဲ့တယ်မလား”
ထို့နောက် ထိုကောင်လေးက ချက်ချင်း လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။
“အို၊ ဒါမှမဟုတ် ငါက မင်းကို သင်ပေးရမှာလား? အဲဒီအတွက်တော့ ငါ တော်တော်လေး ယုံကြည်ချက် ရှိတယ်”
ကျွတ်စ်...
ပြုံးရယ်နေသော ထိုကောင်လေး၏ မျက်နှာမှ ထွက်လာသော လှောင်ပြောင်မှုကြောင့် နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာသည်။ ထို့နောက် နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် သည် သူ၏ ဓားကို ကောက်ကာ ကိုယ်ကို ပြန်ထလိုက်သည်။
“ငါ အမှတ်တမဲ့-“
“မင်း အမှတ်တမဲ့ ဖြစ်သွားတယ်လို့တော့ မပြောပါနဲ့၊ ဟုတ်တယ်မလား? သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်အတွက် အဲဒီထက် ပိုပြီး သနားစရာကောင်းတဲ့ ဆင်ခြေ မရှိတော့ဘူး”
ထိုကောင်လေး၏ စကားကြောင့် နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် ပါးစပ်ပိတ်သွားရသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် သနားစရာကောင်းသော ဆင်ခြေဖြစ်ကြောင်း သူကိုယ်တိုင်လည်း သိသည်။ သူသည် ဘာမှမပြောတော့ဘဲ သူ၏ ကိုယ်ဟန်ကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
‘...သူ့မှာ ပါရမီ တစ်ခုခုတော့ ရှိတာပဲ’
သူသည် ထိုကောင်လေးကို အထင်အမြင် သေးလွန်းခဲ့သည်။ ဓားဖီးနစ် ၏ မောင်လေးဖြစ်သည့်အတွက် သူ တစ်ခုခု ရှိမည်ကို သူ သိထားသင့်သည်။ နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် သည် အရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကို ရင်ဆိုင်ရန် ဓားကို အနေအထား ပြင်လိုက်သည်။ သူ အလေးအနက် ထားလာပြီဖြစ်သည်။ သူသည် စက်ဝိုင်းဝက်ပုံစံ ဝိုက်လိုက်ပြီးနောက် ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ပြုလုပ်ကာ ဓားကို ပြန်ရုပ်ပြီး ထိုလုပ်ငန်းစဉ်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်သည်။ ၎င်းမှာ သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ခဲ့သော လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်သည်။ သူ၏ လေ့ကျင့်မှုများကြောင့် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အပြစ်ပြောစရာမရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေသည်။ တစ်နေ့တွင် သူသည် နမ်ဂေါင်းမျိုးနွယ်စု၏ လျင်မြန်သော ဓားသိုင်းကို ကိုယ်စားပြုမည့်သူဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။
အထွတ်အထိပ်။
၎င်းမှာ ယခုအချိန်တွင် ဓားဧကရာဇ် (Sword Emperor) ပိုင်ဆိုင်သော ဘွဲ့အမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ တစ်နေ့တွင် ထိုဘွဲ့ကို သူ ဆက်ခံရမည်ဟု နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် သေချာပေါက် ယုံကြည်ထားသည်။
‘မျိုးနွယ်စုရဲ့ အရှင်ထက်တောင် ငါက ဓားသိုင်းမှာ ပါရမီ ပိုရှိတယ်လို့ အပြောခံခဲ့ရတာ’
ထို့ကြောင့် သူ ယုံကြည်ချက် ရှိနေသည်။
‘ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက ပါရမီရှင်တစ်ယောက် မို့လို့ပဲ’
ဒါဆိုရင် ဘာလို့...
‘ငါ ဘာလို့ သူ့ကို မထိနိုင်ရတာလဲ!?’
သူ ဓားကို ဘယ်နှစ်ကြိမ် ဝိုက်ခဲ့ပြီးပြီလဲ။ သူ ဘယ်နှစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီးပြီလဲ။ နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် ၏ ဓားသည် သေချာပေါက် မြန်ဆန်လှသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများတွင် ဟာကွက်မရှိသလို၊ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်မှုများတွင်လည်း လစ်ဟင်းမှု မရှိပေ။ ဒေါသကြောင့် အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာစဉ် နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် က ဓားကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။ ဤလူကို သူ ရှုံးနိမ့်နေရမည့် အကြောင်းရင်း မရှိပေ။
သို့သော် ဘာကြောင့်နည်း။
‘ငါ ဘယ်ကို ဝိုက်မလဲဆိုတာ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အမြဲတမ်း သိနေတာလဲ?’
ထိုကောင်လေးသည် သူ၏ တိုက်ကွက်များကို အနည်းငယ်မျှသော အကွာအဝေးဖြင့်သာ ရှောင်တိမ်းနေသည်။ ဓားသည် သူ၏ အဝတ်များနှင့် ဆံပင်များကိုသာ ပွတ်တိုက်သွားသည်။ သို့သော် သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် တစ်ခါမျှ မထိမှန်ခဲ့ပေ။ သူသည် တိုက်ကွက်များကို ရှောင်တိမ်းရန် အနည်းဆုံးသော လှုပ်ရှားမှုကိုသာ အသုံးပြုနေသဖြင့် သူသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်းလည်း မရှိပေ။ ထိုကောင်လေးသည် နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် ထက် အမှန်တကယ် ပို၍ မတော်လျှင် ဤသို့ ဖြစ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
ဒါဆိုရင် အဖြေက ဘာလဲ?
‘ဒီ အမှိုက်ကောင်က... ငါ့ထက် ပိုသန်မာတာလား?’
သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာများ ပြိုလဲပျက်စီးလာသည်နှင့်အမျှ နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် ၏ အတွေးများ မှောင်မိုက်လာသည်။
‘...ငါ သူ့ကို သတ်ပစ်ချင်တယ်’
သူ၏ ပြည့်စုံလှသော အစ်မထံမှ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရသည့် ဤအမှိုက်ကောင်။ သူ၏ ဓားကို ဘာမှမဟုတ်သလို ရှောင်တိမ်းနေသည့် ဤအမှိုက်ကောင်။
‘ငါ သူ့ကို သတ်ပစ်ချင်တယ်’
နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် သည် သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ သူ၏ ဓားထဲသို့ ချီ အား အနည်းငယ် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ မည်သူမျှ သတိမထားမိနိုင်လောက်သော ပမာဏမျှသာ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် သည် သူ၏ အင်အားအားလုံးကို အသုံးပြုကာ ထိုကောင်လေး၏ ခေါင်းကို ပစ်မှတ်ထား၍ တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။
ဖုန်းးး!
“အားးးးး!”
နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် သည် တုန်ယင်သွားပြီး ဒူးထောက်ကျသွားသည်။ ထို့နောက် ထိုကောင်လေးက နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် ၏ မျက်နှာကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော ‘ဖြန်း!’ ဟူသော အသံနှင့်အတူ နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် လဲကျသွားတော့သည်။
“ဒီကောင်စုတ်”
ထိုကောင်လေး ဂူယန်ချွန်း က နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးမလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက အမှိုက်လိုမျိုး မင်းရဲ့ တိုက်ကွက်မှာ ချီ အားကို သုံးရဲတယ်ပေါ့လေ? ဘာလဲ? မင်း ငါ့ကို သတ်ချင်တာလား?”
နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် မှာ သူ၏ ဦးခေါင်းမှ သွေးများ စီးကျလာသဖြင့် အာရုံ မစိုက်နိုင်တော့ပေ။
“ဝိုး... တကယ့်ကို စောက်ရမ်း စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတဲ့ ခံစားချက်ပဲ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်၊ ငါ ဒေါသကို သုံးကြိမ်ထက်မက ထိန်းထားခဲ့ပြီးပြီ မဟုတ်လား?”
ဂူယန်ချွန်း သည် အမည်မသိသူတစ်ဦးကို ပြောဆိုနေသကဲ့သို့ ပြောရင်း၊ ထွက်ပြေးရန် တွားသွားနေသော နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် ၏ ပေါင်ကြားကို ကန်လိုက်တော့သည်။
“အားးးးးးးးးး!!!”
“ဟင်...!”
ထိုအဖြစ်အပျက်အားလုံးကို ကြည့်နေသော ထန်ဂျိုးယော့ သည် မသိစိတ်ဖြင့်ပင် တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။