သိုင်းလောကထိပ်သီး၏ ကံကြမ္မာရေစက် – Chapter 30: အခန်း (၃၀) သံမဏိသခင်မ(၂) | Lazy Nerds

အခန်း (၃၀) သံမဏိသခင်မ(၂)

ဝူး... နေရာအနှံ့တွင် အစီအရင်မရှိ ပေါ်ပေါက်နေသော သွေးအိုင်များကို နင်းဖြတ်မိစဉ် စက်ဆုပ်ဖွယ်ရာ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထပ်ဆင့်နေသော အလောင်းပုံကြီးများသည် ကျွန်တော့်အတွက် မထူးဆန်းတော့ပေ။ ပုပ်ပွနေသော အလောင်းများပေါ်တွင် နဂိုအတိုင်း ကျန်ရှိနေသည့် နေရာဟူ၍ တစ်ကွက်မျှ မရှိတော့ဘဲ လေထုထဲ၌ ပျံ့လွင့်နေသော အနံ့မှာလည်း အဆိပ်နံ့မှတစ်ပါး အခြားမဟုတ်ချေ။

ဤမြေသည် တစ်ချိန်က သက်ရှိများဖြင့် စည်ကားခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုမူ ပုပ်ပွနေသော အဆိပ်များမှာ ကွဲအက်နေသည့် မြေလွှာထဲအထိ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ဤမျှ ကျယ်ပြောသော နယ်မြေကြီး နဂိုအတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာရန် မည်မျှ ကြာမြင့်မည်နည်း။ ရာစုနှစ် အနည်းငယ်လော။ ထိုမျှကြာသည့်တိုင်အောင် လုံလောက်မည် မထင်မိပါ။

ကျွန်တော်သည် လေထုထဲမှ အဆိပ်ငွေ့များရန်မှ ကာကွယ်ရန် ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ချီ အားကို စုစည်းပြီး လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ တစ်ချိန်က သက်ဝင်လှုပ်ရှားပြီး တောက်ပခဲ့သော စိချွမ်း နယ်မြေသည် ယခုအခါ ကျိန်စာသင့်မြေ ဖြစ်နေလေပြီ။ မည်သည့် လူသားမျှ ဤနေရာတွင် ဆက်လက် နေထိုင်နိုင်မည် မဟုတ်တော့ပါ။

အတန်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ဤမြေကို အဆိပ်ခတ်ခဲ့သော တရားခံအား နောက်ဆုံး၌ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူမသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အေးအေးဆေးဆေးပင် လဲလျောင်းနေ၏။ တစ်ချိန်က စိမ်းလဲ့တောက်ပသော မျက်လုံးများ ရှိခဲ့သည့် မျက်တွင်းများမှာ ယခုမူ ဟောင်းလောင်းဖြစ်နေပြီး ၎င်းတို့အတွင်းမှ သွေးစိမ်းရှင်ရှင်များမှာ စီးကျနေဆဲဖြစ်သည်။

『အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ... အဆိပ်ဘုရင်မ။』

မျက်တွင်းဟောင်းလောင်းဖြင့် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်နေသော အဆိပ်ဘုရင်မ ထန်ဆိုယောလ်သည် ကျွန်တော့်အသံကြောင့် မော့ကြည့်လာသည်။

『...မင်းပဲကိုး။』

သူမ၏ တက်ကြွသော အသံများ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး အရှုံးပေးလိုစိတ် ပြည့်နှက်နေသည့် မောပန်းနွမ်းလျသော အသံသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

『ကိုယ့်မိသားစုတွေ ထွက်ပြေးသွားတာ ကြာပြီဖြစ်ပေမဲ့ မင်းကတော့ ဒီမှာပဲ ကျန်နေခဲ့တာ မြင်ရတာ တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။ ဒီနေရာကို တစ်ယောက်တည်း ကာကွယ်နေရုံနဲ့ တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားမယ်လို့ ထင်နေတာလား။』

『ဘာမှ ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး။』

『ဒါဆို ဘာလို့လဲ။』

ထန်ဆိုယောလ်သည် သူမ၏ လက်စွပ်ဖြင့် ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

『ဒါဆို မင်းကရော ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။』

『ဒါက မေးစရာမလိုတဲ့ မေးခွန်းပဲ။ မင်းရဲ့ နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို ရယူဖို့ ငါလာခဲ့တာ။』

『နားလည်ပါပြီ။』

ဝူး...

ကျွန်တော်သည် ထန်ဆိုယောလ်ထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားသည်။ အနားသို့ တိုးကပ်လေလေ၊ အဆိပ်ချီများမှာ ထူးဆန်းစွာ အားနည်းလာလေလေပင်။ ထန်ဆိုယောလ်သည် ကျန်ရှိသော ထန်မျိုးနွယ်စုဝင်များ ရှောင်လင်ကျောင်းတော်သို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိနိုင်ရန် ဤနေရာ၌ ကျန်ရစ်ကာ ခုခံပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

『မိုက်မဲလိုက်တာ။』

တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သော အမျိုးသမီးအတွက် ဘာကျန်ရှိဦးမည်နည်း။ အကယ်၍ သမ္မာဂိုဏ်းများက စစ်ပွဲတွင် အနိုင်ရခဲ့လျှင် သူမအား သမိုင်းစာမျက်နှာထက်၌ စာတစ်ကြောင်းမျှဖြင့် မှတ်တမ်းတင်ပေလိမ့်မည်။

—ထန်ဆိုယောလ်၏ စတေးမှုဖြင့် ကမ္ဘာကြီးအတွက် အေးချမ်းသော အနာဂတ်ကို ကျွန်ုပ်တို့ ဖော်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုကဲ့သို့သော အဓိပ္ပာယ်မဲ့သည့် အရာမျိုးသာ ဖြစ်ပေမည်။ နှစ်ရက်၊ ၄၈ နာရီ။ ထိုအချိန်သည် ထန်ဆိုယောလ် တစ်ယောက်တည်း စိချွမ်းနယ်မြေတွင် မိစ္ဆာများကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော အချိန်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးနှစ်ဖက်လုံး အဖောက်ခံခဲ့ရပြီး၊ ထန်မြေအနှံ့ အဆိပ်ချီများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ကာ ထိုအတောအတွင်း ရေတွက်၍မရနိုင်သော မိစ္ဆာများစွာ အသတ်ခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် အဆုံးသတ်မှာ ဘာလဲ။ အရာအားလုံးက အချည်းနှီးသာ။ ကောင်းကင်မိစ္ဆာ သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသရွေ့ ဤစစ်ပွဲသည် ပြီးဆုံးမည်မဟုတ်ပေ။

သူမရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ထန်ဆိုယောလ်က ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။

『...တောင်းပန်ပါတယ်။』

သူမ၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားကြောင့် ကျွန်တော် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

『မိစ္ဆာလူသား တစ်ယောက်ကို တောင်းပန်နေတာလား။ မင်း ရူးသွားပြီ ထင်တယ် အဆိပ်ဘုရင်မ။』

『ဟုတ်တယ်... ငါ နောက်ဆုံးတော့ ရူးသွားပြီထင်ပါရဲ့။ ဒီထက် ပိုစောစော ရူးခဲ့ရင် ကောင်းမှာ။ မျက်လုံးတွေ ဆုံးရှုံးသွားပြီးမှ အရင်က မမြင်ခဲ့ရတဲ့ အရာတွေကို ငါ မြင်နိုင်တော့တယ်။』

『မင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို ဒီမှာတင် ရပ်လိုက်တော့။ ဒါ မင်းရဲ့ နောက်ဆုံးစကားတွေလား။』

ကျွန်တော် သူမ၏လည်ပင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အင်အား အနည်းငယ်မျှ သုံးလိုက်ရုံဖြင့် ချက်ချင်း ကျိုးသွားတော့မည့်အတိုင်း ခံစားရသည်။

『ငါက တောင်းဆိုပိုင်ခွင့် မရှိပေမဲ့... အကယ်၍ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ အချိန်တွေ ကျန်ရှိနေသေးမယ်ဆိုရင်...』

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေသော်လည်း ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်သော ခံစားချက်များဖြင့် ပြောဆိုနေသည်။ ၎င်းသည် နာကျည်းမှုလော၊ သို့မဟုတ် စတေးခံရခြင်းအတွက် နောင်တလော။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျွန်တော် ဂရုစိုက်စရာ မလိုသည့် အရာများပင်။

『မင်းကို... ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်...』

ထန်ဆိုယောလ်သည် တစ်ခုခုကို ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း အသံထွက်မလာတော့သဖြင့် ဘာပြောသည်ကို ကျွန်တော် မသိလိုက်ရပါ။ မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိဘဲ ကျွန်တော့်လက်ထဲသို့ အင်အားထည့်လိုက်သည်။

—ဂျွတ်။

တစ်စုံတစ်ခု ကျိုးသွားသည့် အသံနှင့်အတူ ထန်ဆိုယောလ်၏ ဦးခေါင်းမှာ အောက်သို့ ငိုက်ကျသွားသည်။ ကျွန်တော် လက်ကို လွှတ်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြိုးပြတ်သွားသော ရုပ်သေးရုပ်ပမာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားတော့သည်။

သွေးအိုင်များမှာ အဆိပ်ချီများဖြင့် ညစ်ညမ်းနေပြီဖြစ်သည်။ သူမ အသက်ရှိစဉ်က အဆိပ်မျိုးစုံကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သော်လည်း၊ ချီ အားမရှိတော့သော ဤအလောင်းမှာမူ မကြာမီ ပုပ်ပွပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။ ထိုမျှလောက်သော စတေးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ပါသော်လည်း သူမသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုကိုမျှ မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ချေ။ သို့သော် ၎င်းသည် စတေးခံရခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ပင် မဟုတ်ပါလော။

ကျွန်တော်သည် လှည့်ထွက်ခဲ့ပြီး စိချွမ်းနယ်မြေအတွင်းမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ အဆိပ်ချီများကြောင့်လား မသိ၊ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရရုံဖြင့် ပျို့အန်ချင်သလို ခံစားရသည်။ ဤမြေကြီးနှင့် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။

“ပြန်မဖြေတော့ဘူးလား။”

ကျွန်တော့်၏ အတိတ်ပြန်အမှတ်ရမှုများ ပြီးဆုံးသွားသည်။ ဤကဲ့သို့ အချိန်မျိုးမှ အတိတ်ကို ပြန်သတိရတတ်သည့် မိမိကိုယ်ကိုယ် မုန်းတီးမိသည်။ ကျွန်တော့်မျက်လုံးများသည် ထန်ဆိုယောလ်၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံသွားသည်။ သူမ၏ အဆိပ်ခံနိုင်ရည်မှာ အပြည့်အဝ မပြီးမြောက်သေးသဖြင့် မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်းကသာ အစိမ်းရောင် တောက်နေသေးသည်။ သို့သော် နောက်နှစ်အနည်းငယ်ကြာလျှင် သူမ၏ မျက်လုံးနှစ်ဖက်လုံးမှာ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပေလိမ့်မည်။

အဆိပ်ဘုရင်မ ထန်ဆိုယောလ်... မဟုတ်သေး၊ အခုချိန်မှာတော့ သူမကို ‘အဆိပ်ငှက်ကလေး’ လို့ပဲ သိကြဦးမှာပါ။

“ရှင် ပြန်မဖြေဘူးဆိုရင် လူတစ်ယောက်ကို ခေါ်လိုက်ရမလား-”

ထန်ဆိုယောလ် ပြောနေစဉ်မှာပင် နမ်ဂေါင်းဘီအာက သူမကို တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ထန်ဆိုယောလ်သည် ခက်ထန်နေသော မျက်နှာကို လျှော့ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျွန်တော့်အနားသို့ တိုးလာပြီး လေးစားမှုပြလိုက်သည်။

“ကျွန်မက ထန်မျိုးနွယ်စုက ထန်ဆိုယောလ်ပါ။ ဧည့်သည်အပေါ် ရိုင်းပျမိတာကို တောင်းပန်ပါတယ်။”

၎င်းသည် မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိသော လျင်မြန်သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ပင်။

“...ကျွန်တော် ဂူဂျောယု ပါ။”

ကျွန်တော်လည်း ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သော်လည်း ဂူဂျောယု

၏ အမည်ကိုသာ သုံးလိုက်သည်။ ကျွန်တော် ဒါကို ရပ်သင့်နေပြီ... အခုပဲ အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်ရမလား။ ကျွန်တော့်နာမည်သာ အပြင်မှာ နည်းနည်းလောက် ပြန့်နေရင် ဒီအလိမ်အညာက အလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်နာမည်ကို ဘာလို့ ဂရုမစိုက်ကြတာလဲ။ ကောင်းပြီလေ... ဒါက အတိတ်ဘဝတုန်းကဆိုရင် နောက်တစ်နှစ်လောက်နေရင် ကျွန်တော့်နာမည်က ရှန်းရှီးနယ်မြေက အမှိုက်တစ်စအဖြစ် လူသိများလာမှာပါ။

ကျွန်တော် အတွေးထဲ နစ်နေစဉ်မှာပင် ထန်ဆိုယောလ်က စကားပြောလာသည်။

“နားလည်ပါပြီ။ သခင်လေးဂူ၊ ဒီနေရာက ပြင်ပလူတွေ ဝင်ခွင့်မရှိတဲ့ ကန့်သတ်နယ်မြေပါ။”

“...ဒါဆို ဘေးက နမ်ဂေါင်းသခင်မလေးကရော ပြင်ပလူ မဟုတ်ဘူးလား။”

“သူမကတော့ ကျွန်မတို့ မိသားစုက ခွင့်ပြုထားလို့ အဆင်ပြေပါတယ်။”

ဆိုလိုတာက ကျွန်တော့်ကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဒီကိုလာတဲ့အတွက် ထွက်သွားခိုင်းနေတာပေါ့။ တကယ်ကို မတရားတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကလည်း ထွက်သွားတော့မှာဆိုတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးပါဘူး။ ထန်ဆိုယောလ်၏ စူးရှသော အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရတာလည်း ခက်ခဲလှသည်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ အငြိုးတေးနဲ့ ကြည့်နေရတာလဲ။ ဒီကိုလာမိတာနဲ့တင် သူမက ကျွန်တော့်ကို အဲ့လောက်တောင် မုန်းသွားတာလား။

“ဒါဆို ကျွန်တော် သွားတော့မယ်။”

စကားကို ထိုနေရာတွင်ပင် အဆုံးသတ်ပြီး ဝီဆောအာနှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော်တို့ ထွက်သွားပြီးနောက် နမ်ဂေါင်းဘီအာက ထန်ဆိုယောလ်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဆိုယောလ်။”

“ရှင်?”

“ဘာလို့ သူ့ကို အဲ့လောက် ခက်ခက်ထန်ထန် ကြည့်နေရတာလဲ။”

“...အပြင်လူ ဝင်ခွင့်မရှိဘူးလို့ ပြောတာတောင် သူက တောင်းပန်စကား မပြောလို့ မကြိုက်တာပါ။”

“အာ...”

“သူက ရုပ်ချောရင် အရာအားလုံး အဆင်ပြေမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ အဲ့လိုတွေးတဲ့ ယောက်ျားတွေကို ကျွန်မကတော့ အမြဲ မုန်းတာပဲ။”

“ဟင်...?”

ရုပ်ချောတယ်? ဘာလဲ။ ထန်ဆိုယောလ်၏ စကားကြောင့် နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုကောင်လေး၏ မျက်နှာက ပေါ်လာသည်။ စူးရှသော မျက်လုံးများ၊ မဟုတ်သေး၊ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးက စူးရှသည့် ပုံစံမျိုးရှိသည်။ စူးရှသော မျက်လုံး၊ နှာတံနှင့် ပါးစပ်... အားလုံးပေါင်းလိုက်လျှင် ချောမောသည်ထက် ကြောက်စရာကောင်းသော မျက်နှာမျိုးဖြစ်သည်။ ရုပ်ဆိုးသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း ချောမောသည်ဟု ပြောရန်မှာမူ အနည်းငယ် လွန်ကဲနေသလိုပင်...။ သို့သော် မည်သည့်အရာကိုမဆို မေ့တတ်သော နမ်ဂေါင်းဘီအာအတွက် ထိုကောင်လေး၏ မျက်နှာအသေးစိတ်ကို မှတ်မိနေခြင်းမှာ အံ့သြစရာပင်။

“...ဟူး၊ ကျွန်မကတော့ ရုပ်နည်းနည်းဆိုးရင်တောင် စိတ်ထားကောင်းပြီး ကြင်နာတတ်တဲ့သူကိုပဲ သဘောကျတယ်။”

“...အင်း။”

ထန်ဆိုယောလ်သည် ‘ရုပ်ချောတဲ့ယောက်ျားတွေ’ ဆိုပြီး တတွတ်တွတ် ရွတ်ရင်း ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာမှာမူ သူမနောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်သွားရင်း ခေါင်းပေါ်တွင် မေးခွန်းထုတ်စရာများစွာ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

ထန်မျိုးနွယ်စုသို့ ရောက်ရှိပြီး တစ်ညကုန်လွန်ကာ မနက်ခင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ကျွန်တော် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ မမြင်ချင်ဆုံးသော မျက်နှာနှစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နမ်ဂေါင်းဘီအာ နှင့် နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန်။ အပြာရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော နမ်ဂေါင်းမောင်နှမ နှစ်ယောက်မှာ ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် ရောက်နေကြသည်။

...ဘာလို့ သူတို့က ကျွန်တော့်ဆီ အမြဲလာပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးနေကြတာလဲ။ ထန်မျိုးနွယ်စုကို ရောက်နေပြီပဲ၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မသိသလို နေလို့မရဘူးလား။ ထိုစိတ်ပျက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။

“...ဘာကိစ္စနဲ့ ထပ်ရောက်လာကြတာလဲ။”

နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန်ကတော့ လာချင်မှာ မဟုတ်သဖြင့် နမ်ဂေါင်းဘီအာကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

နမ်ဂေါင်းဘီအာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ရင်း ဖြေသည်။

“စားစရာ...”

“...စားစရာ?”

ဘာစားစရာလဲ...?

“ကျွန်မတို့ အတူတူ သွားစားရမယ်။”

“...ဟုတ်ကဲ့၊ သွားစားကြလေ။”

ဗိုက်ဆာတာကို ကျွန်တော့်ဆီ လာသတင်းပို့နေစရာ လိုလို့လား။ သွားစားလိုက်ရုံပဲကို။ စကားဝိုင်းကို စိတ်မရှည်သလို ဖြစ်နေသော နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန်က ဝင်ပြောသည်။

“ထန်မျိုးနွယ်စုက ကျွန်တော်တို့ကို ထမင်းဖိတ်ကျွေးတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အစ်မက သခင်လေးဂူလည်း အတူလိုက်ခဲ့ရင် ကောင်းမယ်လို့ ပြောလို့ ကျွန်တော်တို့ လာခေါ်တာ။”

“နားလည်ပါပြီ၊ အသိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ မလိုက်တော့ဘူး၊ ကောင်းကောင်း သုံးဆောင်ကြပါ။”

ရှင်းပြချက်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျွန်တော် ပို၍ပင် မလိုက်ချင်တော့ပေ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်နဲ့ အတူတူ ထိုင်စားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ ကျွန်တော်က ငြင်းလိုက်သဖြင့် နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ‘မင်းကများ ငါ့ကို ငြင်းရဲတယ်ပေါ့’ ဆိုသည့် ခံစားချက်ကို အထင်အရှား မြင်နေရသည်။ ဟုတ်တာပေါ့၊ သူက ချက်ချင်းဆိုသလို မျက်နှာအမူအရာကို ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် အခုချိန်မှာ အစားစားချင်စိတ် မရှိလို့ပါ။”

“သမ္မာဂိုဏ်းက လူတွေနဲ့ ရင်းနှီးအောင် လုပ်ထားသင့်တယ်လေ သခင်လေးဂူ။”

“ကျွန်တော်က လူကြောက်တတ်လို့ပါ။ ပြီးတော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ စားချင်တယ်။”

“ရှင်က... လူကြောက်တတ်တယ်?”

နောက်ဆုံးစကားမှာ နမ်ဂေါင်းဘီအာ ဆီမှဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် သူမကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်သဖြင့် နမ်ဂေါင်းဘီအာက ချက်ချင်း အကြည့်လွှဲသွားသည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် မလိုက်တော့ဘူး၊ အေးဆေးပဲ စားလိုက်ကြပါ။”

ထန်မျိုးနွယ်စု၏ လက်နက်ပြပွဲက မနက်ဖြန် မွန်းလွဲပိုင်းမှ စတင်မည်ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ရသမျှကို စားပြီး ထိုအတောအတွင်း လေ့ကျင့်မှုအပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်ဖို့ စီစဉ်ထားသည်။ သူတို့နဲ့ အတူတူစားရင်တော့ ရင်ပြည့်ပြီး အစာမကြေ ဖြစ်မှာ သေချာသည်။

ကျွန်တော် ငြင်းလိုက်သော်လည်း နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန်က သူ၏ စိတ်ရင်းမျက်နှာထားဖြင့် ကျွန်တော့်အနား တိုးလာသည်။

“ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတူလိုက်ခဲ့ရင် ကောင်းမယ် ထင်တယ်နော်။”

နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန်က စကားပြောရင်း ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ တော်တော်လည်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာ မမြင်ကွယ်ရာ ဖြစ်နေသဖြင့် သူက မျက်နှာအမူအရာကို ထိန်းမနေတော့ပေ။ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသော နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန်၏ မျက်နှာမှာ မုန်းတီးမှုနှင့် စိတ်ပျက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

—တင်းကနဲ။

သူက လက်မောင်းကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ညှစ်လိုက်သည်။ ကျွန်တော်သာ ထပ်ငြင်းနေလျှင် သူက အတင်းအကျပ် ခေါ်သွားတော့မည့် ပုံစံပင်။

‘ဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲ။’

တကယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာပင်။ ဘာလို့ လူတိုင်းက ကျွန်တော့်ကို လာပြီး ပြဿနာရှာနေကြတာလဲ။ အေးအေးဆေးဆေး နေဖို့ ကြိုးစားနေပေမဲ့ ကိစ္စတွေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်လာနေသည်။ သူ ဘယ်လိုပင် ဖုံးကွယ်ထားပါစေ၊ ကျွန်တော့်ကို သတ်ချင်နေတဲ့ သူ့ဆန္ဒကို ခံစားနေရသည်။ သူက ကျွန်တော့်မျက်စိထဲမှာတော့ အရူးတစ်ယောက်၊ ဒါမှမဟုတ် စိတ်ဝေဒနာရှင် တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပေမဲ့၊ အနာဂတ်အတွက်တော့ တစ်ထောင့်တစ်နေရာက အထောက်အကူ ဖြစ်မလားလို့ မျှော်လင့်ခဲ့မိသေးသည်။ ပြီးတော့ သူက နမ်ဂေါင်းဆိုတဲ့ အမည်ကို သယ်ဆောင်ထားသူမို့လို့ ကျွန်တော် အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်နေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ အကျိုးဆက်တွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အကုန်ဖျက်ဆီးပစ်ချင်အောင် လုပ်နေတယ်။

ဒါမှမဟုတ်... သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်ရမလား။

—ဝူး!

အတိတ်ဘဝရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကြောင့် ကျွန်တော့်ဆီမှာလည်း ကိုယ်ပိုင် လူသတ်ငွေ့အရှိန်အဝါတွေ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ အမြဲတမ်း ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာပါ။ နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန်အတွက် ကံဆိုးတာကတော့ ကျွန်တော် အမှတ်မထင်ဘဲ အဲ့ဒီအရှိန်အဝါ အနည်းငယ်ကို လွှတ်ထုတ်လိုက်မိခြင်းပင်။

“အာ။”

သူက ထိတ်လန့်သွားသော မျက်နှာဖြင့် ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်သွားသည်။

...ဟူး၊ ဒါက တကယ်ကို မှားသွားတဲ့ အမှားတစ်ခုပဲ။ ကျွန်တော် စိတ်ကို ချက်ချင်း ပြန်အေးအောင် လုပ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို ပြုပြင်လိုက်သော်လည်း နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန်ကတော့ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်က ငယ်သေးသဖြင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ ခံစားချက်နဲ့ လေထုကို ထိန်းချုပ်ဖို့က မလွယ်ကူသေးပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုလူသတ်ငွေ့က နမ်ဂေါင်းဘီအာအထိ မရောက်သွားသဖြင့် သူမကတော့ ဘာတွေဖြစ်နေမှန်းမသိဘဲ ခေါင်းလေးစောင်းကာ ကြည့်နေရှာသည်။

ကျွန်တော် နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန်ကို ကြည့်ပြီး ဟန်ဆောင်ပြုံးလိုက်သည်။ အခုတော့ မလိုက်လို့ မရတော့ဘူး ထင်တယ်။

“ဒီလောက်တောင် ဖိတ်ခေါ်နေမှတော့ မလိုက်လို့ မဖြစ်တော့ဘူးပေါ့၊ သွားကြစို့။”

ကျွန်တော် နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန်၏ ပုခုံးကို ဖက်လိုက်သည်။ သူက ကျွန်တော့်ထက် အရပ်ရှည်သဖြင့် တော်တော်တော့ နေရခက်သည်။ နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန်က ကျွန်တော့်ကို နောက်ဆုတ်ပေးလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်သွားသလို ခံစားရကာ အံ့သြမှုမှတစ်ဆင့် ဒေါသများ ချက်ချင်း ထွက်လာသည်။ သူက ကျွန်တော့်ကို တွန်းထုတ်တော့မည့် ပုံစံဖြစ်နေသဖြင့် ကျွန်တော် လက်မောင်းကို အားထည့်လိုက်ပြီး သူ့နားနား ကပ်ပြောလိုက်သည်။

‘မျက်နှာကို သေချာ ထိန်းထားဦး၊ မင်းရဲ့ အဖိုးတန် အစ်မကြီး ကြည့်နေတယ်လေ။’

—ဂျွတ်။

နမ်ဂေါင်းဘီအာအကြောင်း ပြောလိုက်သဖြင့် သူ၏ဒေါသမှာ နှစ်ဆတိုးသွားပြီး သွားကြိတ်သံကိုပါ ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူက ကျွန်တော့်စကားကို နားထောင်ပုံရသည်၊ ခဏအကြာတွင် ကြင်နာတတ်သော အပြုံးမျက်နှာဖုံးကို ပြန်လည် ဝတ်ဆင်လိုက်ပြန်သည်။

“လိုက်ခဲ့ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေးဂူ။”

“မပြောပါနဲ့ဗျာ၊ ဒီလောက်တောင် အားတက်သရော ဖိတ်နေတာကို ကျွန်တော် ဘယ်ငြင်းရဲပါ့မလဲ။”

ဟားဟားဟား။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး စိတ်ထဲရှိတာကို ဖုံးကွယ်ပြီး ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လမ်းခွဲပြီးရင် တွေ့မှာမဟုတ်တဲ့အတွက် သူ့ရဲ့ မုန်းတီးမှုကို ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ တွေ့မယ်ဆိုရင်လည်း သမ္မာဂိုဏ်း အစည်းအဝေးတွေမှာပဲ တွေ့မှာပါ။ ဒါကြောင့် ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်ကြတာပေါ့။ ကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေ အများကြီးဆိုတော့ သူလည်း ဘာမှ လုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက နမ်ဂေါင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ သားပဲ၊ သူလည်း တစ်ခုခုတော့ တွေးထားမှာပဲ မဟုတ်လား...?

အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ကျွန်တော် ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

‘ဒီကောင် ဘာမှ မစဉ်းစားတတ်ဘူးပဲ...’

ပြီးတော့ မွန်းလွဲပိုင်း ရောက်တဲ့အခါမှာ နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန်က ကျွန်တော့်ကို ပြောလာတယ်။

“သခင်လေးဂူ၊ ကျွန်တော်နဲ့ သိုင်းပြိုင်ချင်စိတ် မရှိဘူးလား။”

...ဒီ ဂူဂျောယု လို အမှိုက်ကောင်။