အခန်း (၂၈) မိစ္ဆာဓား(၅)
ကျွန်တော်တို့သည် ထိုတည်းခိုခန်း၌ပင် တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး ယခုမူ နံနက်ခင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်း ပြောရလျှင် သန်းခေါင်ယံအချိန်သာ ရှိသေးသဖြင့် ညဉ့်နက်နေဆဲဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း၊ နေ့မကူးမီ ထန်မျိုးနွယ်စု၏ နယ်မြေသို့ အရောက်သွားလိုပါက ဤအချိန်တွင် အိပ်ရာမှထကာ အသင့်ပြင်ထားကြရမည်ဖြစ်သည်။
အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေမှုကို ဖျောက်ဖျက်ရန် ကြိုးစားရင်း အခန်းထဲမှ ထွက်လာစဉ် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေမိသည်။ ထိုစဉ် ဝီဆောအာ သည် ဘေးဘက်ရှိ အစေခံများနားနေဆောင်မှ ထွက်လာ၏။ သူမသည်လည်း အိပ်ရာမှ နိုးကာစ ဖြစ်ပုံရပြီး မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လျက် အိပ်ငိုက်နေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့်၊ ကျွန်တော် သူမနားသို့ လျှောက်သွားကာ နဖူးကို လက်ဖျောက်ဖြင့် တစ်ချက်တောက်လိုက်သည်။
“အား!”
“နိုးတော့။ မြန်မြန်သွားပြီး မျက်နှာသစ်ချေ။”
“နာတာတာ့…”
“သိပ်ပြီး မပိုစမ်းနဲ့။ ပြီးတော့ ဘယ်လိုအစေခံမျိုးက ငါ့ထက်နောက်ကျမှ ထတာလဲ။”
“အစေခံ အစ်မတွေက ကျွန်မကို မနှိုးဘဲ ထွက်သွားကြလို့ပါ…”
“ကိုယ့်ဘာသာ နိုးအောင်လည်း သင်ထားဦး။”
“တောင်းပန်ပါတယ်…”
စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် ဝီဆောအာသည် ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားသည်။ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်အချိန်လောက်မှ ခရီးစထွက်နိုင်မည်နည်း။ နောက်ထပ် နှစ်နာရီလောက် ကြာဦးမည်လား…?
— ကျွိ —
ပွင့်လာသော တံခါးဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်ရာ နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူသည် အဝတ်အစားလဲလှယ်ပြီး ခရီးထွက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပုံရ၏။ သို့သော် အကြည့်ချင်းဆုံမိသည့်အခါ ကျွန်တော် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။
'သူ့ကို နှုတ်ဆက်ဖို့ လိုသေးလို့လား'
မနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာများကြောင့် သူ့ကို နှုတ်ဆက်ရန် စိတ်မပါတော့သည်မှာ အမှန်ပင်။ ကျွန်တော့်ကို မြင်သည့်အခါ သူ၏အကြည့်များမှာ စူးရှသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း—
ထိုခဏမှာပင် နမ်ဂေါင်းဘီအာ သည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။ သူမ ပေါ်လာသည်နှင့် နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန်၏ မျက်နှာပေးမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွား၏။ ကျွန်တော်တို့ စတင်တွေ့ဆုံစဉ်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ကြင်နာတတ်သော အစ်ကိုကြီးတစ်ဦး၏ ပုံစံသို့ ချက်ချင်း ပြန်လည် ကူးပြောင်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
“သခင်လေးဂူ၊ စောစောစီးစီး နိုးနေတာပဲ။ ညက ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ရဲ့လား။”
“…အင်း။”
နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန်၏ လျင်မြန်လှသော ဟန်ဆောင်မှု အပြောင်းအလဲကို မြင်ပြီး ကျွန်တော် မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်ပါ။ ကျွန်တော့်ကို အကြည့်ဖြင့်တင် နှစ်ပိုင်းပိုင်းပစ်ချင်နေသော နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန်မှာ အဘယ်အရပ်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားပါသနည်း။ ရုတ်တရက် ဖုန်ဝူဂျင်းကို သွားသတိရမိသည်။ ပထမတော့ သူ့ကို လူရူးဟု ထင်ခဲ့မိသော်လည်း၊ အခု ရှေ့က နမ်ဂေါင်း သခင်လေးကို မြင်ရသည်မှာ ဖုန်ဝူဂျင်းကို လူရူးဟု ခေါ်ခဲ့မိခြင်းအတွက် နောင်တရမိစေသည်။ သူက ရူးချင်ရူးလိမ့်မည်၊ သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ စိတ်ရင်းကောင်းသူဖြစ်သည်။ ဤ နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန်ကမူ အစစ်အမှန် လူရူးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်တုံ့ပြန်မှုနှင့် ကျွန်တော်တို့ အတူတူရှိနေသည်ကို ကြည့်ကာ နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် နားမလည်နိုင်သလို ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲဟု သူမ တွေးနေကြောင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှတစ်ဆင့် သိနိုင်ပါသည်။
“နိုးနိုးချင်း သခင်လေးဂူနဲ့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့တာပါ။ ညီမလေးလည်း ခုမှ နိုးတာထင်တယ်။”
“အာ… ဟုတ်တယ်…”
“မကြာခင် ခရီးထွက်ကြတော့မှာမို့လို့ အဆင်သင့်ပြင်ထားတော့။ ညီမလေးအခန်းကို အစေခံတစ်ယောက် လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။”
“…ကောင်းပါပြီ။”
သူတို့၏ စကားပြောသံကို ကြားပြီးနောက် နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန်သည် သူတစ်ပါး၏ စကားကို ဖြတ်ပြောရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် အသေအချာ သိလိုက်ရသည်။ သူ၏ ညီမဖြစ်သူ စကားကို အလယ်ကနေ အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်ပြောနေပုံမှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် သမ်းဝေလိုက်ပြီးနောက် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ သူမ၏ တံခါးပိတ်သွားသည်နှင့် နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန်၏ မျက်နှာပေးမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားပြီး စောစောက စူးရှသောအကြည့်များ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူက ဆိုသည်။
“မနေ့က ငါပေးခဲ့တဲ့ သတိပေးချက်ကို မမေ့နဲ့။”
ထို့နောက် သူသည် အောက်ထပ်သို့ ချက်ချင်း ဆင်းသွားတော့သည်။ သူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း နောင်တစ်ချိန်တွင် ‘လျှပ်စီးဓား’ ဟု ကျော်ကြားလာမည့်သူမှာ အမြဲတမ်း ဤကဲ့သို့ပင်လားဟု တွေးမိသည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာ ရူးသွပ်သွားပြီး သူမ၏ မျိုးနွယ်စုကို အမြစ်ပြတ် မသတ်ဖြတ်မီအချိန်အထိ၊ သူသည် နမ်ဂေါင်း၏ အရှင်သခင်အဖြစ် တရားမျှတမှုအတွက် ကမ္ဘာကြီးကို ကာကွယ်မည့်သူဟု လူသိများခဲ့သည်။ နမ်ဂေါင်းမျိုးနွယ်ဝင်များမှာ ဂိုဏ်းချုပ်မှသည် သားသမီးများအထိ တကယ်ကို ရူးသွပ်ကြသည်မှာ အမှန်ပင်။ ကျွန်တော့်၏ ဘဝနှစ်ခုလုံးမှ အတွေ့အကြုံများက ဤအချက်ကို ထပ်လောင်း အတည်ပြုပေးနေသည်။
‘သူ့လိုလူမျိုးက နမ်ဂေါင်းရဲ့ အချက်အချာ ဖြစ်လာမယ့် ကံကြမ္မာ ရှိနေတာလား။ ဘယ်လို ကမ္ဘာကြီးလဲမသိဘူး…’
ခဏအကြာတွင် ကျွန်တော် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဂူမျိုးနွယ်စုမှ အစေခံများသည် ပထမထပ်တွင် စုဝေးနေကြပြီဖြစ်သည်။ မူယွန်းသည် ကျွန်တော့်ကို မြင်သည်နှင့် လျှောက်လာသည်။
“သခင်လေး၊ တစ်ခုခု စားမလား။”
“ဟင်း… သိပ်တော့ မဆာသေးဘူး…”
“မုန့်ဟင်းထုပ်တွေက တကယ် အရသာရှိပါတယ်။”
“ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် စားမယ်။”
‘မုန့်ဟင်းထုပ်’ ဆိုသည့် စကားလုံးက ကျွန်တော့်ကို ဆွဲဆောင်သွားပုံရသည်။ ဝီဆောအာသည် အိပ်ငိုက်နေဆဲ ပုံစံဖြင့် အခြားအစေခံများကို သူမ၏ ဆံပင်များ ပြင်ခိုင်းနေသည်။
“ဆောအာ့ ဆံပင်လေးတွေက တကယ်လှတာပဲ။”
“သူက ငယ်သေးလို့ မဟုတ်ဘူးလား။ အစ်မလည်း ငယ်ငယ်က ဆံပင်လှခဲ့တာပဲ…”
“ဟင်း… လှတယ်ဟုတ်လား။ နင့်အစ်ကိုကတောင် နင့်ဆံပင်တွေက ရှုပ်ပွနေလို့ ကြမ်းတိုက်ဖတ်လို့ သုံးလို့ရတယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ။”
“…အဲဒါကို ပြန်မပြောနဲ့။ အဲဒီတုန်းက သူ့မျက်နှာကို ကုတ်ပစ်လိုက်တာ။”
“အို… သူ့မျက်နှာက အမာရွတ်က ဘယ်ကလဲလို့ မေးတော့ ကြောင်ကုတ်တာလို့ ပြောတာ။ အဲဒီကြောင်က တကယ်တော့ နင်ဖြစ်နေတာကိုး။”
“အစ်မဟုန်ဝါရဲ့ ဆံပင်က ကြမ်းတိုက်ဖတ်လား။”
“ဆောအာ၊ အဲဒီလို စကားမကောင်းတာတွေကို လိုက်မပြောနဲ့လေ!”
သူတို့သည်လည်း အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို ရယ်ရယ်မောမော ပြောဆိုနေကြပြီး၊ တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်ပျော်နေသော ဝီဆောအာကလည်း တစ်ခါတစ်ရံ ဝင်ပြောနေသည်။ ဒါနဲ့… သူမ လက်ထဲမှာ ဘာလို့ မုန့်ဟင်းထုပ် ရှိနေတာလဲ။ သူမက အိပ်နေရင်းတောင် စားနေတာလား။ ရှေ့က မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်ကာ မုန့်ဟင်းထုပ်များ ရှိရာသို့ မူယွန်းနောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။ နေရာယူပြီးနောက် တစ်ခုကို ယူ၍ ကိုက်လိုက်ရာ—
‘အရသာရှိလိုက်တာ…’
— ဆွဲသံ —
ကျွန်တော် စားနေစဉ် ဘေးနားရှိ ထိုင်ခုံကို ဆွဲလိုက်သည့် အသံကြားရသည်။ ဘေးသို့ ကြည့်လိုက်ရာ နမ်ဂေါင်းဘီအာ ဖြစ်နေသည်။ သူမ ပြင်ဆင်ပြီးသွားပုံရသော်လည်း… ယခုကိစ္စက ထိုအရာမဟုတ်။
‘မင်းက ငါ့ဘေးမှာ ဘာလို့ လာထိုင်တာလဲ!?’
“…ကျွန်တော်ထင်တာတော့ ခင်ဗျား အဲဒီဘက်မှာ သွားထိုင်သင့်တယ် ထင်တယ်။”
နမ်ဂေါင်းမျိုးနွယ်ဝင်များမှာ အခြားတစ်ဖက်တွင် စုဝေးနေကြသဖြင့် နမ်ဂေါင်းဘီအာသည်လည်း ထိုနေရာမှာသာ ရှိနေသင့်သည်။ သူမ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခြင်းကြောင့် ထိုရူးကြောင်ကြောင် မျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ အကြည့်များမှာ ကျွန်တော့်ဆီသို့ မီးဟုန်းဟုန်းတောက်မတတ် ရောက်ရှိလာတော့သည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာကမူ အခြေအနေကို သတိမထားမိဘဲ မုန့်ဟင်းထုပ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ထိုလက်ကို ကျွန်တော့်၏ တူဖြင့် လျင်မြန်စွာ တားလိုက်မိသည်။
“သခင်မလေး၊ ဒီမုန့်က ကျွန်တော့်ဟာပါ။ ပြီးတော့ ခင်ဗျား ဘာလို့ ဒီမှာ ထိုင်နေပြန်တာလဲ။”
“… အနီးဆုံးနေရာမို့လို့ ထိုင်လိုက်တာပါ။”
“ခင်ဗျားအစ်ကိုရဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်တော့်ကို အပေါက်ဖောက်တော့မယ်။”
“…?”
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ကျွန်တော့်စကားကို အတည်ပြုရန် သူမ၏အစ်ကိုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ ပုတ်သင်ညိုတစ်ကောင်လို မျက်နှာပြောင်းတတ်သော အစ်ကိုဖြစ်သူထံမှ ကြင်နာသော အပြုံးကိုသာ မြင်တွေ့ရသည်။
“တကယ့် လူရူးပဲ။”
သူက ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဒီလို ဆက်ဆံနေတာလဲ။ ကျွန်တော် သူ့ကို စော်ကားမိတာ တစ်ခုခု ရှိလို့လား။ နမ်ဂေါင်းဘီအာက ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်လာပြီး ဘာပြဿနာရှိလို့လဲဟု သူမ တွေးနေကြောင်း ကျွန်တော် သိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမကို လွှတ်ထားလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။
'ဒါပေမဲ့ ငါ့မုန့်တွေကို လာမစားနဲ့တော့၊ ဒီမိန်းမအူကြောင်ကြောင်လေးရဲ့…'
နောက်ဆုံး မုန့်ဟင်းထုပ်ကို ပါးစပ်ထဲ အတင်းထည့်ပြီးနောက် ကျွန်တော် ထရပ်လိုက်သည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာမှာမူ ထိုင်မြဲအတိုင်းရှိနေပြီး နောက်ဆုံးမုန့်ဟင်းထုပ် ရှိခဲ့သော ပန်းကန်လုံးကို အားမလိုအားမရ မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေရှာသည်။ သို့သော် သူမ ဘာတတ်နိုင်မည်နည်း။ သူမ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ထိုင်နေစဉ် ဝီဆောအာသည် မုန့်ဟင်းထုပ်များ ထပ်ယူကာ ရုတ်တရက် ရောက်လာသည်။ သို့သော် ထိုမုန့်များမှာ သူမအတွက် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် သံသယဝင်မိသည်။ အစားအသောက်ဆိုလျှင် အလွန်ရူးသွပ်သော သူမက အခြားသူတစ်ယောက်ကို အစားအစာ ဝေမျှပေးသည်မှာ တကယ်ကို မြင်ရခဲသော မြင်ကွင်းပင်။
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ဝီဆောအာ၏ လုပ်ရပ်ကို မြင်သည့်အခါ သူမ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးပြီး မုန့်များကို လက်ခံလိုက်သည်။ ဝီဆောအာက ပြန်လည်ပြုံးပြကာ ကျွန်တော့်ဘေးတွင် လာထိုင်သည်။ သူမသည် ကောင်းမှုတစ်ခု လုပ်ခဲ့သည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ကျွန်တော့်ထံမှ ခေါင်းပုတ်ပေးမှုကို မျှော်လင့်သလို ခေါင်းကို စောင်းပြလာသည်။ ကျွန်တော်ကမူ ခေါင်းပုတ်မည့်အစား သူမနဖူးကို လက်ဖျောက်ဖြင့် တောက်လိုက်သည်။
“အား!!”
“ဘာလို့ ချီးကျူးတာ ခံချင်နေတာလဲ။”
“အဖိုးက ပြောတယ်… ဗိုက်ဆာနေတဲ့သူကို အစားအစာ ကျွေးတာ ကောင်းတယ်တဲ့…”
“သူက မင်းမကျွေးရင်တောင် တခြားသူတွေဆီက အများကြီး စားရမှာ။ အခု သွားပြီး မုန့်ထပ်စားတော့။”
“…ဟုတ်ကဲ့။”
သူမသည် စိတ်မကောင်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် အခြားအစေခံများထံ ပြန်သွားပြီး ထိုသူများက သူမကို မုန့်များ ထပ်ကျွေးကြသည်။ ဤအခြေအနေများ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ အနားယူနေလိုက်မိသည်။
မကြာခင်မှာပင် မူယွန်း ရောက်လာသည်။
“သခင်လေး၊ မကြာခင် ခရီးထွက်ရတော့မယ် ထင်တယ်။”
“မျှော်လင့်ထားတာထက် စောတာပဲ။ အားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။”
“ဟုတ်ကဲ့။ အစားစားပြီးတာနဲ့ လိုအပ်တာတွေကို ရထားလုံးပေါ် တင်ပါ့မယ်။”
ရောက်သွားသည့်အချိန်တွင် မွန်းလွဲပိုင်းလောက် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ကျွန်တော်တို့ သတ်မှတ်ချိန်အတွင်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
“ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် ပြင်ဆင်ကြစို့—”
ကျွန်တော် စကားပြောနေစဉ် မူယွန်း၏ အာရုံမှာ တစ်ခြားတစ်နေရာသို့ ရောက်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်ရာ နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် သူ၏ ဓားကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
ဟူး… ဒီမိန်းကလေးကတော့။
“…သခင်မလေးနမ်ဂေါင်း၊ ခင်ဗျားရဲ့ ယှဉ်ပြိုင်မှုကို လက်မခံနိုင်ဘူးလို့ ပြောပြီးပြီပဲ။ အဲဒီတော့ စိုက်မကြည့်ပါနဲ့တော့။ ခင်ဗျားရဲ့ အကြည့်တွေကြောင့် ကျွန်တော့်လူ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရပြီ။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဤကဲ့သို့ လေးလံသော အခြေအနေတွင် စကားဆက်ပြော၍ မရသဖြင့် မူယွန်းကို လွှတ်လိုက်သည်။ မူယွန်းသည်လည်း လျင်မြန်စွာ အရိုအသေပေးပြီးနောက် စိတ်အေးသွားသည့် ပုံစံဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
“ခင်ဗျားက မူယွန်းကို ဘာလို့ ဒီလောက် စွဲလန်းနေရတာလဲ။”
မူယွန်း ထွက်သွားပြီးနောက် ကျွန်တော် စိတ်တိုတိုဖြင့် နမ်ဂေါင်းဘီအာကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျား တွေ့နိုင်တဲ့ တခြားသူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။”
“သူက သန်မာတဲ့ ဓားသမားတစ်ယောက်ပဲ… သူနဲ့ ဓားချင်းဖလှယ်ကြည့်ရင် အများကြီး သင်ယူနိုင်မယ်လို့ ခံစားရလို့ပါ။”
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို လူရူးတစ်ယောက်လို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ ခင်ဗျားအစ်ကိုနဲ့ သွားလုပ်လေ။”
“ချွန်ဂျွန်ကတော့…”
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ထိုနေရာတွင် စကားရပ်သွားသဖြင့် ကျွန်တော် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ‘လျှပ်စီးဓား’ က တကယ်ကို သန်မာသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။ လောလောဆယ်တွင် သူသည် ဂူယွန်ဆို နှင့် ဂူဂျောယု တို့ထက် အဆင့်မြင့်သင့်သည်။ မူယွန်းထက် သာမသာကိုမူ ကျွန်တော် မသိပါ။ နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန်မှာ ဂူဂျောယွပ်ကို အနိုင်ယူခဲ့သည့် နည်းဗျူဟာမျိုးကို သုံးလျှင်တောင် ကျွန်တော် အနိုင်မရနိုင်သော အဆင့်တွင် ရှိနေသည်။
ဤသို့ တွေးမိစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။
'နေဦး၊ နမ်ဂေါင်းဘီအာ ဆိုတာလည်း ကျော်ကြားတဲ့ နာမည်တစ်ခု ဖြစ်သင့်တာ မဟုတ်လား။'
‘မိစ္ဆာဓား’ သည် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ဓားသမားတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ မိစ္ဆာလူသား မဖြစ်လာမီကပင် သူမသည် အလွန်သန်မာသောသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်ရာ—
'သူမရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဓားပညာပါရမီတွေက အခုချိန်မှာ မပွင့်လန်းသေးဘူးဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။'
သူတို့၏ အဆင့်အတန်းအတိအကျကို ကျွန်တော် မသိသော်လည်း၊ သူမသည် ကျွန်တော့်ကို သတ်ချင်သလို ကြည့်နေသော ထိုလူရူးထက် သိပ်နောက်ကျမည်မဟုတ်ကြောင်း သေချာသည်။ ထို့အပြင် သူမသည် “မိစ္ဆာဓား” ဟူသော ဘွဲ့အမည်ကို ရရှိခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ အသက်အရွယ်ထက် ကျော်လွန်သော သန်မာသည့် ဓားသမားတစ်ဦးအဖြစ် ကျော်ကြားနေသင့်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်… အဘယ်ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေရသနည်း။ သူမသည် အနည်းဆုံးတော့ ‘နဂါးငါးကောင်နှင့် ဖီးနစ်သုံးကောင်’ စာရင်းဝင် ဖြစ်သင့်သည်။ ကျွန်တော် မသိသေးသော တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေသလား…?
“စိတ်ဝင်စားတာကို ရပ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။”
“ရှင်?”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ မုန့်တွေကို ဆက်စားနေလိုက်တော့၊ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်။”
ကျွန်တော် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဝီဆောအာသည် စောင့်နေသည့်အလား ကျွန်တော့်နောက်မှ လိုက်လာသည်။ သူမ လက်ထဲတွင် မုန့်ဟင်းထုပ် နှစ်ခု ရှိနေပြီး စားတော့မည့်ပုံစံ ဖြစ်နေ၏။
“နှစ်ခုလုံး စားမလို့လား။ ခဏခဏ အဲဒီလို စားနေရင် နေမကောင်းဖြစ်လိမ့်မယ်။”
“တစ်ခုက သခင်လေးအတွက်လေ!”
“အို။ ကျေးဇူးပဲ။”
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် မုန့်ဟင်းထုပ်များ အတူစားရင်း ရထားလုံးများရှိရာသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ဝီဆောအာက တစ်ခုခု အမြဲကျွေးနေသဖြင့် ကျွန်တော့်၏ အစားအသောက်မှာလည်း ပိုမိုကောင်းမွန်လာပုံရသည်။ ခါးမှာ အဆီတွေ တက်လာသလို ခံစားရသဖြင့် လေ့ကျင့်ခန်း ပိုလုပ်ရန် လိုအပ်မည်ဟု ထင်မိသည်။
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် အပြင်သို့ ထွက်သွားသော ကောင်လေးနှင့် မိန်းကလေး၏ နောက်ကျောကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူမ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြည့်နေမိခြင်းဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့်ပါလိမ့်ဟု သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိသော်လည်း အဖြေကို သိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ် နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ရုတ်တရက် ဆိုးရွားသော အနံ့ဆိုးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ နှာခေါင်းကို ပိတ်ထားချင်သော်လည်း ထိုအနံ့မှာ နှာခေါင်းပိတ်ရုံဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားမည့် အနံ့မျိုး မဟုတ်မှန်း သူမ သိသည်။
“အစ်မ။”
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် သူမ၏ မောင်လေးကို ကြည့်ရန် ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လိုက်သည်။ အနံ့ဆိုးမှာ ပြင်းထန်လှသည်။ သူမ၏ မောင်လေးဆီတွင် အဘယ်ကြောင့် ထိုကဲ့သို့ ဆိုးရွားသော အနံ့ဆိုးများ အမြဲ ရှိနေရသနည်း။ သူမ နားမလည်နိုင်ပါ။ သူမသည် သူမ၏ ဖခင်၊ လူကြီးပိုင်းများ သို့မဟုတ် သူမ၏ မောင်လေးနှင့်ပင် နီးနီးကပ်ကပ် မနေချင်ပါ။ သူမ၏ မောင်လေးက သူမအပေါ် ကောင်းကောင်းဆက်ဆံသော်လည်း ထိုအချက်က သူမ၏ ခံစားချက်ကို မပြောင်းလဲနိုင်ပေ။ ၎င်းမှာ သူမ၏ မိသားစုအပေါ် ခံစားရသော အပြစ်ရှိစိတ်လား သို့မဟုတ် မုန်းတီးမှုသက်သက်လား ဆိုသည်ကို သူမ မဝေခွဲနိုင်ပါ။
'…ထွက်ပြေးချင်တယ်'
ထိုဆိုးရွားလှသော အနံ့ဆိုးများမှ သူမ ထွက်ပြေးချင်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက ဟိုဘက်မှာ ရှိနေတာကို၊ အစ်မက ဘာလို့ ဒီမှာ လာထိုင်နေတာလဲ။”
နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန်က မေးသည်။
ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အားလုံး စုနေတဲ့အချိန်မှာ အနံ့က ပိုဆိုးလို့ပဲ။
သို့သော် နမ်ဂေါင်းဘီအာ ထိုသို့ မပြောနိုင်ခဲ့ပါ။
“…ဒီနေရာက အနီးဆုံး ဖြစ်နေလို့ပါ။”
“အစ်မ ဒီလိုလုပ်နေရင် သူများကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေနိုင်တယ်။ နောက်ခါကျရင် မှန်ကန်တဲ့ နေရာမှာ လာထိုင်ပါ။”
“အင်း… တောင်းပန်ပါတယ်။”
နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန်၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာကို သူမ မြင်နေရသော်လည်း၊ သူမ ခံစားရသည်မှာ စိတ်ပျက်မှုသာ ဖြစ်သည်။
'ထွက်ပြေးချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်ကိုလဲ'
နမ်ဂေါင်းဘီအာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိသည်။ ထိုစဉ် ကောင်လေးကို သတိရလိုက်သည်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ခဲ့ရသော ထိုကောင်လေးဆီတွင် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် မည်သည့် အနံ့ဆိုးမှ မရှိပေ။ ၎င်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ မူယွန်းဆိုသူထံတွင် အနံ့အနည်းငယ် ရှိသော်လည်း ထိုကောင်လေးအနားသို့ ရောက်သွားလျှင် ထိုအနံ့မှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ထိုကောင်လေးက သူမကို ဘာကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ပြီး ဝေးဝေးနေချင်ရသနည်းဟူသော အကြောင်းရင်းကို သူမ မသိသော်လည်း၊ သူမသည် သူ၏အနားတွင် နေရသည်ကို သက်သောင့်သက်သာ ခံစားရသည်။ သူနှင့် အတူရှိပြီးနောက်၊ အနံ့ဆိုးများကို သည်းခံစရာမလိုသည့် ခံစားချက်ကို သိရှိသွားပြီးနောက်တွင်မူ၊ သူမ၏ မောင်လေးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အနံ့ဆိုးကို သည်းခံရန် ပို၍ ခက်ခဲလာခဲ့သည်။
သူမ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။
“အစ်မ? ဘယ်သွားမလို့လဲ။”
“ရထားလုံးဆီ… အရင်သွားနှင့်မယ်။”
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် သူမ၏ မောင်လေးကို ထားခဲ့ကာ ဂူယန်ချွန်းနောက်သို့ လျင်မြန်စွာ လိုက်သွားခဲ့သည်။ ကျန်ရစ်ခဲ့သော နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန်သည် နမ်ဂေါင်းဘီအာကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်နှာပေးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာသည်။ ကြင်နာတတ်သော မောင်လေးပုံစံမှ အေးစက်သော မျက်နှာထားသို့ ပြောင်းသွားခြင်းဖြစ်သည်။
“ဘာတွေ ပြဿနာဖြစ်နေတာလဲ။”
— ဂျောက် — ဂျောက် —
နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန်တွင် လက်ချောင်းများကို ချိုးတတ်သော အလေ့အကျင့်ရှိသည်။ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေပြီဟု နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန် သိလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုး ယခင်က တစ်ခါမျှ မဖြစ်ဖူးခဲ့ပေ။
“နှောင့်ယှက်တဲ့သူတွေကို ငါ မုန်းတယ်။”
လက်ချိုးသံများ ရပ်တန့်သွားပြီး နမ်ဂေါင်းချွန်ဂျွန်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သော မျက်ဝန်းများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော ဆန္ဒများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။