အခန်း (၂၇) မိစ္ဆာဓား(၄)
နမ်ဂေါင်းဘီအာ ကျွန်တော်တို့၏ 'လှည့်လည်ရေးအဖွဲ့' ထဲသို့ ပူးပေါင်းလာသည်မှာ နှစ်ရက်ရှိပြီဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်တော် သွားလိုသော ခရီးဆုံးပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ရောက်သည်နှင့် ကျွန်တော်သည် ထန်မျိုးနွယ်စုထံသို့ ဦးစွာ သွားရောက်ရမည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် စီချွမ်းသို့ သွားရသည့် ခရီးစဉ်သည် ယခုထက် ပို၍ အန္တရာယ်များလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် နမ်ဂေါင်းဘီအာနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက်တွင် မိစ္ဆာအနည်းငယ်နှင့်သာ တိုးခဲ့ပြီး အမှန်တကယ် ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည့် အန္တရာယ်မျိုးနှင့် မကြုံခဲ့ရပေ။
စီချွမ်းသို့သွားသည့် ခရီးသည် ဆယ်ရက်နီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ အချိန်ကြာမြင့်လွန်း၍ ပျင်းရိစရာ ကောင်းသည်မှာ ငြင်းမရသော်လည်း၊ လမ်းတွင် အမှန်တကယ် ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မကြုံခဲ့ရသဖြင့် ကျွန်တော် သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားမိသည်။ ကောင်းပြီ၊ အခု ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့ထဲ ရောက်နေတဲ့ တစ်ယောက်ကလွဲရင်ပေါ့။
"ဟူး..."
မြင်လိုက်ရုံနှင့် သက်ပြင်းချချင်စရာကောင်းသော ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် မျက်နှာကို ပွတ်သပ်နေမိသည်။
"ဟိုမှာကြည့်စမ်း! ရှဉ့်လေးတစ်ကောင်!"
"...အင်း။"
"မမက ရှဉ့်သား စားဖူးလား?"
"အင်း... ဟမ်? အာ၊ မစားဖူးပါဘူး။"
ဝီဆောအာသည် မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းကာ နောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်ပါလာသော နမ်ဂေါင်းဘီအာနှင့် စကားစမြည် ပြောနေသည်။ ဝီဆောအာက အရင်စကားစပြောပြီး နမ်ဂေါင်းဘီအာက တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ဖြေခြင်းသာ များသော်လည်း၊ ဝီဆောအာ၏ လမ်းလျှောက်နှုန်းနှင့် အညီ လိုက်လျှောက်ပေးရင်း ပြန်လည် ထူးပေးနေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမသည် ဝီဆောအာနှင့် စကားပြောရသည်ကို စိတ်မပျက်ကြောင်း သိသာသည်။ ဝီဆောအာသည်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် နမ်ဂေါင်းဘီအာက သူမ၏ ကြောင်တောင်တောင် မျက်နှာပေးဖြင့် လမ်းမှားသို့ ထွက်သွားတော့မည့် အချိန်တိုင်း အဝတ်အစားကို လှမ်းဆွဲပေးတတ်သေးသည်။
"...သူတို့က ဘာလို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေကြတာလဲ?"
စိမ်းသူများနှင့် နီးနီးကပ်ကပ် မနေရန် ကျွန်တော် အမြဲ သတိပေးသော်လည်း၊ ဝီဆောအာကမူ နမ်ဂေါင်းဘီအာကို သနားသည်ဟု ဆိုကာ အမြဲတစေ ချဉ်းကပ်နေခဲ့သည်။ သူမက ဘာကို သနားနေရတာလဲ? ကျွန်တော် သူမကို အော်ဟောက်လိုက်ရမလား?
"ဟူး..."
ထိုနှစ်ယောက် ဤသို့ ခင်မင်ရင်းနှီးစွာ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ပေ။
"မူယွန်း။"
"ဟုတ်ကဲ့ သခင်လေး။"
"ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက် လိုသေးလဲ... မင်း ပင်ပန်းနေတာလား? မျက်နှာက ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"
"ဘာ-ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။"
အဆင်ပြေတယ်ဆိုတာ အပိုတွေပါ၊ မင်း ကြည့်ရတာ ပင်ပန်းလွန်းလို့ သေတော့မယ့်အတိုင်းပဲ။ မူယွန်း ဤမျှ ပင်ပန်းနေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ နမ်ဂေါင်းဘီအာကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာ ကျွန်တော်တို့နောက် လိုက်လာသည့် ပထမဆုံးနေ့တွင်ပင် သူမသည် မူယွန်းကို လက်ရည်စမ်းရန် ရုတ်တရက် စိန်ခေါ်ခဲ့သည်။ မူယွန်းကလည်း မဆိုင်းမတွပင် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။
'ကျွန်တော်က သခင်လေးရဲ့ အစောင့်အရှောက်ပါ။ အစောင့်အရှောက် တစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နေရတာမို့ တခြားအရာတွေမှာ အာရုံမစိုက်နိုင်ပါဘူး။ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။'
ငြင်းပယ်ခံရသော နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သော်လည်း၊ သူမသည် မူယွန်းထံမှ စွဲလမ်းစရာ တစ်ခုခုကို တွေ့ရှိထားသကဲ့သို့ မူယွန်းကို ဆက်တိုက် ကြည့်နေခဲ့သည်။ မဟုတ်သေး၊ ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် မူယွန်းထက် မူယွန်း၏ ဓားကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ မရပ်မနား စိုက်ကြည့်နေမှုကြောင့် မူယွန်းမှာ အိပ်ရေးပျက်နေခဲ့ရပြီး ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ပထမတန်းစား သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်အနေနှင့် အိပ်ရေးပျက်ရုံဖြင့် ဤမျှ မပင်ပန်းနိုင်ပေ... ဆိုလိုတာက သူ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ပင်ပန်းနေတာလား?
'အဲဒီ အရူးမက ဒီလောက် ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒီလို စရိုက်မျိုး ရှိနေတာပဲ။'
သူမ စိတ်ဝင်စားသည့် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် သိုင်းပညာရှင်ကို တွေ့လျှင် ဦးစွာ ဓားဆွဲထုတ်တတ်သည့် အရူးမ။ သူမ၏ အတိတ်ဘဝတွင် ဓားဧကရာဇ်နှင့် အခြားသော ဓားသမားများကိုသာ လိုက်ရှာနေခဲ့ခြင်းမှာ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်ပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူမသည် အတိတ်ဘဝကလောက် ရူးသွပ်မှု မရှိသေးသော်လည်း၊ သူမသည် အရူးမ တစ်ယောက် ဖြစ်နေဆဲပင်။ လက်ရှိတွင် ဝီဆောအာက သူမအနီးတွင် ငှက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တစာစာ အော်မြည်နေ၍ အနည်းငယ် တော်သေးသော်လည်း၊ မူယွန်း၏ ဓားကို တစ်ခါတစ်ရံ ခိုးကြည့်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။
...ဝီဆောအာက အဲဒါကို ရိပ်မိလို့ သူမကို စကားလှမ်းပြောနေတာလား?
'မဟုတ်နိုင်ပါဘူး၊ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။'
ဝီဆောအာက ထိုအရာကို ရိပ်မိနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ကောင်းပြီ၊ လောလောဆယ်တွင် သူတို့ အတူရှိနေခြင်းမှ မကောင်းသည့် အကျိုးဆက်များ မတွေ့ရသေးသဖြင့် ကျွန်တော် လွှတ်ထားလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မကြာမီ ရောက်တော့မည်ဖြစ်ပြီး ထိုအခါမှသာ လမ်းခွဲကြမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းနောက်တွင် သူမနှင့် နောက်တစ်ကြိမ် မဆုံမိအောင် နေရုံသာ ရှိတော့သည်။ ၎င်းမှာ လုပ်ဆောင်ရန် လွယ်ကူလှသည်ဟု ထင်ရသည်။ ထိုသို့တွေးရင်း ကျွန်တော် ခေတ္တ အိပ်စက်ရန် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ ကျွန်တော် ဆက်တိုက် လေ့ကျင့်နေခဲ့ခြင်းကြောင့်လားမသိ၊ ခဏချင်းပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
...ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ...? အပြင်ဘက်မှ မူယွန်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
"သခင်လေး၊ ကျွန်တော်တို့ သွားမယ့် နေရာကို မြင်နေရပါပြီ။"
တစ်ပတ်ကြာ ခရီးနှင်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် စီချွမ်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် တောင့်တင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ ဤနေရာမှ ထန်မျိုးနွယ်စုထံသို့ ရောက်ရန် တစ်ရက်ခန့် ကြာဦးမည်ဖြစ်သဖြင့် ခွန်အားပြန်လည် ဖြည့်တင်းရန် အနားယူရမည် ဖြစ်သည်။ ခရီးဆုံးသို့ အရင်ရောက်အောင်သွားပြီးမှ အနားယူတာက ပိုကောင်းမည်ဟု သင်ထင်ကောင်း ထင်နိုင်ပါသည်။ ပြဿနာမှာ ကျွန်တော်တို့ ထန်မျိုးနွယ်စုသို့ ရောက်သည်နှင့် သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ချက်ချင်း ကြိုဆိုရန် ပြင်ဆင်ထားကြမည် ဖြစ်သဖြင့် အနားယူရန် အချိန်ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ ဂုဏ်သရေရှိ မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ယောက်ဖြစ်ခြင်း၏ ဒုက္ခများထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ သွားလေရာရာတွင် လူများ၏ ကြိုဆိုမှုကို ခံရမည်ဖြစ်သည်။
"အခန်းတွေ ရှိမလား မသိဘူး။"
"ချက်ချင်း ရှာတွေ့နိုင်မှာပါ။"
ဤကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် အခန်းရှာရန်မှာ အမြဲတမ်း ခက်ခဲတတ်သည်။ ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့တွင် လူအတော်များများ ပါဝင်ပြီး၊ ဤဒေသတွင် ဂုဏ်သရေရှိ မျိုးနွယ်စု ဖြစ်နေရုံနှင့် ထူးထူးခြားခြား ဆက်ဆံခံရမည် မဟုတ်ပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေသော ဝီဆောအာသည် တစ်ခုခုကို တွေ့ရှိသွားပြီး နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ အဝတ်အစားကို ချက်ချင်း ဆွဲလိုက်သည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာကမူ ကြောင်တောင်တောင် မျက်နှာပေးဖြင့် ရပ်နေဆဲပင်။
"ဟေး! ဟိုမှာ ကြည့်ပါဦး၊ သူက မမနဲ့ အတူတူပဲ ဝတ်ထားတာ!"
"...အာ။"
ဝီဆောအာ၏ စကားကြောင့် နမ်ဂေါင်းဘီအာနှင့် ကျွန်တော့်၏ မျက်လုံးများမှာ သူမ ညွှန်ပြသည့် ဘက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်သွားကြသည်။ ဖုန်များ ပေကျံနေသော နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ အဝတ်များနှင့် မတူဘဲ သန့်ရှင်းသော အပြာရောင် ဝတ်စုံဖြစ်ပြီး၊ ဝတ်စုံ၏ အောက်နားတွင် 'နမ်ဂေါင်း' ဟူသော စာလုံးကို ချုပ်လုပ်ထားသည်။ သူတို့သည် အန်ဟွီဒေသ၏ အရှင်သခင်များ၊ နမ်ဂေါင်းမျိုးနွယ်စု၏ ကိုယ်စားလှယ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းပြင် သူတို့သည် သေချာပေါက် သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို တွေ့လိုက်သကဲ့သို့ပင်၊ သူတို့ကလည်း ကျွန်တော်တို့ကို မြင်သွားပုံရပြီး ကျွန်တော်တို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသူများ၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြမှုများ မြင်တွေ့နေရသည်။ ထို့နောက် အဖွဲ့ထဲမှ တစ်ယောက်သည် နမ်ဂေါင်းဘီအာထံသို့ ပြေးလာသည်။
"အစ်မ!!"
ကျွန်တော်နှင့် အသက်အရွယ် တူပုံရသည့် ကောင်လေး တစ်ယောက်ပင်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် သူမ၏ ကြောင်တောင်တောင် ပုံစံအပြင် အခြားသူများ ချဉ်းကပ်ရန် ခက်ခဲသော အေးစက်သည့် အသွင်အပြင် ရှိသော်လည်း၊ ထိုကောင်လေးမှာမူ သူမ၏ အမျိုးသား ဗားရှင်းကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ထိုကောင်လေးကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်လိုက်သည်။
"ဟိုင်း... ချောဂျွန်း။"
"အစ်မ ဘယ်ကို ပျောက်သွားတာလဲ!? မျိုးနွယ်စုထဲက လူတွေ ဘယ်လောက်တောင် လိုက်ရှာနေရလဲ သိရဲ့လား?"
"ဆောရီး... ငါ လမ်းပျောက်သွားလို့။"
နမ်ဂေါင်းချောဂျွန်းသည် နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ အဖြေကို ကြားရသောအခါ နားထင်ကို နှိပ်လိုက်သည်။
"ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျွန်တော်က အစ်မကို ကြိုးနဲ့ ချည်ပြီး အတူတူ ခရီးသွားကြရအောင်လို့ ပြောခဲ့တာပေါ့။"
...ကြိုးနဲ့? သူမက ဘာလဲ၊ ခွေးတစ်ကောင်လိုမျိုးလား...?
'ဒါပေမဲ့ သူမ လမ်းပျောက်တဲ့ အကြိမ်အရေအတွက်နဲ့ ဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိတာပဲ...'
ကျွန်တော့် အတွေးများကို မသိဘဲ နမ်ဂေါင်းဘီအာက သူမ မောင်လေး၏ စကားကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"...ဒါပေမဲ့ အဲဒါက နည်းနည်း ရှက်ဖို့ကောင်းတယ်လေ။"
"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါကြောင့်မို့လို့ ခရီးသွားတာ တစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတယ် အစ်မက ပျောက်သွားရတာလား? ဒီတစ်ခါ လမ်းပျောက်မှာကို မစိုးရိမ်နဲ့လို့ ကျွန်တော်တို့ကို ပြောခဲ့တာ အစ်မပဲလေ။"
"...ဆောရီး။"
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် နမ်ဂေါင်းချောဂျွန်း၏ ပြင်းထန်သော စကားများကို ကြားရသောအခါ အမြီးကုပ်သွားသည်။ နမ်ဂေါင်းချောဂျွန်းသည် ယခုမှ ကျွန်တော်တို့ကို သတိထားမိပုံရပြီး လျင်မြန်စွာပင် အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်က နမ်ဂေါင်းမျိုးနွယ်စုက နမ်ဂေါင်းချောဂျွန်း ပါ။"
ကျွန်တော် သိလိုက်ပြီ—ဤကောင်လေးသည် လျှပ်စီးဓား ဖြစ်သည်။ ဤကောင်လေးသည် သမ္မာဂိုဏ်း၏ အနာဂတ် ကိုယ်စားလှယ် ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး မူရင် (Murim) ၏ ဓားသခင် ငါးဦးထဲမှ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် သူသည်...
"ကျွန်တော်က ဂူမျိုးနွယ်စုက( ဂူချော)၊ ဂူဂျောယုပါ... မင်းက လျှပ်စီးနဂါးလို့ ခေါ်တဲ့ လူလား?"
နမ်ဂေါင်းဘီအာကို ပေးခဲ့သည့် အမည်ကို သတိရသွားသဖြင့် ကျွန်တော် ချက်ချင်း ပြင်ပြောလိုက်သည်။ ကျွန်တော့်၏ မေးခွန်းကြောင့် နမ်ဂေါင်းချောဂျွန်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသည်။ ဤကဲ့သို့ ချောမောသော ကောင်လေး ရှက်နေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာပင်။
"...ဒါက နည်းနည်းတော့ ရှက်ဖို့ကောင်းပြီး မထိုက်တန်သေးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလို ခေါ်ကြတာ ဟုတ်ပါတယ်။"
သူသည် ရှက်နေသော်လည်း ဂုဏ်ယူမှုနှင့် ယုံကြည်မှုတို့ကို ပြသနေဆဲ ဖြစ်သည်။ နဂါးငါးကောင်နှင့် ဖီးနစ်သုံးကောင်။ ထိုအရာမှာ ဤခေတ်ကာလတွင် အကြီးကျယ်ဆုံးသော သိုင်းပညာရှင် ရှစ်ဦးကို ခေါ်ဆိုသည့် အမည်ဖြစ်သည်။ ဤအဖွဲ့ထဲတွင် ကျွန်တော့်၏ အစ်မအကြီးဆုံးဖြစ်သူ ဓားဖီးနစ် ဂူဟွီဘီ လည်း ပါဝင်သည်။ လျှပ်စီးနဂါး နမ်ဂေါင်းချောဂျွန်းသည် ကျွန်တော့်ထက် နှစ်နှစ်ခန့် ပိုကြီးလိမ့်မည်ဟု ထင်သည်။ တိတိကျကျ မမှတ်မိသော်လည်း နှစ်နှစ်ကြီးမည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ထူးဆန်းစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဝီဆောအာက ကျွန်တော့်ကို ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ကျွန်တော် နာမည်အမှား ပေးလိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။
"...?"
သူမ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် မေးခွန်းသင်္ကေတများ ဝဲနေပုံရသဖြင့် ကျွန်တော် သူမကို တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သတိပြုမိသွားပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ နေပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် နမ်ဂေါင်းချောဂျွန်းက ကျွန်တော့်ကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးလာသည်။
"အာ၊ ဂူမျိုးနွယ်စုက သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ပဲ။ အခက်အခဲ မရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်တော့် အစ်မက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လှည့်လည်ရေးအဖွဲ့ထဲ ဘယ်လိုမျိုး ပါလာတာလဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား?"
ထိုအရူးမက မိစ္ဆာအုပ်စုကြီးနှင့်အတူ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ကျွန်တော်တို့နောက် လိုက်လာခဲ့တာလေ။
"သူမ လမ်းပျောက်နေတုန်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံမိတာမို့ အတူတူ ခရီးသွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပါ။"
ကျွန်တော် အမှန်အတိုင်း မပြောနိုင်သဖြင့် ကောင်းမွန်သော စကားလုံးများဖြင့်သာ ပြောလိုက်ရသည်။ ထိုအခါ နမ်ဂေါင်းဘီအာက ဝီဆောအာကဲ့သို့ပင် ကျွန်တော့်ကို ထူးဆန်းစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကျွန်တော်တို့၏ ပေါက်စီများကို အများကြီး စားခဲ့သဖြင့် သူမ ပါးစပ်ပိတ်ထားပါစေကြောင်း နတ်ဘုရားအားလုံးထံ စိတ်ထဲမှ ဆုတောင်းနေမိသည်။
ကံဆိုးမှုနှင့် ထုံအသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် မည်မျှ ဆိုးရွားမည်ကို ကျွန်တော် လျှော့တွက်ခဲ့ပုံရသည်။
"မဟုတ်-? သူက ပြောတော့ ငါတို့-"
"ကောင်းပါပြီ၊ နမ်ဂေါင်း သခင်မလေး၊ အတူတူ ခရီးသွားရတာ ပျော်စရာ ကောင်းပါတယ်။ နောက်တစ်ခါ လမ်းမပျောက်အောင် သတိထားပါဦး။"
သေချာတာပေါ့၊ သူမ စကားအဆုံးထိ ပြောတာကို ကျွန်တော် ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်ဘူးလေ။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ နမ်ဂေါင်းချောဂျွန်းက ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော့် အစ်မကို စောင့်ရှောက်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ...ခင်ဗျားတို့က ထန်မျိုးနွယ်စုရဲ့ သိုင်းပြိုင်ပွဲကို လာတာလား?"
"အာ၊ ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ပါတယ်။"
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ကျွန်တော့်၏ အဖြေကြောင့် တွန့်သွားသည်။ ကျွန်တော် စီချွမ်းကို မသွားဘူးဟု သူမကို လိမ်ခဲ့ခြင်းကြောင့်လား? ဒါဆိုလည်း ဘာဖြစ်လဲ? ငါ မင်းကို မကြိုက်ဘူးလေ။
"ဒါဆို တည်းခိုဖို့ နေရာ ရှာပြီးပြီလား? ကျွန်တော်တို့မှာ အခုလောလောဆယ် ကမ်းလှမ်းစရာ ဘာမှမရှိပေမဲ့ အခန်းတွေတော့ ပေးနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ သွားမယ့် နေရာက အတူတူပဲဆိုတော့ အတူတူ သွားကြရအောင်လေ။"
နမ်ဂေါင်းချောဂျွန်းက ပြုံးလျက် ကမ်းလှမ်းလာပြီး၊ ထိုအပြုံးကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် အဆောက်အဦး တစ်ခုလုံးကို ငှားထားခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
'...ဟင့်အင်း၊ မင်းတို့လို အရူးတွေနဲ့ ထပ်ပြီး မပတ်သက်ချင်တော့ဘူး။'
ကျွန်တော် ကမ်းလှမ်းချက်ကို လက်ခံရန် ဆန္ဒမရှိပေ။ ဤမျှနှင့်ပင် လုံလောက်လှပြီဖြစ်ပြီး ထပ်မံ မပတ်သက်ချင်တော့ပေ။ နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် စီချွမ်းသို့ သွားမည်ဟု ပြောကတည်းက ထန်မျိုးနွယ်စု၏ သိုင်းပြိုင်ပွဲသို့ တက်ရောက်မည်ဟု ကျွန်တော် ခန့်မှန်းထားခဲ့သည်။ သို့သော် မျိုးနွယ်စု၏ တိုက်ရိုက် အနွယ်ဝင် နှစ်ယောက်စလုံး ဘာကြောင့် လာခဲ့ကြတာလဲ? လျှပ်စီးနဂါး ဖြစ်စေ၊ နမ်ဂေါင်းဘီအာ ဖြစ်စေ၊ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် မျိုးနွယ်စု၏ သွေးစစ် အနွယ်ဝင်များ ဖြစ်ကြရာ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး လာရသည့် အကြောင်းရင်းက ဘာလဲ?
'ထားလိုက်ပါ၊ အဲဒါက ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်တာပဲ။'
ကျွန်တော် ဒီကိုလာတာက ပထမကတည်းက တခြား ရည်မှန်းချက် ရှိနေတာဖြစ်ပြီး၊ နမ်ဂေါင်းဘီအာနဲ့ ပတ်သက်မှုကို ဖြတ်တောက်ရမယ်။ တကယ်လို့ ကျွန်တော် သေချာ ရှာကြည့်မယ်ဆိုရင် တည်းခိုဖို့ နေရာ တစ်ခုခုတော့ ရှာတွေ့မှာပါ။ တည်းခိုဖို့ နေရာ ရှာတွေ့ပုံရသည့် မူယွန်းက အချိန်ကိုက်ပင် ကျွန်တော့်ထံ ရောက်လာသည်။ ဤယုံကြည်ချက်ကို ရင်ဝယ်ပိုက်လျက် ကျွန်တော်သည် နမ်ဂေါင်းချောဂျွန်း၏ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ငြင်းပယ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ချက်ချင်း စကားပြောလိုက်သည်။
"ကမ်းလှမ်းတာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ တခြားနေရာကို ရှာတွေ့-"
"သခင်လေး... အနီးအနားမှာ အခန်းတွေ မရှိတော့ဘူးခင်ဗျ။ ကျွန်တော်တို့ အရင်လိုပဲ ရေကန်နားမှာ ထပ်ပြီး စခန်းချရမလား...?"
"...လို့ ပြောမလို့ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက စိတ်ရင်းနဲ့ ကမ်းလှမ်းနေတာဆိုတော့ ကျွန်တော် မငြင်းနိုင်တော့ဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား? ကျွန်တော်တို့ မင်းကို အကြွေးတင်သွားပြီ၊ သခင်လေး နမ်ဂေါင်း။"
လခွမ်း၊ ငါ့ဘဝကတော့။
အခန်းမရလျှင် မြင်းလှည်းထဲမှာပဲ အိပ်တာက ပိုကောင်းမည်ဟု ကျွန်တော် တွေးခဲ့သည်။ သို့သော် အစောင့်အရှောက်များ ညဘက်တွင် ထပ်မံ စခန်းချရမည်မှာ ပြဿနာ ရှိနိုင်သည်။ ကောင်းပြီ၊ အဲဒါက ဆင်ခြေသက်သက်ပါ။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း ညဘက် အပြင်မှာ စခန်းချရတာကို ငြီးငွေ့နေပြီ ဖြစ်သည်။
နမ်ဂေါင်းချောဂျွန်းသည် ကျွန်တော်တို့ကို တည်းခိုမည့်နေရာသို့ လိုက်ပို့ပေးပြီးနောက်၊ နမ်ဂေါင်းဘီအာကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ နမ်ဂေါင်းချောဂျွန်း၏ စိတ်ဆိုးနေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နမ်ဂေါင်းဘီအာထံမှ ရှားပါးလှသော ကြောက်ရွံ့သည့် စိတ်ခံစားချက်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမကို အနည်းငယ် သနားမိသွားသည်။ သူမ အကြီးအကျယ် ဆူပူကြိမ်းမောင်း ခံရတော့မည် ထင်သည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ သူမ၏ ကံကြမ္မာသာ ဖြစ်သဖြင့် ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ပေ။
သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်အမြင်တွင် သူတို့သည် ပြဿနာမရှိသော မောင်နှမများကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် ကျွန်တော် အတိတ်ဘဝက မှတ်မိနေသော မိစ္ဆာဓား မှာမူ...
မိစ္ဆာဓားသည် မိစ္ဆာလူသား တစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီးနောက် ပထမဆုံး လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် အရာမှာ မိစ္ဆာလူသား စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ကာ နမ်ဂေါင်းမျိုးနွယ်စုကို ကမ္ဘာပေါ်မှ အစပျောက်အောင် ချေမှုန်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် မျိုးနွယ်စု၏ ခေါင်းဆောင်၊ သက်ကြီးဝါကြီးများ နှင့် အစေခံများကိုပင် သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် မိစ္ဆာလောကတွင် နာမည်ကျော်ကြားခဲ့သည်။ သို့ဆိုလျှင် သူတို့နှစ်ဦးထံမှ ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည့် ထိုရင်းနှီးမှုမှာ အဘယ်နည်း?
ကျွန်တော်သည် အတိတ်ဘဝတွင် နမ်ဂေါင်းဘီအာနှင့် ကောင်းမွန်သော စကားစမြည် တစ်ခါမှ မပြောဖူးခဲ့ပေ။ အခြားသော မိစ္ဆာလူသားများလည်း ထို့အတူပင်။ လူတိုင်းတွင် ကိုယ်စီ ရည်မှန်းချက်နှင့် အလိုဆန္ဒများ ရှိကြပြီး ထိုအရာများကြောင့်ပင် ကောင်းကင်မိစ္ဆာ ထံတွင် ခိုလှုံခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ရာ သူတို့သည် အချင်းချင်း သူငယ်ချင်း ဖြစ်ရန် ဆန္ဒမရှိကြပေ။ ထို့ကြောင့် မိစ္ဆာဓား ဖြစ်လာခဲ့သော နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ နောက်ခံအကြောင်းကို ကျွန်တော် အမှန်တကယ် မသိရခြင်း ဖြစ်သည်... သိချင်စိတ်လည်း မရှိပါဘူးလေ။
ကျွန်တော် ပင်ပန်းနေသဖြင့် ကျွန်တော့်အခန်းသို့ သွားရန် ထလိုက်သည်။ ကျွန်တော့်အခန်းမှာ အပေါ်ထပ်တွင် ရှိသဖြင့် လှေကားအတက်တွင် လှေကားမှ ဆင်းလာသော နမ်ဂေါင်းဘီအာနှင့် ဆုံသည်။
"...အာ။"
ကျွန်တော်နှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံသွားသော နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ကျွန်တော့်ကို အရိုအသေ ပေးနေပုံရသဖြင့် ကျွန်တော် လန့်သွားသည်။
'ဘာလဲဟ...?'
ကျွန်တော့်၏ အံ့သြမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နမ်ဂေါင်းဘီအာက စကားပြောလာသည်။
"ဒီကို လိုက်ပို့ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ သခင်လေး ဂူ။"
"...မင်းက ငါတို့ ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ လိုက်လာခဲ့တာပဲလေ။"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ နောက်မှ ပြန်ဆုံကြမယ်။"
မဟုတ်ဘူး၊ နောက်မှ မဆုံကြရအောင်။
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ဆူပူခံလိုက်ရခြင်းကြောင့်လားမသိ၊ ပုံမှန်ထက် ပို၍ ကြည့်ကောင်းနေသော ပုံစံဖြင့် ကျွန်တော့်ဘေးမှ ဖြတ်သွားသည်။ ကျွန်တော် အပေါ်သို့ ထပ်တက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်တွင် နမ်ဂေါင်းချောဂျွန်းက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေသည်။ သူ၏ ကမ်းလှမ်းချက်အတွက် ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်သဖြင့် ထပ်မံ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
"အို၊ သခင်လေး နမ်ဂေါင်း-"
သို့သော် နမ်ဂေါင်းချောဂျွန်းသည် ကျွန်တော့်၏ စကားများကို ညလေထဲတွင် လွှင့်ပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ကျွန်တော့် ပခုံးကို တိုက်ကာ ဖြတ်သွားသည်။ ထို့နောက် အောက်ထပ် တစ်ထစ်မှ အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။
"...ကိုယ့်နေရာကိုယ် သိစမ်း။"
နမ်ဂေါင်းချောဂျွန်း၏ အသံမှာ စောစောက နွေးထွေးသော အသံနှင့် လုံးဝ မတူတော့ပေ။ ပို၍ အေးစက်လှသည်။
"ပထမတစ်ခါတော့ မင်းကို လွှတ်ပေးမလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက တကယ်ကို ကိုယ့်နေရာကိုယ် မသိတာပဲ။ မင်းက ဘာမို့လို့ ငါ့အစ်မကို စကားပြောရဲတာလဲ?"
ကျွန်တော်တို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံလိုက်သောအခါ သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဒီတစ်ခါတော့ လွှတ်ပေးလိုက်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါ ဒီလိုမျိုး ထပ်ဖြစ်တာ မြင်ရင်တော့ မင်းလည်ပင်းကို ငါဖြတ်ပစ်မယ်။"
စကားပြောပြီးနောက် နမ်ဂေါင်းချောဂျွန်းသည် နမ်ဂေါင်းဘီအာနောက်သို့ လိုက်ရန် ထွက်ခွာသွားသည်။ ထိုစကားကို ကျွန်တော် ဒေါသထွက်မည့်အစား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဤသို့ ဖြစ်သွားတာက ပိုကောင်းပါသည်။
'...သူတို့အားလုံးက အရူးတွေဆိုတာ ငါသိသားပဲ။'
ကျွန်တော့်၏ ယခုဘဝရော အတိတ်ဘဝပါ ပေါင်းလိုက်လျှင် နမ်ဂေါင်းမျိုးနွယ်စုထဲမှ ပုံမှန်လူတစ်ယောက်ကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသေးပေ။ ထိုလူ၊ နမ်ဂေါင်းချောဂျွန်းသည်လည်း ထိုအရူးများထဲမှ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်တို့၏ တိုတောင်းသော စကားပြောဆိုမှုသည် ထိုအရူးမျိုးနွယ်စုနှင့် မည်သည့်အခါမှ မပတ်သက်ရန် ကျွန်တော့်၏ အတွေးကို ပို၍ ခိုင်မာစေခဲ့သည်။