အခန်း (၂၆) မိစ္ဆာဓား(၃)
ဤသည်မှာ အတိတ်ကာလတစ်ခုက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အကြောင်းအရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ တောင်ထူထပ်သော ဒေသတစ်ခုတွင် အေးစက်နေသော အလောင်းများမှာ တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ထပ်လျက်ရှိနေသည်။ ထိုအလောင်းများထဲတွင် သမ္မာဂိုဏ်းဝင်များ၊ အဓမ္မဂိုဏ်းသားများနှင့် မိစ္ဆာလူသားများ ပါဝင်သည်။ ထိုအလောင်းပုံများအလယ်တွင် နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် သူမ၏ ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်ရင်း ရပ်နေလေသည်။
｢မိစ္ဆာဓား｣
ကျွန်ုပ်၏ ခေါ်သံကို ကြားသောအခါ နမ်ဂေါင်းသည် ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ အကြည့်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ လွှဲပြောင်းလာသည်။ သူမ၏ ဖြူစင်သော ပါးပြင်ပေါ်တွင် သွေးစက်များ စင်ဟပ်နေခြင်းကြောင့် သူမသည် ယခင်ကထက်ပင် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ မျက်လုံးများ... မည်သည့် ခံစားချက်မျှ ကိန်းအောင်းခြင်းမရှိသော ထိုမျက်လုံးနက်များကို ကြည့်ရသည်မှာ နက်ရှိုင်းလှသော ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုကို ငုံ့ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
｢မင်း တစ်ယောက်တည်းပဲ အသက်ရှင်ကျန်တာလား၊ ကျန်တဲ့သူတွေကို မင်းပဲ သတ်လိုက်တာလား｣
သိုင်းပညာရှင်များနှင့် မိစ္ဆာလူသားများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဓားဒဏ်ရာများအားလုံးသည် နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ လက်ချက်သာ ဖြစ်ပုံရသည်။ တိုက်ပွဲအတွင်း သူမသည် သူမ၏ လမ်းတွင် ပိတ်ဆို့နေသူ မည်သူ့ကိုမဆို မိတ်ဆွေဖြစ်စေ၊ ရန်သူဖြစ်စေ မခွဲခြားဘဲ ခုတ်ပိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့ပြီးနောက် ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
｢ငါတို့မှာ အချိန်အများကြီး မရှိဘူးလို့ ပြောထားတယ်လေ၊ မင်း ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ｣
ကျွန်ုပ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ကျွန်ုပ်ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ကြား အကွာအဝေး ကျဉ်းမြောင်းလာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ သွေးစွန်းနေသော ဓားမှာ ပိုမိုထင်ရှားလာသည်။ သူမတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငြိုးအတေးရှိပုံ မရသော်လည်း နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ အန္တရာယ်အရှိဆုံးအချက်မှာ သူမသည် မည်သည့်အခါမျှ သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်ကို ထုတ်မပြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ခံစားချက်များက သူမ၏ စိတ်နှလုံးကို မလှုပ်ခတ်နိုင်ပေ။ ထိုအချက်ကပင် သူမကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားသမားတစ်ဦး ဖြစ်စေခဲ့သည်။
ယခု ကျွန်ုပ်၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်နေသော နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် သူမ၏ ပါးပေါ်ရှိ သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။
｢ဒီမှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး｣
｢အေးလေ၊ မင်း အကုန်လုံးကို ရှင်းပစ်လိုက်တာကိုး｣
ရှုးခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ဓားကို ကိုင်ထားသော နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ လက်မောင်းကို ရုတ်တရက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားပေါ်ရှိ သွေးစက်များအားလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ စင်ထွက်သွားပြီး သွေးစွန်းနေသော ဓားသွားမှာ ပြန်လည် စင်ကြယ်သွားတော့သည်။ သူမ၏ ဓားဝေ့ယမ်းမှုနောက်တွင် ကြီးမားသော ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခု ပါရှိသွားပြီး လေထုမှာလည်း ခဏတာ ပြင်းထန်စွာ ဝေ့ယမ်းသွားသည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ဓားကို သန့်စင်ပြီးနောက် ကျွန်ုပ်ကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးလာသည်။
｢ခေါင်းဆောင်က ဘာပြောလဲ｣
｢မင်းက လူရူးတစ်ယောက်လို သောင်းကျန်းနေနိုင်တာမို့ မင်းကို ပြန်ခေါ်လာဖို့ ငါ့ကို အမိန့်ပေးလိုက်တယ်｣
｢ဒုတိယ စာသားက မင်း တကယ်ပြောချင်တဲ့ စကားလား｣
｢ဒါကို သတိထားမိတာကြည့်ရင် မင်းမှာ အသိစိတ် နည်းနည်းကျန်သေးတယ် ထင်ရတာပဲ｣
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ရူးသွပ်သွားခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ အခြားကြောင့်မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ ဓားကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဓားကို သန့်စင်ပြီးနောက် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ စတင် ထွက်ခွာသွားသည်။ သူမကို ကြည့်ရင်း ကျွန်ုပ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
｢လမ်းမှားနေပြီ၊ မိစ္ဆာဓား｣
｢...ဘယ်ဘက်မှာလဲ｣
｢ဘယ်ဘက်ကို ကွေ့ရမှာ｣
｢အာ...｣
｢...အဲဒါ ဟုတ်တယ်｣
ကျွန်ုပ်က အကြိမ်ကြိမ် ပြင်ပေးပြီးနောက်တွင်မှ နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် လမ်းမှန်ကို ရှာတွေ့သွားတော့သည်။ ဤနေရာတွင် လူပေါင်း ရာနှင့်ချီကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော ပါရမီရှင် တစ်ဦးသည် ယခုအခါတွင်မူ အူကြောင်ကြောင် နိုင်လှသည်။ သိုင်းပညာရှင် အုပ်စုကြီးထဲသို့ တိုးဝင်ကာ သူတို့ကို လွယ်လင့်တကူ သုတ်သင်နိုင်သော သူမသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ယခုကဲ့သို့ မိုက်မဲသော အပြုအမူများ လုပ်ဆောင်တတ်သည်ကို မြင်ရသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။ မိစ္ဆာဓား၊ ထိုအမည်သည် သူမနှင့် အမှန်တကယ် လိုက်ဖက်လှပေသည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းနေသော နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်သည်။
｢ဟေး｣
｢ဘာလဲ｣
｢ဓားဧကရာဇ်က သန်မာမှာပဲနော်၊ ဟုတ်တယ်မလား｣
｢...မင်း ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ မေးခွန်းကို မေးနေတာကြည့်ရင် မင်းမှာ အသိစိတ် ရှိသေးတယ်လို့ ငါတွေးမိတာ စောသွားပုံရတယ်｣
သူမနောက်မှ လိုက်လာသော ကျွန်ုပ်သည်လည်း ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ကျွန်ုပ်က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ထူးဆန်းသော အတွေးများ ဝင်နေပုံရသဖြင့် ကျွန်ုပ်က ပြင်းထန်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
｢မင်း မေ့နေမှာစိုးလို့ ငါ တစ်ခါပဲ သတိပေးမယ်၊ မင်းရဲ့ အကန့်အသတ်ထက် ကျော်တာကို မလုပ်နဲ့၊ ဓားဧကရာဇ် ဆိုတာ ငါတို့ ခေါင်းဆောင်အတွက်-｣
｢ဓားဧကရာဇ်ရဲ့ ဓားက ဘယ်လိုမျိုး ဖြစ်မလဲ｣
｢သက်ပြင်း... ဒီရူးနေတဲ့ မိန်းမကြီးကတော့｣
ကျွန်ုပ် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်ကာ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် မည်သူမျှ ကျွန်ုပ်နောက်မှ လိုက်မလာသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ ထို့ကြောင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် လမ်းမှားသို့ သွားရင်း တစ်ဦးတည်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
｢...｣
ငါ သူ့ကို တကယ်ပဲ တားရမှာလား။ ကျွန်ုပ် ခဏတာ တွေးတောလိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေသော ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ ဦးခေါင်းကို တည့်တည့်မှန်စေရန် ကျွန်ုပ်၏ ချီ အနည်းငယ် ထည့်သွင်း၍ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ကျွန်ုပ် ပစ်လိုက်သော ကျောက်ခဲသည် လမ်းခုလတ်တွင်ပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး နှစ်ခြမ်း ကွဲသွားတော့သည်။
｢မင်း တိုက်ချင်လို့လား｣
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် သူမ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီးသား အနေအထားဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဤသည်မှာ နမ်ဂေါင်းဘီအာ သူမ၏ ခံစားချက်ကို ပြသသော တစ်ခုတည်းသော အချိန်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ချီ အရှိန်အဝါသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စတင် လွှမ်းမိုးလာရာ ကျွန်ုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုမသက်မသာ ဖြစ်မှုကို လျော့ပါးစေရန် ကျွန်ုပ် မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူမကို ပြောလိုက်သည်။
｢မင်း လမ်းမှားနေပြီ｣
｢...အို!｣
ကျွန်ုပ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူမသည် ဓားကို အမြန် ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ပြင်းထန်သော ချီ အရှိန်အဝါမှာလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကွယ်ပျောက်သွားသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် လမ်းမှန်ကို ရှာတွေ့သွားပုံရသော နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် တစ်ဖန် ပြန်လည် ရပ်တန့်သွားပြန်သည်။ သူမသည် သူမ၏ အတွေးများဖြင့် ဗျာများနေပုံရသည်။
｢အခု ဘာဖြစ်ပြန်တာလဲ｣
｢ငါ အဲဒါကို စဉ်းစားနေတာ｣
｢ဘာကိုလဲ｣
｢ငါ ဘယ်လောက်ပဲ စဉ်းစားစဉ်းစား၊ ဒါက လမ်းမှန် မဟုတ်ဘူး｣
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ပြောချင်ရာကို ပြောပြီးနောက် ကျွန်ုပ်၏ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူမ၏ အပြုအမူကို မြင်ရသောအခါ ကျွန်ုပ် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မျက်နှာကို တစ်ဖန် ပြန်ပွတ်လိုက်မိသည်။
｢...အဲဒါလည်း လမ်းမှန် မဟုတ်ဘူး၊ မင်းလို ငတုံးမရဲ့...｣
ကျွန်ုပ်သည် တစ်ရက်မပြည့်မီ လိုရာခရီးကို ရောက်ရှိခဲ့သော်လည်း ကျွန်ုပ်ကို ပစ်ထားခဲ့သော နမ်ဂေါင်းဘီအာမှာမူ လေးရက်ကြာမှ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ကျွန်ုပ်ထံသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ အထူးသဖြင့် နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ မျက်လုံးများသည် အတော်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ သို့သော် ၎င်းကပင် သူမနှင့် သေလျှင်ပင် မပတ်သက်ချင်တော့သည့် ကျွန်ုပ်၏ အတွေးကို ပိုမို ခိုင်မာစေသည်။ သူကောင်းမျိုးနွယ်စု လေးခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော နမ်ဂေါင်း ဆိုသည့် အမည်နာမ? သူမ၏ အလှအပ? သူမ၏ ဓားပညာ? ထိုအရာများမှာ ကျွန်ုပ်အတွက် အရေးမပါပေ။ သူမသည် စိတ်မနှံ့သူ တစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းကပင် သူမ၏ ကောင်းကွက်ဟူသမျှကို အလိုအလျောက် ပယ်ဖျက်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
“...သခင်လေး?”
ကျွန်ုပ်က ရုတ်တရက် အပြင်သို့ ပြေးထွက်ကာ ဆဲဆိုအော်ဟစ်နေခြင်းကြောင့် မူယွန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ကျွန်ုပ်၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားချင်သော်လည်း ဤအခြေအနေမှာ ကျွန်ုပ်အတွက် အလွန်အမင်း များပြားလွန်းနေသည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာက ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်ရင်း မေးမြန်းလာသည်။
“ရှင့်က ဒီကုန်သည်အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်လား?”
သူမ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကျွန်ုပ်၏ အရေပြားပေါ်၌ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားသည်။ သူမကို ပြန်ဖြေသင့်သလား? နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ကျွန်ုပ်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ (သို့မဟုတ် တုံ့ပြန်မှု မရှိခြင်းကို ဂရုမပြုဘဲ) ကျွန်ုပ်ကို အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မက နမ်ဂေါင်းမျိုးနွယ်စုက နမ်ဂေါင်းဘီအာ ပါ။ ရှင်တို့အတွက် အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ဘူးဆိုရင် စီချွမ်းကို အတူတူ သွားလို့ရမလား-”
“မရပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ စီချွမ်းကို မသွားဘူး၊ ပြီးတော့ အဲဒါက ကျွန်တော်တို့အတွက် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမှာပါ”
ကျွန်ုပ်၏ ရုတ်တရက် ငြင်းပယ်မှုကြောင့် လူတိုင်း မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားကြပြီး အထူးသဖြင့် နမ်ဂေါင်းဘီအာမှာ သူမ၏ ခေါင်းကို စောင်းကာ ကြည့်နေသည်။ ကျွန်ုပ် ဤကဲ့သို့ တုံ့ပြန်လိမ့်မည်ဟု သူမ မခန့်မှန်းထားပုံရသည်။ နမ်ဂေါင်းမျိုးနွယ်စုမှ လာသူတစ်ဦး၏ တောင်းဆိုမှုကို မည်သည့် ပုံမှန်လူကမျှ ငြင်းပယ်မည် မဟုတ်သော်လည်း ကျွန်ုပ်တွင် ပြောစရာများ ရှိသေးသည်။
“ခင်ဗျားက နမ်ဂေါင်းမျိုးနွယ်စုက ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ အတိအကျ မသိနိုင်ဘူး၊ ပြီးတော့ မည်သူမည်ဝါမှန်း သေချာမသိဘဲ သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ကို ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ထဲ ပေးဝင်ဖို့ဆိုတာ အန္တရာယ်များလွန်းတယ်”
သူမ၏ နုပျိုသော ဆံပင်ပြာရောင်နှင့် နမ်ဂေါင်းဟူသော အမည်ကို ချုပ်လုပ်ထားသည့် အပြာရောင် ဝတ်စုံတို့က သူမသည် နမ်ဂေါင်းမျိုးနွယ်စုမှ ဖြစ်ကြောင်း အသေအချာ ပြသနေသော်လည်း ကျွန်ုပ်၏ အချက်မှာ ငြင်းချက်ထုတ်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမကို ကျွန်ုပ် လက်ခံမည် မဟုတ်ပေ။
ကျွန်ုပ်၏ ငြင်းပယ်မှုကို ကြားသောအခါ နမ်ဂေါင်းဘီအာက “အာ...” ဟု ဆိုကာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ရုတ်တရက် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ကျွန်ုပ်၏ စကားကို နားထောင်ရင်း သူမကို အကဲခတ်နေသော မူယွန်းသည် တုံ့ပြန်မှု အမြန်ဆုံး ဖြစ်ပြီး ချက်ချင်းပင် တိုက်ပွဲဝင် အနေအထားသို့ ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် နမ်ဂေါင်းဘီအာမှာမူ ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်နေပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသည်။ ဤရင်းနှီးနေသော မြင်ကွင်းကို မြင်ရသောအခါ ကျွန်ုပ်၏ စိုးရိမ်စိတ်ကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့ပေ။
‘ဒီမိန်းမကြီး ဘာလုပ်တော့မှာလဲ...’
ပထမဦးစွာ လေစီးကြောင်းမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ခိုင်မာသော မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နေရခြင်းထက် ဓားသွားပေါင်း မြောက်မြားစွာပေါ်တွင် ရပ်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ကျွန်ုပ်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ ကျွန်ုပ်ကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြတ်တော့မည့်အတိုင်း ခံစားရသည်။ ဤခံစားချက်မှာ ကျွန်ုပ်၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသော ဤအရူးမနှင့် အတိတ်ဘဝက ပတ်သက်ခဲ့ဖူးမှုကြောင့် အလွန်အမင်း ရင်းနှီးနေသော ခံစားချက် ဖြစ်သည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူမသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့် ခဏတွင် သူမ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ချီ အရှိန်အဝါသည် ကျွန်ုပ်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ အနည်းငယ် ပေါ့လျော့နေသော အစောင့်အနည်းငယ်မှာ သူမ၏ ချီကို ခံစားမိသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဓားများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် မည်သည့်ဓားမျှ သူမထံ မရောက်မီမှာပင် နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ ချီမှာ ရုတ်တရက် ကွယ်ပျောက်သွားပြန်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမကို ချိန်ရွယ်ထားသော ဓားများစွာ ရှိနေသော်လည်း နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရူးသွပ်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဓားဘုရင်၏ အသွင်အပြင်။ နမ်ဂေါင်းမျိုးနွယ်စု၏ အသွင်အပြင်နှင့် ဂုဏ်သိက္ခာတို့မှာ ဤနုနယ်ပုံရသော အမျိုးသမီးငယ်တွင် ထင်ဟပ်နေသည်။
“ကျွန်မ ဒါကို အပြည့်အဝ မတတ်မြောက်သေးလို့ အခုလောလောဆယ် ဒီလောက်အထိပဲ ပြနိုင်ပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကိုတော့ သက်သေပြနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် သူမ နမ်ဂေါင်းမျိုးနွယ်စုမှ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန်အတွက် ထိုကဲ့သို့ မဆင်မခြင်နှင့် မိုက်မဲသော နည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် အထိရောက်ဆုံးသော သက်သေပြနည်းလည်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ရှိနေသော အစောင့်များအားလုံးသည် ယခုအခါတွင်မူ သူမမှာ အမှန်တကယ်ပင် နမ်ဂေါင်းမျိုးနွယ်စုမှ သခင်မလေး ဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် မျိုးနွယ်စု၏ ထင်ရှားသော နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
သူမ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“တကယ်ကို ကြီးမားတဲ့ ချီ အရှိန်အဝါပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကြောင့်ပဲ အခု ခင်ဗျားလို အန္တရာယ်ရှိတဲ့ သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ကို ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ခေါ်ဖို့ အခွင့်အရေး ‘လုံးဝ’ မရှိတော့ပါဘူး။ တောင်းပန်ပါတယ်”
ဟုတ်ပါသည်၊ သူမ၏ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခြင်းက ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ကို ပြောင်းလဲစေမည်ဟု မဆိုလိုပေ။
နမ်ဂေါင်းဘီအာ၏ လိုက်ပါလိုမှုကို ဘေးကင်းစွာ ငြင်းပယ်ပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့သည် စီချွမ်းသို့ သွားရန် ထပ်မံ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ကျွန်ုပ်၏ ငြင်းပယ်မှုကို ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။ သူမသည် ခေါင်းညိတ်ပြရုံသာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်၏ ပြဿနာတစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် ဘေးဖယ်ထားနိုင်ခဲ့ပြီလား? နတ်ဘုရားများကိုပင် ကျေးဇူးတင်မိတော့သည်။
‘ဒီနေရာမှာ သူ့ကို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး တွေ့နိုင်ရတာလဲ’
သူမ၏ လမ်းတွင် ရှိသမျှအရာအားလုံးကို မိတ်ဆွေဖြစ်စေ၊ ရန်သူဖြစ်စေ မခွဲခြားဘဲ သတ်ဖြတ်နေသည့် သူမ၏ မြင်ကွင်းကို ယနေ့တိုင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသေးသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ နမ်ဂေါင်းမျိုးနွယ်စု၏ သခင်မလေးက ဘာကြောင့် ဤနေရာတွင် တစ်ဦးတည်း လှည့်လည်သွားလာနေရသနည်း?
“သက်ပြင်း... အတော်လေး ပင်ပန်းသွားတာပဲ”
နမ်ဂေါင်းဘီအာနှင့် ခဏတာ တွေ့ဆုံလိုက်ရခြင်းမှာ လေးရက်ကြာ ခရီးသွားခဲ့ရခြင်းထက် ပို၍ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေသည်ဟု ရိုးရိုးသားသား ခံစားမိသည်။
“သခင်လေး၊ သခင်လေး!”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ကျွန်ုပ်ကို ခေါ်နေသော ဝီဆောအာသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေသည်။ သူမသည် တစ်ခုခုကို ကြည့်နေပုံရသည်။
“အဲဒီ အမျိုးသမီးက ကျွန်မတို့နောက်ကို လိုက်လာနေတုန်းပဲ”
“...ဘာ?”
သူမက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ- မဟုတ်ဘူး။ ဝီဆောအာ၏ စကားကို နားလည်လိုက်သည်နှင့် ထိတ်လန့်စရာ အတွေးတစ်ခု ကျွန်ုပ်၏ စိတ်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်လာသည်။
‘ကျေးဇူးပြုပြီး မဟုတ်ပါစေနဲ့...’
ကျွန်ုပ်၏ အတွေးကို သိနေသကဲ့သို့ပင် ဝီဆောအာက ကျွန်ုပ်၏ အိမ်မက်ဆိုးကို အတည်ပြုပေးကာ ထပ်ပြောသည်။
“စောစောက လှလှပပ အမျိုးသမီးလေ၊ သူ ကျွန်မတို့နောက်ကို လိုက်လာနေတုန်းပဲ”
အို... ဘုရားသခင်။ မြင်းလှည်း ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ ကျွန်ုပ်တို့နောက်သို့ အမှန်တကယ် လိုက်လာနေလေသည်။
‘တောက်... သူမ ခေါင်းညိတ်ပြတာက ဒါကို ဆိုလိုတာလား’
ငါတို့ လက်မခံရင်လည်း သူမက လိုက်လာမယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား? ...ကျွန်တော် တကယ်ကို ရူးတော့မှာပဲ။ သူမကို ဆဲဆိုပြီး ထွက်သွားခိုင်းချင်သော်လည်း ကျွန်ုပ်တွင် ထိုသို့လုပ်ရန် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။
‘စီချွမ်းကို မသွားဘူးလို့ ပြောထားရက်နဲ့ သူက ဘာလို့ လိုက်လာတာလဲ!?’
သူမက ကျွန်တော်တို့နဲ့ သွားမယ့်နေရာ တူနေတာလား? မဖြစ်နိုင်တာ။ ထိုရူးသွပ်နေသော မိန်းမကြီး လမ်းမှန်ကို သွားသည်ကို ကျွန်ုပ် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ။ ထားလိုက်ပါတော့၊ လျစ်လျူရှုထားတာကပဲ အဖြေပဲ။
...
ပြဿနာက ညရောက်လာပြီး ညအိပ်ရပ်နားဖို့ ရပ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ စတင်တော့သည်။ စခန်းချဖို့ သင့်တော်တဲ့ နေရာတစ်ခု ရှာတွေ့ပြီး မီးဖိုတစ်ခု ပြင်ဆင်လိုက်ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ မီးဖိုနဲ့ သိပ်မဝေးတဲ့ နေရာမှာ နောက်ထပ် မီးဖိုတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ နမ်ဂေါင်းဘီအာ ပင်ဖြစ်သည်။ သူမ ဘယ်ကရလာမှန်း မသိသော်လည်း သူမ၏ မီးဖိုတွင် ဖားတစ်ကောင်ကို ကင်နေသည်။ သူမ၏ အလွန်အမင်း လှပလွန်းမှုကြောင့် ဘာအတွေးမှ မရှိဘဲ ထိုင်နေလျှင်ပင် သူမသည် လှပနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေရုံသာ ဖြစ်သည်။ သူမ ကျွန်ုပ်တို့နောက်ကို လိုက်လာနေကြောင်း ဗြောင်ကျကျ ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ အဲဒီဖားကို သူ ဘယ်က ရလာတာလဲ?
သူမကို လျစ်လျူရှုရန် ကျွန်ုပ် ခေါင်းကို လွှဲလိုက်စဉ် မုန့်လုံးများ ကိုင်ကာ ပြေးလွှားနေသော ဝီဆောအာကို မြင်လိုက်ရသည်။ အစေခံများက အစောင့်များအတွက် နောက်ထပ် မုန့်လုံးများ ပြင်ဆင်ပေးထားပုံရသည်။ ဝီဆောအာက မုန့်လုံးများ ပေးကမ်းသောအခါ အစောင့်များ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ဟု စောစောက ကြားခဲ့ရသော စကားမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခု ကိုယ်တိုင် ခံစားရသောအခါတွင်မူ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း လက်ခံလိုက်ရသည်။
“သခင်လေး! မုန့်လုံးလေး!”
သူမ ကမ်းပေးသော မုန့်လုံးကို ယူကာ စားလိုက်သည်။ ဟုတ်ပါသည်... မုန့်လုံးစားလိုက်ရခြင်းက ကျွန်ုပ်ကို စိတ်သက်သာရာ ရစေသည်။
‘...အနည်းဆုံးတော့ မင်း ရှိနေသေးလို့ပေါ့’
ကျွန်ုပ်တွင် အစားအသောက် ကောင်းနေပုံရပြီး မုန့်လုံးနှစ်လုံးမှာ ချက်ချင်း ကွယ်ပျောက်သွားသည်။ မဗိုက်ပြည့်သေးသဖြင့် နောက်ထပ် စားချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ နောက်ထပ်ရရန် ဝီဆောအာကို လိုက်ရှာလိုက်သော်လည်း၊
‘...အို ဘုရားသခင်၊ မဟုတ်ပါစေနဲ့’
ဝီဆောအာသည် နမ်ဂေါင်းဘီအာကို မုန့်လုံးများ ပေးနေသည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ဝီဆောအာ ကမ်းပေးသော မုန့်လုံးကို ကြည့်ပြီး အလွန်တွေ့ရခဲသော အံ့သြသည့် အမူအရာကို ပြသသည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ခု ကမ်းလှမ်းခံရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပုံရသည်။
“အစ်မလည်း တစ်ခု စားချင်လား?”
“...အာ”
ကျွန်ုပ် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ ဝီဆောအာထံသို့ သွားလိုက်သည်။ သူမတို့ထံ ရောက်သောအခါ ဝီဆောအာ၏ ပခုံးကို ကိုင်ကာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
“ပြင်ပလူတစ်ယောက်နဲ့ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ”
ကျွန်ုပ်၏ အနည်းငယ် စိတ်တိုနေသော လေသံကြောင့် ဝီဆောအာသည် ဝမ်းနည်းသွားပုံရသည်။
“မဟုတ်ပါဘူး... သူ ဖားကင်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာ မြင်ရတာ စိတ်မကောင်းလို့ပါ...”
“သူ စားချင်လို့ စားတာနေမှာပေါ့၊ နောက်တစ်ခါ အဲဒီလို မဆင်မခြင် မလုပ်နဲ့တော့၊ ပြန်သွားတော့”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ...”
ကျွန်ုပ်၏ ဆူပူမှုကို ခံရသဖြင့် ဝီဆောအာသည် မျက်နှာညှိုးငယ်စွာဖြင့် ပြန်လျှောက်သွားသည်။ ထိုအတောအတွင်း နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် လက်ထဲတွင် မုန့်လုံးကို ကိုင်လျက် ကျွန်ုပ်ကို မော့ကြည့်နေသည်။ ဝီဆောအာနှင့် စကားပြောပြီးနောက် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေသော အာရုံကို သူမထံ လှည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့နောက်ကို လိုက်နေတာလဲ”
“ကျွန်မလည်း အဲဒီနေရာကိုပဲ သွား-”
“ကျွန်တော်တို့ သွားမယ့်နေရာ တူနေပါတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို မပြောပါနဲ့တော့”
သူမ ပြောမည့်စကားကို ကျွန်ုပ်က ကြိုတင်ခန့်မှန်းကာ ဖြတ်ပြောလိုက်သဖြင့် သူမ ခဏတာ ဆွံ့အသွားသည်။
“ခင်ဗျားက နမ်ဂေါင်းမျိုးနွယ်စုက ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်”
“ဒါဆို... ဘာလို့ ကျွန်မကို ကုန်သည်အဖွဲ့ထဲ ပေးမဝင်တာလဲ”
“ကျွန်တော် မဝင်စေချင်လို့ပဲ။ ခင်ဗျားက နမ်ဂေါင်းမျိုးနွယ်စုက ဖြစ်ရုံနဲ့ ခင်ဗျားကို အဖွဲ့ထဲ လက်ခံရမယ်လို့ ကျွန်တော့်မှာ တာဝန်မရှိဘူး”
“အို...”
“ကျွန်တော် နားမလည်တာက နမ်ဂေါင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ အဖိုးတန်လှတဲ့ သခင်မလေးက ဘာဖြစ်လို့ ဝေးလံတဲ့ နေရာကို တစ်ယောက်တည်း ခရီးသွားနေရတာလဲ ဆိုတာပဲ”
နမ်ဂေါင်းဘီအာကို ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံနေရသဖြင့် ကျွန်ုပ် ကြက်သီးများ ထနေသော်လည်း ၎င်းမှာ လိုအပ်သောကြောင့် သည်းခံနေရသည်။ နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် မုန့်လုံးကို ကိုင်မထားသော လက်ဖြင့် သူမ၏ ပါးကို ကုတ်လိုက်သည်။ သူမ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေပုံရသည်။
“...ကျွန်မတို့ အားလုံး အတူတူ ထွက်လာကြတာပါ၊ ဒါပေမဲ့... လမ်းခုလတ်မှာ လူကွဲသွားလို့...”
...သူမကို ဘယ်လို ပြန်ပြောရမှန်း ကျွန်ုပ် မသိတော့ပေ။ သူမတွင် လူအများအပြား ပါလာမည်ဖြစ်ပြီး မြင်းလှည်းနှင့်လည်း ဖြစ်မည်... ထိုသို့ဖြစ်ပါလျက်နှင့် သူမ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး လမ်းပျောက်သွားရသနည်း!?
‘...ငါ့မှာ အတိတ်ဘဝက သူမနဲ့ ပတ်သက်ခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံသာ မရှိရင် ဒီအခြေအနေကို ငါ နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး’
သူမသည် သူမ၏ ညာလက်မှာ အမှန်တကယ် ညာလက် ဟုတ်မဟုတ်ပင် ခွဲခြားရန် ခဲယဉ်းသူ ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ် မှတ်မိသည်။ မိစ္ဆာဓားသည် မည်သည့် အခြေအနေတွင်မဆို လမ်းပျောက်နိုင်သည့် စွမ်းရည်ကို နတ်ဘုရားများထံမှ ရရှိထားသူ ဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ စီချွမ်းကို မသွားဘူး”
“တကယ်လား...? ရှင်တို့ သွားနေတာ အဲဒီဘက်လို့ ကျွန်မ ထင်လို့”
လမ်းအမြဲ ပျောက်တတ်သော ထိုငတုံးမသည် ဤအပိုင်းတွင်မူ ထူးထူးဆန်းဆန်း အာရုံခံစားမှု ကောင်းလှသည်။ ကျွန်ုပ် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
“...ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျား နောက်က လိုက်လာတာကို ကျွန်တော် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလောက်ပဲ လုပ်ပါ၊ ထပ်ပြီးတော့ ဘာမှ မလုပ်ပါနဲ့”
ဤမျှဆိုလျှင် လုံလောက်ပြီဟု ကျွန်ုပ် ခံစားမိသည်။ မဟုတ်ဘူး၊ လုံလောက်ရမည်။ ကျွန်ုပ် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားစဉ် နမ်ဂေါင်းဘီအာက ခေါ်၍ တားလိုက်သည်။
“ဟို၊ သခင်လေး”
“...ဘာလဲ”
“ကျွန်မ နမ်ဂေါင်းဘီအာ ပါ”
“...ဟုတ်ကဲ့၊ သိပါတယ်”
ထို့နောက် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ကျွန်ုပ်ကို ဘာမှမပြောဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ အမည်ကို ပြောပြီး ကျွန်ုပ်ကို ဘာလုပ်စေချင်နေတာလဲ? ထိုအခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ကသိကအောက် ဖြစ်ပြီးနောက် နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် တစ်ဖန် သူမ၏ ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ ပြောသည်။
“ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ပြီးပြီဆိုတော့ ရှင့်ရဲ့ အမည်ကိုလည်း ပြောပြပါဦး”
“ဟင့်အင်း-”
ကျွန်ုပ်၏ အမည်ကို ပြောလိုက်လျှင် သူမနှင့် ပိုမို ပတ်သက်မိတော့မည်ဟု ခံစားရသဖြင့် မပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အကြံတစ်ခု ရရှိသွားသည်။
“-ကျွန်တော့် နာမည်က ဂူချောယုပါ”
“ဟင်?”
“ဂူမျိုးနွယ်စုက လာတဲ့ ချောယု။ ဂူချောယု လို့ ခေါ်ပါတယ်”
နမ်ဂေါင်းဘီအာသည် ထိုအမည်ကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ထိုခေါင်းညိတ်မှုမှာ ထိုအမည်ကို သူမ မှတ်သားထားမည်ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
...တောင်းပန်ပါတယ် ချောယု၊ မင်းရဲ့ နာမည်ကို ခဏလောက် ငှားသုံးရတော့မယ် ထင်တယ်။ ဂူချောယု(ဂူဂျောယု)အပေါ် အားနာစိတ် ဖြစ်မိလိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ် တစ်ခါမျှ မတွေးဖူးခဲ့ပေ။