အခန်း (၂၄) မိစ္ဆာဓား(၁)
နံနက်စောစောအချိန်တွင် ဂူယန်ချွန်းသည် အစေခံအချို့နှင့်အတူ စီချွမ်သို့ ခရီးသွားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဝီဆောအာမှာမူ အခြားအစေခံများနှင့်အတူ အိမ်မှုကိစ္စများကို လုပ်ကိုင်နေခဲ့သည်။ သူမသည် အိမ်မှုကိစ္စများကို ပိုမိုကျွမ်းကျင်လာသည်နှင့်အမျှ အလုပ်လုပ်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ပျော်စရာကောင်းလာသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ သူမ၏ ဖျတ်လတ်မှုမရှိသော ပင်ကိုယ်စရိုက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်အောင်ပင် အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရာတွင် အလွန်အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမှုကြောင့် အခြားအစေခံများ၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း ဟင်းချက်ရာတွင်မူ ဆိုးရွားနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
'ဝီ... ဝီဆောအာ... ဓားကို အဲဒီလို မကိုင်ရဘူးလေ!'
'မြန်မြန်... သူ့ကို မြန်မြန်တားကြဦး! ဒီအတိုင်းဆို လက်ကို လှီးမိတော့မှာပဲ!!!'
– ဒုန်း!
'ဘုရားရေ... သူက စဉ်းတီတုံးကို ခုတ်ချလိုက်တာပဲ!!!'
'မီး! မီးကို အရင်ပိတ်ကြဦး!! ရေယူခဲ့ကြဦး၊ ရေ!!!'
'မဟုတ်ဘူးလေ!!! အာလူးတွေ အကုန်မည်းကုန်ပြီ!!!'
အစေခံများ၏ အမြဲတမ်းချီးကျူးခြင်းကို ခံရသော ဝီဆောအာသည် ထိုနေ့က အဖြစ်အပျက်ကြောင့် နံရံတွင် လက်နှစ်ဖက်မြှောက်ကာ အပြစ်ပေးခံခဲ့ရသည်မှာ ထိုနေရာတွင် မရှိခဲ့သူများပင် သိရှိသည့် ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ထိုအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် ဝီဆောအာကို မည်သည့်အခါမျှ ဟင်းပြန်မချက်ခိုင်းရန် အစေခံများအားလုံး အမိန့်ထုတ်ခံခဲ့ရသည်။ ဝီဆောအာသည် အတန်ကြာအောင် ဝမ်းနည်းနေခဲ့သော်လည်း အသက်ကြီးလာလျှင် ပြန်သင်ပေးမည်ဟူသော အစေခံများ၏ စကားကြောင့် ပြန်လည်လန်းဆန်းလာခဲ့သည်။
"ဆောအာ၊ လျှော်ထားတဲ့ အဝတ်တွေ ယူလာပေးလို့ရမလား"
"ရပါတယ်!"
ဒီနေ့သည်လည်း အခြားနေ့များကဲ့သို့ပင် ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်သင့်သည်။ အဝတ်လျှော်ခြင်းသည် ပထမဆုံး လုပ်ရမည့်အလုပ်ဖြစ်သည်။ ဝီဆောအာသည် အဝတ်များကို အပြင်သို့ သယ်လာစဉ် မြင်းလှည်းတစ်စီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထူးခြားသည်မှာ ထိုမြင်းလှည်းသည် နဂါးကိုးပါးအခမ်းအနားသို့ သွားစဉ်က သူမစီးခဲ့သော မြင်းလှည်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
'ဟင်...?'
သို့သော် သူမ ဆက်လျှောက်သွားစဉ် ပထမမြင်းလှည်း၏ နောက်ကွယ်တွင် အခြားမြင်းလှည်း အများအပြား ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ခရီးသွားမည့်သူ အများအပြားရှိနေခြင်း သို့မဟုတ် ခရီးစဉ်မှာ အလွန်ရှည်လျားခြင်း (သို့မဟုတ် နှစ်မျိုးလုံး) ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ဝီဆောအာသည် အနီးရှိ အစေခံတစ်ဦးထံသို့ သွားကာ မေးလိုက်သည်။
"ဟုန်ဝါ၊ ဟိုမြင်းလှည်းတွေက ဘာအတွက်လဲဟင်"
"ဟင်? အော်... သခင်လေးက စီချွမ်ကို သွားမလို့လေ"
"အဲ? သခင်လေးက ထွက်သွားတော့မလို့လား"
"ဟုတ်တယ်၊ ဒါကြောင့် ဒုတိယအကြီးအကဲက မြင်းလှည်းတွေကို အလျင်အမြန် ပြင်ဆင်ပေးလိုက်တာ"
ထိုအချိန်တွင် စကားဝိုင်းကို ကြားသွားသော အခြားအစေခံအချို့ကလည်း ဝင်ပြောကြသည်။
"ဆောအာ နင် ဒါကို မသိဘူးလား? သခင်လေးရဲ့ အနီးကပ်အစေခံကို ဘာလို့ ဘယ်သူမှ မပြောပြကြတာပါလိမ့်..."
"ဆောအာက ငယ်သေးပြီး သင်ယူစရာတွေ အများကြီး ရှိသေးလို့နေမှာပါ။ တစ်လလောက် ကြာမှာဆိုတော့ အဲဒါကြောင့်လည်း ပါနိုင်တယ်"
"အော်... အဲဒါကြောင့်ကိုး"
"တ... တစ်လကြီးများတောင်...?"
တစ်လ...? တစ်လလုံးလုံးလား? ဝီဆောအာ၏ မျက်လုံးများ ဝေဝါးသွားသည်။ သခင်လေးက တစ်လလုံးလုံး မရှိတော့ဘူးတဲ့လား...? ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဒါက သဘာဝကျသော်လည်း ဝီဆောအာမှာမူ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အဘယ်ကြောင့် ရင်ထဲတွင် မွန်းကြပ်သွားရသည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။
"သူ... သူတို့ ဘယ်တော့ ထွက်သွားမှာလဲ"
"သခင်လေး နိုးတာနဲ့ ထွက်မယ်လို့ ပြောတယ်၊ အခုဆိုရင် ထွက်တော့မှာ ထင်တယ်"
အစေခံပြောသည်မှာ မှန်ပေသည်။ ယခုအချိန်မှာ ဂူယန်ချွန်း ပုံမှန်နိုးနေကျ အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။ ဝီဆောအာသည် ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ဆိုးရွားသော သတင်းတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည့်အလား မှင်တက်ကာ ရပ်နေမိသည်။ ဝီဆောအာကို စကားပြောနေသည့် အစေခံက သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို သတိပြုမိသွားပြီး နှစ်သိမ့်သည့်အနေဖြင့် ကောင်မလေး၏ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ကာ ပြောသည်။
"ဆောအာ၊ အဝတ်လျှော်ပြီးရင် စတိုခန်းထဲက စားစရာတွေကို မြင်းလှည်းပေါ် သယ်တဲ့နေရာမှာ လိုက်ကူဦးမလား"
"...ဟုတ်ကဲ့"
"ယပ်ဂွါ (မုန့်) စားဦးမလား"
"စားမယ်!"
အဝတ်လျှော်ခြင်းကို အမြန်အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ဝီဆောအာနှင့် အစေခံများသည် မြင်းလှည်းပေါ်သို့ စားနပ်ရိက္ခာများ စတင်တင်ဆောင်ကြသည်။
"ဒီလောက်ဆို လောက်ပါ့မလား၊ ခရီးက ရှည်မှာဆိုတော့လေ"
"လမ်းမှာလည်း ရပ်ပြီး ထပ်ဝယ်လို့ရတာပဲ မဟုတ်လား"
"အင်း... သခင်လေး တစ်လလုံး အဆင်ပြေပါ့မလား မသိဘူး"
"ဟေး၊ ဆောအာ ဒီကို ရောက်လာပြီးကတည်းက သခင်လေးရဲ့ စရိုက်က နည်းနည်းပြောင်းသွားတယ်လို့ မထင်ဘူးလား"
"ဟုတ်တယ်၊ ငါ အလုပ်လုပ်ရင်းနဲ့ သူ့ပုခုံးကို မတော်တဆ တိုက်မိတုန်းကတောင် ငါ့ကို အဆင်ပြေရဲ့လားလို့ မေးသေးတယ်"
"တကယ်ကြီး တိုက်မိတာလား? ရှပ်ရုံတင် မဟုတ်ဘူးပေါ့? အဲဒါကို သူက ပါးမရိုက်ဘူးလား"
"အေးလေ! အဲဒါကြောင့် ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်လုပ်ရတာ အရမ်း စိတ်အေးရတယ်... ငါ ဒီလောက် စိတ်အေးနေတာရော ဟုတ်ရဲ့လား"
အစေခံများ အတင်းပြောရင်း အလုပ်လုပ်နေကြရာ မြင်းလှည်းမှာလည်း စားနပ်ရိက္ခာများဖြင့် ပြည့်လျှံသွားခဲ့သည်။ ထိုအခါ ဝီဆောအာက ဟုန်ဝါဟု ခေါ်သောအစေခံကို မေးလိုက်သည်။
"ဒီမြင်းလှည်းက သခင်လေးနဲ့အတူ လိုက်သွားမှာလား"
"ဟုတ်တယ်၊ အခု အဝတ်အစားတွေ ပြင်ဆင်ဖို့ပဲ လိုတော့-"
"ဟုန်ဝါ! ဒုတိယအကြီးအကဲ ရောက်နေပြီ!"
"အာ... လာပြီ! သွားစို့ ဆောအာ"
"ဟုတ်ကဲ့!"
အစေခံမှာ ခေါ်သံကြားရာသို့ အမြန်ပြေးသွားပြီး ဝီဆောအာကလည်း သူမနောက်သို့ လိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်—
｢နေဦး။｣
ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံတစ်ခုကြောင့် သူမ ရပ်သွားပြီး မြင်းလှည်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အသံရှင်ကို လိုက်ရှာသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှ မရှိပေ။
"ဘယ်... ဘယ်သူလဲ"
ပြန်ထူးသံ မရှိပေ။ မြင်းလှည်းထဲကများလားဟု တွေးမိကာ ဝီဆောအာသည် မြင်းလှည်းထဲသို့ တိုးဝင်ကြည့်လိုက်ရာ—
မြင်းလှည်းထဲတွင် စားစရာများ ပြည့်နေသည်မှအပ အခြားဘာမှ မရှိပေ။ လူတစ်ယောက် ပုန်းနေရန်သာ နေရာအလုံအလောက်ရှိသော်လည်း ထိုနေရာမှာလည်း အလွတ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမ ဇဝေဇဝါဖြစ်ကာ မြင်းလှည်းထဲမှ ပြန်အထွက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို အတွင်းသို့ တွန်းပို့လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"အား!"
တွန်းပို့လိုက်သဖြင့် ဝီဆောအာသည် မြင်းလှည်းထဲသို့ မလှုပ်သာမယှက်သာ လဲကျသွားပြီး အနည်းငယ် နာကျင်သွားသဖြင့် ညည်းညူရင်း ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာလေးထဲတွင် ဒူးထောက်ကာ ရုန်းကန်နေရသည်။ ဟန်ချက်ပြန်ထိန်းပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မုန်လာဥနီအချို့မှအပ သူမကို တွန်းလိုက်သည့်သူ၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရပေ။
တစ်မိနစ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားသော ထူးဆန်းသည့် အဖြစ်အပျက်များကြောင့် ဝီဆောအာ၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်စိတ်များ စိုးမိုးလာပြီး မြင်းလှည်းထဲမှ ပြန်ထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်စဉ်—
"ဒါဆို ငါ ဘယ်တော့ ထွက်ရမှာလဲ"
'သခင်လေး?!'
မြင်းလှည်းထဲတွင် ရှိနေစဉ် ဂူယန်ချွန်းနှင့် ဒုတိယအကြီးအကဲတို့၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သခင်လေးသည် ဒီနေ့ တစ်လကြာ ခရီးထွက်တော့မည်ကို သူမ သတိရသွားသည်။ ထိုအခါ သူမ အသံတိတ်နေလျှင် စီချွမ်သို့ သခင်လေးနှင့်အတူ လိုက်သွားနိုင်လိမ့်မည်ဟူသော အတွေး ရုတ်တရက် ဝင်လာသည်။ သူမသည် ပုန်းတမ်းကစားရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ရာ ပုန်းတမ်းကစားရာတွင် တော်သော သူမ၏ အဖိုးပင်လျှင် သူမကို ရှာမတွေ့တတ်ပေ။
'ဒီမှာပဲ... ဒီမှာပဲ နေလိုက်ရမလား'
သူမ လိုက်သွားချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဒါဟာ မကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ်ဖြစ်မှန်း သိသဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အဖိုးကို မပြောဘဲ တစ်နေရာရာကို သွားရမည်မှာ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ ထို့ပြင် အဖိုးမပါဘဲ သူမ မသိသော နေရာတစ်ခုတွင် တစ်လလုံး ကုန်ဆုံးရမည်မှာလည်း ထပ်တူပင် ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။
'ငါ အေးအေးဆေးဆေး စောင့်နေရင် သခင်လေး ပြန်လာမှာပါ'
မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြောပြီးနောက် ထရန် ပြင်လိုက်သည်။
｢နေဦး။｣
"...!"
ရုတ်တရက် ထပ်ထွက်လာသော အသံကြောင့် ဝီဆောအာမှာ လန့်သွားပြီး ချော်လဲကျသွားသည်။ စောစောက အသံနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
'ဘယ်... ဘယ်သူလဲ??'
ပြန်ထူးသံ မရှိပြန်ပေ။ ထိုအသံကို သူမ တစ်နေရာရာတွင် ကြားဖူးသလို ခံစားရသော်လည်း မည်သူ့အသံမှန်း မဝေခွဲနိုင် ဖြစ်နေသည်။
"သွားတော့! ဒီလူအိုကြီးက အကုန်ပြင်ဆင်ပြီးပြီ။ မင်းလုပ်ရမှာက ခရီးစတင်ဖို့ပဲ!"
"ဒါက ဘယ်လို ခရီးပို့တာလဲ..."
– ဟီ့းးးး!
"ဟီးးး!"
ဝီဆောအာ အသံကြောင့် အာရုံများနေသည့် ခဏအတွင်းမှာပင် မြင်းဟီသံနှင့်အတူ မြင်းလှည်းမှာ စတင်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ဝီဆောအာသည် ဂိုဏ်းနှင့် ပိုမိုဝေးကွာသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ထိတ်လန့်လာသည်။
'ဘ... ဘာလုပ်ရမလဲ? ဘာလုပ်ရမလဲ?!'
ထိတ်လန့်နေသော ဝီဆောအာသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ရင်းနှီးသော အထိအတွေ့မျိုး ဖြစ်သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ဝီဆောအာသည် ထိုအထိအတွေ့ကြောင့် အိပ်ပျော်ချင်လာခြင်းပင်။ သူမ၏ မျက်ခွံများ လေးလံကာ ပိတ်ကျသွားချိန်တွင် တိုးညင်းသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
｢စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဂရုစိုက်ပါ။｣
ဝီဆောအာ နိုးလာချိန်တွင် သူမ၏ ရှေ့တွင် မုန်လာဥနီများကို မြင်လိုက်ရပြီး ညရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
"ဒါဆို..." ဂူယန်ချွန်းက ဝီဆောအာ၏ ဆင်ခြေများကို နားထောင်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ "မင်းက သရဲပူးသွားလို့ မြင်းလှည်းပေါ် ရောက်လာတာပေါ့၊ မင်းအပြစ် မဟုတ်ဘူးပေါ့... ဟုတ်လား?"
"ဟုတ်ပါတယ်! ဟုတ်ပါတယ်!"
"ဒါဆို မင်းပါးစပ်ထဲက မုန်လာဥနီကရော ဘာလဲ"
"...ဗိုက်ဆာလို့လေ၊ မုန်လာဥနီတွေပဲ ရှိတာကို"
သက်ပြင်းချသံ။ ကျွန်ုပ်၏ သက်ပြင်းချသံကို ကြားပြီးနောက် ဝီဆောအာသည် မျက်လုံးချင်း မဆုံအောင် ခိုးကြည့်နေသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ သူမပြောသမျှကို နားထောင်ပြီးနောက် ကျွန်ုပ်၏ လက်သီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုပ်လိုက်သည်။
"ဒါဆို..."
"...ရှင်?"
"မင်း အခုပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေက အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်လို့ တကယ်ကြီး ထင်နေတာလား?!"
ဝီဆောအာ၏ ခေါင်းကို ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကာ လက်သီးဖြင့် ခေါက်လိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"အားးး နာတယ်!"
ဒီအခြေအနေမှာ ငါ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ? ငါ့ရှေ့မှာ ပြဿနာရှာတဲ့သူလေးကတော့ ခေါင်းကိုကိုင်ပြီး ကြမ်းပြင်မှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ နာကျင်နေရှာသည်။ ဒီကလေးမကို ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ? သူ မြင်းလှည်းထဲကို ဘယ်လိုများ ရောက်လာတာလဲ? ငါတို့က အလျင်အမြန် ထွက်လာကြတာလေ၊ ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ?
ကမ္ဘာ့အသန်မာဆုံးဟု အသိအမှတ်ပြုခံထားရသူများ၏ စွမ်းအားကို ငါ အတိအကျ မသိသော်လည်း သူတို့သာ တကယ်အလိုရှိလျှင် ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို ချွေးတစ်စက်မျှ မထွက်ဘဲ အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်ကို ငါ သိသည်။ ဓားဧကရာဇ် ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ငါ အတိအကျ မသိပေမယ့် သူ့အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးရဲ့ ထောင့်စေ့အောင် မမြင်နိုင်ဘူးလား? ဒါဆို... ဝီဆောအာ မြင်းလှည်းထဲ ဝင်သွားတာကို သူ သိနေတာလား?
"နာလိုက်တာ..."
"နာအောင် လုပ်တာလေ"
သူ့ကို ဘာမှမပြောဘဲ ထွက်လာတဲ့ ငါ့မှာလည်း အပြစ်ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရာအားလုံးက အရမ်းမြန်လွန်းနေတာ။ ဒုတိယအကြီးအကဲက ငါ့ကို မြင်းလှည်းထဲ အတင်းထည့်ပြီး ဒီလောက် မြန်မြန် ခရီးပို့လိုက်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး။
"မင်း ဘာလို့ လိုက်လာတာလဲ၊ အတည်ပြောစမ်း"
"သမီး လိုက်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး... တကယ်ကြီး သရဲက-"
သူမက သရဲပုံပြင်ကို ပြန်ပြောပြရန် ပြင်နေသဖြင့် ငါက နောက်တစ်ကြိမ် ခေါင်းကို ခေါက်ရန် ပြင်လိုက်ရာ ဝီဆောအာသည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကို ငုံ့ကာ ကာကွယ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး တောင်းပန်ရှာသည်။
"တောင်းပန်ပါတယ်..."
သူမ၏ သနားစဖွယ် ပုံစံကြောင့် ငါ သက်ပြင်းချကာ လက်သီးကို ပြန်ချလိုက်သည်။ 'ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ? သူ့ကို ပြန်ပို့ရမလား?' မြင်းလှည်းကိုတော့ ပြန်လှည့်လို့ မရဘူး။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါ့မှာ အချိန်မရှိတော့ဘူး၊ အချိန်ထပ်ဖြုန်းလို့ မဖြစ်ဘူး။
"သူ့ကို အစောင့်တစ်ယောက်နဲ့ ပြန်လွှတ်လိုက်ရမလား...?" လမ်းလျှောက်ပြန်ရင် ရက်အနည်းငယ် ကြာလိမ့်မည်။ ဒါပေမဲ့ ရက်အနည်းငယ် ကြာမည်ဆိုသည့် အချက်က သူ့ကို ခြေကျင်ပြန်လွှတ်ဖို့ ငါ့ကို တွန့်ဆုတ်စေသည်။ အဲဒီလို ပြန်လွှတ်လိုက်ရင် ငါ ညဘက်တွေ အိပ်ပျော်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ဝီဆောအာသည် ငါ့၏ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ငါ့အဝတ်အစားကို ဆွဲကာ ပြောလာသည်။
"သ... သမီး လိုက်ခဲ့လို့ မရဘူးလား...? သမီး အလုပ်ကြိုးစားပါ့မယ်! တကယ် အလုပ်ကြိုးစားပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်! ဒါကြောင့် သမီးကို ခေါ်သွားပေးပါ သခင်လေး..."
သူမစကားအဆုံးတွင် ဝီဆောအာသည် ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ငုံ့သွားပြီး မျက်ဝန်းအစုံတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။
"ငါတို့က အကြာကြီး သွားမှာ၊ မင်းအဖိုး စိတ်ပူလိမ့်မယ်"
"အဖိုးက သခင်လေးစကားနားထောင်ပြီး အလုပ်ကြိုးစားရင် ဘာမဆို လုပ်လို့ရတယ်လို့ ပြောထားတယ်!"
အေးလေ... ပြဿနာက မင်း အခု ငါ့စကားကို နားမထောင်နေတာပဲ...။
"ပြီးတော့ အခြားအစေခံတွေက မင်းကို ထပ်ပြီး ဂရုစိုက်ပေးနေရရင် သူတို့အတွက် အလုပ်ရှုပ်-"
ငါ့စကား မဆုံးခင်မှာပင် အစေခံတွေကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိရာ ငါ့စကားလုံးတွေ လည်ချောင်းထဲမှာပဲ ရပ်တန့်သွားသည်။
'လုပ်လေ ဆောအာ! ပိုပြီး တောင်းပန်လိုက်!'
'ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အနည်းဆုံးတော့ ဆောအာ ငါတို့နဲ့အတူ ရှိနေဦးမယ်!'
သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကိုယ်ဟန်အမူအရာတွေက အဲဒီလို ပြောနေတာ။ ဒါဆို ဒီမှာ ငါက လူဆိုးပေါ့? အဲဒါလား? ငါ ခေါင်းကိုက်လာသဖြင့် နားထင်ကို နှိပ်လိုက်မိသည်။ ငါ ဘာလို့ ဒီလိုပြဿနာတွေကို အမြဲ ရင်ဆိုင်နေရတာလဲ? ငါ့ကံက တကယ်ပဲ ဒီလောက် ဆိုးနေတာလား?
"ကဲ... မင်း ဘာလို့ တကယ် လိုက်လာတာလဲ"
ဝီဆောအာ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဖြေလိုက်သည်။
"သခင်လေး မရှိရင် စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေလို့ပါ... ရင်ဘတ်ထဲက နာနေသလိုပဲ... ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး သမီးကို ခေါ်သွားပေးပါနော်"
ဝီဆောအာ၏ မျက်လုံးထဲမှ မျက်ရည်များသည် အချိန်မရွေး ကျလာတော့မည့်အတိုင်း သိသိသာသာ ထင်ရှားနေသည်။ ဝီဆောအာ၏ စကားကြောင့် ငါ့ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးလေး ဖြစ်သွားသလို ခံစားရသည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါအပြင် ဝီဆောအာ ဘာလို့ အဲဒီလို ခံစားနေရတာလဲဆိုတာ ငါ သိချင်မိသည်။ ဒီဘဝမှာ သူ့ကို ယပ်ဂွါတွေ အများကြီး ကျွေးခဲ့လို့များလား။ ဒါပေမဲ့ ငါက သူ့မျက်စိရှေ့မှာ လိုတာထက် ပိုမနေအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့တာပဲ။ ဘာလို့လဲ? ငါ အဖြေမသိဘူး။ ဒါက အချစ်တော့ မဟုတ်တာ သေချာပါတယ်။ အချစ်ဆိုရင်တောင် ကလေးကလား စိတ်ကစားတာမျိုးပဲ ဖြစ်မှာပါ။ အချိန်ကြာလာရင် ပြောင်းလဲသွားမှာပါလို့ ငါ့ဘာသာ ပြန်ပြောမိသည်။ မဟုတ်ဘူး၊ ပြောင်းလဲသွားဖို့ လိုအပ်တယ်။
ဝီဆောအာသည် အိမ်ပျောက်သွားသော ကြောင်လေးတစ်ကောင်၏ မျက်နှာမျိုးဖြင့် ငါ့ကို ဆွဲထားသည်။ သူ တကယ် ငိုတော့မည်ကို ငါ မြင်နေရသည်။ ဒါပေမဲ့လည်း သူ့ကို ပြန်ပို့ရလိမ့်မည်။ စီချွမ်မှာ ဘာဖြစ်လာမလဲ မသိဘဲ သူ့ကို ဘယ်လို ခေါ်သွားနိုင်မှာလဲ? ဘယ်လောက်ပဲ စဉ်းစားစဉ်းစား ဒါက အရမ်း အန္တရာယ်များလွန်းသည်။ သူ့ကို အစောင့်နှစ်ယောက်နဲ့ ပြန်လွှတ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဂိုဏ်းက လူတွေကို လာခေါ်ခိုင်းတာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်နည်းနည်းနဲ့ ပြန်ပို့ရမယ်။ ငါ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တိုင်းဟာ ဝီဆောအာကြောင့် အမြဲတမ်း အထိခိုက်မခံနိုင်ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ဒါက ငါ အတိတ်က ပြန်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်း မဟုတ်ဘူးလေ။
ငါ ပြတ်သားတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
"...မင်း ပြဿနာတစ်ခုခု ရှာတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်ပို့မယ်ဆိုတာ မှတ်ထားလိုက်"
...တောက်၊ ငါကတော့ တကယ့် ငတုံးပဲ။