အခန်း (၂၃) သူဘာလို့နောက်တကြိမ်ပြန်ထွက်ခွာရတာလဲ(၃)
ဓားဧကရာဇ်၏ ပြင်းထန်လှသော ချီအရှိန်အဝါကြောင့် ဂူယန်ချွန်း၏ နေအိမ်မှာ အခြေအမြစ်မှတိုင် တုန်ခါသွားရသည်။ အခြေအနေကို ရိပ်မိလိုက်သော ဒုတိယအကြီးအကဲသည် နေအိမ်ပတ်ပတ်လည်တွင် ချီအတားအဆီးတစ်ခုကို အလျင်အမြန် တည်ဆောက်လိုက်ရသည်။
‘နဂါးတွေဟာ အသက်ကြီးလေ ပိုကြီးမားလာလေပဲဆိုတဲ့ စကားက အလကားမဟုတ်ဘူးပဲ...’
ဒုတိယအကြီးအကဲ၏ နဖူးမှ ချွေးစက်တစ်စက်သည် မေးစေ့မှတစ်ဆင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ တဖြည်းဖြည်း စီးကျသွားသည်။ ဓားဧကရာဇ်သည် သူ၏ခံစားချက်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ချီအရှိန်အဝါ အနည်းငယ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် သူတို့ရှိနေသော အဆောက်အအုံမှာ လောကမြေပုံပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ဤသည်မှာ ‘ကောင်းကင်ဘုံ အရှင်သခင်’ တစ်ဦး၏ စွမ်းအားပင် ဖြစ်သည်။
“ခင်ဗျား စည်းကျော်နေပြီ "
“မဟုတ်ဘူး။ ငါမေးတဲ့မေးခွန်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို မင်း ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။”
အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး မြင်နိုင်သော ‘အမြင်’ သည် အလွန်ကျယ်ပြောလှသည်။ ဒုတိယအကြီးအကဲကဲ့သို့ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက သူ၏ချီအားလုံးကို အသုံးပြုမည်ဆိုလျှင် ဂူမျိုးနွယ်စုအတွင်းရှိ လူထက်ဝက်ခန့်၏ အခြေအနေကို ဖတ်ရှုနိုင်သည်။ ဂူမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် သို့မဟုတ် ဓားဧကရာဇ်တို့ကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို မသိနိုင်သော်လည်း ကျန်ရှိသူများကိုမူ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ သိုင်းပညာရှင်များသည် လူတို့၏ တည်ရှိမှု သဘာဝကိုလည်း ထိုးဖောက်မြင်နိုင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဒုတိယအကြီးအကဲက သိရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒါကို ခင်ဗျား ကျိန်းသေပေါက် သိပြီးသားပဲကို ဘာလို့ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေရတာလဲ။”
ဒုတိယအကြီးအကဲသည် စကားပြောရင်း ဝီဆောအာ အကြောင်းကို စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူမသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် လှပသော်လည်း ဒုတိယအကြီးအကဲ၏ အမြင်တွင်မူ သူမသည် ထူးဆန်းနေပြီး သဘာဝမကျသလို ဖြစ်နေသည်။ သူမသည်... ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ လူသားတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ရှိသင့်ရှိထိုက်သော အရာများကို ဝီဆောအာ ထံတွင် ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။ ဥပမာအားဖြင့် သာမန်အသိစိတ်နှင့် ကြောက်ရွံ့မှုမျိုး ဖြစ်သည်။ လူသားဟူသည် ခံစားချက်ရှိရမည် ဖြစ်သော်လည်း ဝီဆောအာ တွင်မူ ထိုအရာများ တစ်ခုမျှ ရှိပုံမရပေ။
ယင်းအစား အခြားအရာတစ်ခုခုက ဝီဆောအာ ၏ အတွင်းပိုင်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသောနေရာတွင် အစားထိုး ဝင်ရောက်နေသည်။ ၎င်းသည် အလင်းလော၊ အမှောင်လော ဆိုသည်ကိုမူ ဒုတိယအကြီးအကဲပင် ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်ပေ။ သို့သော် ဓားဧကရာဇ်သာဆိုလျှင် မြင်နိုင်မည်မဟုတ်ပါလော။
“အဲဒီကလေးက... ဘာလဲ။”
“ငါ့မြေးမလေးက လူသားစစ်စစ်ပါ"
ဓားဧကရာဇ်သည် စားပွဲကို လက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။ ထိုမျှမကသေး။ ဓားဧကရာဇ်၏ ချီအရှိန်အဝါသည် လက်ဝါးရိုက်ချက်နှင့်အတူ ပေါက်ကွဲထွက်လာရာ ဂူယန်ချွန်း၏ နေအိမ်မပြိုလဲအောင် ချီဖြင့် ထိန်းထားရသော ဒုတိယအကြီးအကဲမှာ မည်သည့်ကာကွယ်မှုမျှ မပြုလုပ်နိုင်ဘဲ ဓားဧကရာဇ်၏ ချီရိုက်ခတ်မှုကို အပြည့်အဝ ခံလိုက်ရသည်။
သို့သော် သူသည် နာကျင်မှုကို မပြပေ။ အနည်းငယ်မျှသော ညည်းတွားသံပင် ထွက်မလာစေရန် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားရင်း လည်ချောင်းထဲသို့ တက်လာသော သွေးများကို ပြန်လည်မျိုချလိုက်ပြီးနောက် သူက ဆက်ပြောသည်။
“အကယ်၍ ခင်ဗျားသာ မသေဆေးဆရာဝန်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ရင်တောင် အဲဒီကလေးရဲ့ အတွင်းပိုင်းက ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေတဲ့ ဟာကွက်ကို တခြားအရာနဲ့ အစားထိုးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။”
မသေဆေးဆရာဝန်သည် နတ်ဘုရားများ ကိုယ်တိုင် စေလွှတ်လိုက်သော ဆရာဝန်ဟု ကျော်ကြားသော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်မျိုး ရှိပါ့မလား။ ‘ညဘက်အမဲလိုက်သမားများ’ ကို သူ၏လက်ခြေသဖွယ် ခိုင်းစေနေသော ‘အရိပ်ဘုရင်’ ပင်လျှင် ဝီဆောအာ ၏ အတွင်းပိုင်းမှ ဟာကွက်နှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။ ဒုတိယအကြီးအကဲ နားမလည်နိုင်သေးသည့် အချက်တစ်ခုမှာ ဝီဆောအာ ၏ အတွင်းပိုင်း ဟာကွက်ထဲတွင် အတိအကျ ဘာတွေပြည့်နှက်နေသလဲ ဆိုသည်ပင်။ ၎င်းသည် လူသားတိုင်းတွင် ရှိတတ်သော သာမန် ချီ နှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားနေသည်။
‘ဒါက ဘာဖြစ်နိုင်မလဲ...’
လူသားများသည် ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားရလေ့ရှိပြီး ဒုတိယအကြီးအကဲသည် ဝီဆောအာ ၏ အတွင်းပိုင်း၌ ကြောက်ရွံ့မှုကို အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူ ရင်းနှီးနေကျ ကြောက်ရွံ့မှုမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ အတွင်း၌ ဘာရှိနေသည်ကို သူ အတိအကျ မသိရပေ။ သူ သိချင်စိတ်ရှိသော်လည်း ပိုမိုစပ်စုရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။ ထိုကလေး၏ အတွင်းပိုင်းသည် သူ မဖွင့်ဝံ့သော အန္တရာယ်ရှိသည့် ဂိုဒေါင်တစ်ခု ဖြစ်နေကြောင်း သူ၏ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်က သတိပေးနေသည်။
“အဲဒါကြောင့်ပဲ သူမကို သူများတွေ သိသွားမှာ ကြောက်ပြီး ခင်ဗျား လူသူမနီးတဲ့နေရာမှာ ပုန်းအောင်းနေထိုင်နေတာလား။”
အကယ်၍ အခြားသိုင်းပညာရှင်များသာ သူမြင်သကဲ့သို့ ဝီဆောအာ ၏ အတွင်းပိုင်းကို မြင်သွားလျှင် ဘာဖြစ်မည်နည်း။ ပထမဦးစွာ သူမ၏ အရှိန်အဝါကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်သော အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာရှင်မှာ လက်ချိုးရေတွက်ရုံမျှသာ ရှိသည်။ သို့သော် နည်းပါးသည်ဆိုသော်လည်း လုံးဝမရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ဓားဧကရာဇ်သည် သူမ၏ အတွင်းရေးလျှို့ဝှက်ချက်များကို မြင်နိုင်သော သိုင်းပညာရှင်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့လျှင် ဘာဖြစ်လာမည်နည်း။ ထိုမျှ သာမန်ဆန်လှသော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ အတွင်းပိုင်း၌ ရှိနေသော ‘ဘာမှမရှိခြင်း’ ကို သူတို့က ဘယ်လိုများ ဖော်ပြကြမည်နည်း။
ဓားဧကရာဇ်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရသည်မှာ သူ ပုန်းအောင်းနေရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ထိုတစ်ခုတည်းကြောင့် မဟုတ်ပုံရသော်လည်း ဒုတိယအကြီးအကဲသည် ဆက်လက်မမေးမြန်းနိုင်တော့ကြောင်း သိလိုက်သည်။ မမြင်ရသော ဓားသွားများစွာက သူ့ကို အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ချိန်ရွယ်နေသည်ကို သူ ခံစားနေရသည်။ ဓားဧကရာဇ်၏ လက်ထဲတွင် မည်သည့်လက်နက်မျှ မရှိသော်လည်း ထိုဓားသွားများသည် မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို ဒုတိယအကြီးအကဲ ကောင်းကောင်းသိသည်။
‘ဒါက ဓားသမားတစ်ယောက်ရဲ့ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်တဲ့ ‘စိတ်အာရုံဓား’ လား...?’
ဒုတိယအကြီးအကဲသည် ဓားသမားတစ်ယောက် မဟုတ်သဖြင့် အသေအချာ မသိပေ။ ထို့ကြောင့်...
“ကျွန်တော်သာ ထပ်မေးရင် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုတုံ့ဆိုင်းမှုမျိုးမှမရှိဘဲ အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ပစ်တော့မှာပဲ။”
“... မင်း အခု အသက်ရှင်နေတာဟာ မင်းရဲ့ သိတတ်မှုကြောင့်ပဲ၊ ဒါကြောင့် ဝမ်းမနည်းပါနဲ့။”
“ခင်ဗျား ဘာတွေစဉ်းစားနေလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီကလေးနဲ့ ဘာလို့ အတူတူ ခရီးသွားနေတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘူး။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကျွန်တော် စိတ်လည်းမဝင်စားပါဘူး။”
သူသည် သူတစ်ပါး၏ အတွေးကို ဂရုမစိုက်ပေ။ မိမိဘဝကို ရှင်သန်နိုင်ရန်ပင် ခဲယဉ်းနေသည်မဟုတ်ပါလော။ ဤသည်မှာ ဒုတိယအကြီးအကဲ၏ အတွေးဖြစ်သည်။
“အရင်က ခင်ဗျားသာဆိုရင် ဒီလိုမျိုး စိုးရိမ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ဒုတိယအကြီးအကဲ၏ အမြင်တွင် ဓားဧကရာဇ်သည် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေရသူ တစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။ ဓားဧကရာဇ်ကို ဘယ်တော့မှ သံချေးမတက်မည့် ဓားတစ်လက်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော ဒုတိယအကြီးအကဲသည် ယခုအခါ ရှေ့တွင်ရှိနေသော အမျိုးသားမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြိုကွဲပျက်စီးနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် သမ္မာဂိုဏ်း များ၏ အထက်က ‘အဆုံးမဲ့ကောင်းကင်’ ဖြစ်သလို၊ သမ္မာဂိုဏ်း များကို ထောက်မထားသော ‘မဏ္ဍိုင်’ လည်း ဖြစ်သည်။ ထိုဘွဲ့ထူးများသည် သူနှင့် ထိုက်တန်လှသည်။ ဒုတိယအကြီးအကဲသည် တစ်ချိန်က မိမိအတွင်း၌ ကောင်းကင်ဘုံ၏ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ထိုလူပုလေးကို ရိုသေစွာဖြင့် မော်ဖူးခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယခုမူ? ယခုတွင်မူ ထိုအဆုံးမဲ့ကောင်းကင်၌ အက်ကြောင်း အနည်းငယ် ရှိနေပုံရသည်။
ဒုတိယအကြီးအကဲသည် ဓားဧကရာဇ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောသည်။
“အကယ်၍ အဲဒီကလေးက လူသားတစ်ယောက်လို့ ခင်ဗျားပြောရင် ကျွန်တော်က လက်ခံမှာဖြစ်သလို သူမကိုလည်း အဲဒီလိုပဲ ဆက်ဆံမှာပါ။ ခင်ဗျားက သူမကို ဆက်ပြီး စောင့်ရှောက်မယ်ဆိုရင်လည်း ခင်ဗျား ဆန္ဒအတိုင်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့...”
ဤတွင် ဒုတိယအကြီးအကဲသည် နေရာမှ ထလိုက်ပြီး ပျက်စီးသွားသော စားပွဲအစအနများရှိရာမှ လှည့်ထွက်သွားသည်။ သူသည် ဂိုဏ်းချုပ်၏ တောင်းဆိုချက်ကို ဖြည့်ဆည်းရန်အတွက် နမ်ဂေါင်း မိသားစုဆီသို့ သွားရဦးမည်ဖြစ်သည်။
“အခု ခင်ဗျား ချမှတ်လိုက်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကြောင့် နောင်မှာ နောင်တမရပါစေနဲ့။ အဲဒါထက် ပိုပြီး သနားစရာကောင်းတာ မရှိတော့ဘူးဆိုတာ ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင်လည်း သိမှာပါ။”
ဒုတိယအကြီးအကဲ ထွက်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် ဓားဧကရာဇ်၏ ပြင်းထန်သော ချီအရှိန်အဝါများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားသည်။ အခန်းတွင်း ဖြန့်ကျက်ထားသော ထက်ရှသည့် ချီများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ဓားဧကရာဇ်သည် သူ၏မျက်နှာကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
‘အဲဒီကလေးက လူသားမှ ဟုတ်ရဲ့လား...’
ဒုတိယအကြီးအကဲ၏ စကားလုံးများသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် လူသားလား? သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် လူသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာနယ်မြေ၊ ထိုနေရာမှ ဓားဧကရာဇ်သည် ဝီဆောအာ ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် ထိုစဉ်က အမှတ်တရများကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ထိုကလေးနှင့် ပထမဆုံး စတင်တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်၊ ထိုကလေးက သူ၏အမည်ကို ပထမဆုံး စခေါ်ခဲ့စဉ်၊ သူတို့ လက်ချင်းတွဲပြီး လျှောက်သွားခဲ့ကြစဉ်၊ ထိုအချိန် အခိုက်အတန့် အားလုံးက ဝီဆောအာ သည် လူသားဖြစ်ကြောင်း ဓားဧကရာဇ်ကို သက်သေပြနေသည်။
ဝီဆောအာ ၏ အတွင်း၌ ဘာပဲရှိနေပါစေ၊ သူမသည် ကမ္ဘာပျက်သုဉ်းမည့် ဘေးဒုက္ခ၏ ဗဟိုချက်မ ဖြစ်လာရန် ကံပါလာခဲ့သည်ဆိုစေကာမူ၊ သူသာ ထိုကံကြမ္မာကို ဓားဖြင့် ခုတ်ဖြတ်ပစ်နိုင်လျှင် ဘာမှအရေးမကြီးတော့ပေ။ ထိုအချက်သည်ပင် သူ ဓားကို ကိုင်စွဲထားရသည့် တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်ကြောင့်ပင် သူသည် သူ၏ဓားကို သစ္စာဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝီဆောအာ က ဘာပဲဖြစ်နေပါစေ၊ သူမနောက်ကို ဘယ်လို ဘေးဒုက္ခတွေပဲ လိုက်လာပါစေ၊ ဓားဧကရာဇ်သည် သူ၏မြေးမလေးအတွက်ဆိုလျှင် သူကိုယ်တိုင်ကိုပင် မဆိုင်းမတွ ယဇ်ပူဇော်သွားမည် ဖြစ်သည်။
ဓားဧကရာဇ်သည် သူ ရိုက်ခွဲလိုက်သော စားပွဲအစအနများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သေချာစွာ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်...”
သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်လာခဲ့သော်လည်း ယခုနောက်ပိုင်းတွင် သူ၏စိတ်ခံစားချက်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲလာသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ ဝီဆောအာ က လူသားမဟုတ်ရင်ကော ဘာဖြစ်သလဲ။ သူ လုပ်ရမှာက သူမကို လူသားဆန်မှုတွေနဲ့ ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ပဲ။ လိုအပ်လာရင် အဲဒီအတွက် သူ့အသက်ကိုတောင် စွန့်လွှတ်လိုက်မယ်။
ဓားဧကရာဇ်သည် ထိုအခိုက်အတန့်အတွက် အသင့်ပြင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဓားဧကရာဇ်သည် ဝီဆောအာ ဂိုဏ်းအတွင်းမှ ပျောက်ဆုံးသွားသည်ကို သတိပြုမိရန် နောက်ကျသွားခဲ့လေပြီ။
ရထားလုံးဖြင့် စတင်ထွက်ခွာလာပြီး အချိန်အတန်ကြာသောအခါ ကျွန်တော့်တင်ပါးများ စတင်နာကျင်လာသည်။ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ နေဝင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသည်။ နောက်ထပ် အနည်းငယ်သွားလျှင် တောအုပ်တစ်ခုသို့ ရောက်မည်ဖြစ်၍ ရထားလုံး ခေတ္တရပ်နားရပေမည်။
ခဏအကြာတွင် ရထားလုံး ရပ်တန့်သွားပြီး ကျွန်တော်တို့ စခန်းချရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ အနီးအနားတွင် ကန်ငယ်တစ်ခု ရှိသဖြင့် နေရာကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ တစ်နေ့လုံး ထိုင်လာရသဖြင့် ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းနေသည်။ တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းကြောင့် မူယွန်၏ မျက်နှာမှာ တစ်ခုခုကို လစ်ဟာနေပုံရပြီး ခဏအကြာတွင် သူသည် လေ့ကျင့်ရန် နေရာသွားရှာဦးမည်ဟု ပြောကာ ဓားကိုဆွဲ၍ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သို့သော် ညကင်းစောင့်ရမည့် အချိန်မတိုင်မီ ပြန်လာမည်ဟု ပြောသွားသောကြောင့် အဆင်ပြေမည်ဟု ကျွန်တော် တွေးလိုက်သည်။
‘စီချွမ်းကို ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်ကြာဦးမလဲ။’
အနည်းဆုံး ရက်အနည်းငယ်တော့ ကြာဦးမည်။ ထုံးစံအတိုင်းပင် ဤမျှကျယ်ပြောလှသော မြေပြင်ကြီးတွင် ခရီးသွားရသည်မှာ အချိန်အလွန်ကုန်လှသည်။ အတိတ်က သိုင်းလောက မဟာမိတ်အဖွဲ့သည် ပျံသန်းနိုင်သော မိစ္ဆာများကို ယဉ်ပါးအောင် ဘာကြောင့် ကြိုးစားခဲ့သလဲဆိုသည်မှာ ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက် ရှိသည်။ အမှန်စင်စစ် သူတို့သည် အစိမ်းရောင်ဦးချိုပါသော ခွေးရဲများကို ယဉ်ပါးအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့သလိုပင် ကျရှုံးခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သိုင်းလောက မဟာမိတ်အဖွဲ့က မည်သည့် မိစ္ဆာအမျိုးအစားကိုမျှ ယဉ်ပါးအောင် မလုပ်နိုင်ကြောင်း ကောက်ချက်ချခဲ့ကြသည်။
‘...ချွင်းချက်တစ်ခုကတော့ ကောင်းကင်မိစ္ဆာ ပဲ။’
သိုင်းလောက မဟာမိတ်အဖွဲ့ တစ်ခုလုံး နှစ်ပေါင်းများစွာ သုတေသနပြုလုပ်သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့သောအရာကို ကောင်းကင်မိစ္ဆာ က အလွယ်တကူ လုပ်ပြနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သရော်စရာပင် ကောင်းလှသည်။ ကောင်းကင်မိစ္ဆာ သည် မိစ္ဆာများကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ အသက်ရှူသံမျှဖြင့်တင် မိစ္ဆာများကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို တစ်လုပ်တည်းဖြင့် ဝါးမြိုပစ်နိုင်မည့် မိစ္ဆာကြီးသည် ကောင်းကင်မိစ္ဆာ ရှေ့တွင်မူ သိုးသူငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အတိတ်ဘဝတုန်းက မိစ္ဆာတွေဟာ ဝူတန်ဂိုဏ်းကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာချိန်မှာ ကောင်းကင်မိစ္ဆာ ဟာ ဧရာမမိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်ကို စီးနင်းပြီး ပေါ်လာခဲ့ဖူးတယ်။ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို ယဉ်ပါးအောင်လုပ်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ မဖြစ်နိုင်တဲ့အရာပဲ မဟုတ်လား။
“ဒီလိုမျိုး လုပ်နိုင်တဲ့သူက တကယ်ပဲ လူသား ဟုတ်ရဲ့လား။”
ဒါကို စဉ်းစားလိုက်ရုံနဲ့တင် ကျွန်တော့်မှာ ကြက်သီးတဖြန်းဖြန်း ထသွားရတယ်။ အခုချိန်မှာ စဉ်းစားစရာ တခြားအရေးကြီးတဲ့ အကြောင်းအရာတွေ ရှိနေတာမို့ ဒါတွေကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ရမယ်။ ကျွန်တော် အပိုအတွေးတွေကို ခေါင်းထဲက ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှာ ချီ တွေကို လှည့်ပတ်စီးဆင်းစေလိုက်တယ်။ မကြာသေးခင်က ကျွန်တော် ပုံမှန်လေ့ကျင့်နေခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာရှိတဲ့ ချီ ပမာဏက နည်းလွန်းတာကြောင့် အချိန်တိုအတွင်းမှာ မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်ဖို့ ခက်ခဲနေတယ်။ မီးသိုင်းပညာရဲ့ တတိယအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ဆိုတာ တစ်သက်လုံး ကြာသွားမလားလို့တောင် ထင်ရတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်က ပြဿနာတစ်ခုဆိုရင် ပိုပြီးအရေးကြီးတဲ့ ပြဿနာက ကျွန်တော့်မှာရှိတဲ့ ချီ ပမာဏပဲ။ ဒါက ဂူဂျောယု နဲ့ တိုက်ခိုက်တုန်းက ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရတဲ့ အချက်ပဲ။ ချီ မလုံလောက်မှုကြောင့် ကျွန်တော့်မှာ ရှိနေတဲ့ အသိပညာတွေကို လက်တွေ့အသုံးမချနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါက တကယ့်တိုက်ပွဲတွေမှာဆိုရင် အန္တရာယ်ရှိနိုင်ပြီး အသက်အန္တရာယ်တောင် ကြုံရနိုင်တယ်။
ကျွန်တော် ဘယ်ခြေကို ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး လေထဲကို ထိုးနှက်လိုက်တယ်။
ဗုန်း!
ကျွန်တော့်ရဲ့ လျင်မြန်တဲ့ လက်သီးချက်နောက်ကနေ လေထုပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။ ဒီလောက်လေး လုပ်လိုက်ရုံနဲ့တင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ချီ တွေ အကုန်ထွက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပေမဲ့ ကျွန်တော် ဆက်ပြီး ဇွဲနပဲနဲ့ လေ့ကျင့်နေခဲ့တယ်။ လက်တွေကနေ ခြေထောက်တွေဆီ၊ ခြေထောက်တွေကနေ လက်တွေဆီ။ ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းနေတာကြောင့် ကျွန်တော် အလိုရှိသလို သဘာဝကျကျ မလှုပ်ရှားနိုင်ပေမဲ့ တတ်နိုင်သမျှ ချောမွေ့အောင်တော့ ကြိုးစားနေရတယ်။ သိုင်းပညာဆိုတာ ခန္ဓာကိုယ်က ထိုလှုပ်ရှားမှုရဲ့ ခံစားချက်ကို အတိအကျ မှတ်မိသွားတဲ့အခါမှသာ အသုံးပြုလို့ရတဲ့ အတတ်ပညာမျိုး ဖြစ်တယ်။ ဒါဟာ အဲဒီပညာရပ်ကို သင်ယူဖို့ အသင့်မဖြစ်သေးတဲ့ သိုင်းပညာရှင်တွေအတွက်တော့ လွယ်ကူတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ အတိုချုပ်ပြောရရင် သိုင်းပညာတစ်ခုကို တတ်မြောက်ဖို့ဆိုတာ ငရဲကျမတတ် လေ့ကျင့်ရတာပဲ။
လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုတည်းကိုပဲ အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ပြန်လည်လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းကနေ တစစ်စစ်နဲ့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒါကတော့ ချီ ကုန်သွားပြီဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။
“ဟူး...”
ကျွန်တော် ဝမ်းထဲက အညစ်အကြေးတွေကို နောက်ဆုံးအစအနအထိ ညှစ်ထုတ်သလိုမျိုး နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေတဲ့ ချီ အနည်းငယ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော် အချိန်အနည်းငယ်ပဲ လေ့ကျင့်ခဲ့ရပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကတော့ ချွေးတွေနဲ့ ရွှဲနစ်နေပြီ။ ချီ မလုံလောက်တာက ကျွန်တော့်ကို တကယ်ပဲ အဟန့်အတား ဖြစ်စေတယ်။
ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ မိစ္ဆာစုပ်ယူခြင်းပညာရပ် အကြောင်းကပဲ တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေတယ်။ ဒီပညာရပ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ချီ ကို တိုးမြှင့်ဖို့အတွက် အမြန်ဆုံးနဲ့ အသက်သာဆုံး နည်းလမ်းပဲ။ အကယ်၍ ကျွန်တော် ချီ တွေကို စုပ်ယူဖို့အတွက် ဒီပညာရပ်ကို အသုံးမပြုဘူးဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ချီ ကို တိုးမြှင့်နိုင်မယ့် တခြားနည်းလမ်းကို ကျွန်တော် မစဉ်းစားနိုင်သလို မမှတ်မိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့...
“ငါ အဲဒီ ငရဲတွင်းထဲကနေ လွတ်မြောက်လာကာမှ နောက်တစ်ခါ အဲဒီကို ပြန်မသွားချင်ဘူး။”
အဲဒီပညာရပ်ကို အသုံးပြုတဲ့အခါ မိစ္ဆာချီ တွေကို စုပ်ယူတာမျိုး မဟုတ်ခဲ့ရင်တောင် ဒါက ကောင်းကင်မိစ္ဆာ ရဲ့ ပညာရပ်ဆိုတာ ငြင်းလို့မရဘူး။ မိစ္ဆာကျောက်တုံး နှစ်တုံးတည်းကနေ ချီ ကို စုပ်ယူခဲ့တာနဲ့တင် ဒီပညာရပ်က ဘေးကင်းရဲ့လားဆိုတာ ကျွန်တော် မသေချာဘူး။ ပြီးတော့ သူတို့နဲ့ ထပ်ပြီး မပတ်သက်ချင်တော့ဘူးဆိုတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကလည်း အဓိက အချက်ပဲ။
‘အခုက အချိန်မဟုတ်သေးဘူး... မဟုတ်သေးဘူး။’
ဒါက ကျိန်စာတစ်ခုပဲ။ အကယ်၍ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းက ကောင်းချီးတစ်ခုဆိုရင် ဒါကတော့ ကျိန်စာပဲ။ ကျွန်တော် မသုံးစွဲခင်မှာ ဒါက ဘေးကင်းရဲ့လားဆိုတာ အနည်းဆုံးတော့ အသေအချာ သိအောင်လုပ်ရမယ်။
ကျွန်တော် လေ့ကျင့်တာ ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ။ တစ်နာရီလောက်တော့ ရှိပြီထင်တယ်။ ကျွန်တော် လေ့ကျင့်တာကို ရပ်လိုက်ပြီး မီးချီ တွေကို ပြန်ထိန်းလိုက်တဲ့အခါ ပတ်ဝန်းကျင်က လေထုက တော်တော်လေး အေးစက်နေသလို ခံစားရတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်မှာရှိတဲ့ မီးချီ ကြောင့် ဒီလောက် မအေးပေမဲ့ အခုကတော့ ချွေးတွေကြောင့် ပိုအေးနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ကျွန်တော် စခန်းချတဲ့နေရာကို ပြန်သွားပြီး အဝတ်အစားအသစ် တောင်းကာ ကန်ရှိရာကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ စားသောက်ပြီးတာနဲ့ အိပ်ချင်နေပေမဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ မျိုးနွယ်စုရဲ့ သားသမီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိတယ်ဆိုတာ ပြသဖို့အတွက် ကျွန်တော် စိတ်ကို တင်းထားရတယ်။
ကျွန်တော် ခြေထောက်ကို ကန်ထဲကို ချလိုက်မယ့်အချိန်မှာပဲ...
– ကယ်ကြပါဦး!
စူးရှတဲ့ အော်သံတစ်ခုကြောင့် ကျွန်တော် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ အသံက ရထားလုံးဆီက လာတာပဲ။ ဘာများဖြစ်တာလဲလို့ တွေးရင်း ရထားလုံးရှိရာဆီကို ကျွန်တော် အပြေးအလွှား သွားလိုက်တယ်။ ဓားပြအုပ်စု တစ်ခုခုကများ လာတိုက်တာလား။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ မိစ္ဆာတံခါး ပေါ်လာပြီးကတည်းက သူတို့တွေ အကုန်ပျောက်ကွယ်သွားပြီလို့ ကျွန်တော် ထင်နေတာ။
ကျွန်တော် ရထားလုံးဆီ ရောက်သွားတဲ့အခါ အစေခံတစ်ယောက်က ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ရထားလုံးကို စိုက်ကြည့်နေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ။”
မူယွန် အပါအဝင် တခြားအစောင့်တွေလည်း အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေကြတယ်။
“ဟို... ရထားလုံးထဲမှာ တစ်ခုခု လှုပ်ရှားနေတာ တွေ့လို့ပါ။”
အစေခံရဲ့ အသံက ကြောက်စိတ်ကြောင့် တုန်ရီနေတယ်။
“ရထားလုံးထဲမှာ ဟုတ်လား။”
အတွင်းထဲက အစားအသောက်နံ့ရလို့ တောသားရဲတစ်ကောင်ကောင် ဝင်နေတာလား။ အဲဒါက ချက်စားလို့ရတဲ့ သတ္တဝါမျိုး ဖြစ်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမယ်။ အစောင့်တစ်ယောက်က ရထားလုံးအတွင်းပိုင်းကို မြင်ရအောင် မီးရှူးတိုင်နဲ့ ထိုးကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ရထားလုံးထဲက အရာတစ်ခု လှုပ်ရှားသွားတယ်။ ဒါက တောသားရဲနဲ့ မတူတာကြောင့် အစောင့်က ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ ရထားလုံးထဲမှာ ရှိနေတဲ့အရာကတော့...
“ဟင်... ဟမ်...?”
အဲဒါကတော့ ပါးစပ်ထဲမှာ မုန်လာဥနီတစ်ဖက်ကို ကိုက်ထားတဲ့ ဝီဆောအာ ပဲ ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ဘာစကားမှ ပြောမထွက်နိုင်တော့ဘူး။
...မင်းက ဘာလို့ ဒီကို ရုတ်တရက်ကြီး ရောက်လာပြန်တာလဲ။
‘...ဟူး၊ ငါ့ဘဝနှယ်။’
ဒီလိုမျိုး ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ အဖြစ်အပျက်ကြောင့် ကျွန်တော့်မှာ အကြာကြီးနေမှ တစ်ခါ ခေါင်းပြန်ကိုက်လာရတော့တယ်။