....ဒီကောင်စုတ်။
စိတ်ပျက်စရာကောင်းအောင် နီမြန်းနေတဲ့ သူ့မျက်နှာ၊ တုန်လှုပ်နေတဲ့ သူ့မျက်ဝန်းတွေနဲ့ သူမကို တည့်တည့်တောင် မကြည့်ရဲဘဲ ရှက်ရွံ့နေတဲ့ သူ့အကြည့်တွေ။
ဒီလိုအပြုအမူတွေက သူ သူမကို မြင်မြင်ချင်း စွဲလန်းသွားတယ်ဆိုတာ အထင်အရှား ပြသနေတယ်။
ဒါကလည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်။ စိုစွတ်နေတဲ့ ဆံနွယ်တွေ၊ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေတဲ့ မျက်ဝန်းလေးတွေနဲ့ သူမရဲ့ ပုံစံက တကယ်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိနေတာကိုး။
နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံပြီး အသိပညာ ဗဟုသုတတွေရဲ့ အထွတ်အအိပ်ကို ရောက်မနေဘူးဆိုရင်တော့ သူမရဲ့ ရုပ်ရည်က ဘယ်သူ့ကိုမဆို ဖမ်းစားနိုင်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်တောင် သူမရဲ့ပုံစံကြောင့် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့တာဆိုတော့ ဒီကောင့်အတွက်တော့ ပြောနေစရာတောင် မလိုတော့ပါဘူး။ သူ သူမကို အပြတ်အသတ် စွဲလမ်းသွားပြီပဲ။
“တောက်။”
ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း မသိတဲ့ ဝီဆောအာ က ကျွန်တော့်ကို ဇဝေဇဝါနဲ့ ကြည့်နေတယ်။
ကျွန်တော် နည်းနည်း စိတ်တိုသွားတာနဲ့ ဝီဆောအာ ကို ဘေးကို နည်းနည်း ထပ်ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။
အဲဒီအခါမှာတော့ ဂူဂျောယု က သူ့ရဲ့ အမူအရာကို အမြန် ပြန်ပြင်လိုက်ပေမဲ့ နီမြန်းနေတဲ့ မျက်နှာကိုတော့ ဖုံးကွယ်လို့ မရနိုင်ပါဘူး။
ကျွန်တော်တို့ ဘေးမှာရှိနေတဲ့ ဒုတိယအကြီးအကဲကတော့ ပြုံးချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်ထားရင်း ဂူဂျောယု ကို ကြည့်နေတယ်။
‘သူ့ကို နောက်ချင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ မနည်း ထိန်းထားရတာကို ကြည့်ဦး။’
ပြောရရင် သူက လူယုတ်မာ အဖိုးကြီးပဲ။
“အဟမ်း! အဟမ်း!”
ဂူဂျောယု က အနေခက်နေတဲ့ အခြေအနေကို ဖြေဖျောက်ဖို့အတွက် ချောင်းအတု ဟန့်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အနေခက်မှုကို ပြေပျောက်စေမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
“ငါ... ငါ ထပ်ပြောမယ်၊ ငါ ဂူဂျောယု ဟာ ဂူမျိုးနွယ်ရဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်ဖြစ်တဲ့ မင်းနဲ့ သိုင်းယှဉ်ပြိုင်ချင်တယ်..”
‘စကားပြောရင် ငါ့မျက်လုံးကို ကြည့်ပြီးပြောပါဦး၊ မင်းနှယ်...’
ဝီဆောအာ ဆီကို ခဏခဏ ရောက်သွားတဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကျွန်တော် သတိထားမိတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ပြန်သွားဖို့ လက်ဟန်ပြလိုက်တယ်။
“သိုင်းယှဉ်တာကို အသာထား၊ ပြန်တော့။ စိတ်မဝင်စားဘူး။”
ဒါက အလုပ်ရှုပ်မယ့်ကိစ္စဆိုတာ ကျွန်တော် သိပြီးသား။ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ကျွန်တော့်ကို သိုင်းယှဉ်ဖို့ စိန်ခေါ်တာဟာ ကျွန်တော့်ကို မလေးစားရာလည်း ရောက်တယ်။
သူက ကျွန်တော့်အပေါ် အထက်စီးဆန်တဲ့ အမူအရာတောင် ပြခဲ့သေးတာ။
သူ့ရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို ငြင်းပယ်ဖို့ ကျွန်တော့်မှာ အခွင့်အရေး အပြည့်အဝ ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖြေကို မကျေနပ်တဲ့ ဂူဂျောယု က ပြန်ပြောလာတယ်။
“မင်း ကြောက်နေတာလား?”
“အေး၊ တအားကြောက်တာပဲ။”
“မင်းက အားနည်းနေတုန်းပဲ။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကိုတောင် ထွက်ပြေးဖို့ ရွေးချယ်နေတယ်...”
“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ ငါက တကယ်ကို အားနည်းတာ။ ဟုတ်တာပေါ့။”
သူ့ရဲ့ ပေါက်ကရစကားတွေကို နားတစ်ဖက်ကနေ နားထောင်ပြီး နောက်တစ်ဖက်ကနေ ပြန်ထုတ်ပစ်လိုက်တဲ့အတွက် ဂူဂျောယု ရဲ့ မျက်လုံးအောက်က အရေပြားတွေတောင် တုန်ယင်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ အသက်ရှူသံတွေက သူ တော်တော်လေး ဒေါသထွက်နေတယ်ဆိုတာ ပြနေတာပဲ။
ဒါပေမဲ့ သူ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ? ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ရှိသူက ကျွန်တော်ပဲလေ။
မနက်စောစောကြီး ရုတ်တရက်ကြီး လာပြီး စိန်ခေါ်တာကို ငြင်းဖို့ ကျွန်တော့်မှာ အကြောင်းပြချက် အလုံအလောက် ရှိတယ်။
ဂူဂျောယု စိတ်မထိန်းနိုင်တော့တဲ့ အချိန်မှာပဲ ဒုတိယအကြီးအကဲက သူ့ကို မေးလိုက်တယ်။
“ဂျောယု၊ မင်း သူ့ကို သိုင်းယှဉ်ချင်တဲ့ အကြောင်းရင်းက ပထမအကြီးအကဲကြောင့်လား?”
‘ပထမအကြီးအကဲ?’
ဒုတိယအကြီးအကဲရဲ့ မေးခွန်းကြောင့် ဂူဂျောယု တန့်သွားပေမဲ့ ဘာမှတော့ ပြန်မဖြေပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဂူဂျောယု ရဲ့ ခဏတာ တန့်သွားမှုက ကျွန်တော် သိချင်တဲ့ အရာအားလုံးကို ပြောပြလိုက်သလိုပါပဲ။
‘မျိုးနွယ်စုအတွင်း အဆင့်အတန်း ခွဲခြားဖို့ပေါ့။’
ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ကိစ္စတွေ ဘာလို့ ဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ပါဘူး။
‘ဂူယွန်ဆော နဲ့ သိုင်းယှဉ်တုန်းက ပြဿနာ မရှာခဲ့သင့်ဘူး။’
ဂူမျိုးနွယ်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တိုင်းက ပထမအကြီးအကဲရဲ့ အာဏာမက်မောမှုကို သိကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကြောင့် ဘယ်သူမှ သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ကြဘူး။
နယ်ပယ်စုံမှာ လိုအပ်ချက်ရှိနေတဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်။
ကျွန်တော်က တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသား အမွေဆက်ခံသူဖြစ်လို့ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာမယ့်သူ ဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ အားနည်းချက်တွေ ရှိနေပြီး ကျွန်တော့်အမေကလည်း မယားငယ်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်လို့ပါ။
ဒါကြောင့် ပထမအကြီးအကဲရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ခဏတာ ရပ်တန့်နေခဲ့ပေမဲ့ သူကတော့ အာဏာရဖို့အတွက် အဆုံးအထိ ကြိုးစားချင်နေတာ။
ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဆန္ဒက တုန်လှုပ်သွားခဲ့တယ်။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဂူယွန်ဆော နဲ့ သိုင်းယှဉ်တုန်းက ကျွန်တော် အနိုင်ရခဲ့လို့ပဲ။
လူအများစုက ကျွန်တော် ကံကောင်းလို့လို့ ပြောကြပေမဲ့ ဒါက ပထမအကြီးအကဲအတွက်တော့ သတင်းကောင်း မဟုတ်ဘူးလေ။
‘ဒါကြောင့် သူက ဒီလို ကလေးကလား ကိစ္စတွေကို လုပ်နေတာလား?’
ဒီအချက်ကြောင့် ကျွန်တော် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားတယ်၊ ဒါကြောင့် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို သွားပြီး ဒီအခြေအနေကို လျစ်လျူရှုဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ ဒုတိယအကြီးအကဲက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းပြောတယ်။
“သူက ခရီးဝေးကြီးက လာခဲ့တာပဲ၊ လက်ခံပေးလိုက်ပါလား?”
ဒုတိယအကြီးအကဲရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တော့ ‘ပျော်စရာ’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးက အထင်းသား ရေးထားသလိုပဲ။ သူ ထူးဆန်းတဲ့ အကြံတွေ ထပ်ထုတ်နေပြန်ပြီ။
“ဒုတိယအကြီးအကဲကြီး၊ ကျွန်တော် အရိုက်ခံရပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲနေတာကို တကယ် မြင်ချင်နေတာလား? ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုတွေပဲ လုပ်နေရတာလဲ။”
ဒုတိယအကြီးအကဲက ကျွန်တော်နဲ့ ဂူဂျောယု နှစ်ယောက်လုံးကို ကြည့်ရင်း ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေတယ်။
“ဒီအဖိုးကြီးကတော့ ငါတို့ ယန်ချွန်း က အလွယ်တကူနဲ့တော့ လဲကျသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တာပဲ။”
ဒီအဖိုးကြီးကတော့။
ကျွန်တော် ဂူဂျောယု ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကြည့်လိုက်တယ်။
တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့တင် ကျွန်တော် သိလိုက်ပါတယ်။
‘ဒီကောင်ကတော့ နည်းနည်း တင်းမှာပဲ။’
သေချာပါတယ်။ ဒီစိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်က ဂူယွန်ဆော ထက် ပိုသန်မာတယ်။
သူ့မှာ ချီ ဘယ်လောက်ရှိလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်လို သိုင်းအဆင့်မှာ ရှိနေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် အတိအကျ မပြောနိုင်သေးဘူး။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အာရုံခံစားမှုအရတော့ သူက သိုင်းပညာနဲ့ ချီ အပေါ် နားလည်မှုက ဂူယွန်ဆော ထက် နိမ့်ကျနေနိုင်ပေမဲ့။
ဒါက ဂူယွန်ဆော က ပိုသန်မာတယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။
ဒါဟာ ဂူယွန်ဆော ကို ကျွန်တော် အနိုင်ရခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းတွေထဲက တစ်ခုပဲလေ။
“ခင်ဗျား ဘာပဲပြောပြော ကျွန်တော် သိုင်းမယှဉ်ဘူး။ ဒီ အဆင့်အတန်း ခွဲခြားတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ကိစ္စတွေထဲမှာ မပါဝင်ချင်ဘူး။”
ဒုတိယအကြီးအကဲက စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။
ဒီလို အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်က ဒီလို မျက်နှာပေးမျိုး လုပ်တာက ကျွန်တော့်ကို အနည်းငယ်... မဟုတ်ဘူး၊ တော်တော်လေး ကြက်သီးထစေတယ်။
ဂူဂျောယု ကတော့ သူ့ရဲ့ အကြံအစည် အထမမြောက်တဲ့အတွက် စိတ်ပျက်တဲ့ မျက်နှာထား ဖြစ်သွားတယ်။ အဲဒါက သူ့ရဲ့ စိတ်ပျက်စရာကောင်းအောင် ချောမောတဲ့ မျက်နှာနဲ့ လိုက်ဖက်နေတာပဲ။
အဲဒီနောက် သူက ဝီဆောအာ ကို ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်တယ်။
“မင်း... မင်းက မျိုးနွယ်စုရဲ့ အစေခံလား?”
သူ့စကားတွေက ထစ်ငေါ့မနေပေမဲ့ တုန်ယင်နေတဲ့ အသံကိုတော့ ဖုံးကွယ်လို့ မရပါဘူး။ စောင်ကို ခြုံထားတဲ့ ဝီဆောအာ က သူ့စကားကို ကြားတော့ ဇဝေဇဝါနဲ့ ခေါင်းစောင်းပြီး ကြည့်လိုက်တယ်။
အဲဒီအခါမှာတော့ သူမရဲ့ အကြည့်ကြောင့် ဂူဂျောယု တစ်ယောက် ထပ်ပြီး တုန်လှုပ်သွားပြန်တယ်။
ဒီကောင်က ဘာလို့ သူ့ဘာသာသူ တိုက်ပွဲဖြစ်နေတာလဲ?
“ဟုတ်ကဲ့! ကျွန်မက အစေခံပါ။”
သူမရဲ့ အဖြေကို ကြားပြီးနောက် ဂူဂျောယု က သူ့ရဲ့ ကိုယ်နေဟန်ထားကို ပြန်ပြင်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ရင်း သူမကို စကားပြောလိုက်တယ်။
“မိန်းကလေး၊ ဒီလို အားနည်းတဲ့သူဆီမှာ အစေခံနေမယ့်အစား ငါ့ဆီကို လာခဲ့ပါလား? ငါက ပိုကောင်းတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပိုကောင်းကောင်း ထားပေးနိုင်ပါတယ်။”
ဒါက ဘယ်လိုမျိုး အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်လဲ?
မင်းက သူမကို ဘယ်လိုမျိုး ပိုကောင်းကောင်း ထားမှာလဲ ဟမ်? သူ့ရဲ့ နီမြန်းနေတဲ့ မျက်နှာက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီးတော့တောင် စိတ်တိုစေတယ်။
ဒါက မဟုတ်သေးဘူးလို့ ခံစားရတာနဲ့ ကျွန်တော် ဝင်ပြောဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။
“ဒါက ဘယ်လိုမျိုး အဓိပ္ပာယ်-”
“ကျွန်မက သခင်လေးကိုပဲ ကြိုက်တာ။”
ကျွန်တော် အတိတ်သို့ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း ဖြစ်ပြီးကတည်းက ဝီဆောအာ ဒီလို တည်တည်တံ့တံ့ ပြောတာကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းပါပဲ။ ကျွန်တော်တင် မဟုတ်ဘဲ ဒုတိယအကြီးအကဲနဲ့ ဂူဂျောယု တို့တောင် အံ့သြလွန်းလို့ မျက်လုံးတွေ ပြူးသွားကြတယ်။
“ကျွန်မက သခင်လေးကလွဲလို့ တခြားဘယ်သူ့ဆီကိုမှ မသွားဘူး။”
သူမရဲ့ စကားတွေကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားက တုန်လှုပ်သွားတယ်။
‘...မကောင်းဘူး။’
ဒါက မကောင်းဘူး။ ကျွန်တော် ရင်ဘတ်ကို လက်နဲ့ ပွတ်လိုက်တယ်။ ဒါက တကယ်ကို မကောင်းဘူး။
ဒါက ကောင်းကင်မိစ္ဆာ က ကျွန်တော့်ကို တိုက်ခဲ့တဲ့ ကျိန်စာထက်တောင် ပိုဆိုးတယ်။
သေပြီးရင်တော့ ဒီကျိန်စာကနေ လွတ်မြောက်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုတွေ ဖြစ်နေတာက မကောင်းဘူး။
ဝီဆောအာ က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေတယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ ဘယ်လို ခံစားချက်တွေ ကိန်းအောင်းနေလဲ? ကျွန်တော် သေချာ သိလိုက်တာကတော့ သူမကို ကြာကြာ ဆက်မကြည့်ရဲတော့တာပါပဲ။
ကျွန်တော် ဂူဂျောယု ဘက်ကို အကြည့်လွှဲလိုက်တယ်။ ဒီ တုန်လှုပ်မှုက သူ့ကို သူ့ရဲ့ အမူအရာတွေကို မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် လုပ်လိုက်တယ်။
သူ့မျက်နှာမှာ မကျေနပ်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ လွှမ်းမိုးနေတယ်။
ကျွန်တော် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်တယ်။ ဂူဂျောယု ဘေးကနေ ဖြတ်လျှောက်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။
“လာလေ၊ သိုင်းယှဉ်တာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ လက်ခံတယ်။”
ကျွန်တော့်နောက်ကနေ ထူးဆန်းတဲ့ ‘အိုး!’ ဆိုတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ဒါက ဒုတိယအကြီးအကဲဆိုတာ သေချာပါတယ်။
ဂူဂျောယု က အံကြိတ်ပြီး ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ ဒေါသတွေကို ပုံချဖို့ လူတစ်ယောက် ရသွားလို့ သူ ပျော်နေတာလား?
‘ငါက ဘာလို့ ဒီလို စိတ်ရှုပ်စရာ ကိစ္စတွေထဲမှာ အမြဲ ပါနေရတာလဲ?’
ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါတွေ အားလုံးက ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် စတင်ခဲ့တာမို့လို့ပေါ့။ ဟုတ်တယ်! အဲဒါ အတိအကျပဲ။
...ဒုက္ခပါပဲ။
“လက်မခံခဲ့သင့်ဘူး ထင်တယ်။”
လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲကို ရောက်တာနဲ့ ကျွန်တော် တွေးမိတဲ့ အတွေးက ဒါပါပဲ။ ဘာလို့ ငါက ကိစ္စတွေကို ကြီးကျယ်အောင် လုပ်ပြီးမှ အမြဲတမ်း နောင်တရနေရတာလဲ?
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တကယ်ကို မကြိုက်ဘူး။
ဂျွတ် ဂျွတ်-
ကျွန်တော် ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု လုပ်နေတုန်း ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ကနေ အရိုးမြည်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ ကျွန်တော် ဒီလို လုပ်နေတာကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်နေတဲ့ ဒုတိယအကြီးအကဲကို ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
“ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဒီသိုင်းယှဉ်ပွဲကို လက်ခံခိုင်းတာလဲ?”
“ဒီအဖိုးကြီးက မခိုင်းပါဘူး၊ မင်းဘာသာမင်း လက်ခံခဲ့တာပါ ယန်ချွန်း ရဲ့။”
“ခင်ဗျားက အရင် စပြောတာလေ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို မတားဘဲနဲ့ ဒီကိစ္စတွေ ဖြစ်လာလို့ ပျော်နေတာကလည်း ခင်ဗျားရဲ့ အပြစ် တစ်ဝက်ပါတယ်။”
ကိုးနဂါးအခမ်းအနားတုန်းက ဒုတိယအကြီးအကဲက ဖုန်ဝူဂျင် ကို ရိုက်တုန်းက ပြောခဲ့တဲ့ စကားမျိုးနဲ့ပဲ ကျွန်တော် ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
ကျွန်တော် ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို သိသွားတဲ့ ဒုတိယအကြီးအကဲက ရယ်လိုက်တယ်။
“ဟုတ်ပါပြီ! ဒီအဖိုးကြီးမှာလည်း အပြစ် တစ်ဝက်ရှိတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ့မယ်။”
“ဒါဆို ဘာလို့ သူ့ကို သိုင်းယှဉ်ဖို့ ပြောတာလဲ?”
「ပထမအကြီးအကဲကြောင့်ပဲ။」
ဒီစကားက ပြောလို့ သိပ်မကောင်းတာမို့ သူက စိတ်ချင်းဆက်သွယ်တဲ့ အသံကို အသုံးပြုလိုက်တယ်။ စိတ်ထဲမှာ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်တဲ့ အသံကို မကြားရတာ ကြာပြီဖြစ်လို့ ကျွန်တော့်ခေါင်းက နည်းနည်း ကိုက်သွားတယ်။
“အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?”
ကျွန်တော်က စိတ်ချင်းပြန်မဆက်သွယ်နိုင်တာကြောင့် ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ အဲဒီအခါမှာတော့ ဒုတိယအကြီးအကဲက အံ့အားသင့်တဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။
「ဟေ့၊ ငါ မင်းကို စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ပြီး ပြောနေတာကို မင်းက နည်းနည်းလောက်တောင် သတိမထားဘဲ ပြန်ဖြေနေတာလား?」
“အဲဒါက ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
...သက်ပြင်း။
ဒုတိယအကြီးအကဲက သက်ပြင်းတိုလေး တစ်ချက် ချလိုက်တယ်။
「ပထမအကြီးအကဲရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ကြီးမားတယ်။ မင်းလည်း ဒါကို သိပြီးသားဖြစ်မှာပါ။ ရည်မှန်းချက် ရှိတာက မမှားပေမဲ့၊ သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ အောင်မြင်ဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သွေးသားကို အသုံးချနေတာက မျိုးနွယ်စုအတွက်တော့ ကြည့်လို့မကောင်းဘူး။」
ဒုတိယအကြီးအကဲ ပြောသလိုပဲ၊ ဒီသိုင်းယှဉ်ပွဲက အဆင့်အတန်းတွေကို ဆုံးဖြတ်ပေးလိမ့်မယ်။
အကယ်၍ ကျွန်တော် ဒီမှာ ရှုံးသွားခဲ့ရင် ဂူဂျောယု ရဲ့ မျိုးနွယ်စုအတွင်း ဂုဏ်သတင်းက မြင့်တက်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ရှုံးပြီး ကျွန်တော် နိုင်သွားရင်တော့။
‘အကျိုးဆက်က ပိုပြီး ဆိုးလိမ့်မယ်။’
ဂူဂျောယု ကတော့ သူ ကျွန်တော့်ကို ရှုံးလိမ့်မယ်လို့ အိမ်မက်တောင် မမက်ဖူးတာ သေချာပါတယ်။
ပထမအကြီးအကဲက ဂူဂျောယု ကို ဒီကို လွှတ်ပြီး သိုင်းယှဉ်ခိုင်းတာက သူ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုမှ မရှုံးနိုင်ဘူးလို့ ထင်နေလို့ပဲ။
‘ဒါက နည်းနည်းတော့ အသည်းအသန် ဖြစ်နေသလိုပဲ။’
ပထမအကြီးအကဲက ဘာလို့ ဒီလိုတွေ လုပ်နေရတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်ဘူး။
သူ ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်စလို ဖြစ်နေရတာလဲ? ဒုတိယအကြီးအကဲရဲ့ စကားကို ကြားပြီးနောက် ကျွန်တော် ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
“...ဟင်း၊ ကျွန်တော်က ဒီလောက် အလုပ်ရှုပ်ခံပြီး လုပ်ပေးနေတာဆိုတော့ ခင်ဗျားဆီကနေ တစ်ခုခု ပြန်ရသင့်တယ် မဟုတ်လား?”
「ဟမ်...?」
“အကယ်၍ ကျွန်တော် ဒီကောင်လေးကို အနိုင်ရခဲ့ရင်၊ ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးတစ်ခု ပြန်ဆပ်ပါ။”
「မင်း သူ့ကို နိုင်တာနဲ့ ငါက ဘာလို့ မင်းကို ကျေးဇူးဆပ်ရမှာလဲ...?」
“ခင်ဗျား မလုပ်ပေးချင်ရင် ကျွန်တော် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လှိမ့်ပြီး ရှုံးပေးလိုက်ရုံပဲ။”
「မင်းကလည်း မိုက်မဲလိုက်တာ၊ အကယ်၍ မင်း ဒီမှာ ရှုံးသွားရင် နောင်တချိန်မှာ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာမယ့် အခွင့်အရေးက-」
“ဒုတိယအကြီးအကဲကြီး၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဖြစ်ချင်စိတ် ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ပဲ အမြဲ မျှော်လင့်နေတာပဲ။”
ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု လုပ်လို့ ပြီးသွားတာနဲ့ ဂူဂျောယု ဆီကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဖြစ်ဖို့ စိတ်ကူး လုံးဝ မရှိဘူး။”
「...!」
ကျွန်တော့်ရဲ့ တုန်လှုပ်စရာ စကားကို ကြားတော့ ဒုတိယအကြီးအကဲ အသက်ရှူမှားသွားတယ်။ လူတိုင်းက တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ကို မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဖြစ်ချင်နေတယ်လို့ ထင်နေကြတာလား?
‘အဲဒီ လောဘတွေကို ကျွန်တော် အရင်ဘဝမှာတင် ထားခဲ့ပြီးပြီ။’
ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ တွေးလိုက်တယ်။ အဲဒါက လောဘလား? ကျွန်တော်နဲ့ မထိုက်တန်တာလား? မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အသုံးမဝင်တဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။
မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာရင် ဘာတွေဖြစ်မလဲ၊ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်အဖြစ် ဘယ်လို နေထိုင်ရမလဲ။
အဲဒါတွေကို ကျွန်တော် ရွံရှာမိတဲ့အထိ ကောင်းကောင်း သိပြီးသားပါ။
“ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု လုပ်လို့ ပြီးပြီလား?”
“ပြီးသလောက် ရှိပါပြီ။”
ဂူဂျောယု က သူ့ရဲ့ သစ်သားဓားကို ကိုင်လိုက်တယ်။ အခု သူ့ရှေ့မှာ တည့်တည့် ရပ်နေတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော် သေချာ သိလိုက်ပါပြီ။
သူက ဂူယွန်ဆိုထက် အများကြီး ပိုသန်မာတယ်။
သိုင်းယှဉ်ဖို့ ပြင်ဆင်ပြီးတဲ့ အခါမှာတော့ ဂူဂျောယု က ရုတ်တရက် တောင်းပန်စကား ဆိုလာတယ်။
“သခင်လေးအတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး။”
“မင်း ဘာကို ပြောတာလဲ?”
“မနှစ်က ကျွန်တော်တို့ သိုင်းယှဉ်တုန်းက ကျွန်တော် လက်လွန်သွားခဲ့တယ်။”
“ငါတို့ အရင်က သိုင်းယှဉ်ခဲ့ဖူးလို့လား?”
“ဟုတ်ကဲ့၊ အဲဒီတုန်းက သခင်လေး တစ်လလောက် အိပ်ရာထဲ လဲသွားခဲ့တာ။”
အဲဒါ တော်တော်ကြာတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ ဘာလို့ အဲဒါကို မမှတ်မိတာလဲ?
“သခင်လေးက အရမ်း အားနည်းလွန်းတယ်။”
“အခုတော့ မင်းက ငါ့ကို စော်ကားနေတာပဲ။”
“သခင်လေးက ဒုတိယသခင်မလေးကို အနိုင်ရခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကလည်း တိုက်ဆိုင်မှုပဲ ဖြစ်မှာပါ။”
“အေး၊ အဲဒါကိုတော့ ငါ သဘောတူပါတယ်။”
ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖြေကို ကြားတော့ ဂူဂျောယု က ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်လာတယ်။ ဒုက္ခပဲ၊ ငါ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြန်ဖြေနေတာကို သူ သိသွားတာလား?
ဂူဂျောယု က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆက်ပြောတယ်။
“ကျွန်တော်က အားနည်းတဲ့သူကို မနှိပ်စက်ချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလို အားနည်းတဲ့သူက မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာမှာကို တွေးလိုက်ရင် အဲဒီထက် ပိုဆိုးတဲ့အရာ မရှိတော့ဘူး။”
“မင်း ဒီလိုစကားမျိုးကို မျိုးနွယ်စုရဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက် ရှေ့မှာ ပြောနေတာဆိုတာ သိရဲ့လား?”
သူ ဒီလို တည့်တည့်ကြီး ပြောတာက သူ့အတွက် တော်တော်လေး အန္တရာယ်ရှိပါတယ်။
ရွှပ်!
အပူရှိန်တစ်ခုက ကျွန်တော့်ပါးဘေးကနေ ဖြတ်သွားတယ်။ အဲဒါက ဂူဂျောယု ဆီကနေ လာတာပါ။ ဒါက ဂူမျိုးနွယ်ရဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်တွေဆီကို လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ သာမန် မီးသိုင်းပညာနဲ့ မတူဘူး။
ဂူဂျောယု ဆီကို လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ ပညာက လျှပ်တပြက် မီးသိုင်းပညာပဲ။
အပူရှိန် ထုတ်လုပ်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်က အတူတူပဲ ဖြစ်ပေမဲ့၊ ဖျက်ဆီးခြင်း မီးသိုင်းပညာကနေ ရတဲ့ ပေါက်ကွဲအားထက် လျှပ်တပြက် မီးသိုင်းပညာက အမြန်နှုန်းကို ပိုပြီး အာရုံစိုက်တယ်။
‘သူက... တတိယအဆင့်မှာလား?’
ဂူယွန်ဆော နဲ့ အဆင့်တူတူပဲ၊ သူ ထုတ်လွှတ်နေတဲ့ တောက်လောင်တဲ့ အပူရှိန်က သူ တတိယအဆင့်မှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ပြောပြနေတယ်။ အင်း၊ အခုကစပြီး လက်လျှော့လိုက်ဖို့ နောက်မကျသေးဘူး ထင်တယ်။
「စောစောက ပြောတဲ့ကိစ္စ။」
ဒုတိယအကြီးအကဲဆီကနေ သူ စောင့်နေခဲ့သလိုမျိုး စိတ်ချင်းဆက်သွယ်တဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။
「အကယ်၍ မင်း ဒီသိုင်းယှဉ်ပွဲမှာ နိုင်ရင်၊ ငါ့ရဲ့ နာမည်နဲ့ ရင်းပြီး မင်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ငါ လက်ခံမယ်လို့ ကျိန်ဆိုပါတယ်။」
‘အခုတော့ လက်လျှော့ဖို့တောင် မလွယ်တော့ဘူး။’
...အမြဲတမ်း စိတ်ပျက်စရာ အခြေအနေတွေချည်းပါပဲလား။
ကျွန်တော် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှာ မီး ချီ ကို စတင် စီးဆင်းစေလိုက်တယ်။
ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်မှာ စီးဆင်းနေတဲ့ ချီ က ဂူဂျောယု ရဲ့ ချီ ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။
ဂူဂျောယု တစ်ခုခုကို သတိထားမိသွားပုံရတယ်။
“ဒုတိယအကြီးအကဲကြီး။”
ဂူဂျောယု က ဒုတိယအကြီးအကဲကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။
“မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ?”
“အကယ်၍ ကျွန်တော် ဒီသိုင်းယှဉ်ပွဲမှာ နိုင်ရင် ကျွန်တော်လည်း တစ်ခုခု လိုချင်ပါတယ်။”
ဒီကောင်စုတ်က ခိုးနားထောင်နေတာပဲ။
တကယ့် ကြွက်စုတ်ပဲ...
ဒုတိယအကြီးအကဲက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ရင်း ဂူဂျောယု ကို ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
“ကောင်းပြီလေ၊ သဘောတူညီချက်က မျှတရမယ်။ မင်း ဘာလိုချင်လို့လဲ ဂျောယု?”
အဲဒီနောက် ဂူဂျောယု က တစ်နေရာရာကို သူ့လက်ညှိုးနဲ့ ညွှန်ပြလိုက်တယ်။
သူ ညွှန်ပြတဲ့ နေရာမှာတော့ ယုကွာ (Yakgwa) စားနေတဲ့ ဝီဆောအာ ရှိနေတယ်။
“ကျွန်တော် အဲဒီ အစေခံကို လိုချင်တယ်။”
ဂူဂျောယု ရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ လိုချင်တပ်မက်မှုတွေ ကိန်းအောင်းနေတယ်။ ဒါက သာမန် လိုချင်တပ်မက်မှုမျိုး မဟုတ်ဘူး၊ ရမ္မက်ဆန္ဒနဲ့ ပိုတူတယ်။
အဲဒါက၊
“ဟားဟား။”
ကျွန်တော့်ကို တကယ်ကို ဒေါသထွက်စေတယ်။
“မင်းလို လူယုတ်မာကတော့ကွာ။”
ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒေါသက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားပါပြီ။