အခန်း (၁၈) ဝီဆောအာ ၏ ထိုနေ့က အမှတ်တရ
ဝီဆောအာ သည် ယနေ့လိုမျိုး တစ်ခါတစ်ရံ ထူးဆန်းသော အိမ်မက်များ မက်တတ်သည်။ လရောင်အောက်တွင် သူမ၏ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းနေသည့် အိမ်မက်မျိုးဖြစ်သည်။ ထိုအိမ်မက်ကို ဝီဆောအာ က အိမ်မက်ဆိုးဟု ထင်မှတ်နေမိသည်။ သူမ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း လူပေါင်းများစွာ သေဆုံးကြရသည်။ ထိုသို့ လူသတ်နေသည့် အိမ်မက်ထဲက ဝီဆောအာ သည် မည်သို့မျှ ခံစားရပုံမပေါ်ပေ။ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ သူမကို ဒေါသထွက်နေကြသည့် လူများကို မြင်ရသည်မှာ ကြောက်စရာကောင်းသော်လည်း၊ အိမ်မက်ထဲက သူမကတော့ ဂရုစိုက်ပုံမရခဲ့ပါ။
၎င်းမှာ လှပလွန်းသော ဓားသိုင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ အဘိုးဖြစ်သူ လွန်ခဲ့သောအချိန်က ပြသခဲ့သည့် ဓားသိုင်းနှင့် ဆင်တူသည်။ အဘိုးသည် သူမ ဓားကိုင်သည်ကို မုန်းတီးသည်။ ချီးကျူးခံရချင်သဖြင့် အဘိုး၏ လှုပ်ရှားမှုများကို လိုက်လုပ်ခဲ့သော်လည်း အဘိုးက ဒေါသသာ ထွက်ခဲ့သည်။ ထိုနေ့က အဘိုး ငိုခဲ့သည်။ အဘိုးငိုသည်ကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် သူမ နောက်နောင် ဓားနှင့် မကစားတော့ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။ ထိုကတိက အဘိုး၏ ငိုကြွေးမှုကို ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။ အဘိုး ငိုသံတိတ်သွားသော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ ငိုကြွေးနေပုံရသည်။
အခြားလူများကတော့ အဘိုးကို ကြင်နာတတ်သူ၊ ရက်ရောသူ စသဖြင့် ပြောကြသည်။ သူမ နားမလည်သော စကားလုံးများ သုံးနှုန်းကြသော်လည်း၊ အဘိုး အမြဲတမ်း ငိုနေသည်ကိုတော့ သူမ သိသည်။ အဘိုးက အမြဲတမ်း တောင်းပန်တတ်သည်။ ဘာအတွက် တောင်းပန်နေသနည်း။ ဆောအာ က ပျော်နေသည်ပဲဥစ္စာ။ အိမ်စေအစ်မတွေ ပြောသလို "ငယ်သေးလို့ မသိရသေးတာ" ဆိုသည့် အချက်နှင့် တူနေမလား။ သူမကတော့ မငယ်ချင်တော့ပါ။
အိမ်မက်ထဲက သူမကိုယ်တိုင်မှာ အရပ်ရှည်ပြီး ဆံပင်များလည်း အရှည်ကြီး ဖြစ်နေသည်။ အခုရှိနေသည့် ဆံပင်အနက်ရောင်နှင့်မတူဘဲ ဆံပင်ဖြူများ ရှိနေပြီး လှပသော မျက်နှာကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ လူတိုင်းက သူမကို လှသည်ဟု ပြောကြသော်လည်း အိမ်မက်ထဲက သူမက ပို၍ လှပနေသည်။ သူမလည်း ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်လာနိုင်မလား။ ထိုစဉ် သခင်လေးကို ရုတ်တရက် သတိရမိသွားသည်။
'သခင်လေးကတော့ ငါ့ကို လှတယ်လို့ တစ်ခါမှ မပြောဘူး...'
ဆံပင်စည်းပြီးနောက် လူတိုင်းက လှသည်ဟု ပြောကြသဖြင့် သခင်လေးကို ကြွားရန် ပြေးသွားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သခင်လေးက ချက်ချင်းပင် အကြည့်လွှဲသွားခဲ့သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် သူမက မလှလို့များလား။ သခင်လေးသည် ကြင်နာတတ်သူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ အဘိုးနှင့်သာ နှစ်အကြာကြီး နေထိုင်ခဲ့ရသော သူမအတွက် သူသည် ပထမဆုံး သူငယ်ချင်းဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် သူငယ်ချင်းဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ 'သခင်လေး' ဟု ခေါ်ရမည်ဟု အဘိုးက ပြောလာသည်။ သူငယ်ချင်းဟု မခေါ်ရန်နှင့် ခေါ်မိပါက ဒုက္ခရောက်လိမ့်မည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ သခင်လေးဟု စတင်ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည်။
သခင်လေးကို အစပိုင်းတွင် ကြောက်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ သတ္တိမွေး၍ စကားပြောကြည့်သောအခါ သူသည် လူကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူမ ပေးသည့် အာလူးသည် အရသာရှိသည်ဟု ပြောသည့်အပြင် ယပ်ဂွါ မုန့်ကိုလည်း ပြန်ပေးခဲ့သည်။ ယပ်ဂွါကို ပထမဆုံး မြည်းစမ်းကြည့်စဉ်က အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။ ယပ်ဂွါ က အာလူးထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ အရသာရှိသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမ အာလူးစားစရာ မလိုတော့ပေ။ သခင်လေးက နေ့တိုင်း ယပ်ဂွါ ပေးတတ်သည်။ သူပါ အတူတူ စားလျှင် ကောင်းမည်ဖြစ်သော်လည်း သူက အချိုမကြိုက်ဟု ပြောသည်။ သို့သော် အိမ်စေအစ်မများကို မေးကြည့်သောအခါ သခင်လေးသည် အချိုကို အမြဲတမ်း ကြိုက်နှစ်သက်ကြောင်း သိရသည်။ သူမ ဤနေရာကို မရောက်ခင်က သူ နေ့တိုင်း စားလေ့ရှိသည်တဲ့။ သူမကို ပေးချင်သဖြင့် လိမ်ပြောနေခြင်းလား။
သူက ပေါက်စီကိုတော့ ကြိုက်ပုံရသည်။ မနေ့ကလည်း သူ ယပ်ဂွါနှင့် ပေါက်စီများ ဝယ်လာပေးခဲ့သည်။ ခဲခဲယဉ်ယဉ် ပြုံးပြသည်ကိုတောင် မြင်လိုက်ရသေးသည်။ သို့သော် အကြောင်းရင်းမသိဘဲ သူ ပြုံးသည်ကို မြင်ရတိုင်း သူမ ရင်ထဲတွင် နာကျင်ရသည်။ အဘိုးကို ထိုအကြောင်း ပြောပြသောအခါ အဘိုးက သခင်လေးကို ကြောက်စရာကောင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ခဲ့သည်။ အဘိုး ထိုသို့သော မျက်နှာထားမျိုး လုပ်သည်ကို သူမ မမြင်ဖူးခဲ့ပါ။ မနေ့က သခင်လေးက သူမကို မုန့်တွေ အများကြီး စားလေ့ရှိသဖြင့် မျက်နှာလေးက တဖြည်းဖြည်း ဝိုင်းလာပြီဟု ရယ်မောခဲ့သည်။
'စိတ္ပုပ္လိုက္တာ... ယပ်ဂွါ မစားတော့ဘူး'
'...အကုန်လုံး မစားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ နှစ်ခုပဲ စားတော့မယ်'
တစ်ခါတလေ သခင်လေး၏ မျက်နှာထားသည် သူမကို ကြည့်နေသည့် အဘိုး၏ မျက်နှာထားနှင့် ဆင်တူနေတတ်သည်။ လမ်းပေါ်တွင် ပထမဆုံး ဆုံတွေ့စဉ်က အကြည့်မျိုး။ အပြန်ခရီးတွင် ဝက်ဝံကြီး ပေါ်လာစဉ်က အကြည့်မျိုး။ သူမကို ကြည့်သည့် သူ၏ အကြည့်သည် အဘိုး၏ အကြည့်နှင့် တစ်ထေရာတည်းပင်။ ဘာကြောင့် သူမ ပျော်နေရသနည်း။ သခင်လေးကရော သူမ မပျော်ဘူးဟု ထင်နေတာလား။ သူမ နားမလည်နိုင်ပါ။
သူမ ဆက်တိုက် အိမ်မက်မက်နေခဲ့သော်လည်း ယနေ့ အိမ်မက်ဆိုးမှာ အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ယခုအချိန်၌ နိုးရမည်ဖြစ်သော်လည်း ဤအိမ်မက်အပိုင်းကို မြင်ရသည်မှာ ပထမဆုံးဖြစ်သည်။ အိမ်မက်ထဲတွင် သူမသည် အိမ်တစ်အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ထိုအိမ်ထဲတွင် အရင်ကကဲ့သို့ပင် သူမကို ဒေါသထွက်နေကြသည့် လူများစွာ ရှိနေသည်။ သူမ ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ပြန်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်။ ဒဏ်ရာရသွားပုံရသော်လည်း မနာကျင်ဘူးလား။ သူမက တကယ့်ကို သန်မာပုံရသည်။ လူပေါင်းများစွာ ဝိုင်းတိုက်သော်လည်း သူမ အလျှော့မပေးခဲ့ပါ။ အဘိုးပြောပြသည့် ပုံပြင်နှင့် ဆင်တူနေသည်။ ပုံပြင်ထဲတွင် အဘိုးမှာ အသန်မာဆုံးဖြစ်သည်။ သူ့ကို ဝိုင်းတိုက်သည့် လူယုတ်မာ ရာပေါင်းများစွာကို အနိုင်ယူခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ သူမက လိမ်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်ပဲလား။
သူမ ခဏတာ ရှေ့ဆက်လျှောက်လာပြီးနောက် ကြောက်စရာကောင်းသော လူတစ်ယောက်နှင့် တိုးမိသည်။ သူသည် ကြင်နာပုံရသလို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြောက်စရာလည်း ကောင်းနေသည်။
'ဘာလို့လဲ'
အိမ်မက်ထဲက သူမက မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ အလှနှင့် လိုက်ဖက်သော အသံလေး ဖြစ်နေသည်။ သူမ ကြီးလာလျှင် တကယ်ပဲ ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်လာနိုင်မလား။ ကြောက်စရာကောင်းသော်လည်း ကြင်နာပုံရသည့် ထိုလူက ပြန်ထူးသည်။
"ဆောအာ... မင်း ငါ့ကို လာကယ်တာလား..."
"မင်းပါးစပ်ကို ပိတ်ထားစမ်း၊ အဲဒီ ညစ်ပတ်တဲ့ ပါးစပ်နဲ့ ငါ့နာမည်ကို မခေါ်နဲ့။ ပြောစမ်း၊ ဒါတွေ အားလုံး ဘယ်တုန်းက စခဲ့တာလဲ"
"ဘာကို ပြောတာလဲ..."
"ငါ အားလုံးကို သိပြီးမှ ဒီကို လာခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် ငါ့ကို လာမကစားနဲ့"
"မင်းကို အခုချက်ချင်း နှစ်ပိုင်းပိုင်းပစ်ချင်ပေမဲ့ ငါ စိတ်ထိန်းထားတာ။ အခု ဖြေစမ်း"
ကြောက်စရာကြီး...! ထိုမျှ လှပသော မျက်နှာနှင့် ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော စကားများကို ပြောခဲ့သည်လား။ သူမ ကြီးလာလျှင် ထိုသို့ မလုပ်မိအောင် သေချာနေထိုင်မည်။ သူမ၏ စကားများကြောင့်လား မသိ၊ ကြောက်စရာကောင်းသော်လည်း တစ်ဖက်တွင် ကြင်နာပုံရသည့် ထိုလူ၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယခုမူ သူသည် တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ...!
"အာ... ငါ့ကို ရိပ်မိသွားတာလား... နှမြောစရာပဲ၊ ငါ့မှာ အချိန် နည်းနည်းလေးပဲ ထပ်လိုတော့တာကို"
"နင်...!"
"ဒါပေမဲ့ ရပါတယ်။ ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပါပြီ"
ထိုလူ၏ ကိုယ်ထဲမှ ကြောက်စရာကောင်းသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တကယ့် အချိန်နှင့်အမျှ ပြောင်းလဲနေသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
"မင်း နောက်ကျသွားပြီ ဆောအာ။ မင်း အစောကြီးကတည်းက သတိထားမိသင့်တာ"
ထိုလူသည် တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာသည်။ သူမသည် ထိုလူကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြေးဝင်သွားသည်။ ယခင်ကကဲ့သို့ လှပသော ဓားသိုင်းကို သုံးခဲ့သော်လည်း ထိုလူအပေါ် မထိရောက်ခဲ့ပေ။
"ဘာ...!"
သူမ အံ့ဩသွားစဉ် ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ တစ်ခုခု ထွက်လာသည်...! ဟင်! သူက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်...!! ချွန်ထက်သောအရာတစ်ခုက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။ ယခင်ကကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့သဖြင့် သူမ မရှောင်နိုင်ခဲ့ပါ။ ထိုလူက သူမကို နံရံဆီသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။
ဘုန်း!
သူမ နံရံတွင် ကပ်သွားသည်။ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် အမြန်ဆုံး နိုးထချင်နေမိသည်။ နိုးစမ်းပါ...! ဒါမျိုးတွေ မမြင်ချင်တော့ဘူး... အားကိုးပါရစေ...!! ဘာလို့ ဒီလို အိမ်မက်မျိုး မက်နေရတာလဲ။ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အိမ်မက်ဆိုးပဲ။ အိမ်မက်ဆိုးထဲက ချွန်ထက်တဲ့အရာနဲ့ အထိုးခံထားရတဲ့ သူမက တဖြည်းဖြည်း သေဆုံးနေပြီ။ အဘိုးကို လှမ်းခေါ်ချင်သည်။ အဘိုးဆိုလျှင် သူမကို ကယ်နိုင်လိမ့်မည်။ အဘိုးက သန်မာသည်လေ။ ထိုစဉ် အိမ်မက်ထဲက သူမက တစ်ခုခု ပြောရန် ကြိုးစားနေသည်။ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။
"...ပန်ပါတယ်။"
အသံက တိုးလွန်းသဖြင့် သူမ သေချာမကြားရပေ။ ထိုစဉ် ကြောက်စရာကောင်းသော လူက အဝေးမှ လျှောက်လာသည်။ အခု ဘာဆက်ဖြစ်မှာလဲ။ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ...။ ထိုလူက သူမ ရှေ့တည့်တည့် ရောက်လာသောအခါ စကားပြောသည်။
"သိပ်မိုက်မဲတာပဲ မဟုတ်လား။ မင်းရော၊ ဆောအာရော၊ ပြီးတော့ အဲဒီလူရော။ အထူးသဖြင့် အဲဒီလူက တကယ့်ကို လူအပဲ။ ဒီလို လူအမျိုးက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကူညီနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"
ထိုလူ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ သူမ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ။ သူ ဘယ်သူ့အကြောင်း ပြောနေတာလဲ။ ဒါက သူမရဲ့ အိမ်မက် ဖြစ်နေပါလျက် ဘာမှ မသိရတာကို သူမ မုန်းတီးမိသည်။ ထိုလူက သူမကို တစ်ခုခု ထပ်လုပ်ပြန်သည်။ စောစောက သူမကို ထိုးစိုက်ခဲ့သည့် ချွန်ထက်သော အရာပင် ဖြစ်သည်။
"သူ့ကို အဲဒီမှာ တွေ့ရင် ဒီစကားပါးလိုက်စမ်း၊ သူဟာ အမှိုက်လို ဘဝမျိုးနဲ့ ရှင်သန်ခဲ့တာလို့"
"တောင်းပန်ပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်..."
ထိုလူ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် သူမ စတင် တောင်းပန်မိသည်။ သို့သော် သူမသည် ထိုလူကို တောင်းပန်နေခြင်း မဟုတ်ပုံရပေ။ သို့ဆိုလျှင် သူမ ဘယ်သူ့ကို တောင်းပန်နေခြင်းဖြစ်မလဲ...။ ထိုလူက ချွန်ထက်သောအရာဖြင့် သူမကို လွှဲယမ်းလိုက်သည်။ သူမ မမြင်ချင်သဖြင့် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းပိတ်ထားလိုက်မိသည်။
"ဟိ!"
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အိမ်မက်ဆိုးမှ နိုးလာခဲ့သည်။ သူမ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်။ ဘေးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အဘိုး မရှိတော့ပေ။ အဘိုး အပြင်မှာ အလုပ်လုပ်နေပြီ ထင်သည်။ အိမ်မက်ဆိုးက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းသည်။ ထို့ကြောင့် တစ်ယောက်တည်း မနေချင်တော့ပါ။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပဲလား မသိ...
အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ သခင်လေးကို တွေ့ချင်မိသွားသည်။
ဟောင်းဂိုဏ်းကို သွားခဲ့ပြီးနောက် တစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ မနေ့က ပေါက်စီတွေ အများကြီး စားခဲ့သဖြင့် ယနေ့ လေ့ကျင့်တော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ နိုးလာခဲ့သည်။
"ကျွန်တော့်နာမည်က ဂူဂျောယုပါ။ ဂူမျိုးနွယ်စုရဲ့ တိုက်ရိုက်အဆက်အနွယ်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ချင်လို့ပါ"
ဒါက ဘယ်သူလဲဟ...။ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူဆန်းတစ်ယောက်က စကားလာပြောတော့သည်။ သူက ကျွန်တော်နှင့် အသက်အရွယ်တူပုံရပြီး သူ၏ ချွန်ထက်သော မေးစေ့နှင့် မျက်လုံးများသည် ဂူမျိုးနွယ်စုနှင့် ဆင်တူသည်။ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းသည်မှာ သူက တကယ့်ကို ချောမောလွန်းသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းပင်။ သူ၏ ရုပ်ရည်နှင့် ဂူ ဆိုသည့် မျိုးရိုးအမည်အရ သူက ဂူမျိုးနွယ်စုက ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။ သို့သော် သူသည် ဂူမျိုးနွယ်အရှင်သခင်၏ တိုက်ရိုက်အဆက်အနွယ်တော့ မဟုတ်ပေ။ အစကတော့ ဖခင်ဖြစ်သူ ဖုံးကွယ်ထားသည့် တိတ်တိတ်ပုန်းသားလားဟု ခဏတာ တွေးမိသော်လည်း ထိုသို့သောသူမျိုးကို ကျွန်တော် မသိပါ။
"မင်းက ဘယ်သူလဲ"
ဒါနဲ့ သူက ဘယ်သူလဲ။ ရင်းနှီးနေသလိုရှိသော်လည်း ကျွန်တော် မမှတ်မိပါ။ ကျွန်တော် သူ ဘယ်သူလဲဟု မေးလိုက်သောအခါ ဂူဂျောယုသို့မဟုတ် ဂူချောလျော့ သို့မဟုတ် ဘာအမည်ပဲဖြစ်ဖြစ် ထိုလူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားသည်။ ကျွန်တော် တစ်ခုခု မှားပြောမိလို့လား။ ဒါပေမဲ့ တကယ်ကို မမှတ်မိတာ...။ ဒုတိယအကြီးအကဲ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးသည်။
"အို ဂျောယု၊ ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ"
ဒါနဲ့ အဘိုးကြီးကရော ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ...။ ဒုတိယအကြီးအကဲကို နောက်ပိုင်း ကျွန်တော့်အနားမှာ ဘာလို့ ခါတိုင်းထက် ပိုတွေ့နေရသလဲဟု မေးချင်သော်လည်း မမေးဖြစ်တော့ပါ။ သူက အဖြေပေးမှာ မဟုတ်တာ သိနေသည်လေ။ ဂူဂျောယုက ဒုတိယအကြီးအကဲကို အရိုအသေပေးလိုက်သည်။
"နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်၊ ဒုတိယအကြီးအကဲမင်းကြီး"
"အေးပါ၊ တွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ၊ တစ်နှစ်လောက် ရှိပြီ မဟုတ်လား"
"ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိရဲ့လားခင်ဗျာ"
"ဒီအဘိုးကြီးကတော့ အမြဲ ကျန်းမာနေတာပါ ဟားဟား! မင်းကော ဘယ်လိုလဲ"
"...ကျွန်တော့်အိမ်ကို ရုတ်တရက်ကြီး လာပြီး စကားမစနေနဲ့ဦး"
ဒါနဲ့ သူက ဘယ်သူလဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ ဇဝေဇဝါမျက်နှာထားနဲ့ ဆက်ရပ်နေတုန်းမှာ ဒုတိယအကြီးအကဲက ကျွန်တော့်ကို သနားစဖွယ် ကြည့်လာသည်။
"ယန်ချွန်း၊ မင်း တကယ်ပဲ သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိဘူးလား"
"ဒါကြောင့် သုံးကြိမ်မြောက် မေးနေတာပေါ့"
"မင်းကို ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ၊ မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်က ရွှေငါးထက်တောင် တိုနေပါလား"
ဒီအဘိုးကြီးက ဘာလို့ မနက်စောစောစီးစီး ကျွန်တော့်ကို လာဆဲနေရတာလဲ...။
"ဂျောယုက ပထမအကြီးအကဲရဲ့ မြေးလေ"
ဒုတိယအကြီးအကဲ၏ စကားကြောင့် ကျွန်တော် ဂျောယုကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပထမအကြီးအကဲ ဆိုတာက...
'အဲဒီ စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးတဲ့ အဘိုးကြီးပဲ'
မီးတောက်မိုးစက်ဓားရှင် ဂူချန်ဂျွန်။ ကျွန်တော့်ဖခင်၏ ဦးလေးဖြစ်ပြီး အဘိုး၏ ညီတော်စပ်သူဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွန်တော် အထူးတလည် နှစ်သက်သော လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ ကျွန်တော် ဒုတိယအကြီးအကဲကို လူရှုပ်တစ်ယောက်ဟု အမြဲတွေးမိသော်လည်း သူ့အပေါ် အမြဲတမ်း ကျေးဇူးတင်မိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက ကျွန်တော့်ကို ဘယ်တော့မှ လက်မလျှော့ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပထမအကြီးအကဲကတော့ ကွဲပြားသည်။ သူ့အကြောင်း ပြောစရာတွေ အများကြီး ရှိသော်လည်း သူ့အကြောင်းကို သိပ်မစဉ်းစားချင်ပါ။
"ဒါနဲ့ သူက ပထမအကြီးအကဲရဲ့ မြေးလား"
"မင်းတို့ အချင်းချင်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တွေ့ဖူးရဲ့သားနဲ့ မမှတ်မိဘူးလား"
သူက ထိုသို့ပြောသော်လည်း ကျွန်တော် မမှတ်မိပါ။ သူကတော့ ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိပုံရသည်။ ထိုအချက်က ဂူဂျောယုကို အနည်းငယ် ဒေါသထွက်စေပုံရပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီလာသည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ ကျွန်တော် ချက်ချင်း တောင်းပန်လိုက်သည်။
"အာ၊ ဆော-"
"ဟုတ်မှာပေါ့။ ငါ့လက်ထဲမှာ အပြတ်အသတ် အရှုံးပေးခဲ့ရတော့ ရှက်လွန်းလို့ ငါ့ကို မေ့ပစ်ချင်နေမှာပေါ့"
ဒီကောင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ။
"ဒါပေမဲ့ တစ်နှစ်ကြာပြီးတာတောင် မင်းက တစ်စက်ကလေးမှ မပြောင်းလဲသေးတာကို မြင်ရတာ စိတ်ပျက်စရာပဲ"
"ဒုတိယအကြီးအကဲမင်းကြီး"
"...ဘာလဲ"
"ဒီကလေးက ပထမအကြီးအကဲရဲ့ မြေးဆိုတာ သေချာသွားပြီ၊ သူနဲ့ တစ်ထေရာတည်းပဲ!"
"..."
ဒုတိယအကြီးအကဲက ပြန်မဖြေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာထားက ထောက်ခံနေပုံရသည်။ ထိုကလေးသည် ကျွန်တော် မှတ်မိသော ပထမအကြီးအကဲနှင့် ကွက်တိပင်။ သူက ကျွန်တော် ပြောသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်ပြောနေသည်။
"ဟူး.... အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်တာ မကောင်းပေမဲ့ ဒါကတော့ လုပ်ကိုလုပ်ရမယ့် အရာပဲ... မင်းကို ငါ ထပ်ပြီး စိန်ခေါ်-"
"သခင်လေး...!!"
ဂူဂျောယု၏ စကားကို ဖြတ်ပြီး ပေါ်လာသူမှာ ဝီဆောအာ ဖြစ်သည်။
"လူအ"
အကြောင်းရင်းမသိရဘဲ ဝီဆောအာ သည် တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲရွှဲစိုနေသည်။ သူမ၏ စိုရွှဲနေသော အဝတ်အစားများမှာ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ကပ်နေပြီး အသားအရေ အနည်းငယ် ပေါ်လွင်နေသည်။ လောလောလောလောနှင့် ပြေးလာပုံရသဖြင့် ဖိနပ်တောင် ပါမလာခဲ့ပေ။ ကျွန်တော် ချက်ချင်း စောင်တစ်ထည်ယူပြီး ဝီဆောအာ ကို ပတ်ပေးလိုက်သည်။
"ဘာလုပ်နေတာလဲ! အခြားလူတွေ ဒီလို မြင်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
"သခင်လေး! ကျွန်မ... ကျွန်မ အိမ်မက်ဆိုး မက်လို့..."
"သခင်လေး"
ဂူဂျောယုက ဝီဆောအာ ကို ကြည့်ကာ စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ ဂူဂျောယုကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝီဆောအာ ဆီသို့ ရောက်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တုန်လှုပ်နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း အနည်းငယ် နီမြန်းနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။
"ဒီ... ဒီမိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲ"
...ဒီကောင်တော့။