အခန်း (၁၃) ༺ နက်မှောင်သောသစ်သားတံဆိပ်ပြား ༻
"ငါတော့ အမှားကြီး မှားသွားပြီ..."
မိမိနေရာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဂူယန်ချွန်း၏ ခေါင်းထဲသို့ ပထမဆုံးဝင်လာသည့် အတွေးမှာ ထိုအတွေးပင် ဖြစ်သည်။
'ငါတော့ သွားပြီ။ တကယ်ကို အကြီးအကျယ် သွားပြီ။'
"ငါကတော့ တကယ်ပဲ ညံ့လိုက်တာ။ ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်လိုက်မိတာလဲ။"
ဂူယန်ချွန်းသည် ပါးရိုက်ခံရပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေခေါက်လဲကျသွားသည့် ဂူယွန်ဆို၏ ပုံရိပ်ကို ပြန်မြင်ယောင်နေမိသည်။ သူမ၏ နှာခေါင်းမှ သွေးများပင် ထွက်နေခဲ့သေးသည်။ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားနည်းနေပြီး မည်သည့်အတွင်းအားမျှ မသုံးခဲ့သောကြောင့် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရရှိနိုင်ခြေ မရှိသော်လည်း...
"ဒါတောင်မှ ငါ တော်တော်လေး လွန်သွားခဲ့တာ။"
'လွန်သွားခဲ့တယ်' ဟု သူပြောလိုက်ခြင်းမှာ ပါးရိုက်လိုက်သည့် လုပ်ရပ်ကို ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ပေ။ ထိုလုပ်ရပ်က သူ့ဘက်မှ ကြည့်လျှင် တရားမျှတမှု ရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ သို့သော် ဂူယွန်ဆော၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို သူ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ခြင်းကသာ ပြဿနာ ဖြစ်သည်။ မျိုးနွယ်စု၏ ပွဲတော်ကြီး အလယ်၌ လူအများရှေ့တွင် ဂူမျိုးနွယ် သွေးသားတစ်ဦးကို ဤမျှ အရှက်ရအောင် လုပ်ရန် လိုအပ်ခဲ့လို့လား။
ဂူယွန်ဆိုက ငယ်ရွယ်သူဖြစ်၍ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်မိသည်မှာ နားလည်ပေးနိုင်သော်လည်း၊ သူကမူ လက်ရှိအသက်နှင့် အတိတ်ဘဝက အသက်တို့ကို ပေါင်းလိုက်လျှင် သူမထက် နှစ်ဆနီးပါး အသက်ကြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် ခံစားချက်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။
"ဒီလောက် အတွေ့အကြုံတွေ ရှိတာတောင် ငါက မရင့်ကျက်သေးပါလား။"
နေဦး၊ သူ့အသက်အရွယ်ကြီးမှ ထိုကဲ့သို့ လုပ်ရပ်မျိုး ဖြစ်လာအောင် နောက်ကွယ်က သွေးထိုးပေးခဲ့သည့် ဒုတိယမြောက် အကြီးအကဲ၏ အမှား မဟုတ်ပေဘူးလား။
...ဘာလို့ စဉ်းစားနေဦးမှာလဲ၊ ဒါက အဲဒီလူကြီးကြောင့် ဖြစ်တာပေါ့။
– ရှဲ...
လေပြည်လေးတစ်ခုက သူ့နားနားမှ တိုးဝှေ့ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ဆောင်းရာသီ ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း နွေဦးလေပြည်က အေးမြနေဆဲပင်။ ဂူယန်ချွန်းကမူ သူ၏ မီးလျှံအတွင်းအားကြောင့် အင်္ကျီပါးလေးနှင့်ပင် အအေးဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိနေသည်။
"ဟတ်ချိုး!"
နှာချေလိုက်သည့် အသံကြားရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မူယွန်နှင့် ဝီဆောအာတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မူယွန်က နှုတ်ဆက်နေစဉ် ဝီဆောအာက သူ့ထံသို့ လျှောက်လာသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် အဝတ်လိပ်တစ်ခု ပါလာသည်။
"လက်ထဲမှာ ဘာတွေ ကိုင်လာတာလဲ။"
"သခင်လေး... သခင်လေးရဲ့ လက်..."
ဂူယန်ချွန်း မိမိလက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ လက်ဖဝါးမှ အရေပြားများ ပွန်းပဲ့နေပြီး သွေးအနည်းငယ် ထွက်နေသည်။ ဂူယွန်ဆော၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် အတွင်းအားများ လွှမ်းခြုံထားစဉ် သူမကို ပါးရိုက်လိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
အတွင်းအားရှိသူတစ်ဦးသည် သာမန်လူထက် ဒဏ်ရာပျောက်ကင်းမှု ပိုမြန်သည်။ ဤမျှလောက် ဒဏ်ရာမျိုးက မကြာခင် ပြန်ကောင်းသွားလိမ့်မည်။
"ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ငါ အဆင်ပြေ—"
သူ စကားပင် မဆုံးသေးမီ ဝီဆောအာက အဝတ်စဖြင့် သူ၏လက်ကို ကမန်းကတန်း အုပ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိသဖြင့် အထာမကျသော်လည်း၊ သူမ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ ဝဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဂူယန်ချွန်း သူမကို မတားရက်တော့ပေ။ ဒုတိယအကြီးအကဲက ဖုန်းဝူဂျင်ကို ရိုက်နှက်နေစဉ်က သူမ ပျော်ရွှင်နေခဲ့သော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ ဒဏ်ရာအသေးအမွှားလေးအပေါ် တုံ့ပြန်ပုံက သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်။
'အနာဂတ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်က ငါ့လက်ကို ပတ်တီးစည်းပေးနေတာပဲ... ဒါက ဂုဏ်ယူစရာကြီး မဟုတ်လား။'
သူ့လက်မှာ ပတ်တီးများကြောင့် နှစ်ဆခန့် ထူသွားပြီးမှသာ သူမ ရပ်လိုက်တော့သည်။ ဝီဆောအာက ငိုတော့မည့်လေသံဖြင့် သူ့ကို မေးသည်။
"သခင်လေး... အများကြီး နာနေလားဟင်...?"
"အစကတော့ မနာပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ နာလာသလိုပဲ။"
"အဲဒါဆိုရင် မနာဘူးလို့ ပြောတာပေါ့နော်? တော်ပါသေးတယ်..."
"...အင်း။"
'မင်းက မင်းကြားချင်တာပဲ နားထောင်တာလား။'
ဂူယန်ချွန်းသည် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် လမ်းလျှောက်ရင်း မိမိနေရာအနီးတစ်ဝိုက် လှည့်ပတ်ကြည့်နေမိသည်။ ဂူယွန်ဆောကော အဆင်ပြေရဲ့လား။
'ထားလိုက်ပါတော့။'
သူ ဆက်မစဉ်းစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သော မိသားစုဆက်ဆံရေးက အခုမှ ပြန်ကောင်းလာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ဂူယွန်ဆိုအတွက်ရော၊ သူ့အတွက်ရောပင်။
သူ့နေရာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အခန်းထဲတွင် မီးများလင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အနီးရှိ အစေခံမလေးတစ်ဦးကို ဘာဖြစ်တာလဲဟု သူ မေးလိုက်ရာ သူမက အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာဖြင့်— "ရှင်...? သူတို့ သခင်လေးကို အကြောင်းကြားပြီးပြီလို့ ပြောတာပဲ..."
အခန်းထဲတွင် မည်သူရှိနေသလဲ သိရန် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ ထိုလူ ရှိနေသည်။
"အိုး! သခင်လေးဂူ!"
အရူးတစ်ယောက်... မဟုတ်ပါဘူး၊ ဖုန်ဝူးဂျင်ပါလား။
"နေကောင်းကြပါစေ၊ ကျတော့်နာမည်က ဖုန်ဝူးဂျင်ပါ။"
"သိပါတယ်၊ သခင်လေးဖုန်း။"
"ကျတော့်ကို အစ်ကိုကြီးဖုန်းလို့ပဲ ခေါ်လို့ရပါတယ်။"
"ကျတော်တို့က အဲဒီလောက်အထိ ရင်းနှီးတဲ့အဆင့် မရောက်သေးဘူး ထင်တယ်..."
ဒီအရူးက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။ ပြီးတော့ ဖုန်းအာဟီးကလည်း ဖုန်ဝူးဂျင်၏ ဘေးတွင် မျက်နှာကို လက်နှင့်အုပ်ထားသည်။ သူမ၏ နားရွက်များ နီမြန်းနေသည်မှာ အရှက်သည်းနေပုံရသည်။ ဖုန်းအာဟီးက သူမအစ်ကို၏ အင်္ကျီကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။
"အစ်ကို... ကျမတို့ လုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စအတွက် အရင်ဆုံး တောင်းပန်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား?"
သူမ၏ တုန်ရီနေသော အသံထဲတွင် အားနာမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖုန်းအာဟီး၏ စကားကို ကြားမှ ဖုန်းဝူဂျင်က သတိဝင်လာပုံရသည်။
"ဟုတ်သားပဲ... မင်းတို့ စေ့စပ်ထားတာ ပျက်သွားပြီဆိုတော့ ငါ တစ်ယောက်တည်း လာသင့်တာ။ အဲဒါကို သတိမထားမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။"
"ဘုရားရေ... လူအတာကြီး။"
ဂူယန်ချွန်းလည်း ဖုန်းအာဟီး၏ စကားကို ထောက်ခံမိသည်။ ဖုန်းအာဟီးကသာ သူမအစ်ကိုအတွက် ရှေ့ကရပ်ကာ ပြောပေးရတော့သည်။
"ကြိုတင်အကြောင်းမကြားဘဲ ဒီလို ညဉ့်နက်ကြီး လာမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျမရဲ့ ဒီအရူး... ကျမအစ်ကိုက သခင်လေးကို အရမ်းတွေ့ချင်နေလို့ တားမရတာနဲ့ လိုက်လာခဲ့ရတာပါ။"
"သခင်လေးဖုန်းက ကျတော့်ကို တွေ့ချင်တယ် ဟုတ်လား?"
"အစ်ကိုကြီးဖုန်းလို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်။"
"ရပါတယ်၊ နေပါစေ။"
သူသည် ထိုလူနှင့် မပတ်သက်ချင်ပါ။ ဖုန်ဝူးဂျင်က အစေခံများ ချပေးထားသော လက်ဖက်ရည်များ အေးစက်သွားသည်အထိ ဘာစကားမျှ မပြောဘဲ ပြုံးလျက်သာ ထိုင်နေသည်။
"ဒါနဲ့ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ...?"
ဒုတိယအကြီးအကဲနှင့် ဖြစ်ခဲ့သည့် ကိစ္စအတွက် လာတိုင်တောခြင်းလား။ ဖုန်ဝူးဂျင်၏ မျက်နှာတစ်ဖက်မှာ နီမြန်းပြီး ဖောင်းကြွနေဆဲပင်။ ဒုတိယအကြီးအကဲ ရိုက်လိုက်သည့် နေရာဖြစ်သည်။
'သူကတော့ အားကို ထိန်းသုံးထားတာပါလို့ ပြောတာပဲ...'
ဒါက အားထိန်းသုံးထားတာလား။ အားနည်းနည်း ပိုထည့်လိုက်လျှင် ခေါင်းများပင် ပေါက်ထွက်သွားနိုင်မည်လား။
"..."
ထိုအတွေးက သူ့ကို ကြောက်လန့်သွားစေသည်။ တကယ်လည်း ဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
"ဒုတိယအကြီးအကဲ ခင်ဗျားအပေါ် လုပ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စနဲ့ ကျတော်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ ကျတော် တားဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါသေးတယ်။"
"ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ?"
ဟင်၊ အဲဒီကိစ္စကြောင့် လာတာ မဟုတ်ဘူးလား? ဂူယန်ချွန်း ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖုန်ဝူးဂျင်က စကားစလိုက်သည်။
"ခင်ဗျားက ဓားဖီးနစ်ရဲ့ မောင်လေးဆိုတာ ကြားလို့ လာတွေ့တာပါ။"
"ကျတော့် အစ်မကြီးနဲ့ ရင်းနှီးလို့လား?"
ဖုန်ဝူးဂျင်နှင့် ဂူဟွီဘီတို့ ရင်းနှီးသည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူကိုယ်တိုင်ပင် အစ်မကြီးနှင့် မရင်းနှီးလှပါ။ သို့သော် ဂူယွန်ဆိုထက်စာလျှင် ဂူဟွီဘီနှင့် ပို၍ ရင်းနှီးသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
"ကျတော်ကတော့ ရင်းနှီးတယ်လို့ ထင်တာပဲ၊ သူကတော့ ဘယ်လိုနေမလဲ မသိဘူး။"
'ဒါဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားတို့ မရင်းနှီးတာ သေချာပါတယ်။'
ဂူဟွီဘီ၏ စရိုက်အရ ဖုန်ဝူးဂျင်ကဲ့သို့သော သူနှင့် ရင်းနှီးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ ခင်မင်ဖို့ထက် တိုက်ခိုက်ဖို့ ပို၍ ကြိုးစားမည့်သူ ဖြစ်သည်။
"အဲဒါကြောင့် ခင်ဗျားကို လာတွေ့တာ။"
"ဘာလို့ ကျတော့်ကို တွေ့ချင်တာလဲ? ကျတော်က ထူးခြားတဲ့သူလည်း မဟုတ်ပါဘူး။"
ကျတော့်လို အသုံးမကျတဲ့သူဆီက ခင်ဗျားက ဘာလိုချင်နေတာလဲ။ ပြီးတော့ စေ့စပ်ပွဲ ပျက်သွားကတည်းက ဂိုဏ်းနှစ်ခုကြားမှာလည်း ဆက်ဆံရေးက မကောင်းလှချေ။
ဖုန်းဝူဂျင်က ပြောသည်။ "ဂူမျိုးနွယ်စုထဲမှာ ဓားဖီးနစ် တစ်ယောက်ပဲ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာလို့ ထင်နေခဲ့တာ၊ အခုတော့ နောက်ထပ် တစ်ယောက် ရှိနေသေးတာပဲ။"
သူ့ကို ပြောတာလား? စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်? ထိုလူက 'စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းခြင်း' အကြောင်းကိုသာ ထပ်တလဲလဲ ပြောနေသည်။ ပထမဆုံး တွေ့တုန်းကလည်း ထိုအတိုင်းပင်။
'သူကတော့ တကယ်ကို ထူးဆန်းတဲ့လူပဲ။'
တကယ်တော့ သိုင်းလောကက အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်အများစုမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ကြသည်မှာ ထူးဆန်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း သူကတော့ ထိုလူနှင့် မပတ်သက်ချင်သေးပါ။ ဖုန်ဝူးဂျင်က နောင်တစ်ချိန်တွင် ဓားဘုရင် ဖြစ်လာမည့်သူဖြစ်၍ မိတ်ဆွေဖွဲ့ထားလျှင် အကျိုးရှိနိုင်သော်လည်း...
'ဒီလူက အကဲခတ်ရ ခက်တယ်။'
သူ့၏ ထူးဆန်းသော စရိုက်ကြောင့် နားလည်ရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။
"ဂူမျိုးနွယ်စုက တစ်ယောက်ယောက်ကို တွေ့ချင်ရင် အစ်မကြီးဆီ သွားတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။ ကျတော်က သိပ်ထူးခြားတဲ့သူ မဟုတ်လို့ပါ။"
"အခုသွားရင်တော့ သူ့ကို တွေ့ရမှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။"
"...အခုချက်ချင်း သွားစရာ မလိုပါဘူး။ မနက်ဖြန်မှ သွားလည်း ရတာပဲ။"
အင်း၊ အစ်မကြီးက အခုထိ သတိမရသေးတာလား မသိဘူး။
"ကျတော်က သခင်လေးဂူကို လာတွေ့တာပါ။ သခင်လေးဂူရဲ့ အစ်မကိုတော့ သိပ်စိတ်မဝင်စားပါဘူး။"
"အစ်ကို၊ စကားပြောရင် ချင့်ချိန်ပြောဖို့ သင်ထားပါဦး။"
"ဟင်၊ ဆောရီး။ အစ်ကိုက အဲဒါကို သိပ်မကျွမ်းကျင်လို့။"
'ဒီလူကို ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။'
ဂူယန်ချွန်း ခေါင်းပြန်ကိုက်ချင်လာသည်။ ဖုန်ဝူးဂျင်က အိတ်ထဲမှ တစ်ခုခုကို ထုတ်လိုက်သည်။
"ဒါက မင်းအတွက် ငါ့ရဲ့ လက်ဆောင်ပါ။"
"လက်ဆောင်?"
၎င်းမှာ "ဖုန်း" ဟု ရွှေရောင်ဖြင့် ရေးထိုးထားသော နက်မှောင်သည့် သစ်သားတံဆိပ်ပြားလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သိပ်ထူးခြားပုံမရသော်လည်း ဖုန်းအာဟီးကမူ အလွန်အရေးကြီးသည့်အရာကို ပေးလိုက်သည့်အလား အံ့အားသင့်သွားသည်။
"အစ်ကို၊ ဒါကို ဒီအတိုင်း ပေးလိုက်တာက မလွန်လွန်းဘူးလား?"
"ဘာဖြစ်လဲ၊ ဒါက ငါသုံးဖို့ ပေးထားတာပဲ။ ဘယ်သူ့ကို ပေးပေး ငါ့သဘောပဲ။"
"ဒါပေမဲ့လည်း..."
"ဒါက ဘာလဲ?"
"ဒါက ဖုန်းဂိုဏ်းရဲ့ ဧည့်သည်တော် တံဆိပ်ပြားပဲ။ ဒါကို ကိုင်ပြီး လာမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားကို ဖုန်းမျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ယောက်လိုပဲ ဆက်ဆံပါလိမ့်မယ်။"
"ဒါကို ပြန်ယူသွားပါ..."
သူ့ကို ဘာလို့ ဒါပေးရတာလဲ။ ဒါကို ယူလိုက်လျှင် ဖုန်ဝူးဂျင်နှင့် မလွဲမသွေ ပတ်သက်ရတော့မည်ကို သူ သိနေသည်။
"ဒါပေမဲ့ ကျတော်က ခင်ဗျားတို့ ဂိုဏ်းနဲ့ စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်သိမ်းထားတာလေ၊ အဲဒါကြောင့်..."
"အဲဒါကို ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။"
"အစ်ကို၊ ကျမက ဂရုစိုက်တယ်။"
"ယူထားလိုက်ပါ သခင်လေးဂူ။"
သူသည် ဖုန်းအာဟီးကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားသည်။ ဖုန်းဂိုဏ်း၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိခြင်းက ကောင်းသော်လည်း၊ ဖုန်ဝူးဂျင်က သူ့အပေါ် ဘာကြောင့် ဤသို့ ဆက်ဆံနေသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။
"အစ်မကြီးဆီပဲ ပေးလိုက်တာက ပိုမကောင်းဘူးလား? ခင်ဗျားတို့ ရင်းနှီးတယ်ဆို—"
"ပေးဖို့ လုပ်ပါသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဓားဖီးနစ်က ငါ့စကားကိုတောင် နားမထောင်ဘူး။ ဒါက တကယ် တန်ဖိုးရှိတဲ့အရာကို... သူက ဘာလို့ ငြင်းတာလဲ မသိဘူး။"
သူ ငြင်းခံလိုက်ရပြီးပြီပဲ! တောက်။
"ဒါဆို ဒုတိယအစ်မကိုရော?"
"ခင်ဗျားကို စိတ်ဝင်စားလို့ ခင်ဗျားကိုပဲ ပေးတာ။"
"...ကျတော်က မိန်းကလေးတွေကိုပဲ ကြိုက်တာပါ သခင်လေးဖုန်း။"
"အိုး၊ ကျတော်လည်း မိန်းကလေးတွေကိုပဲ ကြိုက်တာပါ။ နေဦး၊ မဟုတ်ဘူးလား? ဟုတ်မှာပါ။"
ဘာလို့ အဲဒါကို ပြန်မေးနေတာလဲ... ခင်ဗျားကတော့ တကယ်ပဲ ကြက်သီးထစရာကြီး။
သူက အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းဆန်နေသောကြောင့် ဖုန်ဝူးဂျင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် တံဆိပ်ပြားကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ ဖုန်းအာဟီးကမူ သူမအစ်ကို၏ ရူးကြောင်ကြောင် လုပ်ရပ်ကြောင့် ခေါင်းပင် မဖော်နိုင်တော့ချေ။ တော်ပါသေးသည်၊ သူမကတော့ ပုံမှန်ရှိသေးသည်။
အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲချင်စိတ်သာ ပြင်းပြလာသည်။ တိုက်ခိုက်ပွဲကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်က အလွန်ပင်ပန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဖုန်းဝူဂျင်ကလည်း သူ့အခြေအနေကို ရိပ်မိပုံရပြီး၊ စိတ်ပျက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ပြန်ရန် ထလိုက်သည်။
သူက ဒါလေးပြောဖို့ လာတာပဲလား။ ဖုန်ဝူးဂျင်က မပြန်မီ မေးခွန်းတစ်ခု မေးခဲ့သည်။
"နဂါးနတ်ဘုရား သိုင်းသင်တန်းကျောင်းကို တက်မှာလား?"
"အင်း၊ တက်ဖြစ်မယ် ထင်တာပဲ။"
တရားစောင့်ဂိုဏ်းမှ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးအဖြစ် ရပ်တည်ရန်အတွက် သိုင်းလောက မဟာမိတ်အဖွဲ့က တည်ထောင်ထားသည့် နဂါးနတ်ဘုရား သိုင်းသင်တန်းကျောင်းကို တက်ရောက်ရန် လိုအပ်သည်။ မိမိမျိုးနွယ်စုအတွင်းမှာပင် သိုင်းပညာကို လုံလောက်အောင် သင်ယူနိုင်သော်လည်း၊ မိစ္ဆာတံခါးများကို ပိတ်နိုင်စွမ်းရှိသည့် တရားဝင် ဓားသမားတစ်ဦးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရရန်မှာ ထိုသင်တန်းကျောင်းတွင် မိစ္ဆာများအကြောင်း လေ့လာသင်ယူပြီးမှသာ ဖြစ်နိုင်သည်။
အခြားနေရာများတွင်လည်း သိုင်းသင်တန်းကျောင်းများ ရှိသော်လည်း၊ သမ္မာဂိုဏ်းသားများအတွက်မူ နဂါးနတ်ဘုရား သိုင်းသင်တန်းကျောင်းသို့ တက်ရောက်ခြင်းက အစဉ်အလာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
'ဒါပေမဲ့ လွတ်အောင်ပြေးဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု စဉ်းစားရမယ်။'
သင်တန်းက တစ်နှစ်ပတ်လုံး ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။ သူသည် တစ်နှစ်အချိန်ကို ထိုကဲ့သို့ အလဟဿ အကုန်မခံနိုင်ပေ။
"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် မင်းက ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်လာမှာပေါ့။"
ဖုန်ဝူးဂျင်က ပြုံးလျက် သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်သည်။ တခြားနည်းလမ်းများ မအောင်မြင်သောကြောင့် သင်တန်းကျောင်းမှတစ်ဆင့် သူနှင့် ပတ်သက်မှု ရယူရန် ကြိုးစားခြင်း ဖြစ်သည်။
'ငါက ဂူယွန်ဆိုကို နိုင်သွားပြီး ပါးရိုက်လိုက်လို့လား? သူက ငါ့ကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်ဝင်စားနေရတာလဲ။'
မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ထိုသို့လုပ်လျှင်ပင် ထူးဆန်းနေဦးမည်ဖြစ်ရာ၊ ယောက်ျားတစ်ယောက်က သူ့အပေါ် ဤမျှ စိတ်ဝင်စားမှု ပြနေခြင်းက သူ့ကို ကြက်သီးထစေသည်။
ဖုန်းအာဟီးသည် သူမအစ်ကိုနောက်သို့ လိုက်သွားရင်း ခဏရပ်ကာ သူ့ကို ကြည့်သည်။
"ဘာလဲ။"
"စကားကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောလို့ ပြောထားတယ်လေ၊ ငါက နင့်ထက် ကြီးတယ်။"
"ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောရင် နင်က ပျို့အန်ချင်စရာကြီးလို့ ပြောခဲ့ပြီးတော့၊ အခု ဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲ?"
ဖုန်းအာဟီးက ခဏမျှ တွေဝေနေပြီးမှ စကားကို ဆက်သည်။
"ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။"
"ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး တောင်းပန်တာလဲ?"
"...ငါတို့ စေ့စပ်ပွဲ ပျက်တဲ့နေ့က နင့်ကို တွန်းလှဲပြီး လက်ကို ချိုးလိုက်မိလို့။"
"...နင် လုပ်ခဲ့တာလား?"
ငါက အဲဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စမျိုး ကြုံခဲ့ရတာလား။
"ငါက ဘာလုပ်ခဲ့လို့ နင်က အဲဒီလောက်အထိ လုပ်ခဲ့ရတာလဲ..."
"နင်က ငါ့ကို မယားငယ်ရဲ့ သမီးဆိုလား ဘာဆိုလား ပြောခဲ့လို့။"
"ဒါဆိုရင်တော့ ငါ ခံထိုက်တာပေါ့။"
ထိုစကားပြောခဲ့ခြင်းအတွက် သူ့လက်နှစ်ဖက်စလုံး အချိုးခံရလျှင်ပင် ထိုက်တန်ပါသည်။ အခုမှ သူမက လာတောင်းပန်နေသည်မှာ ထူးဆန်းနေသည်။
"နင် တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး။ ငါကသာ ပြန်တောင်းပန်ရမှာ။ အဲဒီတုန်းက ငါ့ရဲ့ အပြုအမူအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။"
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အခြေအနေချင်း အတူတူပင်ဖြစ်ရာ၊ ထိုသို့ပြောခဲ့ခြင်းမှာ သူ့ကိုယ်သူ ဟန်ဆောင်ကောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူ၏ မာနကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
သူမက သူ့တောင်းပန်မှုကို လက်ခံသလား မသိသော်လည်း၊ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကတော့ ပျော့ပြောင်းသွားသည်။
"ဂရုစိုက်ပါ။"
"နင်လည်း ဂရုစိုက်ပါ။ ပြီးတော့ အစ်ကိုပေးတဲ့အရာကို နင် မကြိုက်ပေမဲ့ သူက စေတနာနဲ့ ပေးတာမို့လို့ လိုအပ်ရင် သုံးလိုက်ပါ။"
"ဘာပေးတာလဲ၊ ငါ ပြန်ပေးလိုက်ပြီလေ—"
သူ့အိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုရှိနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အိတ်ကို စမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ နက်မှောင်သော သစ်သားတံဆိပ်ပြား ထွက်လာသည်။
"ဒါကို ဘယ်တုန်းက...!?"
...ဖုန်ဝူးဂျင်က သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်စဉ်ကပင်။ အဲဒီတုန်းက ထည့်လိုက်တာလား။
သူသည် အားမလိုအားမရ ရယ်မောလိုက်မိသည်။
"တကယ့် အရူးပဲ။"
သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ တံဆိပ်ပြားကို အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။
နဂါးကိုးပါး အခမ်းအနား၏ တတိယမြောက်နေ့။
ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများ ကျင်းပမည့်နေ့ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူသည် အမြန်ဆုံး မျိုးနွယ်စုသို့ ပြန်ရန် ရထားလုံးပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ ဂူယွန်ဆိုကတော့ သန်းခေါင်ယံကတည်းက ထွက်ခွာသွားပြီဟု ကြားရသည်။
'သူမ သတိရလာတာ တော်သေးတာပေါ့။'
ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာမရဘဲ သတိရလာခြင်းအတွက် ဝမ်းသာသော်လည်း၊ ယခင်ကထက် သူမကို ရင်ဆိုင်ရရန် ပို၍ ခက်ခဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ပြင်ဆင်မှုများ ပြီးစီးသောအခါ ရထားလုံး ထွက်ခွာလာသည်။ သူ ခဏနားရန် ကြိုးစားနေစဉ် ဝီဆောအာက အိပ်ပျော်သွားကာ သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ မှီကျလာသည်။ သူသည် ဝီဆောအာကို အခြားအစေခံတစ်ဦးထံသို့ အမြန်လွှဲပေးပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင်လည်း မှေးခနဲ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။