အခန်း (၁၂) ကိုးနဂါးနေ့(၆)
နဂါးကိုးပါးပြိုင်ပွဲ မစတင်မီ အချိန်ကတည်းကပင် ဖုန်အာဟီး တစ်ယောက် ခေါင်းခဲနေခဲ့ရသည်။ ဒုတိယအကြီးအကဲက ဖုန်ဝူးဂျင်ကို ရိုက်နှက်ဆုံးမပြီး ငြိမ်သက်သွားစေခဲ့သည်မှာ ကောင်းသော်လည်း၊ သူနိုးလာသည့်အခါတွင်မူ မိသားစုဆီသို့ ချက်ချင်းမပြန်နိုင်သေးကြောင်း ဇွတ်အတင်း ငြင်းဆန်နေတော့သည်။ အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော ဖုန်ဝူးဂျင်သည် ဖူးရောင်နေသော မျက်နှာဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ကာ အဓိပ္ပာယ်မပါသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးရင်း "ဒါမျိုးတော့ ငါမမျှော်လင့်ထားဘူး" ဟု ဆိုခဲ့သည်။
ဖုန်ဝူးဂျင်သည် ကတိပေးထားသည့်အတိုင်း မိသားစုဆီ ပြန်ရမည်ကို လက်ခံသော်လည်း၊ နဂါးကိုးပါးပြိုင်ပွဲကို ကြည့်ပြီးမှသာ ပြန်မည်ဟု ဇွတ်တောင်းဆိုနေခဲ့သည်။ ဒီအတိုင်း ဘာမှမရဘဲ လက်ဗလာဖြင့် ခရီးစဉ်ကို မအဆုံးသတ်လိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဖုန်ဝူးဂျင်သည် သခင်လေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ဖုန်မျိုးနွယ်စုတွင် ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် အကြီးအကဲများပြီးလျှင် ရာထူးအမြင့်ဆုံးဖြစ်ပြီး တစ်နေ့တွင် ထိုဘွဲ့အမည်ကို ဆက်ခံမည့်သူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဖုန်အာဟီး အပါအဝင် အနီးအနားရှိ မည်သည့် ဖုန်မျိုးနွယ်ဝင်မှ သူ့ကို အမိန့်မပေးဝံ့ကြပေ။
"ဒါလေးကြည့်ပြီးမှ ငါပြန်မယ်"
"ဒါကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြည့်ချင်နေရတာလဲ"
"နှမြောစရာကြီးလေ... ဒီအထိလာပြီး ဘာမှမမြင်လိုက်ရဘဲ ပြန်ရမှာကို"
"ဘာက နှမြောစရာလဲ! ဒါက ကျွန်မတို့ ဖုန်မိသားစုမှာလည်း အမြဲလုပ်နေကျ သိုင်းသမားသစ် ရွေးချယ်တဲ့ ပွဲမျိုးပဲဟာကို။ ကဲပါ... မိသားစုဆီပဲ ပြန်ရအောင်—"
"နင်က ဒီလိုပဲ ဆက်ပြောနေမယ်ဆိုရင်တော့၊ ငါ 'မီးတောက်လက်သီး' ဒုတိယအကြီးအကဲဆီ သွားတိုင်လိုက်မှာနော်။ 'ဒါက သိပ်မတရားဘူး မဟုတ်လား' လို့ သွားမေးလိုက်မယ်"
ဖုန်ဝူးဂျင်၏ စကားကြောင့် ဖုန်အာဟီး နှုတ်ဆိတ်သွားရသည်။ ထိုလူအူကြောင်ကြောင်က တကယ်လုပ်ဝံ့သည်ကို သူမသိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပြိုင်ပွဲအပြီး၌ ပြန်ပါမည်ဟု ကတိပေးသောကြောင့် သူမ ခွင့်ပြုလိုက်ရတော့သည်။
'...ကောင်းပြီ၊ နောက်ထပ် တစ်ရက်ပဲ။ တစ်ရက်ဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေပါတယ်'
ထို့ကြောင့် သူမသည် ဒေါသကို မြိုသိပ်ရင်း ဖုန်ဝူးဂျင်ကို ပြိုင်ပွဲကွင်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ကောင်းကင်စျေးသည် သူတို့မှာ ဂုဏ်သရေရှိ ဖုန်မျိုးနွယ်စုဝင်များ ဖြစ်သောကြောင့် အထူးနေရာ (VIP) ပေးသော်လည်း ဖုန်ဝူးဂျင်က ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ သူသည် ဖိတ်ကြားထားသူ မဟုတ်သည့်အတွက် ထိုနေရာနှင့် မထိုက်တန်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် သာမန်ပရိသတ်နေရာတွင်သာ ထိုင်ခဲ့ကြပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ၏ စူးစမ်းကြည့်ရှုခြင်းကို ခံနေရသည်။ လူများမှာ မြင့်မြတ်သော ဖုန်မျိုးနွယ်စု၏ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသူများနှင့် ဘေးချင်းယှဉ်ထိုင်နေရသည်ကို မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေကြသော်လည်း၊ အဆင့်အတန်း ကွာခြားမှုကြောင့် စကားမပြောဝံ့ဘဲ ခိုးကြည့်နေကြရုံသာ တတ်နိုင်ကြသည်။
ဖုန်အာဟီးမှာ မလိုလားအပ်သော အာရုံစိုက်မှုများကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ဖုန်ဝူးဂျင်ကမူ ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ပေ။ ထို့အပြင် သူသည် မည်သည့်အချိန်က မည်သည့်နေရာမှ ဝယ်လာသည်မသိသော ပေါက်စီများကိုလည်း လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသေးသည်။
"အစ်ကို... အဲဒါတွေ ဘယ်တုန်းက ဝယ်လိုက်တာလဲ"
"ဟင်? ခဏလေးကမှ ဝယ်လိုက်တာ"
"'ခဏလေး' ဆိုတာက ဘယ်တုန်းကလဲ..."
'သူက ကျွန်မဘေးမှာ တစ်ချိန်လုံး ရှိနေတာကို ဘယ်လိုများ သွားဝယ်လိုက်တာပါလိမ့်'
ဖုန်ဝူးဂျင်သည် ခန့်မှန်းရခက်သော သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲများကမူ သူ၏ သိုင်းပါရမီမှာ သမိုင်းတစ်လျှောက် အကောင်းဆုံးဖြစ်၊ မဖြစ် အငြင်းပွားနေကြသော်လည်း၊ သူသည် ထူးဆန်းသော လူတစ်ဦးဖြစ်သည်မှာမူ ငြင်းမရသော အချက်ပင်။
'သူက ပျော်ချင်လို့ကို ထွက်ပြေးလာတာပဲ'
ထိုအချက်ကို သတိရမိသောအခါ ဖုန်အာဟီး၏ မျက်နှာတွင် အရေးအကြောင်းများ ထင်ဟပ်သွားသည်။
"စပြီ အာဟီး!"
သူမ၏ စိတ်ပျက်မှုကို သိသည်ဖြစ်စေ၊ မသိသည်ဖြစ်စေ ဖုန်ဝူးဂျင်ကမူ လက်ထဲတွင် ပေါက်စီကို ကိုင်ရင်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ကြည့်နေတော့သည်။ နဂါးကိုးပါးပြိုင်ပွဲသည် ဖုန်အာဟီးအတွက် ဘာမှမထူးဆန်းပေ။ မြင့်မြတ်သော မျိုးနွယ်ကြီး လေးခုမှ လာသူတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် သူမသည် ကျော်ကြားသော သိုင်းပညာရှင်ကြီးများကြားတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် အဆင့်နိမ့်သော ဂိုဏ်းငယ်များမှ လူများ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ မရှိလှပေ။ ဟိုနားဒီနားတွင် အာရုံစိုက်လောက်စရာ လူအချို့ ရှိသော်လည်း သူမ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်လောက်အောင် ထူးခြားသူတစ်ဦးမျှ မပါဝင်ခဲ့ပေ။
ဖုန်အာဟီးသည် ဖုန်ဝူးဂျင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ပြိုင်ပွဲကို စိတ်ဝင်စားပုံပေါ်သော်လည်း မျက်လုံးထဲတွင်မူ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ ဖုန်ဝူးဂျင်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ထိုသို့ပင်။ သူ ဘာတွေးနေသည်၊ ဘာကြောင့် ထူးခြားသော ပါရမီကို အသုံးမချဘဲ ပျော်ရွှင်မှုနောက်သို့သာ လိုက်နေသည်ကို ဖုန်အာဟီး မသိနိုင်ပေ။ သူ၏ ပုံစံမှာ အချိန်မရွေး မျိုးနွယ်စုမှ ထွက်ခွာသွားရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပုံရသော်လည်း၊ သခင်လေး ရာထူးကိုမူ ဘာမှမငြင်းဘဲ လက်ခံထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ရှန်းရှီးပြည်နယ်ရှိ ဂူမျိုးနွယ်စုဆီသို့ တစ်လမ်းလုံး ထွက်ပြေးလာခဲ့သည်။ ဘယ်အချိန်မှာမဆို ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သူ။ ထိုအချက်က ဖုန်ဝူးဂျင်နှင့် ပတ်သက်၍ သူမကို တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့စေသည်။ ဖုန်အာဟီးအနေဖြင့် ဖုန်ဝူးဂျင်ကို လိုက်ရှာရန် ဂိုဏ်းချုပ်၏ တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံခဲ့ခြင်းမှာ ထိုနေ့က ခံစားခဲ့ရသော အပြစ်မကင်းသည့် စိတ်ကြောင့်သာ မဟုတ်ပေ။
နေဝင်သွားပြီး ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ နဂါးကိုးပါးပြိုင်ပွဲ၏ ပွဲစဉ်အားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ပြန်ရအောင် အစ်ကို"
သို့သော်လည်း ဖုန်အာဟီး၏ စကားကို ကြားသော်လည်း ဖုန်ဝူးဂျင်သည် ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုလို မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
"အစ်ကို?"
ဖုန်ဝူးဂျင် စိုက်ကြည့်နေသော ဘက်သို့ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကွင်းလယ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"အဲဒါက..."
သူမသည် ဆံပင်ကို နောက်သို့ စည်းနှောင်ထားပြီး ဂူမျိုးနွယ်စု၏ အနီရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အရပ်ရှည်ရှည် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
'ဂူ...ယွန်ဆိုလို့ အမည်ရတာ မဟုတ်လား'
သမ္မာဂိုဏ်းများ၏ စုဝေးပွဲများတွင် သူတို့ ခဏခဏ ဆုံဖူးကြသည်။ ပြောစရာမလိုအောင်ပင် ဂူယွန်ဆို၏ အစ်မဖြစ်သူ ဂူဟွီဘီသည် အလွန်ပါရမီ ထူးချွန်သူဖြစ်ပြီး၊ ဂူယွန်ဆိုမှာလည်း ဂူဟွီဘီနှင့် ယှဉ်နိုင်လောက်သော ပါရမီရှိကြောင်း သူမ ကြားဖူးထားသည်။ မကြာမီတွင် ဂူယန်ချွန်းသည်လည်း ကွင်းအတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် 'ဒီမှာ မရှိချင်ဘူး' ဟူသော အမူအရာက အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။ ပိုးဟပ်တစ်ကောင်ကို ဝါးလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။
"အဲဒီလူက ဘာလို့ စင်ပေါ်တက်လာတာလဲ"
"သွေးသားချင်း အချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်တဲ့ပွဲ လုပ်နေကြတာလေ"
ဖုန်ဝူးဂျင် ပြောနေသည်ကို နားမလည်ဘဲ ဖုန်အာဟီး ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ လက်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော စက္ကူတစ်ရွက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
｢ နဂါးကိုးပါးပြိုင်ပွဲ အပြီးတွင် သွေးသားချင်း အချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်ပွဲကို မကြာမီ စတင်ပါတော့မည်။ ｣
｢ သင်တို့၏ အားပေးထောက်ပံ့မှုအတွက် အထူးကျေးဇူးတင်ရှိပါသည်။ ｣
"...အဲဒါ ဘယ်တုန်းက ရလိုက်တာလဲ"
"ဒီကို ရောက်တုန်းက ပေးသွားတာလေ"
'ဘယ်တုန်းကပါလိမ့်'
သူမ ပြိုင်ပွဲကွင်းဘက်သို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ဂူယွန်ဆိုနှင့် ဂူယန်ချွန်းတို့ စကားပြောနေပုံ ရသော်လည်း အကွာအဝေးကြောင့် သူမ မကြားရပေ။ အတွင်းအားဖြင့် နားစွမ်းအားကို မြှင့်တင်ကြည့်သော်လည်း ထူးမခြားနားပင်။ ဖုန်ဝူးဂျင်က စကားဆိုလာသည်။
"အဲဒါ အလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ကွင်းပတ်ပတ်လည်မှာ အတွင်းအားအကာအကွယ် လုပ်ထားတယ်"
"အကာအကွယ်?"
"ဒီလောက် အတိုင်းအတာအထိဆိုရင်... အဲဒီ မီးတောက်လက်သီး စီနီယာ လုပ်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်"
ဂူယန်ချွန်း၏ မျက်နှာထားကို ဖုန်အာဟီး နားလည်သွားသည်။ သူသည် တိုက်ပွဲတွင် နိုင်ရန် အခွင့်အလမ်း လုံးဝမရှိပေ။ သူမသည် ဂူယန်ချွန်း၏ သိုင်းစွမ်းရည်နှင့် ပတ်သက်၍ မည်သူ့ထက်မဆို ပိုသိသည်။ သူ၏ သွေးသားချင်းများနှင့် ယှဉ်လျှင် ပြစရာ ဘာမှမရှိပေ။ သူသည် ဂူယွန်ဆိုနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက မြေပြင်ပေါ်တွင်သာ လူးလိမ့်နေရမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမသာ ဂူယန်ချွန်း၏ နေရာတွင်ရှိပြီး ဤမျှ များပြားသော လူအုပ်ကြီးရှေ့တွင် ဤသို့ အရှက်ခွဲခံရမည်ဆိုပါက ဖုန်အာဟီးတစ်ယောက် အရှက်သည်းလွန်း၍ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေကြောင်းကြံမိမည် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဂူယန်ချွန်းကို သနားမိသွားသည်။
ဂူမောင်နှမနှစ်ယောက် စကားပြောနေဆဲတွင် ဒုတိယအကြီးအကဲက တိုက်ပွဲစတင်ကြောင်း အချက်ပေးသည့်အနေဖြင့် ချီ စွမ်းအားပါသော အော်ဟစ်သံကို ထုတ်လွှင့်လိုက်သည်။ ဂူယွန်ဆိုသည် ဂူယန်ချွန်းဆီသို့ ချက်ချင်း အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ဂူယွန်ဆို၏ အရှိန်ကြောင့် ဖုန်အာဟီး အံ့အားသင့်သွားရသည်။
'သိပ်မြန်တာပဲ...!'
သူမ၏ ခြေလှမ်းနှင့် ဓားချက်များသည် အပိုအလိုမရှိဘဲ ပြီးပြည့်စုံနေကာ သူမ၏ ဟန်ချက်ထိန်းနိုင်မှုမှာလည်း တကယ့်ကို ချီးကျူးစရာပင်။ တိုက်ကွက်တစ်ခုပြီးတစ်ခုမှာ ဟာကွက်မရှိဘဲ စီးဆင်းနေသည်။ တုံ့ဆိုင်းမှု အစွန်းအထင်းမျှမရှိဘဲ ဆက်တိုက် တိုက်စစ်ဆင်နေပုံက သူမ မည်မျှ ကြိုးစားအားထုတ်ထားသည်ကို သက်သေပြနေသည်။
'...အခုချက်ချင်း ငါနဲ့သူ တိုက်မယ်ဆိုရင် ငါသူ့ကို နိုင်ပါ့မလား'
သူမ တကယ်ပင် မသေချာတော့ပေ။ ကွင်းအတွင်း၌ ပါးနပ်စွာ ဓားကို ကိုင်တွယ်နေသော ဂူယွန်ဆိုနှင့် ဓားချင်းယှဉ်ပြီး အနိုင်ရနိုင်မည်ဟု သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု မရှိတော့ပေ။ ဖုန်မျိုးနွယ်စု၏ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက် တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ၏ ဂုဏ်ယူမှုများ လျော့နည်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဓားဖီးနစ်ရဲ့ ညီမလေးပေါ့ ဟုတ်လား"
ဖုန်ဝူးဂျင်သည် တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပနေသည်ကို ဖုန်အာဟီး သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ၏ မှေးမှိန်နေသော မျက်လုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဖုန်အာဟီးသည် သူမ မနှစ်သက်သော ခံစားချက်တစ်ခုကို အတင်းအကျပ် မြိုသိပ်လိုက်ရသည်။
"...ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီအရွယ်နဲ့ ဂူမျိုးနွယ်စုရဲ့ သွေးသားချင်းဆိုရင် ဓားဖီးနစ်ရဲ့ ညီမလေးပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်"
သို့သော် သူမ၏ အသံတွင် ခံစားချက်ကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ မြင့်မားသော စံနှုန်းများနှင့် ကြည့်လျှင်ပင် ဂူယွန်ဆိုမှာ တော်လွန်းနေသည်။ မနာလိုဖြစ်ရလောက်သည်အထိပင်။
"အဲဒီ ကျော့ရှင်းတဲ့ တိုက်ကွက်တွေက တော်တော်လေး ကောင်းတယ် မဟုတ်လား...?"
"ဒီအရွယ်နဲ့ ဒါမျိုးလုပ်နိုင်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး"
"ဟုတ်တယ်၊ အခိုက်အတန့်တိုင်းမှာ ချီ ကို ထိန်းချုပ်ထားပုံကလည်း အထင်ကြီးစရာပဲ"
"မှန်တယ်၊ အဲဒီလို ရှောင်တိမ်းနေတာတွေက အစပေါ့"
'ဟင်?'
ဖုန်ဝူးဂျင်၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ဖုန်အာဟီး ထူးဆန်းသွားရသည်။ ဂူယွန်ဆိုတိုက်ကွက်တစ်ခုကို ရှောင်လိုက်တာလား? ဂူယန်ချွန်းက ပထမဆုံးအနေနဲ့ ပြန်တိုက်နိုင်စွမ်းတောင် မရှိတာလေ။ ဖုန်အာဟီးသည် သူမ အစ်ကို၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှ သူသည် ဂူယွန်ဆိုကို မဟုတ်ဘဲ ဂူယန်ချွန်းကိုသာ ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
'သူက ဂူယွန်ဆိုကို ကြည့်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား?'
ဘာကြောင့်လဲ? ဖုန်အာဟီး နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။
"သူက တစ်ချက် ပိုမြန်နေတယ်"
"ဘာ?"
"သေချာကြည့်၊ ဓားက သူ့ကို ထိခါနီးအချိန်လေးမှာပဲ သူက တစ်ချက်လောက် အမြန်ဆုံး ရှောင်လိုက်တာ။ သူက ဓားဘယ်ကို လာမလဲဆိုတာ ကြိုသိနေတယ်"
ဖုန်ဝူးဂျင်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် သူမ ဂူယန်ချွန်းကို သေချာစူးစိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ တကယ်ကို ထူးဆန်းနေသည်။ ဂူယန်ချွန်း၏ လှုပ်ရှားမှုက ဂူယွန်ဆိုထက် အများကြီး နှေးကွေးနေသည်။ ဖုန်အာဟီးသည် ဂူယွန်ဆိုနှင့် တိုက်လျှင် အနိုင်ရရန် မသေချာသော်လည်း၊ ဂူယန်ချွန်းနှင့် တိုက်မည်ဆိုပါက စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်မှုရှိသည်။
"အစ်ကိုပြောတာ မှန်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."
ဂူယန်ချွန်းက ဖုန်အာဟီးထက် နှေးပြီး ဂူယွန်ဆိုက သူမထက် ပိုမြန်သည်။ ထိုအရှိန်ကွာခြားမှုကြောင့်ပင် ပွဲက ချက်ချင်းပြီးသွားသင့်သော်လည်း၊ ဂူယွန်ဆိုက ဆယ်ကြိမ်မက တိုက်စစ်ဆင်ပြီးသည့်တိုင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဆက်လက် ယှဉ်ပြိုင်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"
ဖုန်အာဟီး လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ အတန်ကြာသည်အထိ ပွဲမပြီးသေးသောအခါ ဂူယွန်ဆိုသည် နောက်သို့ဆုတ်ကာ တိုက်ပွဲဝင်ပုံစံ ပြင်လိုက်သည်။ ပွဲကို အပြတ်ဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပုံရသည်။ သူမ၏ ဓားပတ်လည်တွင် အနီရောင် အရှိန်အဝါ အနည်းငယ် စတင်တောက်လောင်လာသည်။ ၎င်းသည် ပထမတန်းစား ဓားသမားများ၏ အရှိန်အဝါနှင့် မတူပေ။ ထို့အပြင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသူများ၏ အရှိန်အဝါနှင့်လည်း မတူပြန်ပေ။ အတွေ့အကြုံ နုနယ်သေးသော ဖုန်အာဟီး၏ မျက်လုံးများဖြင့်ပင် ဓားအတွင်းသို့ ပြင်းအားမြင့် ချီ များ စီးဝင်နေသည်ကို သတိထားမိသည်။
"သူ အဲဒါကို သုံးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
ဖုန်ဝူးဂျင်က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။
"ဘာလို့လဲ? ကြည့်ရတာ အထင်ကြီးစရာကြီးပဲဟာ"
"အထင်ကြီးစရာ ကောင်းတာတော့ အမှန်ပဲ။ သူ့အဆင့်နဲ့ ဒီလောက် ချီ ကို ထည့်သွင်းနိုင်တာ ငါတောင်မှ အဲဒီတိုက်ကွက်ကို မခံနိုင်ဘူး"
ဖုန်ဝူးဂျင်တောင်မှလား? သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဖုန်အာဟီး အံ့အားသင့်သွားရသည်။
"ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ရှောင်လိုက်ရုံပဲလေ။ သူမ မကျွမ်းကျင်သေးတဲ့ အရာကို အတင်းအကျပ် သုံးဖို့ ကြိုးစားနေတာက သူမရဲ့ ဟန်ချက်နဲ့ အသက်ရှူနှုန်းကို ပျက်ပြားသွားစေတယ်။ ဒီလိုမျိုး စိတ်လောပြီး တိုက်တဲ့ တိုက်ကွက်က အမှိုက်နဲ့ မခြားဘူး"
ဘေးမှ ကြည့်နေသော ဖုန်အာဟီးအတွက်ပင် ထိုသုံးသပ်ချက်မှာ အလွန်ပြင်းထန်နေသလို ခံစားရသည်။ သို့သော် ဖုန်ဝူးဂျင်သည် သိုင်းပညာနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် တစ်ခါမျှ မမှားဖူးပေ။ ထိုအချိန်မှာပင် ဂူယန်ချွန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဂူယွန်ဆိုသည် တိုက်ကွက်ကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ ဂူယန်ချွန်းသည် ရှောင်တိမ်းရန်အတွက် ထူးထူးခြားခြား ဘာမှမလုပ်ခဲ့ပေ။ သူသည် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်ကာ ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ရုံသာ။ ထိုမျှသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့ သေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုလေးဖြင့်ပင် ဂူယွန်ဆို၏ တိုက်ကွက်ကို လုံးဝ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်—
ဖြောင်း!
'ဟင်?'
ဖုန်အာဟီးသည် ရှေ့မှ တိုက်ပွဲကို တစ်စက္ကန့်မျှပင် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြည့်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ထူးဆန်းသော အက်ကွဲသံတစ်ခု သူမ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့ပြီး၊ မကြာမီမှာပင် ဂူယွန်ဆို မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ဘာ... ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"
"အံ့သြစရာပဲ...!"
ဖုန်အာဟီးသည် ထိုအသံကြားရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဖုန်ဝူးဂျင်၏ မျက်နှာတွင် သူမ နှစ်ပေါင်းများစွာ မမြင်ဖူးခဲ့သော အမူအရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
"ဂူမျိုးနွယ်စုက ဓားဖီးနစ် တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ စောင့်ရှောက်ထားတာ မဟုတ်ဘူးပဲ"
သူသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော အရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည့် ကလေးတစ်ယောက်၏ မျက်နှာမျိုး ဖြစ်နေတော့သည်။
— အစ်မသာ ယောက်ျားလေးအဖြစ် မွေးလာခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲ။
ဂူယွန်ဆိုအသက် (၁၀) နှစ် ပြည့်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ထိုအတွေးက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အမြဲစွဲထင်နေခဲ့သည်။ ဂူဟွီဘီသည် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးအနေဖြင့် အံ့မခန်း ပါရမီရှိရုံသာမက၊ မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းနှင့် လိုက်ဖက်သည့် ဂုဏ်သိက္ခာလည်း ရှိသည်။ အသက် (၁၅) နှစ် အရွယ်မှာပင် သူမ၏ အစ်မသည် ｢ဓားဖီးနစ်｣ ဟူသော ကျော်ကြားသည့် ဘွဲ့အမည်ကို ရရှိခဲ့သည်။ ဂူယွန်ဆိုသည် ယခုအခါ ထိုအရွယ်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဘွဲ့အမည် တစ်ခုမျှ မရသေးပေ။ မြင့်မြတ်သော မျိုးနွယ်ကြီး လေးခုနှင့် ဂိုဏ်းပေါင်းစုံ မဟာမိတ်အတွင်းရှိ တောက်ပနေသော ကြယ်ပွင့်များထဲတွင်ပင် ထိုဒဏ္ဍာရီလာ ဘွဲ့အမည်သည် သူမ၏ အစ်မတစ်ဦးတည်းအတွက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဂူယွန်ဆိုသည် သူမ၏ အစ်မမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါသူဟု ထင်မြင်ပြီး သူမအတွက် ဂုဏ်ယူခဲ့သည်။ သူမ၏ အစ်မသည် ကောင်းကင်နဂါး အကယ်ဒမီမှ ကျောင်းဆင်းပြီးနောက်၊ အသက် (၂၀) အရွယ်ခန့်တွင် ဂူမျိုးနွယ်စု၏ ပဉ္စမမြောက် ဓားသမားအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ၎င်းသည် လွယ်ကူသော အလုပ်မဟုတ်သော်လည်း သူမ၏ ပါရမီကို လူတိုင်းက အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြသည်။ သူမတွင်ရှိသော ပါရမီကြောင့် သူမကို လက်ခံခဲ့ကြရသည်။ သူမသည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမို စွမ်းဆောင်ရည် မြင့်မားလာမည့် အံ့သြဖွယ် လူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သူမသည် ဂူမျိုးနွယ်စု၏ အရှင်သခင် ဖြစ်လာ၍မရပေ။
ထို့နောက် ဂူယွန်ဆိုသည် သူမ၏ မောင်ငယ် ဂူယန်ချွန်း အကြောင်းကို တွေးမိပြန်သည်။ ဂူယွန်ဆိုနှင့် သူမ၏ အစ်မမှာ မျိုးနွယ်စု၏ တိုက်ရိုက် သွေးသားများ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ ဂူယန်ချွန်းမှာမူ မယားငယ်၏ သားဖြစ်သည်။ သို့သော် ဂူယွန်ဆိုသည် ဂူယန်ချွန်း၏ မိခင်ကို သဘောကျသည်။ သူမသည် ကြင်နာတတ်သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဂူယွန်ဆိုသည် ဂူယန်ချွန်းကိုလည်း ချစ်ခင်ခဲ့သည်။ ထိုအရွယ်တွင် သူသည် မယားငယ်၏ သားဖြစ်ခြင်း၊ မဖြစ်ခြင်းကို သူမ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။
သို့သော် တစ်နေ့တွင်မူ သူ၏ မိခင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂူယွန်ဆိုသည် သူမကို လိုက်ရှာရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူက မရှာရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ မျိုးနွယ်စုအတွင်းရှိ မည်သူကမျှ သူမကို မရှာဖွေခဲ့ကြပေ။
ထိုအချိန်မှစ၍ ဂူယန်ချွန်းသည် စတင်ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ သူသည် အစေခံများနှင့် စကားပြောသူတိုင်းအပေါ် ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းလာခဲ့သည်။ သူသည် ပျင်းရိပြီး ထောင်လွှားလာသည်။ ချောမောလှပသော အစေခံမလေးများကို နှောက်ယှက်နေသည်ဟူသော ကောလာဟလများပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ပို၍ ပို၍သာ ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။
မျိုးနွယ်စု အရှင်သခင် ရာထူးကို ယောက်ျားလေးများကသာ ဆက်ခံလေ့ရှိသည်။ ဂူယွန်ဆို၏ ဖခင်သည် ထိုအချိန်မှစ၍ အခြား မယားငယ်များ ထပ်မံမယူတော့သည့်အတွက်၊ သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်သူ ဂူယန်ချွန်းသည်သာ အရှင်သခင် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ထူးချွန်သော သူမ၏ အစ်မ မဟုတ်သလို၊ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသော သူမလည်း မဟုတ်ပေ။
'ငါ့အစ်မသာ ယောက်ျားလေးအဖြစ် မွေးလာခဲ့ရင်...'
'ဒါမှမဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ ငါပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့'
ဘာမှမလုပ်ဘဲ အရာအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ဂူယန်ချွန်းကို သူမ မုန်းတီးမိသည်။ မိမိရရှိထားသော အခွင့်ထူးများကို မသိဘဲ ပို၍ပို၍ ဆိုးရွားလာသော ဂူယန်ချွန်းကို သူမ ရွံရှာမိသည်။
'ဟင်?'
သူမ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူမ၏ ဓားတွင် မီးတောက် ချီ များ ထည့်သွင်းလိုက်သည့် အချိန်အထိကိုသာ သူမ မှတ်မိနေတော့သည်။ သူမ၏ ရှေ့တွင် ဂူယန်ချွန်း ရပ်နေသည်။ သူမထက် အများကြီး သေးငယ်ရမည့် ဂူယန်ချွန်းသည် ယခုအခါတွင်မူ အလွန်ပင် ကြီးမားနေသယောင် ထင်ရသည်။
'ဒါ အိပ်မက်လား?'
— တောက်။
သူမ၏ နှာခေါင်းမှ တစ်ခုခု စီးကျလာသောကြောင့် လက်ဖြင့် သုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် သွေးများ ဖြစ်နေသည်။
'ငါ ဘာလို့ သွေးထွက်နေတာလဲ? ဒါ အိပ်မက် မဟုတ်ဘူးလား?'
'ဒါဆိုရင် ဂူယန်ချွန်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြီးမားနေရတာလဲ'
သူမ၏ အမြင်အာရုံ ကြည်လင်လာသောအခါမှ အမှန်တရားကို သတိပြုမိသွားတော့သည်။ ဂူယန်ချွန်းက ကြီးမားလာခြင်း မဟုတ်ဘဲ— သူမ၏ အမြင်အာရုံက နိမ့်ကျသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂူယွန်ဆိုသည် ရှုံးနိမ့်သွားပြီး ပြိုင်ပွဲကွင်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက်သား ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းပင်။
"ဘာ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."
"အစ်မ ဘာတွေ ခံစားနေရလဲဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်"
သူမ ကြားလိုက်ရသော အသံရှိရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"အစ်မ ကျွန်တော့်ကို သဘောမကျဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို မုန်းလည်း ရပါတယ်။ အဲဒါက ကျွန်တော့်အတွက် ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး"
မီးရောင်များကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေသော အရိပ်များကြောင့် ဂူယန်ချွန်း၏ မျက်နှာကို သေချာမမြင်ရပေ။ သို့သော် ဂူယွန်ဆိုသည် ဂူယန်ချွန်း၏ မျက်လုံးများကိုမူ သေချာ မြင်လိုက်ရသည်။ ဂူယန်ချွန်း၏ မျက်လုံးများသည် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ သူ ဘာကိုမျှ ခံစားရပုံမပေါ်ပေ။ ဒေါသလည်း မရှိပေ။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မှ ကိန်းအောင်းမနေပေ။ သူသည် ဂူယွန်ဆိုကို ငုံ့ကြည့်နေရုံသာ ဖြစ်သည်။ ဂူယွန်ဆိုသည် သူမကို တုန်လှုပ်စေသော ထိုမျက်လုံးများထံမှ ထွက်ပြေးချင်သော်လည်း၊ တုန်ရင်နေသော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မလှုပ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။
"ကျွန်တော့်ကို အစ်မ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေက တကယ့်ကို ရွံစရာကောင်းခဲ့ပေမယ့်၊ အဲဒါကိုတောင် ကျွန်တော် နားလည်ပေးနိုင်ပါတယ်"
'ငါ သူ့ကို ဘာပြောလိုက်မိတာလဲ'
ဂူယွန်ဆိုသည် သူမ ဂူယန်ချွန်းကို ပြောလိုက်သော စကားကို ပြန်လည် သတိရမိသွားသည်။
'နင်လည်း နင့်အမေလိုပဲ ပျောက်ကွယ်သွားလိုက်ရင် ကောင်းမှာပဲ'
သူမ၏ နှလုံးသား တစ်ခုလုံး အေးစက်ပြီး နစ်မွန်းသွားရသည်။ ၎င်းသည် သူမ မည်မျှပင် ဒေါသထွက်နေပါစေ လုံးဝ မပြောသင့်သော စကားမျိုး ဖြစ်သည်။
'ငါ ဘာလုပ်သင့်လဲ? သူ့ကို တောင်းပန်ရမလား?'
သို့သော်ငြားလည်း အသက် (၁၅) နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ဦး၏ မာနကြောင့် ဂူယန်ချွန်းကို တောင်းပန်ရမည်ဟူသော အတွေးမှာပင် သူမကို ပျို့အန်ချင်စိတ် ပေါက်စေသည်။ ဂူယန်ချွန်းကမူ ဂူယွန်ဆိုဘာတွေးနေသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် အားလုံးကို နားလည်ပေးထားလို့၊ ကျွန်တော် အခုလုပ်မယ့်အရာကိုလည်း နားလည်ပေးပါ"
သူ ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုသည်ကို သူမ မမေးနိုင်ခဲ့ပေ။ ဂူယွန်ဆိုနောက်ဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဂူယန်ချွန်း၏ လက်ဝါးပြင်ပင် ဖြစ်သည်။
ဖြောင်း!