အခန်း (၉၉) - ငါက ချော့ရမယ် ဟုတ်လား? အိပ်မက်မက်နေလိုက်!

ဒီနေ့မှာ ကိစ္စရပ်တွေ အများကြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကြောင့် လူတိုင်းဟာ အကယ်ဒမီကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဘာစကားမှမပြောဘဲ ကိုယ့်အခန်းကိုယ် ပြန်သွားကြပါတယ်။

"ရုံရုံ၊ ဒီနေ့ နင်တစ်မျိုးလေး ပြောင်းလဲသွားတယ်လို့ ငါဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ?" အဆောင်ခန်းထဲမှာ ရှောင်ဝူက အပေါ်အင်္ကျီကြယ်သီးတွေကို ဖြုတ်ရင်း နင်ရုံရုံကို လှမ်းမေးလိုက်တယ်၊ "နေ့ခင်းတုန်းကဆို ငါနဲ့အစ်ကိုက နင် အပတ် ၂၀ ပြည့်အောင် ပြေးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ထင်နေတာ။"

နင်ရုံရုံက သူမရဲ့ အင်္ကျီလေးကို ချိတ်မှာ ချိတ်နေရင်း အဲဒီစကားကို ကြားတော့ ကိုယ်လေး အနည်းငယ် တောင့်သွားပါတယ်။

"အစ်ကိုက ငါ့ကိုပြောတယ်၊ နင်က မိသားစုကြီးကလာတဲ့ သခင်မလေးဆိုတော့ နည်းနည်း နွဲ့ဆိုးဆိုးနိုင်ပြီး ဇွဲမရှိလောက်ဘူးတဲ့။" ရှောင်ဝူက အနားကို လျှောက်လာပြီး နင်ရုံရုံရဲ့ ခါးလေးကို ဖက်ကာ ရယ်မောရင်း ယားကျိကျိလုပ်လိုက်တယ်၊ "ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ နင် တကယ်ကြီး ပြည့်အောင်ပြေးနိုင်ခဲ့တယ်၊ ငါနဲ့အစ်ကိုတောင် အံ့ဩသွားတာ! ဒါနဲ့ အစ်ကိုဖုန်း နင့်ကို လာရှာတယ်မဟုတ်လား? သူပြောတာတော့ နင်ပြေးရင်း လဲကျလို့ ငိုနေတာနဲ့ သူက လာကူညီပြီး ကုသပေးလိုက်တယ်ဆိုပဲ။ လဲကျတဲ့နေရာက နာနေသေးလား?"

လဲကျတယ်? နင်ရုံရုံ ခဏကြောင်သွားပြီးမှ ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေ ထွက်လာပါတယ်။ ငါ့ကို အားနည်းတဲ့သူလို့ ထင်အောင်လုပ်ပြီး ကန်ခဲ့တာ နင်လေ! ငါ့ဘဝမှာ ဒီလောက် အစော်ကားခံရတာ ဒါပထမဆုံးပဲ၊ အခုတော့ ငါ့ကို လဲကျလို့ပါလို့ ပြောရက်တယ်ပေါ့! တကယ့်ကို မုန်းဖို့ကောင်းတဲ့ကောင်!

"သက်သာသွားပါပြီ၊ အဆင်ပြေသွားပါပြီ။" နင်ရုံရုံက အောင့်သက်သက်နဲ့ ပြုံးပြလိုက်ပြီး မနက်ဖြန်ကျရင် ဝမ်ဖုန်းကို လုံးဝ စကားမပြောဘဲ နေပစ်တော့မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ စိတ်တိုဖို့ တကယ်ကောင်းတာပဲ။

"အဲဒါဆိုရင်လည်း ပြီးတာပဲ၊ ရေသွားချိုးကြစို့။ ဒီည နှစ်ပွဲတောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရတာဆိုတော့ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးတွေနဲ့ နံစော်နေပြီ..." ရှောင်ဝူက နင်ရုံရုံရဲ့ ခါးကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမရဲ့ လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ နမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ချက်ချင်းပဲ သူမမျက်နှာလေး ရှုံ့မဲ့သွားပြီး "ငါ... ငါလည်း လိုက်ခဲ့မယ်!"

ဝမ်ဖုန်း တစ်ယောက်လည်း အဆောင်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဒီနေ့တိုက်ပွဲတွေကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပြီး တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်လို့ တွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။ သူရဲ့ 'နတ်ဘုရားအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း' စွမ်းရည်ဟာ ဧရိယာအကျယ်ကြီးကို မလွှမ်းခြုံနိုင်ပေမဲ့ လူနည်းစုဆိုရင်တော့ အင်အားမြှင့်တင်ပေးမှုက ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်နိုင်လောက်တဲ့အထိပါပဲ။

အရင်တုန်းက ကျူးကျူးချင်းဟာ ထန်ဆန်းကိုတောင် မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီစွမ်းရည်ရဲ့ အကူအညီကြောင့် အားနည်းတဲ့အနေအထားမှာတောင် ရှောင်ဝူနဲ့ ထန်ဆန်းအဖွဲ့ကို အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ အဆင့်ကျော်တိုက်တာရော၊ ၂ ယောက်ကို ၁ ယောက် ရင်ဆိုင်တာရော၊ နယ်မြေအားနည်းချက်ရှိတာရော အားလုံးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တာပါ။ အဆိပ်ကို ခုခံနိုင်တဲ့ အာနိသင်ကလည်း တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လှပါတယ်။

"အခု ငါ့အတွက် လိုအပ်တာက ခုခံရေး အမျိုးအစား ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ပဲ။" ဝမ်ဖုန်း စဉ်းစားနေမိပါတယ်။

အကယ်၍ ဆရာကျောက်လိုမျိုး အဝေးတိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်ရှိတဲ့သူနဲ့ တွေ့ရင် အဲဒီစွမ်းရည်က ဧရိယာအကျယ်ကြီးကို လွှမ်းခြုံနိုင်ပါတယ်။ အဲဒါကို ပြန်လည်တိုက်စစ်ဆင်ဖို့ဆိုရင် ခုခံရေးစွမ်းရည်က မရှိမဖြစ် လိုအပ်တာပါ။

"နောက်နှစ်ရက်လောက်ဆို ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက အဆင့် ၃၀ ကို ပြည့်သွားပြီ၊ အဲဒီကျရင် ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ခု ထပ်ယူရမယ်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပြည့်ဝသွားရင်တော့ 'ကမ္ဘာဦးဖရိုဖရဲ ကြာနီ' ရဲ့ တတိယပုံစံက သေချာပေါက် ပေါ်လာတော့မှာပဲ။" ဝမ်ဖုန်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။

ကြာနီရဲ့ ပုံစံတိုင်းဟာ အလွန်ထူးခြားပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းရောက်လေလေ ကြာနီရဲ့ ပုံစံသစ်တွေ ပေါ်လာဖို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပိုလိုအပ်လေလေပါပဲ။ 'ဖရိုဖရဲ ကြာနီ' လိုအပ်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက ဝမ်ဖုန်းရဲ့ စိတ်ကူးထက် အများကြီး ပိုပါတယ်။

တစ်ခါတလေကျရင် ဝမ်ဖုန်းဟာ သူကိုယ်တိုင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ဖိသိပ်ပြီး သန့်စင်တဲ့နည်းလမ်းကို သုံးခဲ့မိတာ တော်တော်ကံကောင်းတယ်လို့ ခံစားရပါတယ်။ မဟုတ်ရင် ဒုတိယပုံစံကိုတောင် အသက်သွင်းဖို့ ခက်ခဲနေဦးမှာပါ။ အဲဒီတင်မကသေးဘဲ...

ဝမ်ဖုန်းက လက်ဖဝါးကို ဖြန့်လိုက်ရာ ပုဆိန်လေးတစ်လက်က လက်ဖဝါးအလယ်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လွင့်မြောလာပါတယ်။ "ကောင်းကင်ဖွင့် ပန်ကူးပုဆိန် .. ဖရိုဖရဲ ကြာနီနဲ့ အဆင့်အတန်းတူတဲ့ ရတနာပဲ။ ကမ္ဘာကြီးကို ခွဲထုတ်နိုင်တဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအား ရှိတယ်..." ဝမ်ဖုန်းက ရိုးရှင်းတဲ့ အဲဒီပုဆိန်လေးကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ဒါက ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်း မဟုတ်ဘဲ သိုင်းဝိညာဉ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေမဲ့ ဝိညာဉ်အထိ တုန်လှုပ်စေတဲ့ ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေဆဲပါပဲ။

"ဒီသိုင်းဝိညာဉ်ကို သုံးချင်ရင် ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက အများကြီး လိုသေးတာပဲ။ ငါသာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ဖိသိပ်မထားခဲ့ရင် ဒါကို ဘယ်တော့မှ သုံးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။" ဝမ်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။ ရရှိလာတဲ့ အရာတွေက အစွမ်းထက်လှပေမဲ့ တကယ်သုံးဖို့ကျတော့ မလွယ်ကူလှပါဘူး။ ဒါဟာ ကြိုးစားအားထုတ်မှု အများကြီး လိုအပ်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ရတနာတောင်ကြီးပေါ် ထိုင်နေပြီး တူးဖော်စရာ ကိရိယာမရှိသလို ဖြစ်နေမှာပါ။ စနစ်က ရတနာတွေ ပေးထားပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်က တဖြည်းဖြည်း တူးဖော်ယူရဦးမှာပါ။ တစ်ချက်တည်းနဲ့ ကောင်းကင်ကို ရောက်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။

"မနက်ဖြန် ဒါမှမဟုတ် သဘက်ခါဆိုရင် ဇာတ်လမ်းအရ ဆရာကျောက်က အော်စကာအတွက် ဝိညာဉ်ကွင်း သွားရှာဖို့ ငါတို့ကို 'ကြယ်တာရာ တောအုပ်ကြီး' ဆီ ခေါ်သွားလိမ့်မယ်။" ဝမ်ဖုန်း ပုဆိန်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပါတယ်။

ဇာတ်လမ်းကတော့ အဲဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်လာမှာပါ။ သူကိုယ်တိုင်အတွက်ကတော့ အနှစ်တစ်သောင်းကျော် သက်တမ်းရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ခု လိုအပ်ပါတယ်။ အကောင်းဆုံးကတော့ အနှစ်သုံးသောင်းလောက်ပေါ့။ အဆင့် ၄၀ ရောက်တဲ့အခါ ကြယ်တာရာတောအုပ်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာအထိ သွားပြီး အပိုဆုကြေးတွေ ရအောင် လုပ်ရမယ်။ အနှစ်သုံးသောင်းဆိုတာ နည်းနည်းတော့ လွန်ကဲပေမဲ့ သူရဲ့ အခုလက်ရှိ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုနဲ့ဆိုရင် မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။

"နောက်မှပဲ စဉ်းစားတော့မယ်။" ဝမ်ဖုန်း တရားမှတ်ရင်းနဲ့ပဲ အိပ်ပျော်သွားပါတယ်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစော။

ဝမ်ဖုန်း ကွင်းပြင်ကို စောစောရောက်လာတဲ့အခါ နင်ရုံရုံက ရောက်နှင့်နေပါပြီ။

"အော်စကာရော?" ဝမ်ဖုန်းက စပ်စုလိုက်ပါတယ်။ နင်ရုံရုံနဲ့ အော်စကာရဲ့ နေ့စဉ်သင်ခန်းစာက ရွာကို အပတ် ၂၀ ပတ်ပြေးဖို့ပါ။ ဝမ်ဖုန်းကတော့ နင်ရုံရုံကို စောင့်ကြည့်ဖို့ တာဝန်ပေးခံထားရတာပါ။

နင်ရုံရုံက မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး စကားတစ်လုံးမှ မပြောပါဘူး။ ဝမ်ဖုန်းလာတာကို မြင်တာနဲ့ သူမ ချက်ချင်း ပြေးတော့တာပါပဲ။

"?" ဝမ်ဖုန်း နင်ရုံရုံရဲ့ နောက်ကျောကို ကြည့်ပြီး ကြောင်သွားပါတယ်။ မနေ့ကတော့ အဆင်ပြေနေသလိုပဲ၊ ဒီနေ့ ဘာဖြစ်ပြန်တာလဲ?

ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ ဝမ်ဖုန်း ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး။ နင်ရုံရုံက အပတ် ၂၀ လုံးကို လိမ္မာပါးနပ်စွာနဲ့ ပြည့်အောင် ပြေးခဲ့ပါတယ်။ ပြေးပြီးတဲ့အခါမှာတော့ သူမ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးတွေနဲ့ ရွှဲနေပါပြီ။ ဒီရွာက တစ်ပတ်ဆိုတာ မတိုပါဘူး၊ အနည်းဆုံး ၂ ကီလိုမီတာလောက် ရှိတာမို့ အပတ် ၂၀ ဆိုရင် ၄၀ ကီလိုမီတာ နီးပါး ရှိပါတယ်။ မာရသွန်ပြေးတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ သူမ ၄ နာရီနီးပါး ပြေးခဲ့ရပါတယ်။ မနေ့ကတော့ တစ်ဝက်ပြေးလိုက် နားလိုက်နဲ့ ညနေစောင်းမှ ပြီးတာပါ။ ဒီနေ့တော့ တိုးတက်မှုက အသိသာကြီးပါပဲ။

"ဟုတ်တယ်၊ တိုးတက်မှုက တော်တော်ကောင်းတယ်။" ဝမ်ဖုန်းက ရိုးရိုးသားသား ချီးကျူးလိုက်ပါတယ်။ ခုနက ကန်လိုက်တဲ့ ဒဏ်ရာကြောင့်လားတော့ မသိဘူး၊ သူမရဲ့ ဇွဲက ဝမ်ဖုန်း ထင်ထားတာထက် ပိုကြီးနေပါတယ်။

"ဟွန့်။" နင်ရုံရုံက မျက်လုံးမှိတ်ပြီး နားနေပါတယ်၊ ဝမ်ဖုန်းကို စကားပြောချင်ပုံ မရပါဘူး။

စိတ်မပြေသေးဘူးလား? ဝမ်ဖုန်း စိတ်ထဲက တွေးလိုက်ပါတယ်။ မိန်းကလေးတွေ စိတ်ဆိုးရင် အကြိုက်ဆုံးက 'အေးစက်တဲ့ စစ်ပွဲ' ဆင်နွှဲပြီး စကားမပြောဘဲ နေတာပဲ။ ပြီးရင် တစ်ဖက်လူက လာချော့တာကို စောင့်နေတတ်တာ။

ငါက ချော့ရမယ် ဟုတ်လား? အိပ်မက်မက်နေလိုက်! ဝမ်ဖုန်းက သခင်မလေး နင်ရုံရုံကို ချော့ဖို့ စိတ်မပါတာကြောင့် တခြားကျောင်းသားတွေ လာမှာကိုပဲ ရပ်စောင့်နေလိုက်ပါတယ်။

ခဏကြာတော့ နင်ရုံရုံက ဆက်ပြီး အောင့်မထားနိုင်တော့ဘဲ ဝမ်ဖုန်းကို ကြည့်ပြီး ပြောလာပါတယ်- "ဝမ်ဖုန်း၊ နင့်ရဲ့ 'နတ်ဘုရားအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း' စွမ်းရည်ကို ငါ့ကို ပြဦး။"

"?" ဝမ်ဖုန်း သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "ဘာလဲ၊ နင် ဘယ်သူနဲ့ တိုက်မလို့လဲ?"

"မဟုတ်ပါဘူး။" နင်ရုံရုံက ဘေးဘီကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး "ပြပါဆို၊ အများကြီး မမေးနဲ့၊ ပြရင် ငါ နင့်ကို စိတ်မဆိုးတော့ဘူး။"

"အကြောင်းပြချက် မပြောရင် ငါ မပြဘူး။" ဝမ်ဖုန်း ခေါင်းခါလိုက်ပါတယ်။

"နင်နော်!" နင်ရုံရုံ ခြေဆောင့်လိုက်ပြီး "ပြောမယ်! ငါ... ငါ... ငါက ငါကိုယ်တိုင် ပိုလှလာတာကို မြင်ချင်လို့ဟဲ့!"

"..." ဝမ်ဖုန်းရဲ့ ပါးစပ်က အလိုလို တွန့်သွားပါတယ်။

ဘာလဲဟ၊ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ကို 'အလှပြင်အစွမ်း' လို့ ထင်နေတာလား? ဒီမိန်းကလေးတွေရဲ့ ဦးနှောက်က ဘယ်လိုများ အလုပ်လုပ်နေတာပါလိမ့်? ငါ့ရဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ စွမ်းရည်ကြီးကို အလှပြင်ဖို့အတွက် သုံးခိုင်းတယ်ပေါ့လေ?

"ရတယ်၊ နောက်ဆို ငါပြောတာ နားထောင်ရင် ပြပေးမယ်။" ဝမ်ဖုန်း မျက်နှာသေနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။

ဒါကို ကြားတော့ နင်ရုံရုံ မျက်နှာမှာ အပြုံးလေး ပေါ်လာပါတယ်။ နေဦး၊ တစ်ခုခု မှားနေသလိုပဲ? ငါ နင်ရုံရုံက ဒီလူနာနဲ့ စကားမပြောဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာလေ! ငါ သူ့ကို စိတ်ဆိုးနေတုန်းပဲဟာကို! အခု ငါက ရယ်ပြမိတယ်ပေါ့!

ဒါကို တွေးမိတော့ နင်ရုံရုံ ချက်ချင်း မျက်နှာပြန်တည်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ မျက်နှာလွှဲသွားပြန်ပါတယ်။

"??" ဝမ်ဖုန်း တကယ်ကြီး ထပ်ပြီး ကြောင်သွားရပြန်ပါတော့တယ်။