အခန်း (၈၉) - အသက်ရှင်နေတဲ့သူတွေပဲ အရည်အချင်း ရှိတယ်...

နင်ရုံရုံသည်ရတနာခုနစ်ပါး ဖန်စီကျောင်း၏ စွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ ခဏတာ ပြေးလွှားပြီးနောက် ထပ်မံ၍ မခံနိုင်တော့ဘဲ မောပန်းလာသည်။ "အရမ်းကြာနေပြီ၊ မပြေးတော့ဘူး!" နင်ရုံရုံက ညည်းတွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် စိုတိုမြို့သို့ သွားရောက်ပြီး အဝကြီး စားသောက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လမ်းမကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ရှရက်ခ် အကယ်ဒမီသည် သူမအတွက် ကစားကွင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး ပညာသင်ကြားခြင်းမှာ နောက်မှသာ ဖြစ်သည်။

နင်ရုံရုံ အကယ်ဒမီမှ ထွက်ခွာခါနီးအချိန်တွင် ရှေ့တည့်တည့်လမ်းမပေါ်၌ ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဝမ်ဖုန်း? မင်းက ဒီမှာ စောင့်နေတာလား?" နင်ရုံရုံက သူမရှေ့ရှိ ဝမ်ဖုန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်သည်။ "မင်း ငါနဲ့ အတူ ကစားမလို့လား? ဟွန့်၊ ဒါဆိုရင်လည်း ဒီမမက မင်းကို ခွင့်လွှတ်ပြီး အတူသွားခွင့် ပေးလိုက်မယ်!"

ဝမ်ဖုန်းသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်ရာ ခြေထိတ်လန့်သွားပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ဒီမိန်းကလေးက လမ်းလျှောက်ထွက်ပြီး ကစားဖို့ပဲ စိတ်ကူးနေတာလား? ဘာအသိစိတ်မှ မရှိတော့ဘူးလား?

"နင်ရုံရုံ၊ မင်း တစ်ခုခု မေ့နေသလိုပဲနော်?" ဝမ်ဖုန်းက ပြောသည်။

"ဘာကိုလဲ? ဘာကို မေ့ရမှာလဲ၊ ငါက မှတ်ဉာဏ် ကောင်းတယ်၊ ဘာမှ မမေ့ဘူး!" နင်ရုံရုံက ဝမ်ဖုန်းကို ငေးကြည့်ရင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပျက်သွားသည်။ "မင်း ငါ့ကို ပြန်ပြီး ပြေးခိုင်းမလို့လား?" သူမက ဝမ်ဖုန်းကို သူမနဲ့ အတူ လျှောက်လည်ဖို့ လာခေါ်တာလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ သူမ စိတ်ပျက်သွားသည်။

"မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ?" ဝမ်ဖုန်းက သူမကို ငေးကြည့်ရင်း စိတ်ပျက်စွာ ပြောသည်။

နင်ရုံရုံ၏ အမူအရာမှာ ပို၍ ဆိုးရွားသွားသည်။ "ဝမ်ဖုန်း၊ မင်း အလုပ်ရှုပ်မခံဖို့ ငါ အကြံပေးမယ်! မင်း ငါနဲ့ လိုက်လာမယ်ဆိုရင် ငါ ကြိုဆိုတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို ပြန်ခိုင်းမယ်ဆိုရင်တော့ စိတ်ကူးတောင် မယဉ်နဲ့!"

သူမသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း နင်ရုံရုံ၊ ငါလည်း မင်းကို ပြောထားလိုက်မယ်။ မင်း ငါ့ကို ကျော်ပြီး ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းတောင် လှမ်းနိုင်ရင် မင်းကို အနိုင်ပေးမယ်။" ဝမ်ဖုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။ "ငါ မိန်းကလေးတွေကို ဘာမှ မလုပ်ပေမဲ့... ခြေထောက်နဲ့တော့ ပိတ်ဆို့နိုင်တယ်"

"..." နင်ရုံရုံ။

"မင်း ငါ့လက်နဲ့ ကန်ချတာ မခံချင်ရင် အေးအေးဆေးဆေး ပြန်သွားလိုက်ပါ။" ဝမ်ဖုန်းက နှေးကွေးစွာ ဆက်ပြောသည်။

နင်ရုံရုံမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ဝမ်ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်း ဘာလို့ ငါ့ကိစ္စကို စွက်ဖက်နေတာလဲ? ဒါက ကျောင်းပဲလေ! ဝမ်ဖုန်း၊ မင်းသာ ငါ့ကို တကယ် ကန်ဖို့ ရဲရင် မင်း အကျိုးဆက်ကို ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး!"

ခုနစ်ရတနာ ဖန်စီကျောင်းတွင် သူမကို ဘယ်သူက မရိုသေရဲပါ့မလဲ? ဒီဝမ်ဖုန်းက သူမကို အကြိမ်ကြိမ် ဒုက္ခပေးနေသည်။ အရင်တုန်းကတော့ သူမ သူ့ကို မမုန်းခဲ့သလို နည်းနည်းလေးတောင် သဘောကျခဲ့သေးသည်... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူက သူမကို ပိတ်ဆို့ရဲပြီ! နင်ရုံရုံမှာ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

"ကျောင်းအုပ်ကြီးက မင်းကို ကြီးကြပ်ဖို့ ငါ့ကို အခွင့်အရေး ပေးထားလို့လေ။" ဝမ်ဖုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။ "မင်းက ဒါကို ကျောင်းသက်သက်ပဲလို့ ထင်ပြီး ဘာမှ ဂရုမစိုက်ချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ကျောင်းက ထွက်သွားလိုက်! အကျိုးဆက်တွေကော? ငါ ဝမ်ဖုန်းက မင်းတို့ ခုနစ်ရတနာ ဖန်စီကျောင်းကို ကြောက်မယ်လို့ ထင်နေတာလား?"

သူ၏ တည်ငြိမ်သော လေသံ၊ သို့သော် ထွက်လာသော စကားလုံးတို့မှာ အင်အားကြီးမားလွန်းသဖြင့် နင်ရုံရုံမှာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားရသည်။ 'ငါက အထောက်အကူပြုသူ မဟုတ်ရင် အဖော်တွေ တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေးတောင် မရဘူး' ဟု ပြောနိုင်သည့် ဒီလို မာနကြီးပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိသူမျိုးအတွက်တော့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကိုတောင် မကြောက်ဘူး ဆိုတာ ရူးသွပ်စရာ မဟုတ်ပေ။

"ဝမ်ဖုန်း၊ ငါ့ကို မခြိမ်းခြောက်နဲ့! ငါ ကျောင်းက မထွက်ဘူး! မြန်မြန် ဖယ်ပေးစမ်း! ဒီမမ ဗိုက်ဆာနေပြီ!" နင်ရုံရုံမှာ ကောင်းကင်ဘုံက သမီးတော် ဖြစ်သည့်အတိုင်း မကြောက်မရွံ့နှင့် မေးစေ့ကို မြှောက်ကာ ပြောသည်။

"ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီ၊ ငါ ကျောင်းအုပ်ကြီးဆီ ပြန်သွားပြီး မင်းက ကျောင်းနဲ့ မကိုက်ညီဘူးလို့ ပြောလိုက်မယ်၊ မင်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းပြီး ကျောင်းကနေ ထွက်သွားခိုင်းလိုက်မယ်။" ဝမ်ဖုန်းက ဘေးသို့ ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။

"မင်း!" နင်ရုံရုံ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားသည်။ "ဝမ်ဖုန်း၊ အရမ်းမလွန်နဲ့! မင်းက အဆင့် ၃၀ ဝိညာဉ်သခင် ပဲ ရှိသေးတာ၊ ဘယ်လောက်ပဲ တော်တော် မင်းက အဆင့် ၃၀ ပဲ!"

"..." ဝမ်ဖုန်း။ ဒီစကားက ရင်းနှီးလိုက်တာ! ဖလန်ဒါကို ပြောခဲ့တဲ့ စကား မဟုတ်လား!

"ဟုတ်တယ်၊ ငါက အဆင့် ၃၀ ဝိညာဉ်သခင်ပဲ။" ဝမ်ဖုန်းက ဒေါသမထွက်ဘဲ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီအဆင့် ၃၀ ဝိညာဉ်သခင်က မင်းကို အခု ကန်ဖို့ ရဲတယ်။ မင်းသာ ငါ့ကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ ကြိုးစားရင် ငါ ချက်ချင်း ကန်ချပစ်လိုက်မယ်!"

"ဟွန့်!" နင်ရုံရုံက ခေါင်းမော့ ရင်ကော့ကာ ဝမ်ဖုန်းကို လုံးဝ မကြောက်ဘဲ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။ သူမ မယုံဘူး၊ ဒီကောင် သူမကို တကယ် ကန်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး!

ခြေလှမ်းချင်း လှမ်းရင်း နင်ရုံရုံသည် ဝမ်ဖုန်း၏ ဘေးသို့ ရောက်သွားသည်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ ရနံ့က ဝမ်ဖုန်း၏ နှာခေါင်းထဲသို့ ရောက်လာပြီးနောက် ဝမ်ဖုန်းက မညှာမတာပင် နင်ရုံရုံကို မြေပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ကန်ချလိုက်သည်။

"အ!" သက်ပြင်းချသံ နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ နင်ရုံရုံကို လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်ကြည့်နေသော ခုနစ်ရတနာ ဖန်စီကျောင်းမှ လူနှစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

နင်ရုံရုံသည် မြေပြင်မှ ထလာသည်။ သူမ၏ ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး နှင်းဆီရောင် ဂါဝန်လေးမှာ ဖုန်များ ပေကျံနေကာ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးတွင်လည်း ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေသည်။ သူမ၏ လှပသော ပုံစံမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားသည်။

"မင်း၊ မင်း!" နင်ရုံရုံ၏ မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ သူမက ခါးထောက်ပြီး ဝမ်ဖုန်းကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမကို ဒီလိုမျိုး ဘယ်သူကမှ မလုပ်ရဲခဲ့ဘူး! တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဘူး!

"ငိုနေတာလား?" ဝမ်ဖုန်းက နင်ရုံရုံကို အေးစက်စက် ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ "ငိုဖို့ ဘာရှိလို့လဲ? မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ? ရတနာခုနစ်ပါး ဖန်စီကျောင်း မရှိရင် မင်းက လှပတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ မင်းမှာ အရည်အချင်း ရှိတယ်၊ နောက်ခံကောင်း ရှိတယ်၊ ကြိုးစားစရာ မလိုဘူး၊ ပျော်ရွှင်ဖို့ပဲ သိတယ်၊ ဟုတ်တယ် မင်းမှာ ရွေးချယ်စရာ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှရက်ခ် အကယ်ဒမီကို ရောက်လာပြီဆိုရင်တော့ ဒီက စည်းမျဉ်းတွေကို လိုက်နာရမယ်!"

"ဒါက မင်းတို့ရဲ့ရတနာခုနစ်ပါး ဖန်စီကျောင်း မဟုတ်ဘူး!" ဝမ်ဖုန်းက အေးစက်စက် ပြောသည်။ "ခုနစ်ရတနာ စေတီက ကုန်းမြေပေါ်မှာ ထိပ်တန်း အထောက်အကူပြု သိုင်းဝိညာဉ်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခု မင်းက အဲဒီ ဝိညာဉ်ကို လုံးဝ အရှက်ခွဲနေတာ၊ မင်း သိလား?"

"ငါ မဟုတ်ဘူး!" နင်ရုံရုံမှာ ဒေါသထွက်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် အသက် ၁၂ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးသာ ရှိသေးသည်။ ခုနစ်ရတနာ စေတီသည် ကျောင်းတော်၏ ဂုဏ်ယူစရာပဲ! သူမ၏ ဂုဏ်ယူစရာပဲ!

"မဟုတ်ဘူး? ဒါဆို ပြောစမ်း၊ ဒီကျောင်းမှာ ငါ့ကို ဖယ်လိုက်ရင် မင်းက ဘယ်သူနဲ့ ယှဉ်နိုင်မှာလဲ?" ဝမ်ဖုန်းက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ "ထန်ဆန်းနဲ့ ရှောင်ဝူက မင်းထက် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပိုမြင့်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံလည်း ပိုများတယ်။ တိုင်မူဘိုင်က ၁၃ နှစ်မှာတင် အဆင့် ၃၀ ဝိညာဉ်သခင် ဖြစ်နေပြီ၊ မင်းရော အဆင့် ၃၀ ရနိုင်လား?"

"မာဟုန်ကျွန်းမှာ ထိပ်တန်း တိရစ္ဆာန် သိုင်းဝိညာဉ် ရှိတယ်။ သူ့မှာ အားနည်းချက် ရှိပေမဲ့ သူ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက အဆင့် ၂၉ ပဲ! မင်းထက် ပိုသာတယ်၊ မညံ့ဘူး!"

"ကျူးကျူးချင်းက မင်းထက် ဝိညာဉ်စွမ်းအား နည်းနည်းပဲ ပိုများပေမဲ့ သူမက စိတ်ဓာတ် ခိုင်မာတယ်။ သူမကို အပတ် ၂၀ ပြေးခိုင်းရင် အပတ် ၁၀၀ တောင် သူမ ပြေးနိုင်လိမ့်မယ်၊ ယုံလား? မင်းရော လုပ်နိုင်လား?"

နင်ရုံရုံ၏ ရင်ဘတ်မှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေသည်။

"ငါက အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်ဆရာမ! သူတို့နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်လို့ ရမလဲ!" နင်ရုံရုံက မျက်ရည်များကို အတင်းအံတုရင်း သူမကိုယ်သူမ ခုခံပြောဆိုသည်။ "စစ်မြေပြင်မှာမှ ငါက သူတို့ထက် ပိုပြီး အသုံးဝင်မှာ!"

"ဟုတ်တယ်၊ မင်း ပြောတာ သိပ်မှန်တယ်!" ဝမ်ဖုန်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အမှန်တရား တစ်ခုကို ပြောမယ်။ စစ်မြေပြင်မှာ အသက်ရှင်နေတဲ့သူတွေပဲ အကူအညီ ပေးဖို့ အရည်အချင်း ရှိတာ... အော် မဟုတ်ဘူး၊ စစ်မြေပြင်မှာ အသက်ရှင်နေတဲ့သူတွေပဲ အကူအညီ ပေးဖို့ အရည်အချင်း ရှိတာ!"

"မင်းလို လူမျိုးက စစ်မြေပြင်မှာဆိုရင် ငါသာ မင်းကို သတ်လိုက်ရင် မင်း ထွက်ပြေးနိုင်ပါ့မလား? မင်းရဲ့ မတည်ငြိမ်ပြီး မာနကြီးတဲ့ စရိုက်နဲ့ဆိုရင် မင်းကို ကာကွယ်ပေးပြီး စိတ်အေးလက်အေး ဝိညာဉ်စွမ်းရည် သုံးခွင့်ပေးမယ့် အဖော်မျိုး ရှာနိုင်ပါ့မလား? မရှာနိုင်ဘူး! ဒါကြောင့် မင်းက အစွန့်ပယ်ခံရပြီး ရန်သူလက်ချက်နဲ့ သေသွားလိမ့်မယ်!"