အခန်း (၈)- စုယွမ်ထောင်း

ဝိညာဉ်ကျေးရွာ။

ဝမ်ဖုန်းသည် ထန်ဆန်းအား ကျေးရွာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိအောင် ကူညီတွဲပို့ပေးပြီးနောက် ထန်ဆန်း၏အိမ်သို့ ဝင်မသွားဘဲ မိမိ၏အိမ်သို့သာ ပြန်လာခဲ့သည်။ လမ်းလျှောက်လာရင်း ဝမ်ဖုန်းသည် ဝိညာဉ်ထူးကဲကျေးရွာ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလျက် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ပြောင်းလဲလာမှုများကို သတိပြုနေမိသည်။ မြေပြင်တွင် ကျောက်တုံးများ ခင်းကျင်းထားပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ကကဲ့သို့ သာမန်မြေသားလမ်း မဟုတ်တော့ဘဲ ပြားချောနေသည်မှာ ကြည့်ကောင်းလှပေသည်။ ဤသည်မှာ နော့တင်းမြို့မှ ကျောက်တုံးများကို သယ်ယူခင်းကျင်းထားခြင်းဖြစ်ရာ ကုန်ကျစရိတ်မှာလည်း နည်းပါးမည်မဟုတ်ချေ။

မူလက သာမန်မျှသာဖြစ်သော ဝိညာဉ်ကျေးရွာသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း ဆန်းသစ်သော အဆောက်အအုံများစွာကို တက်ကြွစွာ တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ လမ်းဘေးဝဲယာတွင်လည်း အရောင်အသွေးစုံလင်သော ပန်းများကို စိုက်ပျိုးထားရှိသည်။ ရွာ၏အလယ်ဗဟိုတွင် လက်ဝါးရာပါရှိသော ကျောက်တိုင်တစ်ခု ရှိလေသည်။ ၎င်းကျောက်တိုင်မှာ ဝမ်ဖုန်းက ကျေးရွာလူကြီး ဂျက်ခ်အား အကြံပြုပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ပြင်ဆင် မွမ်းမံထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်တိုင်၏ ပတ်လည်တွင် နဂါးပုံသဏ္ဌာန် ဝိညာဉ်သားရဲများနှင့် တူညီသော ထူးခြားသည့် နဂါးခေါင်းကျောက်ဆစ်ရုပ်များကို ဝိုင်းရံထားသည်။ နဂါး၏ပါးစပ်မှ ရေပန်းများ ပန်းထွက်နေပြီး ကျောက်တိုင်၏ အလယ်ဗဟိုကို ဝန်းရံထားသည်မှာ ဥယျာဉ်ငယ်လေးတစ်ခုအလား ဖြစ်နေပေသည်။ ကျောက်တိုင်၏ ရှေ့တွင် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ရှိလေသည်။ ထိုဆိုင်းဘုတ်၌ ကျောက်တိုင်များ၏ မြစ်ဖျားခံရာ အကြောင်းအရာကို ဖော်ပြထားသည်။

မွန်းတည့်အချိန်တွင် ပြင်ပမှလာသော ခရီးသည်အများအပြားသည် ဝိညာဉ်ထူးကဲကျေးရွာအား အထူးအဆန်းသဖွယ် ကြည့်ရှုနေကြပြီးနောက် ဗဟိုချက်သို့ လျှောက်လှမ်းလာကာ ကျောက်တိုင်ကို မော်ကြည့်လျက် ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်ရှိ စာသားများကို ဖတ်ရှုကြလေသည်။ ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် သေးငယ်သော စာလုံးလေးများဖြင့် ဤသို့ ရေးသားထားသည်ကို တွေ့ရ၏ -

"လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ဝိညာဉ်ထူးကဲကျေးရွာတွင် ရှောင်ရွှန်းအမည်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ရှိခဲ့သည်။ သူသည် ရိုးသားဖြူစင်ကာ တက်ကြွဖျတ်လတ်ပြီး ချစ်စဖွယ်ကောင်းလှသည်... ရှောင်ယန်အမည်ရှိသော လူငယ်လေးတစ်ဦးလည်း ရှိခဲ့သည်။ ထိုနှစ်ဦးသည် ငယ်သူငယ်ချင်းများအဖြစ် အတူတကွ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြသည်... တစ်နေ့တွင် သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် ဝိညာဉ်နိုးထခြင်း အသက်အရွယ်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်တိုင်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။"

"ရှောင်ယန်သည် ရွာ၏ မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်ကာ သူသည် အလွန်ပါရမီထူးချွန်သူ ဖြစ်သဖြင့် ရွာသားအားလုံးက သူ့အပေါ် မျှော်လင့်ချက် ထားရှိခဲ့ကြသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်နိုးထလာပြီး အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်သခင်တစ်ဦး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု အားလုံးက ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဝိညာဉ်နိုးထသည့်နေ့တွင် ရှောင်ယန်သည် ဝိညာဉ်နိုးထခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူသည်... ဝိညာဉ်သခင်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် အရည်အချင်း မရှိခဲ့သလို အခြားသော ကလေးငယ်များစွာပင်လျှင် ဝိညာဉ်များ နိုးထခဲ့ကြသည်။"

"သူတစ်ယောက်တည်းသာလျှင် ဝိညာဉ်မရှိခဲ့ပေ။ ရှောင်ယန်သည် ရွာသားအားလုံး အထင်အမြင်သေးခြင်း ခံရသော၊ ဝိညာဉ်ပင် မရှိသည့် အမှိုက်ကောင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။"

"သို့သော် ဤအချိန်၌ပင် မလေးရှောင်ရွှန်းသည် အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်တစ်ခု နိုးထလာခဲ့ပြီး ရာစုနှစ်တစ်ခုအတွင်း တွေ့ရခဲသော မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အပြည့်အဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့သည်။"

ပုံပြင်မှာ ဤနေရာ၌ပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ လမ်းသွားလမ်းလာ အများအပြားသည် ဤအကြောင်းအရာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ စိတ်ဝင်စားမှု မြင့်တက်လာသော်လည်း အောက်ပါစာကြောင်းတစ်ကြောင်းကိုသာ ဆက်လက် မြင်တွေ့ရတော့သည် -

"...သို့သော် ဤကျောက်တိုင်ပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်သူတော်စင်၏ လက်ဝါးရာမှာ... မလေးရှောင်ရွှန်း ချန်ထားရစ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ... ရှောင်ယန် ချန်ထားရစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ကို သင်တို့ ထင်မှတ်ထားကြမည် မဟုတ်ပေ!"

"အောက်ပါဇာတ်လမ်းနှင့် အကြောင်းရင်းအမျိုးမျိုးကို သိရှိလိုပါက ဝိညာဉ်ထူးကဲကျေးရွာသို့ လာရောက်လည်ပတ်ပါရန်..."

ဤအရာကို မြင်သောအခါ ခရီးသည်အများအပြား မှင်သက်သွားကြသည်။

"ဝိုး... တကယ်ကို စိတ်ပျက်စရာကောင်းလိုက်တာ! ဘာလို့ ဒီပုံပြင်ကို အဆုံးအထိ မရေးထားတာလဲ?" ဟု နိုင်ငံခြားသား ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်တစ်ဦးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟေး... ကြည့်စမ်း၊ ကျောက်တိုင်ပေါ်က လက်ဝါးရာထဲမှာ စာလုံးသေးလေးတွေ ပါသေးတယ်။ 'မြစ်အရှေ့ဘက်မှာ အနှစ်သုံးဆယ်၊ မြစ်အနောက်ဘက်မှာ အနှစ်သုံးဆယ်၊ ဆင်းရဲတဲ့ လူငယ်ကို အထင်မသေးပါနဲ့!' တဲ့။ ဝိုး... တကယ်ကို အားတက်စရာပဲ၊ အဲဒါ ရှောင်ယန် ချန်ထားခဲ့တာလား။ နောက်ပိုင်းမှာ သူက ဝိညာဉ်သူတော်စင် ဖြစ်လာတာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့တာလဲ?"

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ဒီဝိညာဉ်ထူးကဲကျေးရွာမှာ နှစ်အနည်းငယ်လောက် နေပြီးတော့ ဒီဝိညာဉ်သူတော်စင် လက်ဝါးရာပုံပြင်ကို အဆုံးအထိ ဖတ်ရမှဖြစ်မယ်!"

...

ဝမ်ဖုန်းသည် ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်များနှင့် လမ်းသွားလမ်းလာများကို အပြုံးဖြင့် ကြည့်ရှုရင်း ကျေးရွာအပြင်ဘက်မှ လျှောက်လှမ်းလာကာ ကျောက်တိုင်ရှေ့တွင် ခေတ္တရပ်နား၍ နောက်ဆုံး၌ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။

"ဝိညာဉ်ထူးကဲကျေးရွာလို ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ နေရာမျိုးမှာ စိုက်ပျိုးရေးပဲ ရှိတာ။ အထွက်နှုန်း တိုးလာရင်တောင် ငွေအများကြီး မရနိုင်ဘူး။" ဝမ်ဖုန်းသည် စိတ်ထဲမှ အကြိမ်အနည်းငယ် ရယ်မောလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်ထူးကဲကျေးရွာ၏ လူနေမှုဘဝ ယခုကဲ့သို့ ကောင်းမွန်လာခြင်းမှာ ကောက်ပဲသီးနှံများ အထွက်နှုန်းတိုးလာရုံမျှကြောင့် မဟုတ်ပေ။ အမှန်စင်စစ်မှာ ပြင်ပမှ ခရီးသည်များကြောင့် ဖြစ်သည်။

အတိတ်ဘဝက ဆိုလျှင် ၎င်းသည် ခရီးသွားလုပ်ငန်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤဝိညာဉ်သူတော်စင် လက်ဝါးရာမှာလည်း ဝမ်ဖုန်းက ထိုအချိန်က စဉ်းစားခဲ့သော အကြံဉာဏ်ပင် ဖြစ်သည်။ ပြီးနောက် နောက်ဆုံးအပိုင်းတွင် ဝိညာဉ်ကုန်းမြေဗားရှင်း 'ကောင်းကင်ဘုံကို ချေမှုန်းခြင်း' ပုံစံဖြင့် ရေးသားထားသည်မှာ... ပြီးပြည့်စုံလှပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မူရင်းဝိညာဉ်ကုန်းမြေ၌ ဤဝိညာဉ်ထူးကဲကျေးရွာမှ ဝိညာဉ်သူတော်စင်သည် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း တိကျစွာ ဖော်ပြထားခြင်း မရှိပေ။ ဝမ်ဖုန်းက မိမိဘာသာ လုပ်ကြံဖန်တီးလိုက်ခြင်းက ပြဿနာမရှိနိုင်ဟု ခံစားရသည်။

ခရီးသည်များ ရောက်ရှိလာခြင်းနှင့်အတူ ဝမ်ဖုန်းသည် အဖိုးဂျက်ခ်၏ အကူအညီဖြင့် တောင်နှင့်မြစ်များကို အမှီပြုကာ သစ်သားအိမ်များဖြင့်သာ တည်ဆောက်ထားသော အားလပ်ရက် အပန်းဖြေအိမ်များကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် နောက်ဆက်တွဲ ပုံပြင်များကိုလည်း ဆက်တိုက် ချန်ထားရစ်ခဲ့ကာ ခရီးသည်များ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ဆွဲဆောင်ထားလျက် ၎င်းတို့အား ဝိညာဉ်ထူးကဲကျေးရွာ၌ အခြေခံသုံးစွဲမှုများ ပြုလုပ်လာစေရန် ဖန်တီးခဲ့သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝိညာဉ်ထူးကဲကျေးရွာ၏ နေ့ရက်များသည် များစွာ ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ၂၁ ရာစုမှ ခေတ်မီအိမ်တစ်လုံးတွင် နေထိုင်ခဲ့သော ဝမ်ဖုန်းအဖို့ ၁၉၇၀ နှင့် ၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များက ကျေးလက်ဒေသနှင့် ဆင်တူသော ဝိညာဉ်ထူးကဲကျေးရွာ၏ ကြမ်းတမ်းသော နေ့ရက်များကို မည်သို့ အသားကျနိုင်မည်နည်း။

"ဟွန့်... ဒီလို ရှုပ်ပွနေတဲ့ ပုံပြင်ကို ဘယ်သူ လုပ်ကြံရေးထားတာလဲ?"

ဤအချိန်တွင် ဝမ်ဖုန်းသည် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော အသံတစ်သံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထင်ရှားသော မျက်ခုံးတန်းများရှိသည့် ချောမောသော လူငယ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားလျက် ကျောက်တိုင်ဘေးရှိ ဆိုင်းဘုတ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ မကျေမနပ် ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုလူငယ်သည် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို နောက်ကျောတွင် ဆင်မြန်းထားပြီး ဖြူဆွတ်သော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်အလယ်တွင် လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော 'ဝိညာဉ်' ဟူသော စာလုံးတစ်လုံး ပါရှိသည်။ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် မာနအနည်းငယ် အရိပ်အယောင် ရှိနေပေသည်။ ကျေးရွာအတွင်းရှိ လူအများအပြားသည် ထိုလူငယ်ကို ထူးဆန်းသဖွယ် ကြည့်နေကြသည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းလူငယ်၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် အမူအရာမှာ တစ်မူထူးခြားနေပြီး တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သာမန်လူ မဟုတ်ကြောင်း သိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုတာ့ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ။ အဖိုးဂျက်ခ် ပြောတာက ဝိညာဉ်နိုးထဖို့ ရက်အနည်းငယ် လိုသေးတယ် မဟုတ်လား?" ဝမ်ဖုန်းသည် ထိုလူငယ်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ခါမျှ မဆုံဖူးသော်လည်း ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို အခြေခံကာ ထူးခြားသော အငွေ့အသက်ကြောင့် ဤလူငယ်သည် ဝိညာဉ်ကုန်းမြေ၏ နာမည်ကျော် 'ကိရိယာလူ' စုယွမ်ထောင်း ဖြစ်ကြောင်း ဝမ်ဖုန်း ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

ဤသို့ တွေးတောမိပြီးနောက် ဝမ်ဖုန်းသည် အနားသို့ လျှောက်သွားကာ ပျင်းရိပျင်းတွဲဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အရှင်... ဒီပုံပြင်က ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

စုယွမ်ထောင်းသည်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် မကြောက်သကဲ့သို့ရှိသော ပျင်းရိနေသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် အခြားကျေးရွာများမှ ကလေးငယ်များကဲ့သို့ မိမိကို မြင်လျှင် ကြောက်ရွံ့ရိုသေခြင်းမျိုး လုံးဝမရှိသည်ကို တွေ့ရသောအခါ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။

"ဒီပုံပြင်က သိသိသာသာကို လုပ်ကြံရေးထားတာပဲ။ လူတွေရဲ့ စပ်စုချင်စိတ်ကို ဆွဲဆောင်ထားပေမဲ့ တကယ်ကို ပျင်းစရာကောင်းလှတယ်!"စုယွမ်ထောင်းသည် ဝမ်ဖုန်းကို ကြည့်လျက် ကျောက်တိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"စိတ်ပျက်သွားလို့လား? ဘာလို့ စိတ်ပျက်ရတာလဲ?" ဝမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"ဒီပုံပြင်ထဲမှာ အဲဒီရှောင်ယန်ဆိုတဲ့လူက ဝိညာဉ်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ သူက ဝိညာဉ်သူတော်စင် ဖြစ်လာမယ်လို့ အရိပ်အမြွက် ပြောထားတယ်။ ဒါက သိသိသာသာကို မဖြစ်နိုင်တဲ့အရာပဲ!" စုယွမ်ထောင်းက အပြုံးပါးပါးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဝိညာဉ်မရှိတဲ့လူက ဝိညာဉ်သူတော်စင် ဖြစ်ဖို့ ဝေးစွ၊ ဝိညာဉ်သခင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့တောင် မဖြစ်နိုင်ဘူး! ဒီပုံပြင်က လုပ်ကြံထားတာ မဟုတ်ဘူးလား?"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ဖုန်းသည် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ အစ်ကိုတာ့သည် အစ်ကိုတာ့ပင် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ရင်းနှီးနေသော အမူအရာပင် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ဖုန်း ဝိညာဉ်ကုန်းမြေကို ကြည့်ခဲ့စဉ်က ထန်ဆန်း၏ အပြာရောင်ငွေမျက်မြက်ပင် ဝိညာဉ် နိုးထလာချိန်၌ အစ်ကိုတာ့က ၎င်းသည် အသုံးမကျသော အမှိုက်ဝိညာဉ်ဖြစ်ကြောင်း ကျိန်ဆိုပြောကြားခဲ့ဖူးသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် မျက်နှာအကြီးအကျယ် အဖြတ်ခံရမည်မှာ သေချာလှပေသည်...။

"ဒါဆိုရင် ဘာဖြစ်လဲ?" ဝမ်ဖုန်းက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက လုပ်ကြံထားတာလို့ အရှင် ထင်တယ်ဆိုရင်လည်း ဝိညာဉ်ထူးကဲကျေးရွာကနေ ထွက်သွားရုံပါပဲ။"

"မင်းလေးကတော့... စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသားပဲ..." စုယွမ်ထောင်းက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ဒီကိုလာတာ အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စ ရှိလို့ပဲ။ မင်းလေး ငါ့ကို နှင်ထုတ်နေမယ်ဆိုရင် မင်းတို့ရွာလူကြီး မင်းကို တင်ပါးရိုက်တာ ခံရလိမ့်မယ်!"

စုယွမ်ထောင်းသည် ဤကလေးငယ်ကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါက ဒီဝိညာဉ်သူတော်စင် ပုံပြင်ကို စပ်စုချင်လို့ မင်းတို့ရွာကို ကြိုရောက်လာတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား?"

"..." ဝမ်ဖုန်းက ပခုံးတွန့်လိုက်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် အရှင်က စပ်စုချင်စိတ် မရှိဘူးပေါ့။ ကံမကောင်းတာပဲ၊ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ဒီရှောင်ယန်က ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ဝိညာဉ်သူတော်စင် ဖြစ်လာသလဲဆိုတဲ့ ပုံပြင်တစ်အုပ်လုံး ရှိနေတာ။ အရှင်က စိတ်မဝင်စားဘူးဆိုတော့လည်း ကျွန်တော် မပြတော့ပါဘူး။"

ပြောပြီးနောက် ဝမ်ဖုန်းသည် လှည့်ထွက်ကာ ရွာထဲသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"ဟမ်? မင်းဆီမှာ ပုံပြင်တစ်အုပ်လုံး ရှိတယ် ဟုတ်လား?"စုယွမ်ထောင်းသည် ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီး ထိုကလေး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရှေ့သို့ တိုးလိုက်သည်။ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သော်လည်း တွန့်ဆုတ်သွားကာ ထိုကလေးကို တားဆီးချင်နေပုံရသည်...။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။စုယွမ်ထောင်းသည် လျင်မြန်စွာပင် လက်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်ကာ ကျောနောက်သို့ ပစ်ထားလျက် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ? မင်းလေး ဘာပြောချင်သေးလို့လဲ?"

ဝမ်ဖုန်းက သူ့ကို ထူးဆန်းသဖွယ် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ ခေါင်းခါယမ်းလျက် သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "နောက်ရက်အနည်းငယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ် နိုးထတော့မယ်။ ငါ ဘယ်လို ဝိညာဉ်မျိုး နိုးထလာမလဲ မသိဘူး..."

ဤသို့ပြောပြီးနောက် ဝမ်ဖုန်းသည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"ဟဲဟဲ... ဒီကလေးကတော့..." စုယွမ်ထောင်းသည် ထွက်ခွာသွားသော ကလေးငယ်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်လေ၊ ငါ ရက်အနည်းငယ်လောက် နေခဲ့ပါ့မယ်။ ဒီဝိညာဉ်ကျေးရွာကနေ ဝိညာဉ်သခင်ဖြစ်မယ့် ပျိုးပင်ကောင်းလေးတွေ ထွက်လာမလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့..."

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...

အဖိုးဂျက်ခ်သည် ဝမ်ဖုန်း၊ ထန်ဆန်းနှင့် ရွာထဲမှ အခြားသော ကလေးခုနစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဝိညာဉ်ထူးကဲကျေးရွာ၏ ဝိညာဉ်ဆောင်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့လေသည်...။

[ဤအခန်း ပြီး၏]