အခန်း (၆၁) - တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ငါလည်း အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်ဆရာတစ်ယောက်ပါပဲ

ဝမ်ဖုန်းသည် ဝိညာဉ်ကိရိယာထဲမှ အိတ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုအိတ်သည်လည်း မိန်းကလေး၏အိတ်ကဲ့သို့ပင် အလေးချိန် လေးလံနေပြီး သူမရှေ့တွင် အသာခါပြလိုက်သည်။ မိန်းကလေး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက အပြင်ထွက်လာသည့်အချိန်တွင် တစ်ခါမျှ ငြင်းပယ်မခံခဲ့ဖူးသော သူမအတွက် ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ကြုံတွေ့ရခြင်းမှာ အလွန်တရာမှ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။

"မင်းက ဝိညာဉ်ဆရာ တစ်ယောက်လား" မိန်းကလေးက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖိထားကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဒီလောက်များတဲ့ ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါးတွေကို ထုတ်နိုင်တာ၊ မင်းက ဝိညာဉ်ဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား"

ဝိညာဉ်ခန်းမတွင် ဝိညာဉ်ဆရာများအတွက် ထောက်ပံ့ကြေးများ ရှိသည်။ အဆင့် (၂၁) ဝိညာဉ်ဆရာ တစ်ယောက်သည် တစ်လလျှင် ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး (၁၀) ပြား ရရှိသည်။ ဤထောက်ပံ့ကြေးသည် အဆင့် (၄၀) မတိုင်မီ ဝိညာဉ်ဆရာအများစု၏ ဝင်ငွေအရင်းအမြစ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမရှေ့က အမျိုးသားမှာ (၁၅) နှစ်အရွယ်ခန့် ရှိပုံရပြီး အဝတ်အစားများမှာ ဇိမ်ကျလှသည်မဟုတ်သော်လည်း သပ်ရပ်နေသည်။ သူက ဤမျှများပြားသော ဒင်္ဂါးပြားများကို ထုတ်နိုင်သည်မှာ နောက်ကွယ်မှ မိသားစုနောက်ခံကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ခန်းမမှ ထောက်ပံ့ကြေးကြောင့်ဟု သူမ တွေးမိလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ (၁၀) လစာ ထောက်ပံ့ကြေးကို သုံးပြီး ငါ့ကို အငြင်းမပွားပါနဲ့တော့။" မိန်းကလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အသံနူးနူးညံ့ညံ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက ဝိညာဉ်ဆရာဆိုရင် ငါတို့ မိတ်ဆွေဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ပြောရဦးမယ်၊ ငါက အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်ဆရာ တစ်ယောက်ပါ!"

အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်ဆရာဆိုသည်မှာ မည်သူမဆို မိတ်ဖွဲ့ချင်ကြသည့် အမျိုးအစားဖြစ်သည်။ ကုသပေးနိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် စွမ်းအား တိုးမြှင့်ပေးခြင်း စသည့် အကျိုးကျေးဇူးများကြောင့် ဝိညာဉ်ဆရာအများစုက နှစ်သက်ကြသည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာလည်း သူမ၏ ရုပ်ရည်ကြောင့် သာမန်အားဖြင့် မည်သူမဆို မိတ်ဖွဲ့ချင်ကြလိမ့်မည်။ ယခု ဝမ်ဖုန်းကို ကြည့်ရသည်မှာလည်း သူမစိတ်ကြိုက် ဖြစ်နေ၍သာ ဤသို့ စကားပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ ရုပ်ဆိုးသူ တစ်ယောက် ဖြစ်ပါက သူမအနေဖြင့် လှည့်ကြည့်ပင် ကြည့်မည် မဟုတ်ပေ။

"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။" ဝမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး "ငါလည်း အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်ဆရာ တစ်ယောက်ပါပဲ။ ဒါကြောင့် ဒီအခန်းကိုပဲ ငါ ဆက်ယူထားလိုက်တော့မယ်၊ မင်း တခြားအခန်း ပြောင်းလို့ မရဘူးလား" ဟု ပြောသည်။

သူသည် ထိုမိန်းကလေးမှာ မည်သူ ဖြစ်ကြောင်းကို ခန့်မှန်းမိပြီးသား ဖြစ်သည်။ အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်ဆရာချင်းဆိုလျှင် စွမ်းအားများ အပြန်အလှန် ပေါင်းစပ်၍ မရသည့်အပြင် ဆိုးရွားသော အကျိုးဆက်များသာ ရှိနိုင်သည်ကို သူ သိသည်။

"ရှင်... ရှင်က ယောက်ျားကြီး တစ်ယောက်ပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်ဆရာ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ!" မိန်းကလေးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဝမ်ဖုန်းကို ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။ ဘေးနားရှိ မန်နေဂျာဝမ်မှာလည်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။ ဒီကောင်လေးက တိုင်မူဘိုင်ကို လက်သီးနဲ့ ထိုးခဲ့တာကို အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်ဆရာတဲ့လား။ သို့သော် မန်နေဂျာဝမ်မှာ ထိုအကြောင်းကို ထုတ်မပြောရဲပေ။

"ရှင်ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ လုပ်တာမလား!" မိန်းကလေးက ဝမ်ဖုန်း၏ အပြုံးကို ကြည့်ပြီး ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်း နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ!"

"ငါ့မျိုးရိုးနာမည်က 'ဝို'။" ဝမ်ဖုန်းက ပြောသည်။ "နာမည်က 'ရှာကွာ'။"

"ဝိုရှာကွာ (ငါက လူမိုက်) ဟုတ်လား?" မိန်းကလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ နာမည်မှာ ထူးဆန်းနေသော်လည်း "ဝိုရှာကွာ၊ ငါ မင်းကို မှတ်ထားလိုက်မယ်!" ဟု အော်ပြောပြီးနောက် ဝမ်ဖုန်းသည် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသည်။

မန်နေဂျာဝမ်က မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "ဘာရယ်တာလဲ!" မိန်းကလေးက မေးသည်။

"အဟွတ်၊ ဒီနာမည်က ရယ်စရာ ကောင်းလို့ပါ..." မန်နေဂျာဝမ်က ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ သူ စိတ်ထဲတွင် 'ဒီမိန်းကလေးက တကယ်ပဲ အူကြောင်ကြောင်နိုင်တာပဲ။ သူတစ်ပါးနာမည်ကို မေးရင် ကိုယ့်နာမည်ကို အရင်မိတ်ဆက်ရမယ် မဟုတ်လား၊ ဘယ်က လာတဲ့ သူဌေးသမီးလေးလဲ' ဟု တွေးနေမိသည်။

မိန်းကလေးသည် ဝမ်ဖုန်း၏ နာမည်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရွတ်ဆိုကြည့်သည်။ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားပြီး ဒေါသကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်များပင် တုန်ယင်လာသည်။

"လူယုတ်မာ! ငါ့ကို ကစားရဲတယ်ပေါ့!" သူမ အပေါ်ထပ်ကို တက်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်ပြီးမှ စိတ်ပြောင်းကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။ "ကောင်းပြီလေ... နောက်တစ်ခါ ငါ နင်ရုန်ရုန်နဲ့ ထပ်တွေ့ရင် မင်းကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပေးမယ်! ငါ့ကို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့၊ ဒေါသထွက်လိုက်တာ!" သူမ ခြေဆောင့်ပြီးနောက် "ဒီမှာ အခန်း ကျန်သေးလား" ဟု မန်နေဂျာကို မေးသည်။

"မကျန်တော့ဘူး... မမလေး၊ တခြားဟိုတယ် တစ်ခုခု သွားမလား" မန်နေဂျာဝမ်၏ စကားကြောင့် နင်ရုန်ရုန်မှာ မျက်စောင်းထိုးကာ ထွက်သွားတော့သည်။

အဖြူစင်အခန်းထဲတွင် ဝမ်ဖုန်းသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ထွက်ခွာသွားသော မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ခေါင်းမာပြီး မာနကြီးတဲ့ နင်ရုန်ရုန်ပဲ။ သူနဲ့ အရင်ဆုံး ဆုံရမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး..."

ဝမ်ဖုန်း အခန်းထဲတွင် နားနေပြီးနောက် အချိန်အနည်းငယ်အကြာတွင် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ တံခါးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ထန်ဆန်းနှင့် ရှောင်ဝူတို့ ရောက်လာကြသည်။

"အကိုဖုန်း၊ ငါတို့ ရှော့ပင်းထွက်မလို့၊ မင်းလည်း လိုက်ခဲ့ပါလား! ဆိုတိုမြို့က နော့တင်းမြို့ထက် အများကြီး ပိုကြီးတယ်!" ရှောင်ဝူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ငါလည်း လိုက်ခဲ့မယ်။" ဝမ်ဖုန်းလည်း သဘောတူလိုက်သည်။ သူတို့ သုံးယောက် ဟိုတယ်မှ ထွက်လာကြသည်။ လမ်းတွင် ထန်ဆန်းသည် ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ ထိုဆိုင်၏ ဆိုင်းဘုတ်တွင် ဓား၊ တူနှင့် အပြာရောင်လျှပ်စီး ဒိုင်နိုဆောပုံစံ အမှတ်အသားတစ်ခု ပါရှိသည်။

"ရှောင်ဝူ၊ အကိုဖုန်း၊ ငါ အထဲမှာ ခဏ ဝင်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။" ထန်ဆန်း ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

"ဒါက ဝိညာဉ်ခန်းမရဲ့ တိုကင်နဲ့ တူနေတာပဲ၊ ငါလည်း ကြည့်မယ်။" ရှောင်ဝူလည်း နောက်မှ လိုက်သွားသည်။ ဝမ်ဖုန်းကတော့ မလိုက်တော့ပေ။ ထိုဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာ ရှရက်အကယ်ဒမီ၏ ကျောင်းအုပ်ကြီး ဖလန်ဒါ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဝမ်ဖုန်း တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်နေစဉ် ရုတ်တရက် ရှေ့တွင် အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ "ငါ့ပိုက်ဆံ ပြန်ပေးစမ်း! ငါ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ သိလား၊ ငါ့ခေါင်းပေါ်က ပစ္စည်းကို ခိုးရဲတယ်ပေါ့!"

"ဟေ့၊ ကောင်မလေး၊ ဒီရွှေဒင်္ဂါးအိတ်ကို မြေကြီးပေါ်က ကောက်ရတာ။ ဒါ မင်းဥစ္စာလို့ ပြောရအောင် သူက မင်းကို ပြန်ဖြေမှာလား"

ဝမ်ဖုန်း လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လူအုပ်စု ဝိုင်းထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဝေးတွင် အဖြူရောင် ဝတ်စုံဖြင့် လှပသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်က လူဆိုးနှစ်ယောက်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုလူဆိုးနှစ်ယောက်မှာ ရွှေဒင်္ဂါးအိတ်များကို ကိုင်ထားကာ ရယ်မောနေကြသည်။

ဒါ နင်ရုန်ရုန် မဟုတ်လား ဝမ်ဖုန်း တွေးမိသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများက တီးတိုး ပြောဆိုနေကြသည်။ "ဒီကောင်မလေးက တကယ်ကံဆိုးတာပဲ၊ ဒီလူဆိုးနှစ်ယောက်နဲ့ သွားတွေ့မိတယ်..."

နင်ရုန်ရုန်သည် လူဆိုးများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း သူမ၏ မာနမှာ လျော့မသွားပေ။ ဝမ်ဖုန်း လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် သူမက ဝမ်ဖုန်းကို မြင်သွားပြီး ပြေးလာကာ ဝမ်ဖုန်း၏ ပုခုံးကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ဘာလို့ ဒီမှာ ရောက်နေတာလဲ!" နင်ရုန်ရုန်က အံ့အားသင့်သလို ဟန်ဆောင်ကာ ဝမ်ဖုန်းကို ရှေ့ထုတ်လိုက်သည်။ သူမက လူဆိုးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး "မင်းတို့ လူယုတ်မာတွေ၊ ငါ့ပိုက်ဆံကို ခိုးရဲတယ်ပေါ့၊ ငါ့အစ်ကိုကြီး ရောက်နေပြီ။ သူက အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်ဆရာ ဖြစ်ပြီး အရမ်း သန်မာတယ်၊ မကြာခင် မင်းတို့ကို ရိုက်ချလိုက်တော့မယ်!" ဟု ဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"..." ဝမ်ဖုန်းမှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ ဒီကောင်မလေးက တကယ်ပဲ ကလဲ့စားချေတတ်တာပဲ။

"ဟားဟား... အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်ဆရာ ဟုတ်လား? ကောင်မလေး၊ မင်းအစ်ကိုကြီးက အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်ဆရာ ဖြစ်ပြီး ငါတို့ တိုက်ခိုက်ရေး ဝိညာဉ်ဆရာ နှစ်ယောက်ကို ရိုက်ချမယ်ပေါ့လေ?" လူဆိုးတစ်ယောက်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ မယုံဘူး!" နင်ရုန်ရုန်က ဝမ်ဖုန်းကို နောက်လှည့်ကြည့်ပြီး မျက်စိမှိတ်ပြကာ "မင်းတို့ တကယ် စွမ်းတယ်ဆိုရင် ငါ့အစ်ကိုကြီးကို အနိုင်ယူပြလေ!" ဟု ပြောသည်။

"..." ဝမ်ဖုန်း။

"ကောင်လေး၊ မင်း သူမရဲ့ အစ်ကိုကြီးလား။ လာခဲ့စမ်း၊ ဒီနေ့ မင်း ငါ့ညီကို တစ်ယောက်ယောက် အနိုင်ယူနိုင်ရင် မင်းပိုက်ဆံ မင်း ပြန်ယူသွား" လူဆိုးက ပြုံးပြီး ပြောသည်။

ဝမ်ဖုန်းက သူတို့ကို ကြည့်ကာ "ဒီမှာ၊ ငါ သူမကို မသိဘူး။ မင်းတို့ သူမကို ရိုက်ချင်ရင် ရိုက်လိုက်၊ ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး။" ဟု ပြောပြီး နင်ရုန်ရုန်၏ လက်ကို ခါချလိုက်သည်။ "ဖယ်စမ်း၊ ငါ့ကို လာမဆွဲနဲ့၊ ငါ မင်းကို မသိဘူး!"

"..." နင်ရုန်ရုန်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဒီလူယုတ်မာ၊ ဟိုတယ်မှာတုန်းကတော့ တစ်မျိုး၊ အခုကျတော့ တစ်မျိုးနဲ့၊ ငါ မင်းကို ဆွဲခေါ်ပြီး အရိုက်ခံရအောင် လုပ်မှာပဲ!

"အစ်ကိုကြီး၊ နောက်တစ်ခါ မင်းစကား နားထောင်တော့မယ်။ သူတို့က ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်နေတာလေ၊ ကြည့်ပဲ ကြည့်နေမှာလား" နင်ရုန်ရုန်က အပြစ်ကင်းသလို ဟန်ဆောင်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"ကောင်လေး၊ မင်းက တကယ်ပဲ အသုံးမကျတဲ့သူလား။ မင်းညီမလေး အနိုင်ကျင့်ခံနေရတာကိုတောင် ဒီလောက် ကြောက်နေတာလား။ ယောက်ျားတစ်ယောက် ဟုတ်ရဲ့လား။ လာစမ်း၊ ငါ့လက်သီး သုံးချက်လောက် ခံနိုင်ရင် မင်းပိုက်ဆံ ပြန်ပေးမယ်" လူဆိုးက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။