အခန်း (၅၈) - တိုင်မူဘိုင်

ဒုတိယမြောက် ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ကို အမည်ပေးပြီးနောက် ဝမ်ဖုန်း လေထဲကနေ ပြုတ်ကျလာသည်။ လေထဲက ပြုတ်ကျလာချိန်မှာပဲ ကြယ်လမြေခွေး နဲ့ ရေခဲစွယ်ဧကရာဇ်ပုတ်သင်ညို သားပေါက်လေးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဝိညာဉ်သားရဲ နှစ်ကောင်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်လေးတွေ ကျန်နေသေးသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ ခုနက ဖြစ်ပျက်သွားတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် ပေါက်ကွဲမှုက သူတို့ကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့တာကြောင့်ပါ။ အခုထိတောင် ရှေ့တည့်တည့်က ပေါက်ကွဲမှုဖြစ်တဲ့ ကျင်းထဲမှာ လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ အသံတွေ ကြားနေရပြီး ရေခဲတုံးတွေက ပတ်ဝန်းကျင်က သစ်ပင်တွေနဲ့ မြေကြီးထဲမှာ စိုက်ဝင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ဖုန်း သားပေါက်လေးဆီ လျှောက်သွားပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ရေခဲစွယ်ဧကရာဇ်ပုတ်သင်ညိုရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်က ဝမ်ဖုန်း အရင်ဘဝက သိခဲ့တဲ့ ပိုကီမွန် ထဲက (မုန်တိုင်းပျံနဂါး) လိုမျိုး အနည်းငယ် တူသည်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးက ရေခဲရောင် အပြာရောင် ဖြစ်ပြီး အတောင်ပံတွေကလည်း အလားတူပင်။ လက်ရှိမှာ သားပေါက်လေးက အရပ်နှစ်မီတာလောက်ပဲ ရှိပြီး အနှစ်တစ်သောင်းသက်တမ်းရှိတဲ့ ရေခဲစွယ်ဧကရာဇ်ပုတ်သင်ညိုကြီးကတော့ ဆယ်မီတာလောက် မြင့်သည်။ ဒီသားပေါက်လေးက အလွန် အားနည်းနေပုံရသည်။

"သူက ဒီလောက်ကြီးနေပြီဆိုတော့ အပြင်ကို ခေါ်ထုတ်ဖို့က မလွယ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီ ဝိညာဉ်အမဲလိုက်တောထဲမှာပဲ ထားခဲ့ရင် ဝိညာဉ်ဆရာတွေရဲ့ အမဲလိုက်ခြင်းကို အလွယ်တကူ ခံရလိမ့်မယ်။" ဝမ်ဖုန်း တွေးတောလိုက်သည်၊ "ဒါဆိုရင်တော့ ဒီ သားပေါက်လေးကို မကြာခဏ လာကြည့်မှ ဖြစ်တော့မယ်။" ဘာပဲပြောပြော ဒါက လူသားတွေ တည်ထောင်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်အမဲလိုက်တော ဖြစ်သည်။ ဒီမှာ ကင်းလှည့်တဲ့သူတွေ ရှိသည်။ ရေခဲစွယ်ဧကရာဇ်ပုတ်သင်ညိုက အရမ်းကြီးနေတော့ အပြင်ကို ခေါ်ထုတ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

"နောင်ဆိုရင် ငါ မင်းဆီ မကြာခဏ လာလည်မယ်။" ဝမ်ဖုန်းက ကြယ်လမြေခွေးကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်၊ "ငါ ပိုသန်မာလာတဲ့အခါ မင်းတို့ကို အပြင်ခေါ်ထုတ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှာမယ်။ တောထဲမှာ မနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်ဆရာ ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်သားရဲနဲ့ တွေ့ရင် တတ်နိုင်သလောက် ပြေးဖို့ ကြိုးစားပါ။ ဒဏ်ရာရရင် ရပါစေ၊ မသေရင် ပြီးတာပဲ၊ ငါ မင်းတို့ကို အသက်ရှင်အောင် ကယ်နိုင်တယ်၊ သိတယ်မလား?" သူက ကြယ်လမြေခွေးကို ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကြယ်လမြေခွေးက ဉာဏ်ရည် ပိုမြင့်မားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဒီ ရေခဲစွယ်ဧကရာဇ်ပုတ်သင်ညိုကတော့ အခုထိ ဘာမှ မသိနားမလည်သေးပေ။

"အော်~" ကြယ်လမြေခွေးက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး နောက်က ရေခဲစွယ်ဧကရာဇ်ပုတ်သင်ညိုကို တစ်စုံတစ်ခု သတင်းစကား ပေးပို့နေသလို အသံအနည်းငယ် ပြုလိုက်သည်။ ဝမ်ဖုန်း နောက်ထပ် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် ထိုနေရာမှ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။ မနက်လင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ စခန်းကို ပြန်ရောက်တော့ စီရုံ၊ လောင်ဟေးနဲ့ လင်ရန်တို့ အကုန်လုံး နိုးနေကြပြီ။ ဒဏ်ရာတွေကတော့ သက်သာသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း လက်တစ်ဖက်တော့ ဆုံးရှုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ဖုန်းသာ ပိုသန်မာခဲ့ရင် ရွှေကြာပန်းရဲ့ ကုသနိုင်စွမ်းနဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို ပြန်လည် မွေးဖွားပေးဖို့ ခက်ခဲမည် မဟုတ်ပေ။

"မင်းတို့ စိတ်ထဲမှာ သံသယတွေ ရှိနေမှန်း ငါ သိပါတယ်။" ဝမ်ဖုန်းက သူတို့ သုံးယောက်ကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်၊ "သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး သေသွားပြီ၊ မင်းတို့ ဒဏ်ရာတွေကိုတော့ ငါ ကုပေးခဲ့တယ်။ ဝိညာဉ်အမဲလိုက်တောက ထွက်သွားပြီးတာနဲ့ အခုနေတဲ့ မြို့ကနေ ထွက်သွားလိုက်ကြပါ။ အဲဒီ အမျိုးသမီးရဲ့ မိသားစုက ရိုးရှင်းတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ နှစ်ယောက် ဝိညာဉ်အမဲလိုက်တောမှာ သေသွားမှန်း သိရင်၊ ပြီးတော့ ငါတို့အဖွဲ့ကို ငှားခဲ့တာ၊ မင်းတို့ အသက်ရှင်ကျန်နေခဲ့တာကို သိရင် မင်းတို့ကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်အမဲလိုက်တော အပြင်ဘက်မှာ အဖွဲ့တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ သူတို့ မင်းတို့ကို ရှာတွေ့ရင်တောင် မင်းတို့ မရှိတော့ရင် သူတို့က မင်းတို့ကို ရှာဖို့ အချိန်ဖြုန်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"တခြားမြို့ကို သွားကြပါ။" ဝမ်ဖုန်း စကားပြောပြီးနောက် သူတို့ သုံးယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အဲဒီ လင်ရှမ်းဆိုတဲ့သူက ဖာ့စ်နိုပြည်နယ် က မြင့်မြတ်တဲ့ အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်။ ဒါကကောင်းကင်ဒိုအင်ပါယာ ထဲက ပြည်နယ်များစွာထဲက တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ဖုန်း ခန့်မှန်းချက်အရ သူတို့ထဲမှာ အသန်မာဆုံးက အဆင့် (၆၀) ဝန်းကျင်လောက် ရှိလိမ့်မည်။ ဝမ်ဖုန်းကတော့ မသေချာသလို အဲဒီလူတွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အချိန်လည်း မရှိပေ။ ဒါ့အပြင် လင်ရှမ်းနဲ့ အစေခံအိုကြီးက သေချာပေါက် သေသွားပြီး အရိုးတောင် မကျန်တော့ပေ။ စီရုန်းတို့ သုံးယောက် ဖာ့စ်နိုပြည်နယ်ကနေ တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားရင် သူတို့ကို ခြေရာခံနိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

"ကောင်းပါပြီ။" လောင်ဟေးနဲ့ လင်ရန်တို့က စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြသည်။ ဒီအသက်ကို အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရတာ လွယ်တာ မဟုတ်ပေ။

"ကောင်းပြီ၊ ငါလည်း ဖာ့စ်နိုပြည်နယ်ကနေ ထွက်သွားချင်နေတာ ကြာပြီ။" စီရုန်းက ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်၊ "ရှောင်မိ၊ ငါတို့ ဘယ်သွားရမလဲ?" လင်ရန်နဲ့ လောင်ဟေးတို့ နှစ်ယောက်လုံး ကြောင်သွားသည်။ ဝမ်ဖုန်းလည်း ကြောင်သွားသည်။

"ငါကတော့ ဖာ့စ်နိုပြည်နယ်ကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။" ဝမ်ဖုန်းက ပြောသည်။ သူက အသွင်ယူထားပြီး နာမည်တောင် အတုသုံးထားတာ၊ ပြီးတော့ စီရုန်းတို့ သုံးယောက်ကလည်း သူ့မျက်နှာကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးဆိုတော့ လင်ရှမ်းရဲ့ မိသားစုက သူ့ကို ခြေရာခံဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ဒါပေမဲ့ ငါးနှစ်လောက် ကြာရင်တော့ ငါ ဘာတော့ခ်နိုင်ငံ ရဲ့ အိမ်နီးချင်းမြို့ဖြစ်တဲ့ ဆိုတိုမြို့ ကို ပြန်သွားမယ်။" ဝမ်ဖုန်းက ပြောသည်။

"အဲဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။ ငါတို့ ဆိုတိုမြို့ကို အရင်သွားနှင့်မယ်။ ဘာတော့ခ်နိုင်ငံက ထျန်းဒို့ အင်ပါယာရဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုပဲ။ လက်ရှိ အခြေအနေအရ ထျန်းဒို့ အင်ပါယာရဲ့ လက်အောက်ခံ မဟုတ်တော့ဘူး။ နှစ်တိုင်း အခွန်ပဲ ဆက်သရတာ၊ ဖာ့စ်နိုပြည်နယ်က ဒီနေရာကို စီမံခန့်ခွဲလို့ မရဘူး။" စီရုန်းရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်၊ "လောင်ဟေးနဲ့ လင်ရန်က လက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးသွားပေမဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်သေးတယ်၊ ဘယ်လောက် ဆိုးဝါးပါစေ၊ ငတ်သေမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့ ဆိုတိုမြို့မှာ မင်းကို စောင့်နေမယ်။"

ပြောပြီးနောက် စီရုန်းက လောင်ဟေးနဲ့ လင်ရန်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ သဘောတူလားလို့ မေးနေသလိုပင်။ သူတို့ နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် ငါ ဆိုတိုမြို့ကို လာရှာမယ်။" ဝမ်ဖုန်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူပြီး သူတို့ သုံးယောက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ဝိညာဉ်အမဲလိုက်တောကနေ အရင်ဆုံး ထွက်လာခဲ့သည်။ အခုချိန်မှာ မွန်းတည့်ချိန်နီးနေပြီ။ ဝိညာဉ်အမဲလိုက်တော အပြင်ဘက်မှာ နေရောင်ခြည်က တောက်ပနေပြီး နွေးထွေးတဲ့ နေရောင်ခြည်က ကမ္ဘာကြီးပေါ်ကို ကျရောက်နေသည်။ တောထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ ဝမ်ဖုန်းက ထူးဆန်းတဲ့ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ ခံစားချက်မျိုး။ နေရောင်ခြည်က ဝမ်ဖုန်းရဲ့ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံပေါ်ကို ကျရောက်နေပြီး အလင်းရောင်တွေက အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဖောက်ထွက်ပြီး လူငယ်လေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ကို ရောက်ရှိနေသလိုပင်။ ဝမ်ဖုန်း ခေါင်းလှည့်ပြီး အဝေးက ခမ်းနားတဲ့ ဝိညာဉ်အမဲလိုက်တောကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့နှလုံးသားထဲမှာ လှိုင်းထန်နေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ဝမ်ဖုန်း လှည့်ထွက်သွားလိုက်သည်။ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို အသာအယာ လှန်ပြီး လူအုပ်ထဲမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

—— ငါးနှစ်ကြာပြီးနောက်။

ဘာတော့ခ်နိုင်ငံ ၊ ဆိုတိုမြို့ ။ ကောင်းကင်ဒိုအင်ပါယာ နိုင်ငံကြီး လေးခု ရှိပြီး တစ်ခုချင်းစီမှာ ကိုယ်ပိုင် စစ်အင်အား ရှိကြသည်။ အဲဒီထဲမှာ ဘာတော့ခ်နိုင်ငံက အင်အားအကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ ဘာတော့ခ်နိုင်ငံထဲမှာ ဘာတော့ခ်မြို့တော် အပြင် တခြားမြို့ တစ်မြို့လည်း ကျော်ကြားသည်။ အဲဒါကတော့ ဘာတော့ခ်နိုင်ငံရဲ့ မြေဩဇာအကောင်းဆုံး လီမာလွင်ပြင်အလယ်မှာ ရှိတဲ့ ဘာတော့ခ်နိုင်ငံရဲ့ စပါးကျီလို့ ခေါ်တဲ့ ဆိုတိုမြို့ ဖြစ်သည်!

အခုအချိန်မှာ ဆိုတိုမြို့ရဲ့ လုံခြုံရေး တင်းကျပ်တဲ့ နေရာမှာ၊ ဇိမ်ခံ ရိုစ့်ဟိုတယ် အတွင်းမှာ ဖြစ်သည်။ ဟိုတယ် လော်ဘီထဲမှာ လူနှစ်ယောက် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ လေထဲမှာ မျှော်လင့်မထားတဲ့ သိပ်သည်းတဲ့ ကွန်ရက်တွေ ယှက်နွယ်နေသလို ဖြစ်နေပြီး လေထုက အထူးတလည် တင်းမာပြီး အေးစက်နေသည်။

"လာလေ၊ တတိယမြောက်ညီလေး!" ကောင်တာနားမှာ ပန်းရောင် ဝတ်ရုံ ဝတ်ထားတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲက စိုးရိမ်စိတ်ကတော့ လက်ရှိ အခြေအနေရဲ့ တင်းမာမှုကို ဖော်ပြနေသည်။ ခဏကြာတော့ တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပုံရသည်။ လူတစ်ယောက်ကို အနက်ရောင် ငွေပြာမြက် များစွာနဲ့ ပတ်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဇုံဇီ လိုမျိုး ပတ်ခံထားရပြီး လှုပ်ရှားဖို့ ခက်ခဲနေသည်။ အဲဒီလူက အရပ်မြင့်ပြီး တောက်ပတဲ့ ရွှေရောင် ဆံပင်၊ အနက်ရောင် ပြာလဲ့လဲ့ မျက်လုံးတွေ ရှိသည်။ သူက ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး လှုပ်မရပေမဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာတော့ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေဆဲပင်။ "အဆင့် (၂၉) ဝိညာဉ်ဆရာ တစ်ယောက်က ငွေပြာမြက်နဲ့ ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ ရောက်အောင် တွန်းပို့နိုင်တာပဲ၊ ပြောရမယ်ဆိုရင် မင်း အတော်လေး စွမ်းဆောင်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းတာက ငါသာ မင်းနဲ့ အဆင့်တူရင် ဒီနေ့တော့ ရှုံးနိမ့်သွားမှာ သေချာတယ်။"

ပြောပြီးနောက် ဆန့်ကျင်ဘက်မှာ ရပ်နေတဲ့ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်၊ "မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ?" အဲဒီလူက အရပ် (၁.၇) မီတာလောက် ရှိပြီး အပြာရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ထားကာ ခါးမှာ ကျောက်စိမ်း (၂၄) လုံး ထည့်ထားတဲ့ ခါးပတ်ပတ်ထားသည်။

"ဒါကြောင့် ဒါက နှမြောစရာပဲ။" တိုင်မူဘိုင် လို့ ခေါ်တဲ့ ချောမောတဲ့ အမျိုးသားက ပြုံးလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူရဲ့ ရယ်သံက ရပ်တန့်သွားသည်!

"ကျားဖြူကင်းကောင်ပြောင်းလဲခြင်း!" တိုင်မူဘိုင်ရဲ့ ပါးစပ်ကနေ အေးစက်တဲ့ အသံ ထွက်လာပြီး သူ့ခြေထောက်အောက်ကနေ ခရမ်းရောင် ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ခု တက်လာသည်! ချက်ချင်းဆိုသလို သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် ဖောင်းကားလာပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်က အရှိန်အဝါက ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် သန်မာလာသည်။ အဝေးမှာ ပုန်းနေတဲ့ ဧည့်သည်တွေတောင် လူသားတွေကို စားမတတ်တဲ့ ကျားတစ်ကောင်လို ပေါက်ကွဲထွက်လာတဲ့ စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက လက်မောင်းကို အသာအယာ လှုပ်လိုက်ရာ သူ့ကိုယ်ပေါ်က ငွေပြာမြက်တွေ အကုန်လုံး အမှုန့်ဖြစ်သွားသည်။ အမှုန့်တွေ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး လော်ဘီတစ်ခုလုံး ဝေဝါးသွားသည်။

ဒါကို မြင်တော့ အဝေးက ထန်ဆန်း နဲ့ ရှောင်ဝူ တို့ နှစ်ယောက်လုံး ကြောင်သွားကြသည်။

"ဒါက အနှစ်တစ်ထောင် ဝိညာဉ်ကွင်းရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်လား?" ထန်ဆန်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ အခုအချိန်မှာ တိုင်မူဘိုင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစား ကြီးမားလာပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းနေသည်။

"စွမ်းအားနဲ့ အဆင့်ရဲ့ တကယ့် ကွာခြားချက်က မင်းရဲ့ ငွေပြာမြက်တွေနဲ့ ဖြည့်ဆည်းလို့ မရဘူး။" တိုင်မူဘိုင်က အေးဆေး ပြောလိုက်သည်၊ "ကျားဖြူကင်းကောင်ပြောင်းလဲခြင်းက ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ မြန်နှုန်းကို နာရီဝက်အတွင်း နှစ်ဆ တိုးပေးလိမ့်မယ်။ ဒီ အတိုးအလျှော့နဲ့ဆိုရင် မင်းရဲ့ ငွေပြာမြက်ထဲက အဆိပ်တွေက ငါ့ကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူး။ ငါ့ကို မနိုင်ပါဘူး။"

ထန်ဆန်း ဘာမှ မပြောပေ။ စိတ်ထဲကနေပဲ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ လူထဲမှာ လူရှိတယ်၊ ကောင်းကင်ပြင်မှာ ကောင်းကင်ရှိတယ် ဆိုတာ ဒါမျိုးကို ပြောတာပဲ။ ဆရာက ဘာလို့ ငါတို့ကို ဆိုတိုမြို့ကို လာခိုင်းပြီး ရှရက်အကယ်ဒမီ ကို သွားခိုင်းတာလဲ ဆိုတာ အခုတော့ နားလည်ပြီ။ တကယ်ပဲ ပါရမီရှင်တွေ အများကြီး ရှိတာပဲ။ ငါးနှစ်တာ ကျင့်ကြံမှုမှာ သူ အများကြီး တိုးတက်လာခဲ့ပြီး သိုင်းဝိညာဉ်လက်နက်နှစ်ခုပိုင်ရှင် ဖြစ်သလို အဆင့်ကလည်း (၂၉) အဆင့် အစွန်းရောက်အထိ ရောက်နေပြီ။ နော့တင်း ကောလိပ်မှာတော့ သူက ထိပ်ဆုံးကပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီ ဆိုတိုမြို့ကို ရောက်တဲ့အခါ လမ်းမှာ တွေ့တဲ့သူတောင် ဒီလောက် သန်မာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။

"မင်း ဘာတွေ အထင်ကြီးနေတာလဲ..." အဲဒီအချိန်မှာ ဘေးက ရှောင်ဝူက လျှောက်လာပြီး ထန်ဆန်းကို တွဲလိုက်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်၊ "တတိယမြောက်ညီလေးသာ အဆင့် (၃၇) ဆိုရင် မင်း တတိယမြောက်ညီလေးကို နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

အဲဒါကို ကြားတော့ တိုင်မူဘိုင်က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး စကားပြောဖို့ ပြင်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူ ဒီလူနှစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ့မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာသည်၊ တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသလိုပင်။

"ညီလေးဖုန်း ၊ ဒီမှာ!" ရှောင်ဝူနဲ့ ထန်ဆန်းတို့ လက်ယမ်းလိုက်ပြီး တိုင်မူဘိုင်ရဲ့ နောက်ဖေးပေါက်ဆီ ဦးတည်သွားသည်။ စိတ်အေးလက်အေး ရှိတဲ့ ရှောင်ဝူက ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ "ငါတို့ ဒီမှာ ရှိတယ်၊ ဒီမှာ သူ့ရဲ့ အဆင့်နဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းကို အားကိုးပြီး လူတွေကို အနိုင်ကျင့်နေတဲ့ ကောင် တစ်ယောက် ရှိတယ်! မင်း ငါတို့အတွက် သူ့ကို အပြတ်အသတ် ရိုက်နှက်ပေးရမယ်!"

တိုင်မူဘိုင်က ရယ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှာ တွေးလိုက်သည်၊ ဒီနှစ်ယောက်ကတော့ လက်မြှောက်ဖို့ စိတ်ကူး မရှိသေးဘူး။ စဉ်းစားရင်း တိုင်မူဘိုင် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်...