အခန်း (၄၇) - မိုးကောင်းကင်ထိ ပစ်တင်ခြင်း!

ဒါကတော့ လူတိုင်း သိထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ! အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်ဆရာတွေက တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိသလောက်မို့လို့ အကာအကွယ် လိုအပ်ပါတယ်! ဒါပေမဲ့ အခုတော့... စီရုံတို့ သုံးယောက်က သစ်ပင်မှာ ကပ်နေတဲ့ လူငယ်လေးကို ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်မိသည်။

"ရှောင်မိရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက မြန်လွန်းတယ်။" လင်ရန်က ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ပြောသည်၊ "ဒီကန်ချက်က အဲဒီလူငယ်ရဲ့ အရှိန်အဟုန်ကို အသုံးချပြီး ကန်လိုက်တာ။ ဒီလို တုံ့ပြန်မှုနဲ့ ခွန်အားက (၁၀) နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ဆီမှာ ရှိမလာနိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ သူက အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်ဆရာပဲ၊ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်တောင် မသုံးဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အစွမ်းနဲ့ပဲ ကန်လိုက်တာလေ!"

လင်ရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးကြည့်မိသည်။ သူတောင် အဲဒီလောက် မြန်မြန် မတုံ့ပြန်နိုင်ပါဘူး။ ဒီကန်ချက်က သိပ်မပြင်းထန်ပေမဲ့ အလွန်လျင်မြန်ပြီး တိကျလှသည်။

"သူက အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်ဆရာနဲ့ လုံးဝ မတူဘူး!" လင်ရန်က ကောက်ချက်ချသည်။

"အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်ဆရာ အများစုက ဝိညာဉ်သားရဲတွေကို တိုက်ရိုက် မတိုက်ကြပေမဲ့ သူတို့လည်း ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်ဖို့ လေ့ကျင့်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက နည်းနည်း လွန်လွန်းမနေဘူးလား?" လောင်ဟေးက သူ့ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း အံ့ဩစွာ ပြောသည်။

နေ့လယ်ပိုင်း တိုက်ပွဲတစ်ခုလုံးမှာ ရှောင်မိတင်မကဘူး၊ ထိန်းချုပ်ရေးအပိုင်းက စီရုံတောင် ဝိညာဉ်သားရဲနဲ့ တိုက်ရိုက် မတိုက်ရသလောက်ပဲ။ လောင်ဟေးကသာ ရှေ့ကနေ အဓိက ခံပေးနေရတာ ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် ဝမ်ဖုန်း တိုက်တာကို သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြပါ။ သူက အသုံးမကျတဲ့ ကုသရေး ဝိညာဉ်ဆရာလေးလို့ပဲ ထင်ခဲ့ကြတာပါ။ အခုတော့ သူက ကြက်တောင် မသတ်နိုင်တဲ့သူ မဟုတ်ဘဲ ရူးသွပ်နေတဲ့ ခွေးကိုတောင် ကန်ထုတ်နိုင်တဲ့သူ ဖြစ်နေတယ်။ တကယ်ကို တုန်လှုပ်စရာပါပဲ!

ဒီအချိန်မှာ ဝမ်ဖုန်းက ပြုံးပြီး "ဟုတ်တယ်လေ၊ ကျွန်တော်က အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်ဆရာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်က ကုသပေးတာပါ" လို့ ပြောလိုက်တော့ သူတို့ သုံးယောက် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။

လူငယ်လေး (လီယင်း) ကတော့ အမှတ်အသားဖြစ်နေတဲ့ သစ်ပင်ပေါ်ကနေ တရွတ်တိုက် ဆင်းလာပြီး ဒေါသတကြီးနဲ့ "သောက်ကျိုးနည်း! မင်းက... မင်းက အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်ဆရာ ဖြစ်ပြီး ဘာလို့ ဒီလောက် တုံ့ပြန်မှု မြန်ပြီး အားကြီးရတာလဲ? ငါ့ကို အရူးမှတ်နေတာလား?" လို့ အော်သည်။

"ဘာလို့လဲ၊ အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်ဆရာက မင်းထက် သန်မာနေလို့ မရဘူးလား?" ဝမ်ဖုန်းက ရယ်မောပြီး "မင်းကလည်း မဟုတ်တာတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့။ ဒီနေ့ ရွှေဒင်္ဂါး မပေးနိုင်ရင် ဒီလောကကြီးက မင်းကို ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်လဲဆိုတာ ငါပြမယ်" လို့ ပြောလိုက်သည်။

ဒီစကားကို ကြားတော့ လူငယ်က ဒေါသတကြီးနဲ့ "ဒီကလေးက ရူးနေတာပဲ!" လို့ အော်သည်။ သူက ဝိညာဉ်ဆရာနယ်ပယ်ကို ရောက်တော့မယ့်သူ၊ ဒီလို ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံရတာ ရှက်ဖို့ကောင်းလှသည်။ "ငါ မင်းကို ဝိညာဉ်စွမ်းရည် မသုံးဘဲ ထားမလို့။ အခုတော့ ငါ စိတ်ပြောင်းသွားပြီ!"

လီယင်းက သရော်လိုက်သည်။ ခုနက ကန်ချက်ကြောင့် နည်းနည်း ဒဏ်ရာ ရပေမဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မဆုံးရှုံးသေးပါ။ "ဝိညာဉ်စွမ်းရည် - သိမ်းငှက်ပုံတူ !" လီယင်းက အော်လိုက်သည်။ အဝါရောင် ဝိညာဉ်ကွင်း နှစ်ခု လင်းလာပြီး သူ့နောက်ကျောမှာ မီးခိုးရောင် သိမ်းငှက်ကြီး တစ်ကောင် ပေါ်လာသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို လီယင်းက ဘယ်ညာ ခုန်ပေါက်လိုက်ရာ သူ့ရဲ့ အရိပ်တွေ အများကြီး ပေါ်လာသည်။

"???" ဝမ်ဖုန်း။ "မင်းက ဒီမှာ ရုပ်သေးရုပ် ကစားနေတာလား?"

"ကောင်လေး၊ မျက်စိ ဝေဝါးသွားပြီလား? ဟားဟားဟား..." လီယင်းရဲ့ အသံက အရိပ်တွေကြားကနေ ထွက်လာသည်။

"ရှောင်မိ၊ သတိထား!" လင်ရန်က အော်လိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်က ထူးဆန်းတယ်၊ သတိထား!"

လင်ရန်တောင် လီယင်း ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိတော့ပေ။ "ခေါင်းတွေ မူးလာပြီ။" လောင်ဟေးက ပြောသည်။ စီရုံကတော့ လီယင်းရဲ့ အပြုအမူကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်။

ဒီအချိန်မှာ လီယင်းက ရုတ်တရက် ဝမ်ဖုန်းနောက်ကနေ ပြေးထွက်လာပြီး သူ့ကို ဖက်တွယ်လိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်သစ် - မိုးကောင်းကင်ထိပစ်တင်ခြင်းကို ကြည့်လိုက်ဦး!" လီယင်းက အော်ဟစ်ပြီး ဝမ်ဖုန်းကို ဖက်ထားလျက်နဲ့ လေထဲကို ပေပေါင်းများစွာ မြောက်တက်သွားသည်။

စီရုံတို့ သုံးယောက်လုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ "ဒီ ဝိညာဉ်စွမ်းရည် နှစ်ခုက အရမ်းကို ပရိယာယ် များလွန်းတယ်!" လင်ရန်က ပြောသည်။ "အရင်ဆုံး သိမ်းငှက်ပုံတူနဲ့ မျက်စိ ဝေဝါးအောင် လုပ်ပြီး အခွင့်ကောင်းယူကာ ဒုတိယ စွမ်းရည်ကို သုံးတာ။ ဒီ 'မိုးထိကောင်းကင် ပစ်တင်ခြင်း' က ရှောင်မိကို အမြင့်ကြီးကို ပစ်တင်ပြီး အောက်ကို ပြန်ဆောင့်ချမှာ... အခု လီယင်းရဲ့ လက်တွေက လက်သည်းတွေလို ဖြစ်နေပြီး ခြေထောက်တွေကလည်း ချုပ်ထားတာ၊ သိမ်းငှက်တစ်ကောင် သူ့သားကောင်ကို ဖမ်းထားသလိုပဲ... အရှိန်နဲ့ လည်နေတာဆိုတော့ ရှောင်မိ လုံးဝ လှုပ်လို့ မရတော့ဘူး..."

လင်ရန်က လျင်မြန်သော ဝိညာဉ်ဆရာ ဖြစ်လို့ ဒီစွမ်းရည်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ မြင်သွားသည်။ ဒီလောက် အမြင့် (၂၀) မီတာလောက်ကနေ ပြုတ်ကျရင် ဘယ်သူမဆို ဒုက္ခရောက်မှာပါ။

"ကောင်လေး၊ ကြောက်လား?" လီယင်းက ဝမ်ဖုန်းကို ဖက်ထားရင်း အေးစက်စက် မေးသည်။

"အရမ်း ကြောက်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ခဏလေး စောင့်ဦး၊ မကြောက်ပါနဲ့ဦး။"

"ဟမ့်၊ ငါ ဘာကို ကြောက်ရမှာလဲ?" လီယင်းက သရော်သည်။ လီယင်းက အမြင့်ဆုံးကို ရောက်သွားပြီး အောက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ကျလာသည်။ "သွားတော့၊ ကောင်လေး!" လီယင်းက ဝမ်ဖုန်းကို လွှတ်ချဖို့ ပြင်သည်။

ဒါပေမဲ့ လီယင်း လွှတ်လိုက်တဲ့အခါမှာပဲ သူကိုယ်တိုင် ပြုတ်ကျနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လီယင်းရဲ့ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ "ကောင်လေး၊ လွှတ်ပေးလိုက်!"

ဝမ်ဖုန်းက လီယင်းရဲ့ လက်နဲ့ ခြေထောက်တွေကို ပြန်ချုပ်ထားလိုက်တာ ဖြစ်သည်။

"လွှတ်ပေးလိုက်ရမလား?" ဝမ်ဖုန်းက ရယ်မောပြီး "မင်းရဲ့ 'မိုးထိကောင်းကင် ပစ်တင်ခြင်း' က အတော်လေး ယုတ်မာတာပဲ၊ မင်း ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ကို မင်းကိုယ်တိုင် မခံစားဖူးဘူးလား?"