အခန်း (၂၀) - မင်း သိသလား?
လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာပြီး တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“သုံးယောက်စလုံး ခဏလောက် စောင့်ကြပါဦး။ ဒါဟာ နော့တင်အကယ်ဒမီရဲ့ အမှားပါ။ အကယ်ဒမီကိုယ်စား ကျွန်တော် ထပ်မံတောင်းပန်ပါတယ်။”
ပြောပြီးသည်နှင့် ထိုသူသည် အစောင့်နှစ်ဦးအား အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အမှန်စင်စစ် သူသည် ခုနက မြင်ကွင်းအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မူလက သူသည် အဘိုးဂျက်တို့ သုံးဦး အခက်တွေ့နေသည်ကို ကူညီဖြေရှင်းပေးရန် ထွက်လာရန် ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အစွမ်းထက်သော ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပုံကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မှင်သက်သွားခဲ့ရသည်။
ဝမ်ဖုန်း၏ နည်းလမ်းမှာ အသက် ၂၀၊ ၃၀ အရွယ် လူကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပါးနပ်လှသည်။ အစောင့်များကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်ရုံတင်မကဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ရွှေဒင်္ဂါးဖြင့်ပါ သိမ်းသွင်းလိုက်ခြင်းမှာ ‘တုတ်တစ်ချောင်း၊ မုန်လာဥတစ်ချောင်း’ နည်းဗျူဟာအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ နောင်တွင် ဤအစောင့်နှစ်ဦးမှာ ဝမ်ဖုန်းကို ဖခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ရိုသေကြောက်လန့်နေကြတော့မည်မှာ သေချာလှသည်။
ထိုသူကို မြင်သောအခါ အဘိုးဂျက်နှင့် ထန်ဆန်းတို့မှာ အံ့ဩသွားကြသည်။ အစောင့်များမှာမူ ထိုသူ့ရှေ့တွင် အသံပင် မထွက်ဝံ့ဘဲ ခေါင်းငုံ့နေကြတော့သည်။
“မဟုတ်တာ... မလိုပါဘူး။ သူတို့လည်း တောင်းပန်ပြီးသွားပါပြီ။” အဘိုးကြီး ဂျက်သည် ထိုသူ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ထူးခြားသော အရှိန်အဝါကြောင့် အကယ်ဒမီမှ အရေးပါသူတစ်ဦး ဖြစ်မည်ဟု တွေးကာ လက်ကာပြလိုက်သည်။
ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် သက်သေခံလက်မှတ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး - “အကယ်ဒမီကို လာကြတာမလား? ဒီကလေးနှစ်ယောက်ကို ကျွန်တော့်ဆီမှာ ထားခဲ့လိုက်ပါ။ ကျွန်တော် သူတို့ကို ခေါ်သွားပေးပါ့မယ်။”
အဘိုးကြီး ဂျက်ကလည်း ဝမ်းသာအားရဖြင့် ဝမ်ဖုန်းနှင့် ထန်ဆန်းကို မှာတမ်းခြွေပြီးနောက် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ကံကြမ္မာ၏ ဆုံတွေ့မှုအတိုင်းပင်ဝမ်ဖုန်းသည် ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို မျက်လုံးမှေး၍ ကြည့်လိုက်သည်။ မလွဲနိုင်သည်မှာ ဤသူသည် ‘ဂုဏ်ထူးဆောင်ဆရာကြီး’ဖြစ်ပြီး သူ၏ အမည်အပြည့်အစုံမှာ ယွီရှောင်ကန်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူသည် ထန်ဆန်း၏ ဘဝတွင် အလွန်အရေးပါသော ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်လာမည့်သူ ဖြစ်သည်။
ဆရာကြီးသည်လည်း ဝမ်ဖုန်းကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုနေသည်။ ‘တကယ့်ကို ထက်မြက်တဲ့ မျက်လုံးတွေပဲ’ ဟု သူ စိတ်ထဲမှ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။ ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အကြည့်မှာ သူ့အား ထူးခြားသော ဖိအားတစ်ခု ပေးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
‘ဒါပေမဲ့... မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အပြည့်ရှိတဲ့ ‘စိမ်းနုရောင်ကြာပန်း’ ? အပင်အမျိုးအစား သိုင်းဝိညာဉ်က ဘယ်လိုလုပ် မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အပြည့် ရှိနိုင်မှာလဲ? ဒါလည်း အခြားကလေးလိုပဲ ‘သိုင်းဝိညာဉ်နှစ်ခုပိုင်ဆိုင်သူ’ များလား?’ ဟု ဆရာကြီးက တွေးတောနေမိသည်။
(မှတ်ချက်။ ။ ဝမ်ဖုန်း၏ သိုင်းဝိညာဉ်အမည် ‘စိမ်းနုရောင်ကြာပန်း’ မှာ စုယွမ်ထောင်း ရှေ့တွင် ထန်ဆန်းက လုပ်ကြံပြောဆိုပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။)
ဝမ်ဖုန်းနှင့် ထန်ဆန်းတို့သည် ဆရာကြီး၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။
“ဒုက္ခပေးမိပြီ ဆရာ” ဟု ထန်ဆန်းက ယဉ်ကျေးစွာ ဆိုလိုက်သည်။ ဆရာကြီးက ပြုံးလျက် လက်ကာပြကာ -
“ငါက ဆရာတစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး။ အကယ်ဒမီမှာ အားနေတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ၊ မင်းတို့ ငါ့ကို ‘ဆရာကြီး’လို့ပဲ ခေါ်နိုင်ပါတယ်။ တခြားသူတွေလည်း အဲဒီလိုပဲ ခေါ်ကြတာ...”
“ဆရာ မဟုတ်ဘူးလား?” ထန်ဆန်း ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် - “ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်!”
“အို... ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောတာလဲ?”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ‘ဆရာကြီး’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေနဲ့ပဲ ထိုက်တန်လို့ပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား? ဒါ့အပြင် ခင်ဗျားက အကယ်ဒမီကို ကိုယ်စားပြုပြီး စကားပြောနိုင်တာကလည်း ခင်ဗျားမှာ မြင့်မားတဲ့ အဆင့်အတန်း ရှိနေလို့ပါပဲ။” ထန်ဆန်းက တည်ကြည်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
ဆရာကြီးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ဝမ်ဖုန်းကမူ ဘေးမှ ကြည့်ရင်း ‘ထန်ဆန်းရဲ့ ဖားတဲ့နည်းလမ်းကလည်း မဆိုးဘူးပဲ’ ဟု တွေးနေမိသည်။
သီအိုရီနှင့် လျှို့ဝှက်ချက်
“ဆရာဆိုတာ စိတ်ထင်တိုင်း ခေါ်လို့ရတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဆရာကြီးက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အရောင်တစ်ချက် တောက်သွားပြီး -
“မင်းက မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အပြည့်ရှိသူလား... ဒါမှမဟုတ်... သိုင်းဝိညာဉ်နှစ်ခု ပိုင်ရှင်လား? မင်းမှာ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ် ရှိနေတယ်။ ငါကတော့ အကယ်ဒမီမှာ အလကားနေ အလကားစားနေတဲ့သူဆိုတော့ မင်းရဲ့ ဆရာဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်း မရှိပါဘူး...”
ထန်ဆန်း မှင်သက်သွားရသည်။ ဝမ်ဖုန်းသည်လည်း ဆရာကြီး၏ အကဲခတ်နိုင်စွမ်းကို ချီးကျူးမိနေသည်။ ဆရာကြီးသည် ဘုရားသခင်ကဲ့သို့ အရာအားလုံးကို ကြိုမြင်နိုင်စွမ်း မရှိသော်လည်း သူ၏ ‘သီအိုရီပိုင်းဆိုင်ရာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှု’ ဖြင့် ထန်ဆန်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို တစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ဖော်ထုတ်လိုက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“မဟုတ်ဘူး! ခင်ဗျားမှာ အရည်အချင်း အပြည့်ရှိပါတယ်!” ထန်ဆန်းက ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် တည်ကြည်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာအဖြစ် သတ်မှတ်ချင်ပါတယ်!”
“ဘာလို့လဲ?”
“ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်မှာ သိုင်းဝိညာဉ်နှစ်ခုရှိတယ် ပြောနိုင်လို့ပဲ... ဒီအခြေခံ ဝိညာဉ်ဆရာသခင် အကယ်ဒမီ တစ်ခုလုံးမှာ ဒါကို သိနိုင်တဲ့ ဆရာတစ်ယောက်မှ ရှိမယ်မထင်ဘူး။ ခင်ဗျား... ကျွန်တော့်ကို ဝိညာဉ်လေ့ကျင့်မှုတွေ သင်ကြားပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါသလား?”
ဒါသည် ထန်ဆန်း အသေအချာ စဉ်းစားပြီးမှ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အမြွှာသိုင်းဝိညာဉ် အကြောင်းကို သူ၏ ဖခင်သာ သိရှိသော်လည်း ဤလူစိမ်း အမျိုးသားက တစ်ချက်တည်းနှင့် ပြောနိုင်သည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။
ဆရာကြီးက ပြန်လည်ပြုံးပြလိုက်ရင်း - “ကောင်းပါပြီ... ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ မင်းက ငါ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်ဖို့ ပထမဆုံး ဆန္ဒရှိတဲ့သူပဲ။ ဒါဆိုရင်လည်း ငါ လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်။ မင်းရဲ့ နာမည်က ထန်ဆန်း မဟုတ်လား? ငါ ဘာလို့ မင်းမှာ အမြွှာသိုင်းဝိညာဉ် ရှိတာကို သိလဲဆိုတာ မင်းသိလား?”
ထန်ဆန်းက ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ ဆရာကြီးက ရုတ်တရက် ဝမ်ဖုန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ -
“
သိုင်းဝိညာဉ်နှစ်ခု ရှိနေတဲ့ ဒီကလေးရော... မင်း သိပါသလား?”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထန်ဆန်း အလွန်အံ့ဩသွားသည်။ ‘အစ်ကိုဖုန်းမှာလည်းသိုင်းဝိညာဉ်နှစ်ခုရှိတာလား?’
ဝမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်သည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဆရာကြီးသည် ထန်ဆန်း၏ အခြေအနေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီးမှ သိရှိခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ဖုန်းကိုမူ ခန့်မှန်းခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ မှန်ကန်နေခဲ့သည်။
“ခင်ဗျားက သက်သေခံလက်မှတ်ကို ဖတ်ကြည့်ပြီးမှ သိတာ ဖြစ်ရမယ်” ဟု ဝမ်ဖုန်းက ခပ်အေးအေးပင် ဆိုလိုက်သည်။ “ဒီလက်မှတ်ထဲမှာပါတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ် နှစ်ခုလုံးက ဘာလို့ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အပြည့် ရှိနေရတာလဲဆိုတာကို ခင်ဗျား သိချင်နေလို့မလား? ဘယ်လို သီအိုရီနဲ့ တွက်ချက်လိုက်လဲ ဆိုတာကတော့ ခင်ဗျားဆီမှာပဲ ရှိမှာပါ၊ ကျွန်တော်တော့ မသိဘူး။”
ဝမ်ဖုန်းသည် မူရင်းဇာတ်လမ်းပါ အသေးစိတ် သီအိုရီများကို မမှတ်မိတော့သော်လည်း ဆရာကြီး၏ ထူးခြားသော နည်းလမ်းများကိုမူ ရိပ်မိနေသည်။ ဆရာကြီးသည် ဝမ်ဖုန်း၏ ပါးနပ်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထပ်မံ၍ ထိတ်လန့်သွားရပြန်သည်။
‘ဒီကလေးက... ဒီလောက်အထိ အသေးစိတ် အကဲခတ်နိုင်တာလား? သူက ငါ လက်မှတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာကို မြင်ယုံနဲ့ ငါ့ရဲ့ အတွေးတွေကို ခန့်မှန်းနိုင်တယ်ပေါ့လေ? ဒီကလေးရဲ့ ဦးနှောက်ကတော့ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ!’