အခန်း (၁၉) - ဒီကလေးကတော့အရမ်းကိုအစွမ်းထက်လွန်းတယ် မဟုတ်လား?
လေးလတိုင်တိုင် ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်ခန်းများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီးနောက် ဝမ်ဖုန်း၏ စိတ်ဓာတ်သည် ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမိုခိုင်မာလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် အဘိုးကြီး ဂျက်သည်လည်း ကလေးနှစ်ဦးကို အခြေခံ ဝိညာဉ်အကယ်ဒမီသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အကယ်ဒမီ၏ မုခ်ဦးမှာ ကျောက်သားအမာစားများဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး အောက်တွင် သံတံခါးကြီး နှစ်ချပ်ရှိရာ အတော်လေး ကြည့်ကောင်းလှသည်။ သို့သော် ဝမ်ဖုန်း ယခင်ဘဝက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အဆောက်အအုံများနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သည်။ မုခ်ဦး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ‘နော့တင်အကယ်ဒမီ’ ဆိုသော စာလုံးကြီး လေးလုံးကို ရေးထွင်းထားသည်။
ဝမ်ဖုန်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုနေစဉ်မှာပင် ရင်းနှီးနေသော အသံနေအသံထားမျိုးဖြင့် မောက်မာစော်ကားသော စကားသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အလုပ်သင်ကျောင်းသားတွေလား? ဘယ်ရွာကလဲ? မင်းတို့လို ရွာစုတ်လေးကနေ ဝိညာဉ်ဆရာသခင် ထွက်လာနိုင်လို့လား? ရွှံ့အိုင်ထဲမှာ တီကောင်ပဲ ရှိမှာပေါ့၊ နဂါးထွက်လာနိုင်ပါ့မလား? သက်သေခံလက်မှတ်ရှိလား? ပြစမ်းဦး။”
အဘိုး ဂျက်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး သက်သေခံလက်မှတ်ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူကာ အစောင့်နှစ်ဦးထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ လက်မှတ်ကို ဖတ်ကြည့်ပြီးနောက် အစောင့်တစ်ဦးက လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဟားဟားဟား... မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အပြည့်ရှိသူတဲ့၊ သိုင်းဝိညာဉ်က ‘ ငွေပြာမြက် ’ တဲ့လား။ လာနောက်နေလား? ရာစုနှစ်တစ်ခုမှာ တစ်ယောက်ပဲ ပေါ်နိုင်တဲ့ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အပြည့်ရှိသူဆိုတာ မြို့ပေါ်က သူဌေးသားတွေဆီမှာတောင် မရှိဘူး။ မင်းတို့လို ဆင်းရဲတဲ့ရွာကနေ ဒီလိုလူမျိုး မွေးဖွားလာနိုင်ပါ့မလား?”
ပြောပြီးသည်နှင့် အစောင့်သည် သက်သေခံလက်မှတ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ကာ အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ အဘိုး ဂျက်သည် ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း ဤနေရာမှာ အကယ်ဒမီဖြစ်နေသဖြင့် ပြန်မပြောဝံ့ပေ။ ထန်ဆန်းကမူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ထိုသူတို့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထိုစဉ် အဘိုးကြီး ဂျက်က လက်မှတ်ကို ကောက်ယူရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဝမ်ဖုန်းက တားလိုက်သည်။ ဝမ်ဖုန်းက ရယ်မောရင်း ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။
“ဆင်းရဲတဲ့အရပ် ဟုတ်လား?”
ဝမ်ဖုန်းသည် သူ၏ အိတ်ထဲမှ ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး တစ်ပြားကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် အသာအယာ မြှောက်ကစားနေသည်။ အစောင့်နှစ်ဦးသည် ထိုရွှေဒင်္ဂါးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။ ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြားသည် နော့တင်မြို့ရှိ သာမန်မိသားစုတစ်ခု၏ လအတော်ကြာ အသုံးစရိတ်နှင့် ညီမျှပြီး သူတို့၏ တစ်လစာ လစာထက်ပင် များစွာ ပိုမိုများပြားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ဒါကို ငါ့အတွက် သေချာကောက်ပေးစမ်း။ ကောက်ပေးရင် ဒီရွှေဒင်္ဂါးကို မင်းတို့ကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးမယ်။”
ဝမ်ဖုန်းက ခပ်အေးအေးပင် ဆိုလိုက်သည်။ “ငါတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တော်ရွာအကြောင်း မင်းတို့ မကြားဖူးဘူး ထင်တယ်။ ငါတို့ရွာကို စော်ကားမိတဲ့ မင်းတို့လို အောက်တန်းစားတွေဟာ နော့တင်မြို့မှာ နောင်ကျရင် ဆက်နေနိုင်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့!”
ဝမ်ဖုန်းသည် အသက် ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း လက်ထဲတွင် ရွှေဒင်္ဂါးကို မြှောက်ကစားရင်း ပြောဆိုနေသော သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားလှသည်။ အစောင့်နှစ်ဦးသည် တွန့်ဆုတ်သွားကြသည်။ ဝေးလံသော ရွာငယ်လေးမှ လာသော ကလေးတစ်ဦးက ရွှေဒင်္ဂါးကို အလွယ်တကူ ထုတ်ပြနိုင်ပါ့မလား? ဤသူသုံးဦးသည် အမှန်တကယ်ပင် အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်နေသလား?
ဝမ်ဖုန်းက ဆက်၍ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့လို အကယ်ဒမီအစောင့် နှစ်ယောက်က ‘ဝိညာဉ်နန်းတော်’ က ထုတ်ပေးထားတဲ့ သက်သေခံလက်မှတ်ကို အရေးမစိုက်ဘူးဆိုတော့ မင်းတို့က ဝိညာဉ်နန်းတော်ကို တော်လှန်ချင်တာလား? ဟေး... နော့တင်အကယ်ဒမီကတော့ တကယ်ကို အဆင့်အတန်း မြင့်လာပြီပဲ။ အစောင့်လေး နှစ်ယောက်ကတောင် ဝိညာဉ်နန်းတော်ကို ဆန့်ကျင်ဝံ့နေပြီကိုး။”
“ကြည့်ရတာ ငါတို့ ဒီအကယ်ဒမီမှာ တက်စရာ မလိုတော့ဘူး ထင်တယ်။ ရှောင်စန်း၊ အဘိုး... သွားကြရအောင်၊ ဝိညာဉ်နန်းတော်ကိုပဲ သွားကြတာပေါ့။”
ဝမ်ဖုန်းက ပြောပြီးသည်နှင့် နောက်လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ‘ဝိညာဉ်နန်းတော်ကို ဆန့်ကျင်သည်’ ဆိုသော စကားလုံးမှာ အစောင့်လေး နှစ်ယောက်ကို သေမတတ် ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ ထို့ပြင် ဤသူများကို ဝိညာဉ်နန်းတော်က တိုက်ရိုက် ရွေးချယ်ထားခြင်းလောဟုပင် သူတို့ သံသယဝင်သွားကြသည်။ အကယ်၍ ဤသူများသာ ထွက်သွားပါက အကယ်ဒမီ၏ အပြစ်ပေးမှုကို ခံရမည်မှာ သေချာလှသည်။
အစောင့်နှစ်ဦးသည် ချက်ချင်းပင် ခါးညွတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်မှ လက်မှတ်ကို ကောက်ယူလိုက်ကြပြီး ဖော်ရွေသော အပြုံးများဖြင့် ဝမ်ဖုန်းအနားသို့ ပြေးလာကြသည်။ ဝမ်ဖုန်း၏ စကားပြောပုံနှင့် အမူအရာမှာ မှူးမတ်သူဌေးသားများထက်ပင် ပိုမိုခန့်ညားနေသဖြင့် သူတို့ လုံးဝ မစော်ကားဝံ့တော့ပေ။
“ညီလေး... စောစောက အစ်ကိုတို့ လူအထင်မှားသွားတာပါ။ စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့... အစ်ကိုတို့က ဝိညာဉ်နန်းတော်ကို ဆန့်ကျင်ဖို့ လုံးဝ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး!” အစောင့်က ဖော်လံဖားစွာ ပြောလိုက်သည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ထန်ဆန်းနှင့် အဘိုးဂျက်တို့မှာ မှင်သက်သွားကြသည်။ ဝမ်ဖုန်း၏ စကားအနည်းငယ်က ဤလူနှစ်ဦး၏ သဘောထားကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲပစ်လိုက်နိုင်သည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။
ဝမ်ဖုန်းကမူ အစောင့်များကို မမြင်သည့်အလား သူ၏ လက်ထဲမှ ရွှေဒင်္ဂါးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ လှောင်ပြောင်နေမိသည်။ နော့တင်မြို့ရှိ အစောင့်များမှာ အလာဘသလာဘ ‘လက်ဆောင်’ မပေးလျှင် အလုပ်မလုပ်သူများ ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ရွှေဒင်္ဂါးဖြင့် အရင်ဆုံး ဖျားယောင်းလိုက်ပြီး ‘ဝိညာဉ်နန်းတော်’ အမည်ကို သုံးကာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝမ်ဖုန်းက အဘိုးဂျက်ကို ညွှန်ပြလိုက်ရာ အစောင့်များက အဘိုးဂျက်အား ခါးညွတ်၍ တောင်းပန်ကြတော့သည်။ အဘိုးဂျက်မှာ တစ်သက်လုံး နှိမ့်ချစွာ နေထိုင်လာခဲ့ရာမှ ယခုကဲ့သို့ မြို့ပေါ်မှ အစောင့်များက မိမိအား ရိုရိုသေသေ တောင်းပန်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှား ဂုဏ်ယူသွားရသည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါ အခုထိ စိတ်မကြည်သေးဘူး။ ဝိညာဉ်နန်းတော်ကိုပဲ ပြန်သွားချင်နေသေးတယ်၊ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?” ဝမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
အစောင့်နှစ်ဦးမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူတို့၏ အိတ်ထဲမှ ငွေဒင်္ဂါးအချို့ကို ထုတ်ကာ ဝမ်ဖုန်းအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ “ဒါလေးကို... လက်ခံပေးပါလား?”
ထန်ဆန်းနှင့် အဘိုးဂျက်တို့မှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် အသက်ရှူပင် မှားသွားကြသည်။ အစောင့်များက ဝမ်ဖုန်းကို ငွေပြန်ပေးနေသည်တဲ့လား? ဝမ်ဖုန်းကမူ ထိုငွေများကို မကြည့်ဘဲ -
“သူတောင်းစားကို ပေးသလို ငွေဒင်္ဂါးလေး အနည်းငယ်နဲ့ ငါ့ကို လာပေးနေတာလား? ငါ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး ထင်နေလား? ငါ့ရဲ့ တစ်နာရီစာ မုန့်ဖိုးတောင် ဒါထက် များသေးတယ်!”
ဝမ်ဖုန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ရွှေဒင်္ဂါးကို အစောင့်များထံ ပစ်ပေးလိုက်ကာ - “သွားကြတော့၊ ဒီရွှေဒင်္ဂါးကို ငါက ဆုချလိုက်တာလို့ မှတ်ထားလိုက်!”
အစောင့်နှစ်ဦးမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ရွှေဒင်္ဂါးကို ကောက်ယူလိုက်ကြပြီး ဝမ်ဖုန်းအား ဘိုးဘေးများကဲ့သို့ပင် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကြတော့သည်။ ဝမ်ဖုန်းမှာ သူဌေးကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အတော်လေး ကျေနပ်နေမိသည်။
ထန်ဆန်းကမူ စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည်။ ‘တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ... အစ်ကိုဖုန်းက တကယ်ပဲ ခြောက်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလား? သူက ငါ့ရဲ့ ‘ထန်ဂိုဏ်း’ က အကြီးအကဲတွေထက်တောင် ပိုပြီး ပါးနပ်နေသလိုပဲ!’
အဝေးတစ်နေရာမှ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို ထိတ်လန့်အံ့ဩဖွယ်ရာ မျက်လုံးများဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဒီကလေးကတော့... အရမ်းကိုအစွမ်းထက်လွန်းတယ် မဟုတ်လား?”