အခန်း (၁၈) - ကျွန်တော်က ပညာသင်ဖို့ လာတာပါ!
“အခြေခံ ဝိညာဉ်ဆရာသခင် အကယ်ဒမီမှာတော့ ကျွန်တော်တို့ တိုက်ကြီးရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာတွေ၊ သိုင်းဝိညာဉ်တွေအကြောင်း မိတ်ဆက်တာနဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတွေအကြောင်း အခြေခံ နားလည်အောင် သင်ကြားပေးတာမျိုး စတဲ့ အခြေခံတွေကို သင်ပေးလိမ့်မယ်။ ပညာသင်ကာလက ခြောက်နှစ်ဖြစ်ပြီးတော့ အသက် ၁၂ နှစ်ပြည့်တဲ့အထိ ထူးထူးခြားခြား အောင်မြင်မှု မရဘူးဆိုရင်တော့ သာမန် ဝိညာဉ်ဆရာသခင် တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီကျရင်တော့ သာမန် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း အလုပ်တွေကပဲ သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေမှာပေါ့။ ဒါက သိုင်းဝိညာဉ်ရဲ့ အစွမ်းထက်မှုပေါ်မှာ မူတည်ပေမဲ့ မင်းတို့ကတော့ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ မင်းတို့က မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အပြည့်ရှိသူတွေဆိုတော့ မကြာခင်မှာ ဝိညာဉ်ဆရာသခင် ဖြစ်လာဖို့ ကံပါပြီးသားပါ။ သိုင်းဝိညာဉ်က အသုံးမကျရင်တောင်မှ ကိစ္စမရှိပါဘူး...”
လမ်းခရီးတွင် အဘိုးဂျက်သည် နော့တင်မြို့အခြေခံ ဝိညာဉ်ဆရာသခင် အကယ်ဒမီနှင့် ပတ်သက်သည့် အကြောင်းအရာများကို ထန်ဆန်းအတွက် ဖြည်းညှင်းစွာ ရှင်းပြနေခဲ့သည်။
“အလယ်တန်း ဝိညာဉ်ဆရာသခင် အကယ်ဒမီမှာ သင်ပေးတဲ့ အရာတွေကတော့ ပိုပြီးတော့ နက်နဲတယ်။”
အဘိုးကြီး ဂျက်သည် ကလေးငယ်နှစ်ဦး အကယ်ဒမီသို့ ရောက်သည့်အခါ ဘာမှမသိဘဲ မဖြစ်စေရန် သူ စုံစမ်းထားသမျှကို ကြိုတင် ပြောပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ အလယ်တန်း အကယ်ဒမီကနေ ဘွဲ့ရဖို့ဆိုတာ အများကြီး ပိုခက်ခဲတယ်။”
အဘိုးဂျက်က လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို ထောင်ပြရင်း - “မင်းတို့အနေနဲ့ အဆင့် ၂၀ ကို ရောက်ရမယ်၊ ပြီးတော့ ဒုတိယ ဝိညာဉ်ကွင်းကို ရရှိပြီး ‘ဝိညာဉ်ဆရာသခင်’ ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ထူးကို ရမှသာ ဘွဲ့ရနိုင်မှာ ဖြစ်တယ်။”
ဝမ်ဖုန်းသည်လည်း သေချာစွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူသည် ‘ဝိညာဉ်ကုန်းမြေ’ဇာတ်လမ်းကို ဖတ်စဉ်က ဤကဲ့သို့သော မိတ်ဆက်ချက်များကို စိတ်မဝင်စားသဖြင့် ကျော်ဖတ်ခဲ့လေ့ ရှိသည်။ ထိုစဉ်က စာရေးသူသည် စာမျက်နှာ အပိုရအောင် ရေးနေသည်ဟုသာ သူ ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယခု လက်တွေ့ဘဝတွင်မူ ဝမ်ဖုန်းသည် ဤအကြောင်းအရာများကို အလွန်ပင် စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေမိသည်။
“အဆင့် ၂၀ ရောက်ရင် အလယ်တန်း အကယ်ဒမီကနေ ဘွဲ့ရနိုင်တာလား?” ထန်ဆန်းက အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။
“လွယ်ကူတာပဲ။” ဝမ်ဖုန်းကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ စွမ်းအင်များမှာ အဆင့် ၂၀ ထက်ပင် ကျော်လွန်နေပြီဟု သူ ခံစားနေရသည်။ ဝိညာဉ်ကွင်း မရှိသေးသဖြင့်သာ အတည်မပြုနိုင်သေးခြင်း ဖြစ်သည်။
“လွယ်တယ် ဟုတ်လား? မင်းကတော့ တကယ့် လူလည်လေးပဲ!”
အဘိုးဂျက်က ဝမ်ဖုန်း၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်ရင်း - “ဘယ်မှာ လွယ်မှာလဲ? မင်းတို့က မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အပြည့်ရှိသူတွေ ဖြစ်လို့ ပထမ ဝိညာဉ်ကွင်းကိုတော့ အကယ်ဒမီက ဆရာတွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ ရှာဖွေနိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဆင့် ၂၀ အတွက် ဝိညာဉ်ကွင်းကိုတော့ ကိုယ့်ဘာသာ အမဲလိုက်ပြီး ရှာရမှာ!”
“ဝိညာဉ်သားရဲတွေက ဘယ်လောက် အန္တရာယ်များလဲ သိလား? သာမန် ဝိညာဉ်ဆရာသခင် ဘယ်နှစ်ယောက်တောင် ဒဏ်ရာရတာတွေ၊ သေဆုံးတာတွေ ဖြစ်ခဲ့ရသလဲ ငါ မသိဘူး။ ဒါကို လွယ်တယ်လို့ ထင်နေတာလား? မိသားစု နောက်ခံရှိတဲ့ သူဌေးသားတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေနဲ့မို့လို့ ငါတို့ထက် အများကြီး ပိုဘေးကင်းကြတယ်။ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး ဝိညာဉ်သားရဲကို သွားရှာရမယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကတင် ဝိညာဉ်ဆရာသခင် အများကြီးရဲ့ ရှေ့ဆက်မယ့် လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားတာပဲ။”
ဝမ်ဖုန်းက နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်သားရဲ ဆိုသည်ကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးသဖြင့် အတော်လေး သိချင်နေမိသည်။ ထိုသားရဲများမှာ မည်မျှ အစွမ်းထက်သနည်း? ဝိညာဉ်ဆရာသခင်များနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာတွေကွာခြားသနည်း? ပြီးတော့... အရသာကရော သာမန် တိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ အများကြီး ကွာခြားမလား? ကြက်သားအရသာမျိုးလား...
‘နေဦး... ငါ့ရဲ့ တရုတ်လူမျိုး စိတ်ဓာတ်က ဒီကမ္ဘာကို ရောက်လာတာ ခြောက်နှစ်ရှိပြီတောင် မပြောင်းလဲသေးဘူးပဲ...’ ဝမ်ဖုန်း စိတ်ထဲမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ဝေဖန်နေမိသည်။ ‘မသိလိုက်မသိဘာသာနဲ့ စားဖို့ကိုပဲ တွေးနေမိပြန်ပြီ!’
“အဘိုးဂျက်... အခြေခံနဲ့ အလယ်တန်း ရှိရင် အထက်တန်း လည်း ရှိရမှာပေါ့ နော်?” ထန်ဆန်းက ဝမ်ဖုန်းကဲ့သို့ မတွေးဘဲ သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“အထက်တန်းလား?”
အဘိုးဂျက် ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ - “အထက်တန်း ဝိညာဉ်ဆရာသခင် အကယ်ဒမီဆိုတာ ငါတို့လို သာမန်လူတွေ မျှော်လင့်နိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီကို ဝင်ခွင့်ရဖို့က အရမ်းခက်တယ်။ ‘ကောင်းကင်ဒူအင်ပါယာ’ တစ်ခုလုံးမှာတောင် အထက်တန်း အကယ်ဒမီ နှစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ တစ်နှစ်ကို ကျောင်းသား ၁၀၀ တောင် လက်မခံဘူး။ အဲဒီကျောင်းသား အများစုကလည်း မှူးမတ် သူဌေးသားတွေပဲ ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကနေ ဘွဲ့ရလာတဲ့သူတွေကတော့ အင်ပါယာကတောင် မှူးမတ်ဘွဲ့တွေ ပေးအပ်ရတဲ့ ထိပ်တန်း ဝိညာဉ်ဆရာသခင်တွေ ဖြစ်လာကြတာပေါ့။”
မှူးမတ် ။
ဝမ်ဖုန်း ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဝိညာဉ်တိုက်ကြီး၏ အလုံးစုံသော ဖွဲ့စည်းပုံမှာ အလယ်ခေတ် နှင့် ဆင်တူနေသည်။ မှူးမတ်ဆိုသည့် လူတန်းစားမျိုးလည်း ရှိနေသည်။ အထက်တန်း ဝိညာဉ်အကယ်ဒမီ ဆိုသည်မှာ ယခင်ဘဝက ပီကင်းတက္ကသိုလ်၊ ဟားဗတ်၊ ကိန်းဘရစ်ချ် တို့ကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းကျောင်းများနှင့် ဆင်တူပေလိမ့်မည်။ သာမန်လူများအဖို့ ဝင်ခွင့်ရရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။
“အထက်တန်း ဝိညာဉ်ကျောင်း ..” ထန်ဆန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ အသေအချာ သိလိုစိတ် ပြင်းပြနေမိသည်။
“ဒါ့အပြင် အထက်တန်း အကယ်ဒမီကို တက်ခွင့်ရရင်တောင် ဘွဲ့ရဖို့က မလွယ်ဘူး။” အဘိုးကြီး ဂျက်က ဆက်ပြောသည်။ “ဝိညာဉ်ကွင်း တစ်ခုတည်းကတင် ဝိညာဉ်ဆရာသခင် အများကြီးရဲ့ တိုးတက်မှုကို ဟန့်တားထားနိုင်တယ်။ အင်အားကြီးတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေ၊ မိသားစုတွေရဲ့ အကူအညီ မပါဘဲနဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲကို အမဲလိုက်ဖို့၊ ဝိညာဉ်ကွင်း ရဖို့နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေ့ကျင့်ဖို့ဆိုတာ အလွန်ပဲ ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စပဲ။”
“တချို့လူတွေကတော့ ချမ်းချမ်းသာသာနဲ့ မွေးဖွားလာကြတယ်။ အရာအားလုံးက သူတို့အတွက် အဆင်သင့် ဖြစ်နေသလိုပဲ။ ငါတို့လို သာမန်လူတွေအတွက်ကတော့ ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီက အလွန်ကို ခက်ခဲပင်ပန်းလှတယ်...”
အဘိုးဂျက်က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါလိုက်သည်။ သူသည် အသက် ၅၀ ကျော်ပြီဖြစ်ပြီး ရွာငယ်လေးတစ်ရွာ၏ သူကြီးမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အတွေ့အကြုံနှင့် စကားလုံးများမှာ ထန်ဆန်းအတွက် အလွန်တန်ဖိုးရှိလှသည်။ ဝမ်ဖုန်းပင်လျှင် စိတ်ထဲ၌ ခံစားသွားရသည်။ အဘိုးဂျက်၏ စကားများသည် ဝိညာဉ်ကုန်းမြေအတွက်သာ မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ယခင်ဘဝအတွက်လည်း အမှန်တရားပင် ဖြစ်နေသည်။
ချမ်းသာသော မိသားစုမှ မွေးဖွားလာသူများသည် ဘာမှပင် မလုပ်ရဘဲ သာမန်လူများ ဆယ်စုနှစ်ချီ ကြိုးစားမှ ရရှိမည့် စည်းစိမ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ အရင်းအမြစ်မရှိ၊ အဆက်အသွယ်မရှိ၊ အဆင့်အတန်းမရှိသော လူငယ်များအတွက် တစ်သက်လုံး ကြိုးစားအားထုတ်မှုသည် အခြားသူများအတွက်မူ စတင်ရမည့် နေရာမျှသာ ဖြစ်နေတတ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် အစ်ကိုတော် စုယွမ်ထောင်းသည် နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော် ကြိုးစားလာခဲ့သော်လည်း ဝမ်ဖုန်းအတွက်မူ ယခုမှ စတင်ရမည့် အဆင့်မျှသာ ရှိသေးသည်။
“အထက်တန်း အကယ်ဒမီကနေ ဘွဲ့ရဖို့ဆိုရင် အဆင့် ၃၀ ကို ရောက်ရမယ်၊ တတိယ ဝိညာဉ်ကွင်းကို ရရမယ်။ ဒီအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မှသာ ဝိညာဉ်ဆရာသခင်အစစ် ဖြစ်လာမှာပါ။ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်း အမျိုးအစားနဲ့ အသက်ကန့်သတ်ချက်တွေလည်း ရှိသေးတယ်။ ဒါကြောင့် အထက်တန်း အကယ်ဒမီ တက်နေသူတွေထဲက လေးပုံသုံးပုံလောက်ပဲ ဘွဲ့ရနိုင်ကြတယ်။ အစွမ်းထက်တဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်း ရဖို့ဆိုတာ ပိုပြီး အန္တရာယ်များတဲ့ သားရဲတွေကို ရှာရတာကိုး။ မဟုတ်ရင် ‘သတ်မှတ်အဆင့် ဝိညာဉ်’အဆင့်ကို ရောက်တဲ့သူ ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိမှာလဲ? လက်ချိုးရေလို့တောင် ရတယ် မဟုတ်လား။”
ထိုသို့ ပြောကြားပြီးနောက် အဘိုးကြီး ဂျက်သည် ဆက်မပြောတော့ပေ။ သူသည်လည်း အခြေခံမျှသာ သိသူဖြစ်ရာ ကလေးနှစ်ဦးအား အခြေခံဗဟုသုတများကိုသာ လွှဲပြောင်းပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ကျန်ရှိသော အရာများကိုမူ သူတို့ဘာသာ ရှာဖွေရပေလိမ့်မည်။
မွန်းလွဲပိုင်းတွင် သူတို့ သုံးဦးသည် နော့တင်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
“မင်းတို့ ကြိုးစားကြရမယ်နော်။ ဝိညာဉ်ဆရာသခင်တွေ ဖြစ်လာကြရမယ်။ ကျောင်းပိတ်လို့ ပြန်လာတဲ့အခါကျရင် ငါကိုယ်တိုင် ရထားလုံး နှစ်စီးနဲ့ မင်းတို့ကို လာကြိုမယ်!”
မြို့ထဲသို့ လျှောက်လှမ်းရင်း အဘိုးကြီး ဂျက်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။ ‘ဝိညာဉ်တော်ရွာ’ သည် ယခုအခါ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေပြီဖြစ်ရာ အဘိုးဂျက်အနေဖြင့် ဤသို့ ပြောနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝမ်ဖုန်းသည် ဤမြို့သို့ တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးပေ။ အလွန်ဝေးလွန်းလှသလို လာရန်လည်း ပျင်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခင်က သူသည် အစွမ်းမရှိသေးသလို ရွာသည်လည်း ဆင်းရဲလှသဖြင့် မြို့ပေါ်မှလူများ၏ အကြည့်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် မလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ ဝမ်ဖုန်းသည် မြို့ထဲသို့ မာန်ပါပါဖြင့် လျှောက်လှမ်းဝင်လာခဲ့သည်။
လမ်းမပေါ်တွင် လူအများအပြား ရှိနေပြီး မြေပြင်မှာလည်း ညီညာပြန့်ပြူးနေသဖြင့် လမ်းလျှောက်ရသည်မှာ အလွန်သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။ သူတို့ သုံးဦးမှာ သာမန်အဝတ်အစားများသာ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ဝမ်ဖုန်းကမူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေမိသည်။
“အင်း... လှတာပဲ။”
ဝမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းကို ဟိုဟိုဒီဒီ လှည့်ကြည့်ရင်း ချောမောလှပသော မိန်းကလေးအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုမိန်းကလေးများမှာ မိတ်ကပ်များ မပါဘဲ သဘာဝအတိုင်း လှပနေကြသည်ကို ကြည့်ကာ သူ ချီးကျူးမိနေသည်။
‘နေဦး... ငါက ဒီကို ပညာသင်ဖို့ လာတာ၊ မိန်းကလေးတွေ ကြည့်ဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး။’
ဝမ်ဖုန်း အနည်းငယ် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။
‘ဒါပေမဲ့ နှစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်လို့လည်း ငါ့မှာ ဘာမှ လျော့သွားတာမှ မဟုတ်တာ?’
ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ဝမ်ဖုန်းသည် ဟိုဟိုဒီဒီသို့ အသာအယာ ပြန်လည် ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုမိပြန်သည်။ သူ၏ ဦးနှောက်နှင့် မျက်လုံးများမှာ အငြင်းပွားနေကြသည့်အလား ဖြစ်နေတော့သည်။
ဦးနှောက် - ‘မကြည့်နဲ့! ငါတို့က ပညာသင်ဖို့ လာတာ!’
မျက်လုံး - ‘မဟုတ်ဘူး! မင်း ကြည့်ချင်နေတာ ငါသိတယ်!’
‘ငါ့ခေါင်းနဲ့ ငါ့မျက်လုံးတွေက သီးခြားစီ ဖြစ်နေသလိုပဲ...’ ဝမ်ဖုန်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရင်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူကာ စိတ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်ရတော့သည်။