အခန်း (၁၄၆) - ရှင်က ကျွန်မကို ဒိုင်းကာအဖြစ် အသုံးပြုမှာလား?

အဖွဲ့လိုက်ကြီးက အကယ်ဒမီ တံခါးဝဆီ လျှောက်လာကြသည်။ ဒါပေမဲ့ အရှိန်ကို မလျှော့ကြပေ။ ဘာမှ မမြင်တော့သလိုမျိုးပင်။ ဝမ်ဖုန်းက ပါးစပ်ထဲက မြက်ပင်ကို ထွေးထုတ်ပြီး "ရပ်!" လို့ အော်လိုက်တဲ့အချိန်အထိပင်...

ဒီအသံက လူတိုင်းကို ချက်ချင်းပဲ သတိဝင်လာစေသလိုမျိုး ဖြစ်သွားသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်! ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှု အားအနည်းဆုံးဖြစ်တဲ့ နင်ရုံရုံက အရမ်းပင်ပန်းလွန်းလို့ မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားကာ ခေါင်းနည်းနည်း မူးဝေလာပြီး ဘာစွမ်းအားမှ မရှိတော့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို ကျန်တဲ့လူတွေလည်း လဲကျသွားကြပြီး... အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေကြရသည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြံ့ခိုင်ဆုံး ဖြစ်တဲ့ တိုင်မူဘိုင်က ထန်ဆန်းထက် နည်းနည်းလေး ပိုကောင်းပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အဆုံးစွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုက လူတိုင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ချက်ချင်း ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။

ဝမ်ဖုန်းက သူတို့ကို ကြည့်ပြီး တချပ်ချပ် အသံပြုလိုက်သည်။ တစ်ညလုံး ဂိမ်းဆော့ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ အိပ်ပျော်သွားတဲ့ သူကိုယ်တိုင်နဲ့ အတူတူပါပဲ။

"ဘာဖြစ်တာလဲ?" ဖလန်ဒါ မေးလိုက်သည်။ လူ (၇) ယောက်လုံး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်ကြပေ...

"သူတို့ ပြေးနေမှန်းတောင် သူတို့ မသိကြတော့ဘူးလား?" ဆရာသခင်က အခြေအနေကို သတိထားမိပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်၊ "ဒါပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တကယ်ကို အဆုံးစွန် အခြေအနေမှာ ရှိနေတာ... ထူးဆန်းတယ်၊ ထူးဆန်းတယ်! ဖလန်ဒါ၊ သူတို့ကို အရင် ပြန်ခေါ်သွားလိုက်။"

ဖလန်ဒါ အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျောက်ဝူချီက ကလေးတွေကို တစ်ဖက်တစ်ချက်စီ မပွေ့ချီကာ အကယ်ဒမီဆီ လျှောက်သွားကြသည်။ အမျိုးသမီးအချို့လည်း လျှောက်လာပြီး မိန်းကလေး သုံးယောက်ကို မလိုက်ကြသည်။ လူ (၇) ယောက်ရဲ့ အမြင်အာရုံတွေ ပြန်ကောင်းလာသည်။ အရမ်း ဝါးတားတား ဖြစ်နေပေမဲ့ သူတို့ ပန်းတိုင်ကို ရောက်သွားပြီဆိုတာကို သိလိုက်ရသည်။ ဝမ်ဖုန်းကတော့ သူတို့နဲ့အတူ အမြဲရှိနေခဲ့ပြီး အခုချိန်ထိ ချွေးတစ်စက်မှ မထွက်သေးပေ။

"ရှောင်ဖုန်း၊ မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ?" ဆရာသခင်က မေးသည်။

"ထားလိုက်ပါ၊ သူတို့ဘာသာပဲ ပြောပြပါစေ၊ ဒါက ပိုပြီး နက်နဲတဲ့ သက်ရောက်မှု ရှိလိမ့်မယ်။" ဝမ်ဖုန်းက လျှို့ဝှက်ထားလိုက်သည်။

ဆရာသခင် - "..." ငါ့ကို အငမ်းမရ ဖြစ်အောင် လုပ်တာပဲ!

ညပိုင်း။ ထန်ဆန်းက ဆေးစည်ထဲကနေ နိုးလာပြီး စိတ်ထဲမှာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် - "အကိုဖုန်းရဲ့ နည်းလမ်းက တကယ် ထိရောက်တာပဲ၊ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား တော်တော်လေး တိုးတက်လာတယ်... အလွန်အကျွံကြီး မဟုတ်ပေမဲ့ ဒီနည်းလမ်းက နှစ်နဲ့ချီပြီး ဆက်လုပ်လို့ရတယ်! ဘယ်လောက် နည်းနည်းပဲဖြစ်ဖြစ်၊ စုဆောင်းသွားရင် တစ်နှစ်ကို အဆင့်ဝက်လောက် တိုးတက်လာမှာပဲ!"

"နှစ်အနည်းငယ် ကြာရင်တော့ အနည်းဆုံး အဆင့် (၁) သို့မဟုတ် (၂) လောက် တိုးတက်လာမှာ!" ဒါကို တွေးမိတော့ ထန်ဆန်း အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်မိသည်။ ဒီနည်းလမ်းကို သူ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ပေ။ ပြေးနေရင်းနဲ့ လေ့ကျင့်လို့ ရတယ်တဲ့လား? ဒါပေမဲ့ တကယ်လည်း ဖြစ်ခဲ့တာပဲ! "အကိုဖုန်းရဲ့ စိတ်ကူးယဉ် အကြံဉာဏ်တွေက ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ရလာမှန်းကို မသိတော့ဘူး။" ထန်ဆန်း စိတ်ထဲကနေ တွေးသည်။ ဝမ်ဖုန်းက ဝိညာဉ်စွမ်းအား တိုးတက်မှု နှေးတာကို စိတ်ပျက်လို့ အတင်းအကျပ် လုပ်ရတာဆိုတာကိုတော့ သူ မသိရှာပေ။

"ဒီဆေးရည်တွေက ခန္ဓာကိုယ် ပင်ပန်းမှုကို ချက်ချင်း ပြန်ဖြည့်ပေးနိုင်သလိုပဲ... ဆရာသခင် လုပ်ပေးတာ ဖြစ်မှာပေါ့၊ ဟုတ်လား?" ထန်ဆန်း တွေးရင်း အပြင်ကို ထွက်လာကာ အဝတ်အစား ဝတ်ပြီး စားသောက်ခန်းဆီ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အဲဒီအချိန်မှာ လူတိုင်း ရှိနေကြပြီ။ ထန်ဆန်းက လူအချို့ အစားအစာ စားနေတာကို မြင်လိုက်ရပြီး မွှေးကြိုင်တဲ့ အနံ့က ထန်ဆန်းရဲ့ အရသာခံဖူးကို ဆွပေးလိုက်သည်။ သူ အမြန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ထန်ဆန်း၊ မြန်မြန်လာ! လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ အစားအစာက ပိုပြီး အရသာရှိသလိုပဲ!" အော်စကာက ထန်ဆန်းကို လက်ပြခေါ်လိုက်သည်။ ဆရာသခင်၊ ဖလန်ဒါ၊ ကျောက်ဝူချီနှင့် အခြားလူအချို့က အလယ်မှာ ရှိနေကြသည်။

"ပြေးရင်း တရားထိုင်တာ?" ဖလန်ဒါ ရုတ်တရက် အော်လိုက်သည်၊ "ဝမ်ဖုန်းက သင်ပေးတာလား? ငါ့ဘုရားရေ၊ ဒါ... ဒါ... ဒါ..." သူ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း သာမန်အသိတရားတွေကို ချိုးဖောက်တဲ့ သူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ လေ့ကျင့်နည်းကတော့ စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းထဲကလိုပါပဲ! ဆရာသခင်လည်း လူတိုင်းကို အံ့ဩသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အကိုဖုန်း ပြောတာက ကျွန်မတို့ ပြေးတဲ့အခါ စိတ်က အလွန် အာရုံစူးစိုက်ထားရတဲ့အတွက် ပြေးလေလေ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ပင်ပန်းမှုကို ပိုသိသာလေလေပဲတဲ့! တကယ်လို့ ကျွန်မတို့ရဲ့ အာရုံကို တခြားအရာတစ်ခုခုဆီ ပြောင်းလိုက်ရင် ခန္ဓာကိုယ် ပင်ပန်းတာကို မခံစားရတော့ဘူး..." ရှောင်ဝူက ပေါင်မုန့်ကို စားရင်း ပြောလိုက်သည်၊ "ပြီးတော့ သူက ကျွန်မတို့ရဲ့ ပြေးတဲ့ပုံစံကို ပြင်ပေးတယ်၊ ပြေးရတာ ပိုလွယ်သွားတယ်။ အလေ့အကျင့် ဖြစ်သွားပြီဆိုရင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြေးတဲ့ အနေအထားအတိုင်း ဆက်ထားလိုက်... ပြီးရင် အာရုံစိုက်ပြီး ရိုးရှင်းတဲ့ တရားထိုင်နည်းကို စမ်းကြည့်လိုက်တာ။"

"အစပိုင်းတော့ အရမ်း ခက်မယ်လို့ ထင်ထားတာ!" "နောက်ပိုင်းတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း သင်ယူရင်းနဲ့ အသားကျသွားတာပဲ..." ကျန်တဲ့သူတွေလည်း အတူတူ ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။

"ကျွန်တော် ထင်တာက ဝမ်ဖုန်းရဲ့ နည်းလမ်းက အရမ်း လက်တွေ့ကျတယ်..." တိုင်မူဘိုင်က ခဏ စဉ်းစားပြီး ပြောသည်၊ "ကျွန်တော် စပြေးပြီး လေ့ကျင့်တဲ့အခါ တကယ်ကို မပင်ပန်းသလို ခံစားရတယ်... ခုနက နိုးလာတဲ့အခါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား တကယ် တိုးတက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်၊ ဒါက ရိုးရိုး တရားထိုင်တာလောက် မတိုးတက်ပေမဲ့ တကယ်ကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ!"

"နိုးလာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့... အရမ်းပင်ပန်းတာပဲ။" အဆီသည် မာဟုန်ကျွန်းက ညည်းတွားသည်၊ "ငါ့ရဲ့ ကာမစိတ်တွေကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တဲ့ အချိန်တုန်းကထက် (၃) ဆ၊ (၄) ဆ ပိုပင်ပန်းတယ်... အခုထိ ပင်ပန်းတုန်းပဲ။" လူတိုင်း - "..."

ဆရာသခင်နဲ့ ဖလန်ဒါတို့ ဒီစကားကို ကြားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ပါရမီရှင်ဆန်တဲ့ စိတ်ကူးပဲ။" ဆရာသခင်က မှတ်ချက်ပေးသည်၊ "ဒါက တကယ်တော့ အာရုံလွှဲတဲ့ နည်းလမ်းပါ၊ တကယ် အံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်... ဒါပေမဲ့ ပြောရမယ်ဆိုရင် ဒါက မင်းတို့နဲ့ အရမ်း ကိုက်ညီတယ်! တခြားလူဆိုရင်တော့ သင်ယူရ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က ပါရမီရှင်တွေ၊ မွန်းစတားတွေပဲ။ ဒီနည်းလမ်းက မင်းတို့နဲ့ ကိုက်ညီတယ်..."

"ပြီးတော့ ဒီနည်းလမ်းကို ဖန်တီးပြီး ရှာဖွေနိုင်တဲ့သူကတော့... ပါရမီရှင်တွေထဲမှာမှ ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင်ပဲ။" ဆရာသခင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်၊ "ဒီနည်းလမ်းကို လေ့ကျင့်ခန်း အမျိုးမျိုးမှာ အသုံးပြုနိုင်ရင် မင်းတို့က အချိန်တိုင်း လေ့ကျင့်နေသလိုပဲ! တစ်ရက် နှစ်ရက်၊ တစ်လ နှစ်လဆိုရင်တော့ ဘာမှ မသိသာပေမဲ့... တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် နှစ်အနည်းငယ် ကြာသွားရင်တော့ ကမ္ဘာပျက်လောက်အောင် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်!"

"ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့်ကတင် အနည်းဆုံး (၁) အဆင့် သို့မဟုတ် (၂) အဆင့် တိုးတက်လာလိမ့်မယ်... ဒါမှမဟုတ် ပိုတိုးမယ်။ ဒါက မင်းတို့ ဘယ်လို အသုံးပြုမလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်တယ်!"

လူတိုင်း ဒါကို ကြားတော့ ချက်ချင်းပဲ အံ့ဩသွားကြသည်။ သူတို့ ဒီလောက်အထိ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ... ဒါက အရမ်း အစွမ်းထက်လွန်းနေပြီ မဟုတ်လား?

"ဒါက နှစ်နဲ့ချီပြီး ဇွဲရှိရှိ လုပ်မှ လက်တွေ့ကျတဲ့ ရလဒ် ထွက်မယ့် နည်းလမ်းပဲ။ ပြီးတော့ ဒါက မင်းတို့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှု ထိရောက်မှုကိုလည်း တိုးတက်စေတယ်!" ဆရာသခင် သက်ပြင်းအနည်းငယ် ချလိုက်သည်၊ "ဒီနည်းလမ်းက စိတ်ကူးကြည့်တာထက် ပိုလွန်နေတယ်။ မင်းတို့ အနာဂတ်မှာ ဒီနည်းလမ်းကို သုံးပြီး လေ့ကျင့်နိုင်ပါတယ်။"

လူတိုင်း ဝမ်ဖုန်းကို တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ရှုပ်ထွေးတဲ့ အလင်းရောင်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ငါ့ကို အဲ့လိုကြီး မကြည့်ကြနဲ့၊ အသားကျအောင် လုပ်လိုက်ပါ။" ဝမ်ဖုန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်၊ "ဆရာရဲ့ အထူးလေ့ကျင့်မှုက အခုမှ စတာပဲ ရှိသေးတယ်။"

"..."

အဲဒီအချိန်မှာ နင်ရုံရုံက ရုတ်တရက် ဝမ်ဖုန်းဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်၊ "ဝမ်ဖုန်း၊ ကျွန်မ ရှင်ကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးချင်တာ ကြာပြီ။"

"ဘာလဲ? မင်း မသင်လိုက်ရဘူးလား? ဘာကျန်သေးလို့လဲ?" ဝမ်ဖုန်း အံ့ဩပြီး မေးလိုက်သည်။

"အို၊ ဒါက လေ့ကျင့်ခန်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး!" နင်ရုံရုံက နှာမှုတ်လိုက်သည်၊ "နေ့လယ်တုန်းက တိုက်ခိုက်တဲ့အကြောင်း ပြောတာ။"

"နေ့လယ်က တိုက်ခိုက်တာ? ငါ့ရဲ့ ကျောက်တုံးကို ဘယ်လို ကာကွယ်ရမလဲဆိုတာ မေးချင်တာလား?" ဝမ်ဖုန်းက တွေးလိုက်သည်၊ "မင်းက အရမ်း ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ။ နောက်တစ်ခါ ထပ်တိုက်ရင် မင်း လည်ပင်းကို ကာကွယ်ဖို့ ဘာမဆို သုံးလိုက်ပေါ့..."

"ကျွန်မ အဲ့ဒါ မေးတာ မဟုတ်ဘူး!"

"ဒါဆို ဘာလဲ?" ဝမ်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

နင်ရုံရုံက ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူမရဲ့ အသံက နည်းနည်းလေး နူးညံ့သွားသည်၊ "အကယ်၍... အကယ်၍ နေ့လယ်က တိုက်ပွဲမှာ... ရှင် ကျူးကျူးချင်းကို အဖမ်းမခံရဘဲ ကျွန်မ ဖြစ်နေခဲ့ရင်... ရှင်က ကျွန်မကို ဒိုင်းကာအဖြစ် အသုံးပြုမှာလား?"

နင်ရုံရုံက ဒီမေးခွန်းကို အကြာကြီး အောင့်ထားခဲ့ရသည်။ နေ့လယ်က တိုက်ပွဲမှာ ဝမ်ဖုန်းနဲ့ ကျူးကျူးချင်းက သူ့ရှေ့မှာ ကာကွယ်ပေးနေတာကို မြင်လိုက်ကတည်းက မေးချင်နေခဲ့တာပါ။