အခန်း (၁၃၃) - နင်ရုံရုံကို လှည့်စားခြင်း

"အားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လား?" ဝမ်ဖုန်းက ထန်ဆန်းကို တွဲထူပေးရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "မင်း အခု ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီလား?"

"ငါ ခံစားမိနေပါပြီ။" ထန်ဆန်း ခေါင်းညိတ်သည်။ ခုနက ဝမ်ဖုန်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ထန်ဆန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို လမ်းညွှန်ကာ ပင့်ကူခြေထောက်အချို့ကို ထိန်းချုပ်စေခဲ့သည်။ ထန်ဆန်းမှာ ဉာဏ်ကောင်းသူဖြစ်ရာ သဘာဝကျကျပင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် နားလည်သွားသည်။

"မင်း ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အဆိပ်တွေက မင်းရဲ့ ပင့်ကူခြေထောက်တွေနဲ့ပဲ ဖြေရှင်းဖို့ လိုလိမ့်မယ်။" ဝမ်ဖုန်းက ပြောသည်။ "သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပျံ့နှံ့သွားတဲ့ အဆိပ်တွေက မင်းရဲ့ စွမ်းရည်သက်သက်နဲ့တော့ မရနိုင်ဘူး။ ခုနက မာဟုန်ကျွန်းနဲ့ တုန်းကနဲ့ မတူဘူးလေ။" ဝမ်ဖုန်းဆိုလိုသည်မှာ ထန်ဆန်း၏ သလင်းကျောက်လက် အကြောင်းဖြစ်သည်။

ထန်ဆန်း အံ့ဩသွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်လာသော ပင့်ကူခြေထောက်များက သူ၏ အဖော်များကို ထိခိုက်စေမိသည်ဟု သူ မသိခဲ့ပေ။ "ဒါဆို အမြန်သွားကြရအောင်၊ ငါ ပင့်ကူခြေထောက်တွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပါပြီ။" ထန်ဆန်းလည်း အဝေးရှိ အခန်းဆီသို့ အမြန် လျှောက်သွားသည်။ ဝမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်သား အခန်းထဲသို့ အမြန် ဝင်သွားကြပြီး တိုင်မူဘိုင်နှင့် ရှောင်ဝူတို့က တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်စောင့်နေကြသည်။

"ထန်ဆန်း၊ အဆင်ပြေရဲ့လား? ရုံရုံနဲ့ အော်စကာတို့ အခြေအနေက မကောင်းဘူး..." ထန်ဆန်းကို မြင်သည်နှင့် ရှောင်ဝူက အမြန် မေးသည်။

"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။ အရင်ဝင်လိုက်ဦးမယ်။" ထန်ဆန်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အထဲဝင်သွားသည်။ ဝမ်ဖုန်း ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် လိုက်မသွားတော့ပေ။

"ထန်ဆန်းနောက်က အဲဒါ ဘာကြီးလဲ။" မာဟုန်ကျွန်း၏ ရင်ထဲတွင် တဒုတ်ဒုတ် ခုန်နေဆဲပင်။ ကျန်သူများလည်း ခေါင်းခါကြသည်။ ခဏအကြာတွင် တံခါးပွင့်လာသည်။ အားလုံး အထဲဝင်သွားကြသည်။ နင်ရုံရုံနှင့် အော်စကာတို့ ပြန်လည် သက်သာလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထန်ဆန်းမှာမူ ချွေးပြန်နေသည်။ ပင့်ကူခြေထောက်များကို ထိန်းချုပ်၍ သူတို့လက်မောင်းမှ အဆိပ်များကို စုပ်ထုတ်ပေးလိုက်ရသဖြင့် အားအင်များစွာ ကုန်ဆုံးသွားပုံရသည်။

အော်စကာနှင့် နင်ရုံရုံတို့ မနိုးတနိုးဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်ကြသည်။ မျက်နှာများမှာ ဖြူဖျော့နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သတိပြန်ရလာပြီဖြစ်သည်။

"စိတ်မပူကြပါနဲ့၊ သူတို့ အခြေအနေက အများကြီး ပိုကောင်းလာပါပြီ။" ဆရာသခင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အဆိပ်တွေ ပြေသွားပြီ၊ ရက်အနည်းငယ် နားလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ လေ့ကျင့်ရေးကိုတော့ ရက်အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်ရမယ်ပေါ့။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အားလုံး သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ နင်ရုံရုံ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းသာမှု အရိပ်အယောင်လေး ပေါ်လာသည်။ လေ့ကျင့်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့? ဘေးမှ အော်စကာလည်း ဝမ်းသာသွားသည်။ ရက်အနည်းငယ် အနားယူရမည်ကို ဘယ်သူမဆို သဘောကျကြမှာပင်! ဒီဒဏ်ရာက တန်ပါတယ်။

ဝမ်ဖုန်း ဒီခံစားချက်ကို နားလည်သည်။ ကျောင်းတက်တုန်းက မုန်တိုင်းမိလို့၊ မိုးသည်းလို့ ရုတ်တရက် ကျောင်းပိတ်တဲ့အခါ အရမ်းပျော်ခဲ့ရသလိုပါပဲ။ သို့သော်... ထိုအချိန်တွင်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု အခန်းထဲတွင် တောက်ပလာပြီး သူတို့နှစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် စီးဝင်သွားသည်။

"ဆရာသခင်၊ အနားယူဖို့ မလိုတော့ပါဘူး။ သူတို့ကို ကျွန်တော် အပြည့်အဝ ကုသပေးလိုက်ပါပြီ။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ကျန်နေတဲ့ အဆိပ်တွေလည်း ကုန်သွားပါပြီ။ အခု သူတို့ အရမ်းကို ကျန်းမာနေပါပြီ..." ဝမ်ဖုန်းက သူတို့၏ နှင်းဆီရောင်သန်းလာသော မျက်နှာကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"......" ဆရာသခင်။

"......" ထန်ဆန်း။

"..." အားလုံး။

"..." နင်ရုံရုံ။

"..." အော်စကာ။

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဝမ်ဖုန်းက နင်ရုံရုံ၏ အမျက်ဒေါသထွက်နေသော အကြည့်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ အော်စကာကလည်း ဝမ်ဖုန်းကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ အားလပ်ရက်? ဘယ်ရှိမလဲ။

ဆရာသခင်က သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာများမှာ နှင်းဆီရောင်သန်းလာသည်ကို တွေ့ရသည်။ 'ဝမ်ဖုန်းရဲ့ ရွှေရောင်ကြာပန်းစွမ်းရည်က ကုသနိုင်စွမ်း တကယ် ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ...' ဟု တွေးလိုက်သည်။

"ဒီလိုဆိုရင် မနက်ဖြန် အချိန်မှန် လေ့ကျင့်ရမယ်! ငါ အရင်သွားနှင့်မယ်!" ဆရာသခင် ခေါင်းညိတ်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်သွားကာ အပြင်ရှိ ဖလန်ဒါနှင့် သွားပြောသည်။

"ဝမ်ဖုန်း! မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ! ငါ့ကို အရမ်း ဒေါသထွက်အောင် လုပ်တာပဲ!" နင်ရုံရုံ ကုတင်ပေါ်မှ ဒေါသတကြီး ထလာသည်။ "ငါ အနားယူဖို့ အခွင့်အရေး ရခါမှ!" သူမ အရမ်း ဒေါသထွက်နေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်လေ။" အော်စကာလည်း ဝမ်ဖုန်းကို စိတ်မကောင်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်သည်။ အားလုံးကတော့ ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားကြသည်။ ထန်ဆန်းပင်လျှင် ရယ်ချင်နေသည်။

"နားလိုက်ရင် နောင်အခါမှာ နောက်ကျကျန်ခဲ့လိမ့်မယ်။" ဝမ်ဖုန်းက ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "ရှရက်အကယ်ဒမီရဲ့ မွန်းစတားတွေအနေနဲ့ တခြားသူတွေထက် နောက်ကျကျန်ခဲ့ရမှာ ရှက်စရာ မဟုတ်ဘူးလား?" အော်စကာ ကြောင်သွားသည်။

"မင်းတို့အကြောင်းကတော့..." ဝမ်ဖုန်းက ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "ပိုလှလာချင်ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား?"

"ဟုတ်တာပေါ့။" နင်ရုံရုံ၊ "ဒါပေမဲ့ ဒါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ?"

"ဆိုင်တာပေါ့။" ဝမ်ဖုန်းက အလေးအနက် ပြောသည်။ "ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်း ဝိညာဉ်စွမ်းရည်က ဝိညာဉ်ဆရာရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားပေါ်မှာ မူတည်ပြီး ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ပြောင်းလဲပေးတာပါ။ အတိုချုပ်ပြောရရင် မင်းတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား မြင့်လေလေ၊ ငါ အသုံးပြုပြီးတဲ့အခါ ပိုလှလေလေပဲ။"

"မင်းတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက အရမ်းမြင့်မားတဲ့ အဆင့်ရောက်တဲ့အခါ၊ နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်း ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ကို သုံးရင် ထာဝရ ပြောင်းလဲသွားနိုင်တာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။" အားလုံး ကြောင်သွားကြသည်။

"အဲဒီလိုမျိုး စွမ်းရည် ရှိတာလား?" မာဟုန်ကျွန်း တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။ "အားလုံးပဲ ငါ့ကို မတားကြနဲ့၊ ငါ ကျင့်ကြံတော့မယ်!" ပြောပြီးသည်နှင့် မာဟုန်ကျွန်း အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ တခြားသူများ၏ အမူအရာမှာလည်း ထူးဆန်းနေကြသည်။ အထူးသဖြင့် ရှောင်ဝူနှင့် ကျူးကျူးချင်းတို့ပင်။

"ဒါကြောင့်မို့လို့ ငါက မင်းတို့ကို ကူညီပေးတာပါ။" ဝမ်ဖုန်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောသည်။ "ပိုကျင့်လေ ပိုလှလေပဲ။ ပိုလှလာချင်ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား?"

"ချင်တာပေါ့!" နင်ရုံရုံ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မင်းပြောတာ ငါတို့အတွက်လား?"

ဝမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်သည်။ နင်ရုံရုံ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် နီရဲသွားပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ အပြင်သို့ အမြန် ထွက်သွားသည်။ "ဒါဆို ငါ ကျင့်ကြံတော့မယ်!" သူမ အားအင်ပြည့်ဝစွာဖြင့် ထွက်သွားသည်။ ရှောင်ဝူနှင့် ကျူးကျူးချင်းတို့လည်း ကျင့်ကြံရန် ထွက်သွားကြသည်။

"အစ်ကိုဖုန်း၊ ပြောတာက တကယ်လား?" ထန်ဆန်း သံသယဖြစ်စွာ မေးသည်။

"မင်းက သံသယ ရှိနေသေးတာလား?" ဝမ်ဖုန်း ထန်ဆန်းကို အံ့ဩသလို ကြည့်သည်။ "တကယ်တော့ ဒါ အလိမ်အညာလေ!"

"..." ထန်ဆန်း။

"..." တိုင်မူဘိုင်။

"..." အော်စကာ။

ဝမ်ဖုန်း ရယ်မောမိသည်။ နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်း ဝိညာဉ်စွမ်းရည်က ဒီလောက် မအစွမ်းထက်ပေ၊ အလှပြင်သည့် ဖလစ်တာတစ်ခုလောက်သာ ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်စွမ်း မရှိပေ။ ခုနက ပြောလိုက်သည်မှာ လှည့်စားပြီး လေ့ကျင့်စေရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

"ဒီလို လှည့်စားတာတော့ မကောင်းပါဘူး..." ထန်ဆန်း ရယ်မောသည်။

"ဘာလို့ မကောင်းရမှာလဲ?" ဝမ်ဖုန်းက ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "ဆရာသခင်ကို သွားပြောရင်တောင် ဒါက ကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းပဲလို့ ပြောလိမ့်မယ်။ မိန်းကလေးတိုင်းက လှချင်ကြတာပဲ။ လူတွေက တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ လှုံ့ဆော်မှု လိုအပ်တယ်။ ငါ့လိုပဲ၊ သန်မာချင်လို့၊ ချောမောချင်လို့၊ ချမ်းသာချင်လို့... အတိုချုပ်ပြောရရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တကယ့် လှုံ့ဆော်မှုပေးဖို့ လိုအပ်တယ်။ သူတို့အတွက် ဒါက အကောင်းဆုံး လှုံ့ဆော်မှုပဲ။"

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် သုံးယောက်စလုံး ကြောင်သွားကြပြီး ဝမ်ဖုန်း၏ စကားမှာ အမှန်တရားဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အိမ်အပြင်ဘက်တွင်။

"ဒီကလေး ဝမ်ဖုန်းက ဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်းရှိသားပဲ။" ဆရာသခင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးထွက်သွားသော မိန်းကလေး သုံးယောက်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါတောင် ဒီလိုမျိုး မလုပ်နိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက တကယ်လည်း ဆီလျော်ပါတယ်။"

ဖလန်ဒါ ခေါင်းညိတ်သည်။ မာဟုန်ကျွန်းကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒီကလေး ဟုန်ကျွန်းကတော့ အလှုံ့ဆော်ဆုံးပဲ... ဒီအလိမ်အညာကို သူ သိမသွားပါစေနဲ့တော့..."