အခန်း (၁၃) - ရွှေကြာပန်း​၏စွမ်းအားကဒီထက်အများကြီးပိုတယ်

"ပထမဆုံး အသွင်သဏ္ဌာန်ဖြစ်တဲ့ ရွှေကြာပန်းရဲ့ စွမ်းအားက ဒီလောက်တင် မကလောက်ဘူး"

ဝမ်ဖုန်းသည် ငှက်ကလေးကို ပြန်မကြည့်တော့ဘဲ စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည်။ "ငါ့မှာ ဝိညာဉ်ကွင်း မရှိသေးဘူး။ တကယ်လို့ ဝိညာဉ်ကွင်းသာ ရှိလာရင် ရွှေကြာပန်းက တခြားစွမ်းရည်တွေကိုပါ ထုတ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်"

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ယခုတွေ့ရသော ကုသခြင်းမှာ ရွှေကြာပန်း၏ အခြေခံ အစွမ်းသတ္တိသာ ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ကွင်း ရရှိပြီးမှသာ အစစ်အမှန် 'ဝိညာဉ်စွမ်းရည်' များ ပွင့်လာမည် ဖြစ်သည်။

"တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ..."

ဝမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ကြာပန်းဝိညာဉ်ကို ခံစားနေမိသည်။ ပထမဆုံး အသွင်သဏ္ဌာန်လေးကတင် ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော ကုသခြင်း စွမ်းရည်ရှိနေလျှင်၊ အနာဂတ်တွင် ဒုတိယ၊ တတိယနှင့် စတုတ္ထ အသွင်သဏ္ဌာန်များ ပေါ်လာပါက မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်နေမည်နည်း? ဝမ်ဖုန်း စိတ်ကူးကြည့်၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။

သူသည် အဝေးက ရေကန်လေးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ လေ့ကျင့်ခန်း မလုပ်မီ စိတ်လှုပ်ရှားနေမှုများကို လျှော့ချရန် ရေအေးအေးလေး ချိုးချင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝမ်ဖုန်း မသိလိုက်သည့် အချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူ ထွက်သွားပြီးနောက်...

ငှက်ကလေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်မြည်ရင်း သူ၏ အတောင်ပံကို လက်မခန့်ရှိသော သစ်ကိုင်းတစ်ခုဆီသို့ အားစိုက်စရာမလိုဘဲ လွှဲယမ်းလိုက်သည်။

ရှုးခနဲ အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏!

သစ်ကိုင်းမှာ နှစ်ပိုင်း ပြတ်ကျသွားတော့သည်။ အကယ်၍ ဝမ်ဖုန်းသာ ဤနေရာမှာ ရှိနေလျှင် အံ့ဩလွန်း၍ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားမည်မှာ သေချာသည်။ ဤသစ်ကိုင်းမှာ သေးငယ်သော်လည်း အတောင်ပံဖြင့် ရိုက်ရုံဖြင့် ပြတ်သွားသည်ဆိုခြင်းမှာ သာမန်ငှက် မဟုတ်တော့ကြောင်း သက်သေပင်။

ဒါက... ဝိညာဉ်သားရဲပဲ!

ဤသာမန် ငှက်ကလေးမှာ တကယ့် ဝိညာဉ်သားရဲ တစ်ကောင်အဖြစ် အဆင့်တက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူသည် ဉာဏ်အလင်းပင် ပွင့်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ငှက်ကလေးသည် ဝမ်ဖုန်း ထွက်ခွာသွားရာ လမ်းကို ကြည့်ကာ မျက်တောင်မခတ်တမ်း ငေးကြည့်နေရှာသည်။

ဝမ်ဖုန်း၏ ရွှေကြာပန်းမှာ ကုသပေးရုံသာမက သက်ရှိတစ်ခုကို ကျင့်ကြံနိုင်စွမ်းနှင့် ဉာဏ်ရည်ပါ ပေးသနားနိုင်သည်အထိ အစွမ်းထက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ဖုန်းသည် ရေကန်နားသို့ ရောက်သောအခါ အင်္ကျီကို ချွတ်ပြီး ရေထဲသို့ ဒိုင်ဗင်ထိုး ချလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ကွင်း ရဖို့ကတော့ အချိန်နည်းနည်း လိုဦးမယ်။ ဝိညာဉ်သားရဲကို အမဲလိုက်ဖို့က မလွယ်ဘူးလေ"

ဝမ်ဖုန်းသည် ရေထဲတွင် ငါးတစ်ကောင်လို ကျွမ်းကျင်စွာ ကူးခတ်နေရင်း စဉ်းစားနေမိသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် ခံနိုင်ရည်မှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သာမန် ဓား၊ လှံများဖြင့် သူ့ကို အလွယ်တကူ ဒဏ်ရာပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အရှိန်အဟုန်နှင့် ဖျတ်လတ်မှုမှာလည်း သာမန်လူထက် နှစ်ဆမက သာလွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝိညာဉ်နယ်မြေ ရှိ ဝိညာဉ်သားရဲများကို အမဲလိုက်ရန်မှာမူ ဤမျှဖြင့် မလုံလောက်သေးပါ။ ရွှေကြာပန်းမှာ ကုသရေးသက်သက်သာ ဖြစ်သဖြင့် တိုက်ခိုက်ရေးအတွက် သူသည် လက်ဗလာဖြင့်သာ တိုက်ခိုက်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။

ရေကူးပြီးနောက် ဝမ်ဖုန်းသည် ကမ်းပေါ်သို့ တက်ကာ ပုံမှန် လေ့ကျင့်ခန်းများကို စတင်လိုက်သည်။ တောအုပ်ထဲတွင် အပြေးလေ့ကျင့်ခြင်း၊ သစ်ကိုင်းများပေါ်တွင် ခုန်ပျံပြေးလွှားခြင်းနှင့် သူကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ထားသော ထောင်ချောက်မျိုးစုံကြားမှ ဖြတ်သန်းခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ၄ မီတာခန့် ရှည်လျားပြီး ကီလိုဂရမ် ၁၀၀ ခန့် လေးသော သစ်လုံးကြီးကို ထမ်းကာ ဖားခုန်ခြင်း၊ ဒိုက်ထိုးခြင်းနှင့် အလေးမခြင်းများကို ဆက်တိုက် လုပ်ဆောင်တော့သည်။

'မိုးကြိုးစက်မျက်ရည်' ကြောင့် သူ၏ ခံနိုင်ရည်မှာ အလွန်မြင့်မားနေသဖြင့် လေ့ကျင့်ခန်းများက သူ့အတွက် သိပ်မပင်ပန်းတော့ပေ။

"ကိုယ်အလေးချိန်ကို ပိုတိုးရမယ်..."

ဝမ်ဖုန်း စဉ်းစားလိုက်သည်။ "စား၊ သောက်၊ အိပ် တချိန်လုံး ဝတ်ထားလို့ရမယ့် အလေးမ ပစ္စည်းတွေ လိုအပ်တယ်... နောက်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေးအတွက်... ဟုတ်ပြီ၊ လေခွဲမုန်တိုင်း တူချက်ကျင့်စဉ် ပဲ!"

ထိုတူချက်ကျင့်စဉ်မှာ အရှိန်အဟုန်ကို အရှိန်ဖြင့် ဆင့်ပွားပြီး တစ်ချက်ထက် တစ်ချက် ပိုပြင်းအောင် ထုရိုက်သည့် နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ ဒဏ္ဍာရီအရ ၈၁ ချက်အထိ ဆင့်ပွားထုရိုက်နိုင်လျှင် မည်သည့်အရာကိုမဆို ဖျက်ဆီးနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

ထန်ဟောက်က သူ့ကို ဤပညာကို သင်ပေးမည် မဟုတ်သည်ကို ဝမ်ဖုန်း သိသည်။ သို့သော် သူသည် ကူးပြောင်းလာသူ ဖြစ်သဖြင့် ဤပညာ၏ သဘောတရားကို သိနေသည်။

"ဘာလို့ ငါကိုယ်တိုင် မစမ်းသပ်ကြည့်နိုင်ရမှာလဲ?" ဝမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ "ငါ့မှာ လက်ဆောင်တွေ ရှိနေတာပဲ၊ ကိုယ့်ဘာသာ ပညာသစ်တစ်ခု တီထွင်ကြည့်ရအောင်"

သူသည် ချက်ချင်းပင် ထန်ဟောက်၏ ပန်းပဲဖိုဆီသို့ သွားကာ တူတစ်လက်နှင့် သံရိုင်းတုံးအချို့ကို သွားချေးလိုက်သည်။

"ဟောက်ဦးလေး... ဒီမှာ သံရိုင်းတုံး အကြီးကြီးတွေ ရှိလား?"

ထန်ဟောက်က ဝမ်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ- "သံရိုင်းတုံး? ဘယ်လောက် အကြီးကြီး လိုချင်လို့လဲ?"

"ပိဿာ ၃၀ (၅၀ ကီလိုဂရမ်) လောက်ရှိတဲ့ အတုံး ၄ တုံးလောက် လိုချင်ပါတယ်"

ဝမ်ဖုန်းသည် ဤသံရိုင်းတုံးများကို သန့်စင်ပြီး ကိုယ်လေးပစ္စည်းများအဖြစ် ပြုလုပ်ကာ ဝတ်ဆင်လေ့ကျင့်ရန် စိတ်ကူးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထန်ဟောက်က သံရိုင်းတုံးများကို ထုတ်ပေးလိုက်ရာ ဝမ်ဖုန်းသည် ကီလို ၂၀၀ ခန့်ရှိသော သံရိုင်းများကို ထမ်းကာ တူကို ကိုင်လျက် အမြန် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

"အစ်ကိုဖုန်းက ကိုယ့်ဘာသာ လေ့ကျင့်မလို့ ထင်တယ်... ဒါပေမဲ့ သူက သံထုတာမှ မတတ်တာ" ထန်ဆန်းက ဝမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ နားမလည်နိုင်သလို ပြောလိုက်သည်။

ဘေးက ထန်ဟောက်ကမူ စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည်။ 'ဝမ်ဖုန်းက သံထုတာ မတတ်တာတော့ မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက မင်းထက် အများကြီး သာတယ်... သူက တူနဲ့ တစ်ချက်တည်း ရိုက်ရုံနဲ့ သံရိုင်းထဲက အညစ်အကြေးတွေကို ဖယ်ထုတ်နိုင်တဲ့ အားမျိုး ရှိတယ်'

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...

ထန်ဆန်းသည် သူ၏ လေ့ကျင့်ခန်းများ ပြီးဆုံးသောအခါ ဝမ်ဖုန်းကို ရှာရန် ရွာလူကြီးအိမ်သို့ သွားခဲ့သော်လည်း မတွေ့ရပေ။ ဖိုးဖိုးဂျက်က ဝမ်ဖုန်းမှာ တောထဲတွင် အမြဲရှိနေတတ်ကြောင်း ပြောသဖြင့် ထန်ဆန်း တောအုပ်လေးဆီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

တောထဲသို့ ရောက်သောအခါ...

ဂလောင်! ဂလောင်! ဂလောင်!

ရင်းနှီးနေသော သံထုသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ထန်ဆန်း အံ့ဩသွားပြီး အသံလာရာဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။ မကြာမီမှာပင် ချွေးတလုံးလုံးဖြင့် တူကို ဝှေ့ယမ်းကာ သံတုံးကို ထုရိုက်နေသော ဝမ်ဖုန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထန်ဆန်းက ဝမ်ဖုန်းကို အသေအချာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ... မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် သူ မှင်သက်သွားရတော့သည်။