အခန်း (၁၂၆) - ဆရာသခင် ရောက်ရှိလာခြင်းနှင့် ဆူးချွန်နက်မှောင်သံချပ်ကာ၏ အံ့ဖွယ်စွမ်းအား!

သူသည် ဆရာသခင်၏ အမည်ကို ကြားဖူးမှာ အသေအချာပင်။ ဝိညာဉ်ဆရာလောကတွင် ဆရာသခင်ကို မသိသူ အနည်းငယ်သာ ရှိမည်... သို့သော်လည်း မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ တွေ့ဖူးသူကား အလွန်နည်းပါးလှသည်။

"ကျောက်ဝူကျီ၊ ဖူမင်ဘုရင်... ဖလန်ဒါပြောပြလို့ မင်းအကြောင်း ငါ ကြားဖူးပါတယ်။" ဆရာသခင် ဝင်လာပြီး ပြုံးကာ ပြောသည်။ "ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ဆွေးနွေးရအောင်... ဝမ်ဖုန်းရဲ့ ဝိညာဉ်က အဖွဲ့ထဲမှာ အထူးခြားဆုံး ဖြစ်ရမယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ တစ်တိုက်လုံးမှာ အထူးခြားဆုံးနဲ့ အံ့ဩစရာအကောင်းဆုံး ဝိညာဉ်လက်နက် ဖြစ်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်!"

ကြားလိုက်ရတော့ နှစ်ယောက်လုံး အံ့ဩသွားကြသည်။ တစ်တိုက်လုံးမှာလား?

"နှစ်ပေါင်းများစွာ ထန်ဆန်းပြောပြခဲ့တဲ့ အချက်အလက်တွေနဲ့ မကြာသေးခင်က အကယ်ဒမီကို ရောက်လာတုန်းက ရခဲ့တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေအရဆိုရင်... ငါ ခန့်မှန်းရသလောက်တော့ ဝမ်ဖုန်းရဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်ဟာ စူပါမျိုးရိုးဗီဇပြောင်း ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်တယ်။ သူ ပြောသလိုပဲ သူ့ဝိညာဉ်က အချိန်အခါအလိုက် ပုံစံအမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေလည်း ကွဲပြားလိမ့်မယ်!"

ဆရာသခင်၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားသည်။ "ပြီးတော့ ငါ့ခန့်မှန်းချက်အရ သူက အဆင့်တိုင်း၁၀ပြည့်တိုင်းမှာ အထူးပုံစံတစ်ခု ရှိဖို့ များတယ်။ ပထမဆုံးအကြိမ် သူ့ကို ရွှေကြာပန်းပုံစံနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ ရှရက်အကယ်ဒမီကို ရောက်ပြီးတော့မှ သူ့မှာ အနီရောင်ကြာပန်း ရှိတယ်ဆိုတာ ကြားရတယ်။ အခုတော့ အနက်ရောင်ကြာပန်း ရှိတယ်ဆိုတာ မင်းတို့ဆီက ကြားရပြန်ပြီ!"

"ပြီးတော့ သူက အဆင့် (၃၀) ကိုလည်း အခုမှပဲ ကျော်ဖြတ်ပြီးခါစ။" ပြောပြီးနောက် ကျောက်ဝူကျီနှင့် ဖလန်ဒါတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဆရာသခင်ကတော့ ဆရာသခင်ပါပဲ။ ဝိညာဉ်လက်နက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး လေ့လာမှုမှာ ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ ဒီအချက်အလက်အစအနလေးတွေကနေတစ်ဆင့် ဝမ်ဖုန်း၏ ရှုပ်ထွေးသော အစိမ်းရောင်ကြာပန်းအကြောင်းကို အတော်လေး တိကျမှန်ကန်စွာ ခန့်မှန်းနိုင်နေသည်။ ဝမ်ဖုန်းကသာ ထိုအချိန်က အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် မှတ်ထား၊ ဝမ်ဖုန်းရဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်အကြောင်းကို လျှောက်မပြောကြနဲ့။ အပြင်လူတွေ မေးရင် ဝိညာဉ်လက်နက်နှစ်ခုပိုင်ရှင် မျိုးရိုးဗီဇပြောင်းတာလို့ပဲ ပြောလိုက်ပါ။" ဆရာသခင် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "မဟုတ်ရင်တော့ တခြားအင်အားစုတွေရဲ့ ရန်ရှာတာကို ခံရလိမ့်မယ်။"

ကျောက်ဝူကျီနှင့် ဖလန်ဒါတို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဆရာသခင်၏ ခန့်မှန်းချက်သာ မှန်ကန်ပါက ဤဝိညာဉ်လက်နက်သည် အင်မတန် လွန်နေပေသည်။ အဆင့် (၁၀) တိုင်း ပုံစံပြောင်းတာလား? ဘယ်လောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းလိုက်သလဲ... အတုပဲဖြစ်ဖြစ် အင်အားစုတွေကတော့ သွေးရူးသွေးတန်း လိုက်ရှာကြလိမ့်မည်။

"တကယ်တော့ ဝမ်ဖုန်းဆိုတဲ့ ဒီကလေးလေး ဘယ်လောက်အထိ ရောက်သွားမလဲဆိုတာကို ငါလည်း သိချင်မိတယ်..." ဆရာသခင် ရှားရှားပါးပါး ပြုံးသည်။ "သူ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေက ဒီဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခုတည်းနဲ့ မပြီးဘူး... တခြားနေရာတွေလည်း အများကြီးပဲ။ ဖလန်ဒါ၊ မင်း မှတ်မိလား၊ ခြောက်နှစ်လောက်က ငါ မင်းကို တစ်ခါ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ဖူးတာလေ။ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဝိညာဉ်ကွင်းကို နှိမ်နင်းပေးဖို့ အကူအညီတောင်းခဲ့တာကို..."

ဖလန်ဒါ ကြောင်သွားသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ကလေးက သူ့အရွယ်ထက် အများကြီး ပိုကြီးတဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်ကို အတင်းအဓမ္မ စုပ်ယူထားလို့ အန္တရာယ်များနေတယ်၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနဲ့ ခဏလောက် နှိမ်နင်းပေးဖို့ ပြောခဲ့တာပေါ့... အဲဒီကလေးက ဝမ်ဖုန်း ဖြစ်နေတာလား?"

"ဟုတ်တယ်၊ သူပဲ။" ဆရာသခင် ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "အဲဒီအချိန်က ငါ့သီအိုရီအရဆိုရင် သူ အသက်ရှင်ဖို့ အင်မတန် ခက်ခဲမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် သူ့ကို မင်းရဲ့ တပည့်ဖြစ်ဖို့ ကတိပေးခိုင်းပြီး မင်းကို အကူအညီတောင်းခဲ့တာ။ နောက်ဆုံးမှာ သူ ငြင်းလိုက်တယ်... ငြင်းလိုက်ရုံတင်မကဘဲ သူ အခုထိ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ ပိုတောင် သန်မာနေသေးတယ်! ဒါက ငါ့သီအိုရီက သူ့အတွက် မသက်ဆိုင်ဘူးဆိုတာ ပြနေတာပဲ။"

ကျောက်ဝူကျီနှင့် ဖလန်ဒါတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဖလန်ဒါက ဆရာသခင်ကို အသိဆုံးဖြစ်ပြီး ဆရာသခင်ကလည်း သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သီအိုရီတွေကို အလွန် ယုံကြည်သူဖြစ်သည်။ ကိုယ့်သီအိုရီကိုယ် ငြင်းပယ်တာကို မြင်ရဖို့ ခဲယဉ်းလှသည်။ "ငါ အခုလေးတင်ပဲ မင်းတို့ပြောတာ ကြားလိုက်တာ၊ ဒီကလေးကို ဓားဒေါင်လော်က သုံးချက်တောင် ကန်လိုက်ရတယ်ဆိုတော့... အဲဒီတုန်းက ဒီကလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုက ငါထင်ထားတာထက် အများကြီး သာလွန်နေခဲ့တာပဲ။" ဆရာသခင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကြယ်တာရာတောအုပ် ခရီးစဉ်အကြောင်းကတော့ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။ ကောင်းကင်ပြာနွားနဂါးမှာ ဓားဒေါင်လော် ပြောပြပြီးလောက်ပြီမို့ ငါ ထပ်မပြောတော့ဘူး။ ကျောက်ဝူကျီ ပြောတဲ့ အလင်းတန်းအကြောင်းကိုတော့ ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး... ဝိညာဉ်သားရဲရော လူတွေပါ တုန်လှုပ်သွားလောက်အောင် စွမ်းအားကြီးတဲ့ အရာမျိုးကို ငါ မတွေးတတ်ဘူး။"

"ကောင်းကင်ဘုံက လက်နက်မျိုး ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ သုံးဖို့ဆိုရင်တော့ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ရမယ်... ဒါပေမဲ့ ကြယ်တာရာတောအုပ်မှာ နတ်ဘုရားနဲ့ တွေ့တယ်ဆိုတာကတော့ ယုတ္တိမရှိဘူး..." နတ်ဘုရားဆိုသည်မှာ ဝေးကွာလွန်းသော အရာဖြစ်သဖြင့် ဆရာသခင် မခန့်မှန်းရဲပေ။

သူတို့ သုံးယောက် ခဏလောက် စကားပြောကြသည်။ ကြယ်တာရာတောအုပ် ခရီးစဉ်အကြောင်းနှင့် ကလေးများအကြောင်းကို ဆွေးနွေးကြသည်။ ကျောက်ဝူကျီ ထွက်သွားပြီးနောက် ဖလန်ဒါနှင့် ဆရာသခင်တို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် ငြင်းခုံကြပြန်သည်။ ညအချိန်ရောက်မှသာ ဆရာသခင် ထွက်ခွာသွားပြီး ထန်ဆန်းကို သွားရောက် ရှာဖွေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှရက်အကယ်ဒမီအပြင်ဘက် တောအုပ်ထဲတွင် ဝမ်ဖုန်းသည် ပြင်ပ ဝိညာဉ်အရိုးဖြစ်သော ဆူးချွန်နက်မှောင်သံချပ်ကာကို အသုံးပြုနေသည်။ သူ ရှရက်အကယ်ဒမီသို့ ပြန်ရောက်သည့်အချိန်တွင် ဆရာသခင် ရောက်နေလောက်ပြီဟု ဝမ်ဖုန်း ခန့်မှန်းမိသည်။ ဆရာသခင်က ထန်ဆန်းကို ရှာပြီး ဝိညာဉ်အရိုးအကြောင်းနှင့် ကြယ်တာရာတောအုပ် ခရီးစဉ်အကြောင်း သင်ကြားပေးနေလိမ့်မည်။ ဝိညာဉ်အရိုးဆိုသည်မှာ ဝိညာဉ်ဆရာတိုင်း အိပ်မက်မက်သည့် အရာဖြစ်သည်။

ဝမ်ဖုန်းသည် ဆရာသခင်၏ ဝိညာဉ်လက်နက်အကြောင်း နားလည်မှုကို သိသော်လည်း သူ့အကြောင်းကိုတော့ အကုန်မသိစေချင်ပေ။ သူသည် ဆရာသခင် နားမလည်နိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ရှိနေသည်။

"အနှစ်သုံးသောင်းသက်တမ်းရှိတဲ့ ပြင်ပ ဝိညာဉ်အရိုးက ဒီလောက်ပဲ စွမ်းရည်ရှိမယ်လို့ ငါ မယုံဘူး။" ဝမ်ဖုန်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို စုစည်းလိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဆူးချွန်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဒီဆူးချွန်တွေက တခြား အသုံးဝင်မှုတွေ ရှိရမယ်..." ဝမ်ဖုန်း တွေးတောသည်။ သူသည် ဆူးချွန်နက်မှောင်လိပ်၏ တိုက်ခိုက်ပုံကို ပြန်စဉ်းစားသည်။ ကျောပေါ်က ဆူးချွန်လေးတွေက ချက်ချင်း ပျံထွက်သွားပြီး သစ်ပင်ကြီးတွေကို ဖောက်ထွက်သွားတာမျိုးပေါ့။ ပါးစပ်ကနေ အဆိပ်ပြင်းတဲ့ အရည်တွေကိုထုတ်တာမျိုး...

ဝမ်ဖုန်းက ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အပိုင်းပိုင်း ခွဲစိတ်ပြီး ဆူးချွန်နက်မှောင်သံချပ်ကာထဲကို ထပ်သွင်းလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ဆူးချွန်တစ်ခု လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ဝါး... ဒီဆူးချွန်တွေက တကယ်ပဲ ထိန်းချုပ်လို့ ရတာပဲ..." ဝမ်ဖုန်း စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထပ်ခွဲပြီး ဆံချည်မျှင်ကဲ့သို့ ပါးလွှာသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို သံချပ်ကာထဲသို့ သွင်းလိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါမှာတော့ ဆူးချွန်က တကယ်ပဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး ထွက်လာတော့မလို ဖြစ်နေသည်။ ဝမ်ဖုန်း ဝမ်းသာသွားသည်။

"ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပမာဏအလိုက် ကွဲပြားတာလား။ ဒီသံချပ်ကာက ဆူးချွန်တွေကို ပုံစံပြောင်းပြီး သုံးနိုင်တာလား?" သူ တစ်ခါမှ ဒီလို မတွေးဖူးခဲ့ပေ။ အမြဲတမ်း သံချပ်ကာကို လွှမ်းခြုံဖို့ပဲ သုံးခဲ့တာ။ အပေါ်က ဆူးချွန်တွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူး! ထို့အပြင် ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း၏ သော့ချက်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပမာဏပင်!

ဤဆူးချွန်များမှာ အလွန်သေးငယ်ပြီး အပ်တစ်ချောင်းအရွယ်ခန့်သာ ရှိသည်။ ဤသံချပ်ကာတစ်ခုလုံးတွင် ထောင်သောင်းချီ၍ ရှိနေသည်။ "ဆူးချွန်တွေကို ထုတ်ဖို့အတွက် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပိုပြီး သိမ်မွေ့အောင် ထိန်းချုပ်ရမယ်!" ဝမ်ဖုန်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအား များလွန်းရင် သံချပ်ကာထဲ စိမ့်ဝင်သွားပြီး နည်းလွန်းရင် ထိန်းချုပ်လို့ မရဘူး။ အင်မတန် ခက်ခဲတာပဲ။

ရိုးရိုးလေးပြောရရင် သူ့ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ဆံချည်မျှင်ထက် ပိုပါးအောင် ခွဲစိတ်ထိန်းချုပ်မှသာ ဒီဆူးချွန်တွေကို သုံးနိုင်မှာ။ ဒီဆူးချွန်တွေရဲ့ စွမ်းအားကတော့ သာမန်လက်နက်တွေ (ဥပမာ- နဂါးမုတ်ဆိတ်အပ်) ထက် အများကြီး ပိုသာမှာ သေချာသည်။