အခန်း (၁၂၅) - ငါ့ကို လာပစ်စမ်းပါ

ထန်ဆန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤအရာကို ပြုလုပ်ရတာ မရှုပ်ထွေးဘဲ အရမ်းလွယ်ကူပါသည်။ သို့သော် ပစ္စည်းလိုအပ်ချက်များက တိကျဖို့ လိုအပ်ပြီး ဝိညာဉ်ဆရာများအတွက်တော့ မဆိုးပါဘူး။

"ငါ့ကို ပစ်မယ်?" ဝမ်ဖုန်း ပြုံးလိုက်ပြီး "ထန်ဆန်း... ငါ ဒီကျူးကဲလေးရဲ့ စွမ်းအားကို စမ်းကြည့်ချင်တယ်။ ငါ ဝိညာဉ် သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဘာမှမသုံးဘူး၊ မင်း ငါ့ကို တစ်ခါလောက် ပစ်ကြည့်စမ်း" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကြားလိုက်ရတော့ လူတိုင်း ကြောင်သွားကြသည်။ သူတို့အားလုံး ဝမ်ဖုန်းကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ "အစ်ကိုဖုန်း... အစ်ကို ခုနက ဓားဒေါင်လော် စီနီယာရဲ့ ကန်ချက်ကြောင့် ဒဏ်ရာရထားတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ရှောင်ဝူက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးသည်။ "ပြီးတော့ ခုခံတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်မပါဘဲ ကျူးကဲနတ်ဘုရားလေးကို ကိုယ်ခန္ဓာသက်သက်နဲ့ ခံချင်တာလား?"

ဝမ်ဖုန်း ခုနက သွေးအန်ခဲ့ပေမဲ့ သူ တကယ် ဒဏ်ရာမရဘူးဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြပါ။ ဓားဒေါင်လော်လိုမျိုး စစ်ဆေးနိုင်တဲ့သူမှ မဟုတ်ဘဲကိုး။ အစ်ကိုဖုန်း ခေါင်းညိတ်သည်။ တကယ်တော့ သူက သူ၏ ဆူးချွန်နက်မှောင်သံချပ်ကာကို စမ်းကြည့်ချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းရည် မသုံးဘဲ သံချပ်ကာ၏ ခုခံနိုင်စွမ်းကိုပဲ စမ်းကြည့်ခြင်းဖြစ်သည်။ အချက်အလက် မရှိဘဲနဲ့တော့ သူ တဖြည်းဖြည်း မှန်းရပေမည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို ဝိညာဉ်စွမ်းရည်များ သုံးထားသော်လည်း ခုခံမှု အားကောင်းလွန်းသဖြင့် တစ်ချက်ချင်းစီတွင် အဘယ်မျှ တိုးတက်သွားသည်ကို သူ မသိပေ။

"ဒါ သင့်တော်ပါ့မလား? ခုခံတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းရည် မသုံးဘဲ... ခန္ဓာကိုယ် သက်သက်နဲ့ဆိုရင် ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ထန်ဆန်း တွေဝေသွားသည်။ ဒီအရာက ဂရုမစိုက်ရင် အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်လေ။

"ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ?" ဝမ်ဖုန်း ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အော်စကာရဲ့ ဝက်အူချောင်းတွေနဲ့ ငါ့ရဲ့ ကုသနိုင်စွမ်းရှိနေတာပဲ၊ မင်း ငါ့ရင်ဘတ်ကိုပဲ ချိန်ပစ်လိုက်၊ အရေးကြီးတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို မချိန်နဲ့ပေါ့။ မသေမချင်းတော့ ငါ ကယ်နိုင်တယ်"

ကျောက်ဝူကျီက တားဆီးချင်သော်လည်း စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ဤကျူးကဲနတ်ဘုရားလေးမှာ လူက ထိန်းချုပ်ရသည့်အတွက် အသက်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာကို မထိရင် ရပေသည်။

"ငါ့ရဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်က ခန္ဓာကိုယ် ခုခံမှုကို စမ်းဖို့ပဲ" ဝမ်ဖုန်း ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။ ပြောပြီးနောက် ဝမ်ဖုန်းမှာ လေးမြား ဖောက်ဝင်နိုင်သည့် သစ်ပင်ဘေးတွင် သွားရပ်လိုက်သည်။ မီတာ ၃၀ ခန့် အကွာအဝေးတွင် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို စမ်းကြည့်မယ်" ထန်ဆန်း စိတ်မကောင်းပေ။ ဝမ်ဖုန်းကို ပစ်ခတ်လိုက်မိရင်ကော။ ဝိညာဉ်စွမ်းရည် မသုံးဘဲနဲ့ ဝိညာဉ်ဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အကန့်အသတ်ရှိပါသည်။

"ဝမ်ဖုန်း... ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ... ကျွန်မ နောက်တာပါ၊ ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလေးနဲ့ ပစ်မှာလဲ... ထန်ဆန်း၊ ရှင်လည်း သူ့စကားကို နားထောင်နေတာလား၊ အဲ့ဒီလေးကို အမြန်ချလိုက်စမ်းပါ!" နင်ရုံရုံ ဒေါသတကြီးနှင့် ခြေစုံရပ်လိုက်သည်။ အစ်ကိုဖုန်း သူမကို စိတ်ဆိုးနေသည်ဟု ထင်လိုက်မိသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ထန်ဆန်းက ခလုတ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ဗြန်း! မြားများမှာ အစ်ကိုဖုန်းဆီသို့ အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ပျံသန်းသွားသည်။ သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း! သံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မြို့ရိုးကို ထိမှန်သကဲ့သို့ အသံမျိုး ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် လူတိုင်း မျက်လုံးပြူးသွားကြသည်။ မြား ၁၆ ချောင်းလုံးမှာ ဝမ်ဖုန်းကို ထိမှန်ပြီးနောက် ကျိုးကျသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။ ဝမ်ဖုန်း၏ အဝတ်အစားတွင် အပေါက်ကလေး အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ လူတိုင်း၏ စိတ်ကူးထက် ပိုလွန်နေသည်။

ဆူးချွန်နက်မှောင်သံချပ်ကာရဲ့ စွမ်းအားက ငါ ထင်ထားတာထက် ပိုနေတာပဲ ဟု ဝမ်ဖုန်း စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။ ငါ ဘာမှ မခံစားရဘူး! ပြီးတော့ တုန်ခါမှုက အရမ်းပြင်းထန်တာကြောင့် သံမဏိနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ မြားတွေတောင် ကျိုးကုန်တာပဲ!

ဤလျှို့ဝှက်လက်နက်၏ စွမ်းအားမှာ အမှန်တကယ်ပင်။ သို့သော် ဝမ်ဖုန်း ခံစားမိသည်မှာ ဤဝိညာဉ်အရိုးမှာ အနှစ်သုံးသောင်းသက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်သားရဲ၏ အရိုးဖြစ်ပြီး တခြားစွမ်းရည်များလည်း ရှိနေသေးသည်။ တခြားလူတွေသာ ဒီဝိညာဉ်အရိုးကို ရရင်တော့ အသုံးမဝင်တဲ့ အရာတစ်ခုပဲ ဖြစ်မှာ။ ဝန်ပိတာကိုတောင် သူတို့ မခံနိုင်ဘူး။ ငါ့အတွက်တော့ အဆင်ပြေလွန်းနေတာပဲ။

ခုခံနိုင်စွမ်းအပြင် ပြန်လည်ကန်ထုတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားလည်း ရှိသေးတယ်။ ဓားဒေါင်လော် ထွက်သွားတုန်းက သူ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေတာ။ တခြား စွမ်းရည်တွေလည်း ရှိဦးမှာ... ဘာဖြစ်မလဲ? ဝမ်ဖုန်း မသိသေးသည်မှာ ဆူးချွန်နက်မှောင်သံချပ်ကာက ရန်သူ၏ ခုခံမှုကို အားနည်းစေသည့် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနေခြင်းပင်။

"ဒါက အရမ်းသန်မာနေတာလား?" လူတိုင်း ဆွံ့အသွားကြသည်။ ခန္ဓာကိုယ် သက်သက်နဲ့လား? မြား ၁၆ ချောင်းကို တားလိုက်တာလား? နင်ရုံရုံလည်း ကြောင်သွားသည်။ ဝမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုက ဒီလောက်တောင် သန်မာတာလား? ဒီလေးကို တားနိုင်တာလား? ဒါဆိုရင်တော့ ငါက...

ဝမ်ဖုန်း ပြုံးလိုက်သည်။ ဤအရာမှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဆူးချွန်နက်မှောင်သံချပ်ကာကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထန်ဆန်းကတော့ ကျိုးကျနေသော မြားများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဝမ်ဖုန်း၏ ရင်ဘတ်ကို ကြည့်ရင်း ဘာမှ မဖြစ်တာကို မြင်လိုက်ရသည်။ သို့သော် လေးမြားများ ကျိုးကျသွားခြင်းမှာ မယုံနိုင်စရာပင်။ "မင်း ရင်ဘတ်မှာ ဘာများ ရှိနေတာလဲ" ကျောက်ဝူကျီက အစပျိုးမေးလိုက်သည်။ "အချိန်ရရင် ပြောပြမယ်" ဝမ်ဖုန်း ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

အဖွဲ့သားများမှာ ကြယ်တာရာတောအုပ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ ဝမ်ဖုန်းမှာ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ခါ အဆင့် ၄၀ ရောက်လျှင် ဤနေရာသို့ ပြန်လာရဦးမည်။ ဤခရီးမှာ ပထမဆုံး အကြိမ်ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ဖုန်း၏ စွမ်းအားတိုးတက်မှုမှာ ကြီးမားလှသည်။ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု၊ပန်ဂူပုဆိန်၏ စွမ်းအား၊ အမည်းရောင်ကြာပန်း အသုံးပြုပုံ၊ ဝိညာဉ်ကွင်းအသစ်နှင့် ဝိညာဉ်အရိုးတို့ပင် ဖြစ်သည်။

နှစ်ရက်အကြာတွင် လူတိုင်း အကယ်ဒမီသို့ ပြန်ရောက်ကြသည်။

ရုံးခန်းအတွင်းတွင်... "တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးလား? ဒီလောက်အဆင့်ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲနဲ့ တွေ့ခဲ့တာလား? ဓားဒေါင်လော်? အလင်းတန်း? ကောင်းကင်ပြာနွားနဂါး?" ဖလန်ဒါစားပွဲမှ ထရပ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အန္တရာယ်များရတာလဲ။ နောက်တစ်ခါဆိုရင် တစ်ယောက်တည်း သွားခွင့် မပြုတော့ဘူး"

"ဒီတစ်ခါတော့ ဒီကောင်လေး ဝမ်ဖုန်းရဲ့ ကျေးဇူးပါ..." ကျောက်ဝူကျီက ကြယ်တာရာတောအုပ်အကြောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။ ကြားပြီးနောက် ဖလန်ဒါမှာ ကြောင်အသွားသည်။ ၁၂ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်က မျောက်ဝံကြီးကို စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် တားထားနိုင်ခဲ့တာလား?

"အစ်ကိုဖုန်းရဲ့ ဝိညာဉ်မှာ တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်။ ငါ့ဘဝမှာ တွေ့ဖူးသမျှ ဝိညာဉ်တွေထဲမှာ အထူးခြားဆုံးပဲ" ထိုအချိန်တွင် ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ တံခါးပွင့်သွားပြီး လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။ အပြင်ပန်းကြည့်ရတာ ရိုးသားဟန်ရှိသော်လည်း မျက်လုံးထဲတွင် ထက်မြက်သော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။ ထိုသူမှာ "ဆရာသခင်" ပင် ဖြစ်သည်။

"ဟားဟား... လာပါ၊ မင်းကို မိတ်ဆက်ပေးမယ် ကျောက်ဝူကျီ... သူက ဆရာသခင်ပဲ" ဖလန်ဒါက ပြုံးပြီး ပြောသည်။

"ဆရာသခင်?" ကျောက်ဝူကျီ အံ့ဩသွားပြီး ရှေ့က လူလတ်ပိုင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် သင်က ဆရာသခင်ပေါ့?"