အခန်း (၁၂၀) - တတိယဝိညာဉ်စွမ်းရည်၊ ဆူးချွန်ကြာပန်း!

ဝိညာဉ်ကွင်း၏ စွမ်းအင်များနှင့်အတူ အမည်းရောင်ကြာပန်းသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို အငမ်းမရ စုပ်ယူနေသည် ဖြစ်သည်။ ခဏအကြာတွင် အမည်းရောင်ကြာပန်းသည် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် အပြည့်အဝ ပွင့်လန်းသွားပြီး ကြာပွင့်ချပ်တစ်ခုစီသည် ရေဓာတ်ပြည့်ဝနေသည့်အလား တောက်ပနေကာ ဆူးချွန်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီနက်မှောင်လိပ်က အသက်ရှည်လွန်းခဲ့တာပဲ... သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အသိက အရမ်းကြီးမားလွန်းတယ်။ အမည်းရောင်ကြာပန်းက ခုမှမွေးဖွားခါစဆိုတော့ အများစုကိုပဲ စုပ်ယူနိုင်ပြီး ကျန်တဲ့အပိုင်းအစလေးတွေကို ခုခံဖို့ ခက်နေတယ်" ဟု ဝမ်ဖုန်း စိတ်ထဲက ရေရွတ်လိုက်သည်။

အနှစ်သုံးသောင်းသက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်သားရဲသည် အမှန်တကယ်ပင် ချဲ့ကားလွန်းလှသည်။ သာမန်ဝိညာဉ်ဆရာများထဲတွင် ထန်ဆန်းသည်ပင် အတော်လေး သန်မာသော်လည်း အနှစ်နှစ်ထောင်နီးပါးရှိသော လူသားမျက်နှာ မိစ္ဆာပင့်ကူကိုသာ စုပ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ အနှစ်သုံးသောင်းဆိုသည်မှာ ဆယ့်ငါးဆပင် ကွာခြားသည် မဟုတ်ပါလား။ ဤဝိညာဉ်စွမ်းအားကြောင့် အဆင့် ၄၀ သို့မဟုတ် ၅၀ ရှိသော ဝိညာဉ်ဆရာများပင် ခန္ဓာကိုယ် ပေါက်ကွဲသွားနိုင်ပါသည်။

"တောက်... လူသားပုံသဏ္ဌာန်ဝိညာဉ်၊ မင်း အခုမှ မထွက်လာရင် ငါတော့ သွားပြီပဲ !" ဝမ်ဖုန်း စိတ်ထဲကနေ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

အမည်းရောင်ကြာပန်းသည် ဒေါသအရှိန်အဝါ အသိအမြင် အများစုကို စုပ်ယူနိုင်ခဲ့သော်လည်း ကျန်ရှိနေသေးသော အပိုင်းအစလေးများမှာပင် ဝမ်ဖုန်း၏ အသိစိတ်ကို ထိခိုက်စေရန် လုံလောက်နေသည်။ ဝမ်ဖုန်း၏ ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသလိုပင်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ တစ်ခုခုကို ထိတွေ့လိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင်... ဆိုတိုမြို့ ရှိ အခန်းတစ်ခုအတွင်းရှိ လူငယ်တစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒီအငွေ့အသက်က ပြန်ပေါ်လာပြန်ပြီ... ခြောက်နှစ်အကြာမှာ ပြန်ပေါ်လာတာပဲ!"

ဝုန်း!

အပြင်ဘက်မှ ကြည့်မည်ဆိုပါက ဝမ်ဖုန်း၏ ကျောကုန်းမှ တစ်ဆယ့်နှစ်စုံသော စွမ်းအင်အတောင်ပံများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ယုတ်မာညစ်ထေးသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဝမ်ဖုန်း၏ ခြေလက်အင်္ဂါတစ်လျှောက်ရှိ သွေးကြောနီခုနစ်ကြောင်းမှာလည်း လင်းလက်လာကာ နှလုံးသားဆီသို့ စုဆုံသွားကြသည်။ တော်သေးသည်မှာ ဤအရှိန်အဝါသည် ပန်ကူးပုဆိန်ကဲ့သို့ ကမ္ဘာကြီးကို တုန်လှုပ်စေလောက်အောင် မပြင်းထန်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လူသားပုံသဏ္ဌာန် ဝိညာဉ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဝိညာဉ်အာရုံထဲ၌ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"ဒီဝိညာဉ်က ဘာကြီးလဲ? အတောင်ပံတွေပဲ ရှိတာလား... ကောင်းကင်တမန်လား? ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ အမည်းရောင် ဖြစ်နေတာလဲ ? ဒါပေမဲ့ အရမ်းဝါးနေပြီးတော့ အစစ်အမှန်နဲ့ မတူသေးဘူး !" ဝမ်ဖုန်းသည် လူသားပုံသဏ္ဌာန် ဝိညာဉ်ကို ကြည့်ကာ တွေးနေမိသည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် နက်မှောင်လိပ်၏ ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ်အသိများကို ထိုလူသားပုံသဏ္ဌာန် ဝိညာဉ်က ချက်ချင်း စုပ်ယူလိုက်သည်။ စုပ်ယူပြီးနောက်တွင် ထိုဝိညာဉ်သည် အနည်းငယ် ပို၍ ထင်ရှားလာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ဝမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် နာလန်ထူလာသည်။

"???" ဝမ်ဖုန်း ကြောင်သွားသည်။ ပျောက်သွားပြီလား?

"ဒီဝိညာဉ်က တော်တော် ထူးဆန်းတာပဲ " ဟု ဝမ်ဖုန်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

၎င်းသည် အလွန်သန်မာကြောင်း ခံစားရသော်လည်း အလွန်ဝါးနေသည်။ ဝိညာဉ်အသိများ သို့မဟုတ် စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူလေလေ ထိုဝါးနေသည့် အပိုင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားလေလေ ဖြစ်ပုံရသည်။ သို့သော် ဝမ်ဖုန်းသည် ထိုလူသားပုံသဏ္ဌာန် ဝိညာဉ်ကို မည်သို့ စတင်အသုံးပြုရမည်ကိုမူ မသိသေးပါချေ။

ဒါပေမဲ့ ဒါက အရေးမကြီးသေးပါဘူး။ ဝိညာဉ်ကွင်းကိုတော့ ဝမ်ဖုန်း စုပ်ယူပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အမည်းရောင်ကြာပန်းသည် အပြည့်အဝ ပွင့်လန်းသွားပြီး ဝမ်ဖုန်းထံသို့ ထူးဆန်းသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှင့်ပေးနေသည်။

"အမည်းရောင်ကြာပန်းရဲ့ ကြာပွင့်ချပ်တွေမှာ ဆူးချွန်တွေ ပါလာပြီဆိုတော့၊ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်က တိုက်ခိုက်မှုကို ပြန်ကန်ထုတ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်အထိ ပြန်ကန်ထုတ်နိုင်မလဲဆိုတာတော့ မသိသေးဘူး " ဝမ်ဖုန်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ကြာပွင့်ချပ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ကြာပွင့်ချပ်သည် အလင်းများ ဖြာထွက်လာပြီး အနက်ရောင်အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဝမ်ဖုန်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်မာကျောသွားပြီး ဆူးချွန်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ခုခံမှုကို တိုးမြှင့်ပေးခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဘယ်လောက်အထိ တိုးတက်သွားသည်ကို သိရန် အရိုက်ခံကြည့်မှသာ သိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ခုခံမှုအား တိုးသွားတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ တခြား အာနိသင်တွေလည်း ရှိဦးမှာပဲ။ စမ်းသပ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို အကူအညီ တောင်းရမယ် " ဟု ဝမ်ဖုန်း တွေးလိုက်သည်။ "ဒီတတိယဝိညာဉ်စွမ်းရည်ကိုတော့ ဆူးချွန်ကြာပန်း လို့ပဲ အမည်ပေးလိုက်မယ် ။"

ဝိညာဉ်ကွင်း စုပ်ယူပြီးနောက် ဝမ်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ အဆင့် ၃၀ မှ ၃၃ သို့ ခုန်တက်သွားသည်။ အမည်းရောင်ကြာပန်း၏ ခုခံနိုင်စွမ်းမှာလည်း အရင်ကထက် အနည်းဆုံး နှစ်ဆခန့် ပိုမိုသန်မာလာသည်။

"အဆင့် ၃၃ မှာဆိုရင် ရွှေရောင်ကြာပန်းက ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ယာယီအားဖြင့် ၃ ဆင့်လောက် တိုးပေးနိုင်တော့ အဆင့် ၃၆ နဲ့ ညီမျှသွားပြီ။ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုကလည်း အရင်ကထက် နှစ်ဆလောက် ပိုသန်မာလာတယ် " ဟု ဝမ်ဖုန်း မျက်လုံးဖွင့်ကာ တွေးလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ပန်ဂူပုဆိန်ကို သုံးဖို့တော့ မလုံလောက်သေးဘူး ။ ခုနက အခြေအနေက အရမ်း အန္တရာယ်များခဲ့တာပဲ။"

သို့သော် ဝိညာဉ်ကွင်း စုပ်ယူမှု ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ဝမ်ဖုန်း ထင်နေစဉ်မှာပင်... သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ ရုတ်တရက် အလွန်ပူလောင်လာသည်။

"ဟင်?" ဝမ်ဖုန်း သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိကြည့်လိုက်ရာ တစ်ခုခု ထွက်ပေါ်လာတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဒါ... ဒါက ဝိညာဉ်အရိုး လား ? မဟုတ်သေးပါဘူး၊ ဝိညာဉ်အရိုးဆိုတာ အပြင်မှာ ပြုတ်ကျကျန်ခဲ့ရမှာ မဟုတ်လား ?"

နောက်တစ်ခဏတွင်! ဝမ်ဖုန်း၏ ရင်ဘတ်မှ ဆူးချွန်အရိုးများ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ် အထက်ပိုင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ ခါးမှ ပခုံးအထိ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဆူးချွန်များမှာ အလွန်သိပ်သည်းလှသည်။ မှောင်မိုက်နေသော နေရာတွင် အပြာရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေပြီး ရှေးဟောင်း သံချပ်ကာတစ်ခု ဝတ်ဆင်ထားသကဲ့သို့ပင်။

"ဒါက... ဆူးချွန်နက်မှောင်လိပ်ရဲ့ ကျောကုန်းပေါ်က ဆူးချွန်တွေပဲ " ဝမ်ဖုန်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ဒါက အပြင်ဘက်မှာ ကပ်တွယ်နေတဲ့ ဝိညာဉ်အရိုး ပေါ့ !"

ဝိညာဉ်အရိုးများသည် ဝိညာဉ်ကုန်းမြေကမ္ဘာတွင် အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။ အနှစ်သောင်းချီ ဝိညာဉ်သားရဲများမှသာ ထွက်ပေါ်လေ့ရှိပြီး ဝိညာဉ်ဆရာ၏ အရည်အချင်းများကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သောကြောင့် လူတိုင်း တောင့်တကြသော အရာ ဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက် ဝိညာဉ်အရိုးဆိုသည်မှာမူ ပို၍ပင် ထူးခြားကာ ပိုင်ရှင်၏ အစွမ်းနှင့်အတူ ကြီးထွားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ယခင်က ရေခဲဧကရာဇ် ပုတ်သင်ညိုတုန်းက ဝိညာဉ်အရိုး မရခဲ့သဖြင့် ဝမ်ဖုန်း နည်းနည်းတော့ နှမြောခဲ့သည်။ ယခုမူ မထင်မှတ်ဘဲ ဤလိပ်ကြီးဆီမှ အပြင်ဘက် ဝိညာဉ်အရိုးကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤဝိညာဉ်အရိုးကို ရရှိလိုက်သည်နှင့် ဝမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် မာကျောမှုမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်သွားသည်။

"နေဦး... သေစမ်း၊ ဒီကောင်က တော်တော်လေး လေးတာပဲ !" ဝမ်ဖုန်း ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည့်အခါ မြေပြင်တွင် နက်ရှိုင်းသော ခြေရာကြီး တစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်သည်။

"ဒါက သူ့ရဲ့ အလေးချိန်ကိုပါ သယ်ဆောင်ထားတာလား ?" ဝမ်ဖုန်း သူ၏ ခြေရာများကို ကြည့်ကာ အံ့ဩနေမိသည်။ "အနည်းဆုံးတော့ ပေါင်လေးထောင် (၄၀၀၀) ကျော်လောက် လေးမယ် ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နက်မှောင်လိပ်ကြီးက တန်ချိန်ဆယ်ချီ လေးတာဆိုတော့ ဒီအရိုးက ဒီလောက်လေးတာ မဆန်းပါဘူး။ ဒါက ငါ့ရဲ့ အစွမ်းတိုးလာရင် ပိုပြီးတော့တောင် လေးလာဦးမှာပဲ ။"

ဝမ်ဖုန်းအတွက်တော့ ဤသည်မှာ သဘာဝကပေးသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ကျင့်စဉ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ နောင်တွင် ဝိတ်တင်ပြီး လေ့ကျင့်ချင်လျှင် ဤဝိညာဉ်အရိုးကိုသာ ထုတ်လိုက်ရုံဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားရော ခန္ဓာကိုယ်ပါ လေ့ကျင့်ပြီးသား ဖြစ်သွားမည်။ အဝတ်အစား ဝတ်ထားလျှင်လည်း လုံးဝ မသိသာပါချေ။

တိုက်ခိုက်သည့်အခါတွင်လည်း ဝိညာဉ်အရိုးကို ပြန်သိမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်က ပေါ့ပါးသွက်လက်သွားကာ ရန်သူကို မထင်မှတ်ထားသော တိုက်ကွက်များဖြင့် တိုက်ခိုက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ဤအပြင်ဘက် ဝိညာဉ်အရိုးသည် တကယ့်ကို ထူးခြားလှပေသည်။