အခန်း (၁၂) - ကမ္ဘာဦး ဖရိုဖရဲ ကြာပန်း၏ ပထမဆုံး အသွင်သဏ္ဌာန်!

အဖိုးဂျက်သည် စုယွမ်ထောင်းကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် ဝိညာဉ်နန်းတော်သို့ ပြန်လာကာ ဝမ်ဖုန်းနှင့် ထန်ဆန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်... သိပ်ကောင်းတယ်"

အဖိုးဂျက်၏ ကြင်နာတတ်သော မျက်နှာတွင် အံ့ဩဝမ်းသာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကလေးတစ်ယောက်က သူကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်လာသူဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်ကလည်း သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ကြီးပြင်းလာသူ ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကြောင့် သူတို့၏ သိုင်းဝိညာဉ်များက အညံ့စား ဖြစ်နေနိုင်သော်လည်း...

မွေးရာပါ အမြင့်ဆုံး ဝိညာဉ်စွမ်းအားရှင်တွေ ဖြစ်နေကြသည်လေ!

အခြားမဟုတ်လျှင်တောင် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဝိညာဉ်ဆရာသခင် ဖြစ်လာဖို့ကတော့ သေချာသွားပြီ မဟုတ်ပါလား။ ဝိညာဉ်တော်ရွာ ကနေ တစ်ရက်တည်းမှာတင် ဝိညာဉ်ဆရာသခင် နှစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို တွေးမိရင်း အဖိုးဂျက်မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဝမ်ဖုန်း... မင်းလည်း မွေးရာပါ အမြင့်ဆုံး ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပိုင်ရှင် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ တကယ် မထင်ထားမိဘူး"

အဖိုးဂျက်က ဝမ်ဖုန်းကို မယုံနိုင်သလို ကြည့်နေသည်။ ထိုအမူအရာမှာ ကျောက်တုံးထဲကနေ မျောက်တစ်ကောင် ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား အံ့အားသင့်နေခြင်းပင်။

"..." ဝမ်ဖုန်း ဆွံ့အသွားရသည်။

အဖိုးဂျက်၏ တစ္ဆေခြောက်ခံထားရသလို အမူအရာကို မြင်ရသည်မှာ ဝမ်ဖုန်းအတွက် အတော်လေး နေရခက်လှသည်။ သို့သော်လည်း မူရင်းဝတ္ထုအရဆိုလျှင် သူသည် သာမန်အရံဇာတ်ကောင် (NPC) တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ထန်ဆန်းနှင့် လုံးဝ ခြားနားနေရမည့်သူ ဖြစ်သည်။ အဖိုးဂျက် ဤမျှ အံ့ဩနေသည်မှာလည်း မဆန်းပေ။

"နော့ဒင်း အခြေခံ အကယ်ဒမီ ကျောင်းအပ်ဖို့ နောက်ထပ် သုံးလ လိုသေးတယ်။ ငါတို့ရွာအတွက် အခွင့်အရေးက တစ်နေရာပဲ ရှိပေမဲ့ အဲဒါက ပြဿနာမရှိပါဘူး" အဖိုးဂျက်က ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက်- "ဝမ်ဖုန်းကတော့ ထားပါတော့... ရှောင်ဆန်း၊ လာ... ငါ မင်းတို့အိမ်ကို လိုက်ခဲ့မယ်။ မင်းအဖေနဲ့ စကားပြောရအောင်"

"ဟုတ်ကဲ့... ရွာလူကြီး ဖိုးဖိုး" ထန်ဆန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အဖိုးဂျက်က ထန်ဆန်းကို ခေါ်ကာ ထန်ဟောက်၏ ပန်းပဲဖိုဆီသို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ဝမ်ဖုန်းကတော့ လိုက်မသွားပါ။ အဖိုးဂျက်နှင့် ထန်ဟောက်တို့ အကြီးအကျယ် စကားများကြတော့မည်ကို သူသိနေသောကြောင့် လိုက်ကြည့်ဖို့ စိတ်မပါခြင်းပင်။

ဝမ်ဖုန်းသည် ရွာပြင်က သူရင်းနှီးနေကျ တောအုပ်လေးဆီသို့ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

'နောက်ထပ် သုံးလပဲ လိုတော့တယ်။ အစ်ကိုတော် စုယွမ်ထောင်းက အဆင့် ၂၆ ရှိတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး ဝိညာဉ်ဆရာသခင်... အခု ငါ့အင်အားနဲ့ဆို သူ့ကို အနိုင်ယူဖို့က တကယ် ခက်ခဲလိမ့်မယ်'

စုယွမ်ထောင်းကို အသုံးချပြီး မိမိ၏ အင်အားကို စမ်းသပ်ရန်နှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖိအားပေးရန်မှာ ဝမ်ဖုန်း၏ အစီအစဉ်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် စုယွမ်ထောင်းမှာ ဝိညာဉ်နန်းတော်က လူဖြစ်သဖြင့် ဝမ်ဖုန်းအနေဖြင့် မိမိ၏ စွမ်းအားအစစ်ကို အကုန်အစင် မပြလိုပေ။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စွမ်းအားများမှာ မွေးရာပါ အဆင့် (၁၀) ထက် သာလွန်နေပြီး အဆင့် (၂၀) သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပင် မြင့်နေနိုင်ကြောင်း ဝမ်ဖုန်း သေချာပေါက် သိထားသည်။ တိတိကျကျ အဆင့်ကိုတော့ သူလည်း မသိသေးပါ။

အကယ်၍ ဝိညာဉ်နန်းတော်ကသာ ဤအကြောင်းကို သိသွားလျှင် သူ့ကို ဖမ်းဆီးပြီး သုတေသန လုပ်ကြလိမ့်မည်။ ဝိညာဉ်နယ်မြေ သမိုင်းတွင် မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့် (၂၀) ရှိသူမှာ ဝိညာဉ်နန်းတော် သခင်မ ဘီဘီဒုံ၏ သမီး 'ချန်းရန်ရွှယ်'တစ်ယောက်သာ ရှိခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။

'ဒါကြောင့် စုယွမ်ထောင်းနဲ့ တိုက်တဲ့အခါ မွေးရာပါ အဆင့် ၁၀ အင်အားကိုပဲ သုံးရမယ်'

ဝမ်ဖုန်း လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်၏။ 'ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုက အခြေခံပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကြာပန်း သိုင်းဝိညာဉ်ကတော့ အဓိက သော့ချက်ပဲ'

ထိုသို့တွေးရင်း ဝမ်ဖုန်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ ညာဘက်လက်ဝါးကို အသာအယာ ဖြန့်လိုက်ပြီး စိတ်အာရုံကို စုစည်းလိုက်ရာ စိမ်းလန်းသော ကြာပန်းလေးက တိတ်ဆိတ်စွာ ပွင့်လန်းလာသည်။

ဝမ်ဖုန်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အချို့ကို ထိုကြာပန်းထဲသို့ စတင်ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ စွမ်းအားများ စီးဝင်သွားသည်နှင့်အမျှ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ထိုကြာပန်းမှာ ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုကြာပန်း၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ကြာစေ့လေးစေ့ထဲမှ အသေးငယ်ဆုံး ကြာစေ့လေးတစ်စေ့က တိတ်ဆိတ်စွာ ပွင့်လန်းလာပြီး အဆုံးမဲ့သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဝမ်ဖုန်း အသေအချာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ စွမ်းအားများ စီးဝင်သွားသည်နှင့်အမျှ ထိုကြာစေ့မှာ အာဟာရ ရရှိသွားသည့်အလား လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး ကြာပလ္လင်ပေါ်တွင် စတင်ပွင့်လန်းလာ၏။

ရွှေရောင်!

သန့်စင်ပြီး တောက်ပလွန်းသည့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများပင်! နွေးထွေးမှု၊ ကုသပေးနိုင်မှုနှင့် ထူးခြားသော စွမ်းအားများ ကိန်းဝပ်နေသည့် ထိုအလင်းတန်းများကြောင့် ဝမ်ဖုန်း၏ စိတ်ရောကိုယ်ပါ အလွန်အမင်း ကြည်နူးချမ်းမြေ့သွားရသည်။

"ဒါက ကြာပန်းရဲ့ ပထမဆုံး အသွင်သဏ္ဌာန်... ၁၂ ထပ် ကုသိုလ်တော် ရွှေကြာပန်း လား?"

ဝမ်ဖုန်း အသက်ရှူမှားမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ ကြာစေ့လေးစေ့ထဲမှ ပွင့်ထွက်လာသည့် ရွှေကြာပန်းလေးဆီမှ လတ်ဆတ်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ဤရွှေကြာပန်းကို ဖော်ထုတ်ရန်အတွက် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အမြောက်အမြား လိုအပ်သည်ကိုလည်း သူ သတိပြုမိလိုက်၏။

'ဒဏ္ဍာရီတွေထဲမှာတော့ ဒီရွှေကြာပန်းက ကမ္ဘာဦး အဖိုးတန် ရတနာတစ်ခုပဲ။ သိုင်းဝိညာဉ်အဖြစ် ပေါ်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူ့ရဲ့ အာနိသင်က အတော်လေး ထူးခြားမှာပဲ'

ဝမ်ဖုန်း တွက်ချက်ကြည့်ရာ ယခုအခြေအနေတွင် သူသည် ဤရွှေကြာပန်းကို စက္ကန့် ၃၀ ခန့်သာ ထိန်းထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤစွမ်းအားကို စမ်းသပ်ရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေလိုက်ရာ အဝေးတစ်နေရာတွင် ဒဏ်ရာရနေသော ငှက်ကလေးတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"စမ်းကြည့်ရအောင်"

ဝမ်ဖုန်း လျှောက်သွားပြီး ဒဏ်ရာရငှက်ကလေးကို ကြည့်ကာ အံ့ဩသွားသည်။ ဤငှက်ကလေးမှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က မြွေဆိုးလက်မှ သူကယ်တင်ပေးခဲ့သော ငှက်ကလေး မဟုတ်ပါလား။

ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် သူက ထပ်ပြီး ဒဏ်ရာရနေပြန်ပြီ။ အတောင်ပံနှင့် ဝမ်းဗိုက်တွင် ဒဏ်ရာများ ပြင်းထန်လွန်းလှပြီး အတွင်းကလီစာများပင် မြင်နေရကာ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေရှာသည်။

ဝမ်ဖုန်း ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ ရွှေကြာပန်းကို ငှက်ကလေးအနားသို့ တိုးလိုက်ကာ ရွှေရောင်စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ နူးညံ့ချောမွေ့သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက ငှက်ကလေးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

နောက်ခဏတွင် ဝမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျသွားရသည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများအတွင်းရှိ ငှက်ကလေး၏ အတောင်ပံမှ ဒဏ်ရာများမှာ မျက်စိရှေ့တင် သိသိသာသာ ပျောက်ကွယ်သွားသည် မဟုတ်ပါလား!

ဝမ်းဗိုက်မှ ဒဏ်ရာများမှာလည်း လျင်မြန်စွာ အသားတက်လာပြီး မှိတ်ထားသော မျက်လုံးများမှာလည်း ပြန်ပွင့်လာသည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် ငှက်ကလေးမှာ မူလအတိုင်း ပြန်လည် ကျန်းမာသွားတော့သည်။

ဝမ်ဖုန်းမှာမူ ချွေးများပြန်ကာ အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသည့်အလား ငုတ်တုတ်လေး ထိုင်ကျသွားရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စွမ်းအားအားလုံးကို ထိုရွှေကြာပန်းက စုပ်ယူသွားခြင်းပင်။ ဝိညာဉ်ကွင်း မရှိသေးသဖြင့် စွမ်းအားအားလုံးကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ရွှေကြာပန်းက အကုန်အစင် သုံးစွဲပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့် ရွှေကြာပန်းမှာလည်း ကြာစေ့အဖြစ် ပြန်ပြောင်းသွားပြီး စိမ်းလန်းသော ကြာပန်းအသွင်သို့ ပြန်ရောက်သွားတော့သည်။

"ကျိကျိ... ကျိကျိ..."

ငှက်ကလေးမှာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဝမ်ဖုန်း၏ ဘေးတွင် ပျံသန်းကခုန်နေသည်။

"ဒီလောက်အထိ ကုသပေးနိုင်တာလား?" ဝမ်ဖုန်း အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားမိသည်။ ခုနက သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသည့် ငှက်ကလေးမှာ ယခင်ကထက်ပင် အားအင်ပိုရှိနေသယောင် ထင်ရသည်။

ပထမဆုံး အသွင်သဏ္ဌာန်ဖြစ်သည့် ရွှေကြာပန်းက ဤမျှ ပြင်းထန်သည့် ဒဏ်ရာကိုပင် ကုသပေးနိုင်ရုံသာမက သေလူကိုပင် ထမြောက်စေနိုင်မည့် အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေသည်။ ငှက်ကလေး၏ မျက်လုံးများမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ စူးရှတောက်ပနေပြီး အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ပျံသန်းနေသည်။ သူသည် သစ်ပင်အကိုင်းပေါ်သို့ ပျံတက်သွားပြီး သစ်ပင်ပင်စည်ကို အားပါးတရ ပေါက်နေကာ အလွန်အမင်း သွေးကြွနေသည့်အလား ပျံသန်းနေတော့သည်။

"ဒါက... သွေးတွေ အရမ်းကြွနေတာလား?" ဝမ်ဖုန်း ကြောင်သွားပြီး- "ငါ ရွှေကြာပန်းရဲ့ စွမ်းအားတွေကို အလွန်အကျွံ သုံးလိုက်မိလို့လား မသိဘူး"

ပထမဆုံးအကြိမ် စမ်းသပ်ခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူသည် အတွေ့အကြုံမရှိဘဲ စွမ်းအားအားလုံးကို ထုတ်သုံးလိုက်မိခြင်းပင်။