အခန်း (၁၁၇) - ကြယ်တာရာတောအုပ်ကို တုန်ဟည်းစေခြင်း

ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ဝမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ တောက်ပသော အလင်းတန်းကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားတော့သည်။

"အားးးးးး!!"

ဝမ်ဖုန်းသည် ပန်ဂူပုဆိန် ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် သူ၏ အသိစိတ်အာရုံထဲ၌ ရှေးဟောင်းအေးစက်လှသော အထီးကျန်ဆန်သည့် အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူ၏ ဦးနှောက်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်အတိုင်းပင်။

ထိုခဏ၌ပင် ကြယ်တာရာတောအုပ် တစ်ခုလုံးရှိ အိပ်ပျော်နေသော ဝိညာဉ်သားရဲပေါင်းများစွာသည် ရုတ်တရက် နိုးလာကြပြီး ဝမ်ဖုန်းရှိရာအရပ်သို့ ကြောက်လန့်တကြား လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

တောအုပ်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ အင်းအိုင်ကြီးဘေးတွင် ရှောင်ဝူ၏ ကိုယ်ပေါ်၌ တတိယမြောက် ခရမ်းရောင် ဝိညာဉ်ကွင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း လင်းလက်လာပြီးနောက် သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမအနား၌ အိပ်ပျော်နေသော တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးမှာလည်း ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်ကာ ထရပ်လိုက်တော့သည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ရေကန်ထဲမှ ကြီးမားလှသော ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ရေပြင်ကို ခွဲကာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ နွားခေါင်းနှင့် မြွေကိုယ်ထည် ရှိပြီး ခေါင်းတစ်ခုတည်းတင် လေးမီတာခန့် ရှည်သည်။ မျက်လုံးကြီးများမှာ မီးအိမ်ကြီးနှစ်လုံးကဲ့သို့ပင်။ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ပြာနွားနဂါး ပင် ဖြစ်သည်။

"တာမင် ... အာမင် ... ဘာဖြစ်တာလဲ?" ရှောင်ဝူက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ" တာမင်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကြောက်စရာကောင်းတယ် ဟုတ်လား?" ရှောင်ဝူ ထိတ်လန့်သွားသည်။ တာမင်ကဲ့သို့သော သားရဲဘုရင်ကြီးထံမှ ဤစကားမျိုး ထွက်လာသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။

"မင်း ဘယ်လို ခံစားရလဲ?" တာမင်က တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးကို မေးလိုက်သည်။

"ငါလည်း အတူတူပဲ" မျောက်ဝံကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ကြယ်တာရာတောအုပ်မှာ ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးဘူး မဟုတ်လား" ဟု ရှောင်ဝူက ကောင်းကင်က အလင်းတန်းကို ကြည့်ကာ မေးသည်။

တောအုပ်၏ အရှင်သခင် နှစ်ပါးစလုံးက ခေါင်းခါပြသည် - "ဒီလို အရှိန်အဝါမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး... ကမ္ဘာကြီးကိုတောင် ခွဲပစ်နိုင်မယ့် အစွမ်းမျိုးပဲ။ အခု စွမ်းအားက သိပ်မကြီးသေးပေမဲ့ ဒီအရှိန်အဝါက ငါတို့နှစ်ယောက်ကို ဗီဇအရ ကြောက်ရွံ့သွားစေတယ်။ ဒါက ဝိညာဉ်သားရဲရဲ့ စွမ်းအားလည်း မဟုတ်သလို လူသားရဲ့ စွမ်းအားလည်း မဟုတ်ဘူး... အခုလောလောဆယ် အပြင်မထွက်နဲ့ဦး"

ရှောင်ဝူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ ဒါက ဘယ်လိုစွမ်းအားမျိုးလဲဟု တွေးနေမိသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တောအုပ်ထဲတွင် အရှိန်ဖြင့် သွားနေသော ဓားဒေါင်လော်နှင့် အဖွဲ့မှာလည်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကြသည်။

"ရပ်လိုက်ကြ!" ဓားဒေါင်လော်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်ကလိုက်လာသူအားလုံးကို တားလိုက်သည်။ သူသည် အဝေးက အလင်းတန်းကြီးကို ကြည့်ကာ မျက်နှာပျက်နေသည်။

"လူကြီးမင်း... ခင်ဗျားလည်း ခံစားမိတယ် မဟုတ်လား?" ကျောက်ဝူကျီက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"အဘိုး... ဘာဖြစ်လို့လဲ? အချိန်မဖြုန်းပါနဲ့တော့!" နင်ရုံရုံက စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။

ဓားဒေါင်လော် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ထိုခဏတွင်ပင် အလွန်ဝေးကွာသော နေရာမှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ အားလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ခါသွားတော့သည်။

"ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲ?" တိုင်မုပိုင်က သစ်ရွက်များကြားမှ အလင်းတန်းကို လှမ်းကြည့်မိသည်။

"အရင်ရပ်ဦး။ ခဏနေမှ သွားမယ်!" ဓားဒေါင်လော် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည် - "ရှေ့မှာ ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေတယ်။ ဘယ်သူမှ မလှုပ်နဲ့!"

"တကယ်ကို ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းအားပဲ။ ဝိညာဉ်သားရဲနဲ့လည်း မတူသလို လူသားနဲ့လည်း မတူဘူး..." ကျောက်ဝူကျီက ထိတ်လန့်စွာ ပြောသည် - "ကြယ်တာရာတောအုပ်မှာ ဒီလို စွမ်းအားမျိုး ဘယ်တုန်းက ပေါ်လာတာလဲ? လောကကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ့်အတိုင်းပဲ..."

ဓားဒေါင်လော် မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိသည်။ သူသည် အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သူ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော စွမ်းအားမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပေ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သော "ကြောက်ရွံ့စိတ်" များ ပြန်လည် နိုးထလာသည်။ ထိုနေရာကိုပင် မသွားချင်လောက်အောင် ဖြစ်မိသည်။

အခြားတစ်နေရာတွင် ထန်ဆန်းသည် လူသားမျက်နှာ မိစ္ဆာပင့်ကူ နှင့် တိုက်ခိုက်နေသည်။ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ထိုပင့်ကူမှာ ရုတ်တရက် အေးခဲသွားပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"အခွင့်အရေးပဲ!" ထန်ဆန်းက ဘာကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း မလှုပ်ရှားနိုင်သော ပင့်ကူကို သူ၏ ကောင်းကင်ရှင်းလင်းတူ နှင့် လျှို့ဝှက်လက်နက်များ သုံးကာ ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

ဝမ်ဖုန်းသည် သူ၏ ပုဆိန်ကို ကိုင်လိုက်သည့် အချိန်တွင် တောအုပ်တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားသည်ကို မသိပါချေ။ ဝမ်ဖုန်း၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများမှာ တစ်စစီ ပြဲထွက်ကုန်သည်။ သူ၏ တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးကြောများမှာ အထင်သား ပေါ်ထွက်လာပြီး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်အတိုင်းပင်။ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

အမည်းရောင်ကြာပန်းက စုပ်ယူထားတဲ့ စွမ်းအင်က ပုဆိန်ကို ဖန်တီးဖို့ လုံလောက်ပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုက မလုံလောက်သေးဘူးပဲ! ဝမ်ဖုန်း၏ အသိစိတ်မှာ ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ဤပန်ဂူပုဆိန်ကို သုံးရန်အတွက် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုမှာ အလွန်အရေးကြီးကြောင်း သူ ခုမှ သိတော့သည်။

"ငါ့ခန္ဓာကိုယ် ပေါက်ကွဲမသွားခင် မင်းကို အရင်သတ်မယ်! ငါ့ပုဆိန်ကို ခံစမ်း!"

ဝမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ နီမြန်းလာသည်။ သူ မြေပြင်ကို ကန်လိုက်ရာ မြေပြင်မှာ အက်ကွဲသွားတော့သည်။ သူသည် ကောင်းကင်သို့ မြင့်မားစွာ ခုန်တက်လိုက်ရာ သူ၏ ကိုယ်မှ ထွက်သော အလင်းတန်းမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။ ဤပုဆိန်ချက်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပါ သက်ရောက်မှု ရှိပုံရသည်။

"လိပ်အိုကြီး... ဒီတစ်ချက်မှာ မင်းမသေရင် ငါသေမယ်! လာစမ်း... ကံတရားကို ဆုံးဖြတ်ကြရအောင်!"

ဝမ်ဖုန်း ကောင်းကင်မှ ခုန်ချကာ ပုဆိန်ဖြင့် အစွမ်းကုန် လွှဲရိုက်လိုက်သည်။

ဝုန်း!

ထိုပုဆိန်ချက်မှာ နက်မှောင်လိပ်၏ မာကျောလှသော အရိုးများကို တစ်စစီ ကြေမွသွားစေသည်။ သူ၏ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော အကာအကွယ်များမှာလည်း ပျက်စီးကုန်သည်။ သွေးများမှာ နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်ကုန်သည်။

နက်မှောင်လိပ်သည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ကျောကုန်းမှ သွေးများစွာ ထွက်လာတော့သည်။ သို့သော် ထိုတုံ့ပြန်မှုအားကြောင့်ပင် ဝမ်ဖုန်းမှာလည်း မီတာပေါင်းများစွာ အဝေးသို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး လက်ထဲက ပုဆိန်မှာလည်း ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပါတော့သည်။