အခန်း (၁၁၅) - အနှစ်သုံးသောင်းသက်တမ်းရှိ ဝိညာဉ်သားရဲ!

"ကျောက်ဝူကျီ... မင်းတို့ ရှရက်ခ်အကယ်ဒမီက တပည့်တွေကို ဘယ်လိုများ ဆုံးမသွန်သင်နေတာလဲ" ဓားဒေါင်လော်က ကျောက်ဝူကျီကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်သည် - "ငါ့မြေးမလေး ရုံရုံကို ဒီလောက်အထိ ဝမ်းနည်းအောင် လုပ်ရတယ်လို့?"

ကျောက်ဝူကျီမှာ ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိဘဲ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေသည်။ ဝမ်ဖုန်းနှင့် နင်ရုံရုံတို့အကြောင်း သူသိထားသော်လည်း ဓားဒေါင်လော် ဒီအချိန်မှာ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ထိုစဉ် နင်ရုံရုံက သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန်ပင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် - "မဟုတ်ဘူး... ဆရာကျောက်နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။ ဒါက... ကျွန်မနဲ့ ဝမ်ဖုန်း ကိစ္စပါ။ အို... ဓားအဘိုး၊ စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေပါနဲ့တော့! မြန်မြန်... ဝမ်ဖုန်းကို သွားကယ်ပေးပါဦး! မြန်မြန်လုပ်ပါ!"

ဓားဒေါင်လော် : "???"

ဘာ? အဲဒီကောင်လေးကို သွားကယ်ရမယ်? ဓားဒေါင်လော်က နင်ရုံရုံကို ကြည့်ပြီး ကြောင်သွားသည်။ ဒီကောင်မလေး ဘာဖြစ်နေတာလဲ? သူများက ကိုယ့်ကို အနိုင်ကျင့်လို့ ငိုနေပြီးတော့မှ၊ အခုကျ သူတပါးကို သွားကယ်ခိုင်းနေတယ်? စိတ်ပြောင်းသွားတာလား?

နင်ရုံရုံက ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အကျဉ်းချုံး ပြောပြလိုက်သည်။ နားထောင်ပြီးနောက် ဓားဒေါင်လော် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ" ဓားဒေါင်လော်က အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်ကာ မျက်လုံးထဲတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည် - "အဆင့် ၃၀ ပဲ ရှိသေးတဲ့ ဝိညာဉ်ဆရာလေးက အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးကို ၂ စက္ကန့်၊ ၃ စက္ကန့်လောက် တားဆီးပေးပြီး မင်းတို့ ခြောက်ယောက်စလုံးကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား..."

ဓားဒေါင်လော် ရောက်ရှိလာသဖြင့် ကျောက်ဝူကျီနှင့် အခြားသူများမှာ ရုတ်တရက် အားတက်သွားပြီး စိတ်အေးသွားကြသည်။ သို့သော် အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ အကောင်းမြင်ရန် ခက်ခဲနေဆဲပင်။

...

တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးသည် ရှောင်ဝူနှင့် ဝမ်ဖုန်းကို ဖမ်းဆီးပြီးနောက် တဟုန်ထိုး ပြေးလွှားနေသည်။ သို့သော် အခုချိန်တွင် ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်သော မြင်ကွင်းတစ်ခု ရှိနေသည် - ရှောင်ဝူသည် မျောက်ဝံကြီး၏ လက်ထဲတွင် အဖမ်းခံနေရခြင်း မဟုတ်ဘဲ ၎င်း၏ ပုခုံးပေါ်တွင် အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ဖုန်းကတော့ ဒါကို မမြင်နိုင်ပါချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်... သူကတော့ မျောက်ဝံကြီး၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် အဖမ်းခံထားရဆဲ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လှုပ်ခါနေသဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်ပင် လွင့်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ဒါက တကယ့်ကို ခွဲခြားဆက်ဆံမှုပင်! ဤတိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးက ခြေလေးဖက်ဖြင့် ပြေးနေခြင်းဖြစ်ရာ လက်ဖဝါးထဲပါနေသော ဝမ်ဖုန်းမှာ သေမင်းတမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော ရိုလာကိုစတာ စီးနေရသလို ခံစားနေရသည်။ ထို့အပြင် သူသည် ခုနက တိုက်ပွဲဒဏ်ကြောင့် အတွင်းဒဏ်ရာ အနည်းငယ်လည်း ရထားသေးသည်။

"တာမင် ... မြန်မြန် အစ်ကိုဖုန်းကို လွှတ်ပေးလိုက်တော့!" ရှောင်ဝူက မျောက်ဝံကြီး၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည် - "သူ သတိမေ့နေပြီလေ! သူ့ကို ဘာလို့ ဖမ်းလာတာလဲ! မြန်မြန် ချပေးလိုက်ပါ!"

"ဝူးး... ဝိုးးး~" မျောက်ဝံကြီးက ထူးဆန်းသော အသံအချို့ ပြုလုပ်ကာ ခေါင်းခါပြသည်။ သူသည် လူသားတစ်ယောက်ကို သူ၏ ပုခုံးပေါ် မတင်လိုချေ။

"သူက မင်းကို ဘယ်လိုတားဆီးနိုင်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်း သိချင်လို့ ဟုတ်လား? ပြီးတော့ သူက မင်းကို နေလို့မကောင်းအောင် လုပ်ခဲ့လို့ မင်းက သူ့ကို ဖမ်းလာပြီး စားပစ်ချင်တယ်ပေါ့... အင်း... အစ်ကိုဖုန်းက မင်းကို ဘယ်လို တားခဲ့လဲဆိုတာ ထူးတော့ထူးခြားတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း သူ့ကို စားလို့မရဘူး! အစ်ကိုဖုန်းက ငါ့သူငယ်ချင်း။ တကယ်လို့ မင်း သူ့ကို စားရင် ငါ မင်းကို အသိအမှတ် မပြုတော့ဘူးနော်!" ရှောင်ဝူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောသည် - "မြန်မြန်... သူ့ကို ချပေးလိုက်တော့! ငါ သူနဲ့အတူ ပြန်သွားချင်တယ်..."

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရပ်တန့်ကာ တိုးတိုးလေး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ဤအသံကြောင့် ရှောင်ဝူ ထိတ်လန့်သွားသည် - "ဘာ? ဘွဲ့အမည်ရ ဒေါင်လော် အဆင့်ရှိတဲ့ လူသားအစွမ်းထက်သူတစ်ယောက် လာနေတယ် ဟုတ်လား?"

ရှောင်ဝူ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် မျက်နှာပျက်သွားသည် - "ဒါဆိုရင် အစ်ကိုဖုန်းကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်။ သူတို့ နောက်မှ ရှာတွေ့လိမ့်မယ်။ မင်းနဲ့ငါ အခု တာမင်ဆီ အရင်ပြန်ကြမယ်။ အဲဒီ ဒေါင်လော် ပြန်သွားတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ ငါ ပြန်ထွက်လာခဲ့မယ်။ အခုတော့ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား တက်အောင် အရင်လုပ်ရမှာပေါ့"

အာမင် ဟု ခေါ်သော တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးသည် ဝမ်ဖုန်းကို သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။

"??? အာမင်... မင်း ဘာလုပ်တာလဲ! အသာအယာ လုပ်ပါဟ!" ရှောင်ဝူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ မျောက်ဝံကြီးမှာ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ရှောင်ဝူကို ခေါ်ကာ တောနက်ထဲသို့ ဆက်လက် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

"အာမင်... ဒီနေရာက တောနက်ပိုင်း ရောက်နေပြီ။ အစ်ကိုဖုန်းက သတိမေ့နေတာဆိုတော့ အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်..." ရှောင်ဝူ၏ အသံမှာ ဝေးကွာသွားသည်။

"ဝူးး ဝူးး~ (ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး၊ သူပဲ ငါ့ကို လာတားတာကိုး)"

"..." ရှောင်ဝူ ဆွံ့အသွားသည်။

ဝမ်ဖုန်းသည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရာမှ မကြာမီတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း နိုးလာသည်။ သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရခြင်း မဟုတ်သော်လည်း မျောက်ဝံကြီး၏ လက်ထဲတွင် အလွန်အမင်း လှုပ်ခါခံခဲ့ရသဖြင့် ဖျားချင်သလိုပင် ဖြစ်နေသည်။ သံမဏိလူသားပင်လျှင် ထိုဒဏ်ကို မခံနိုင်ပါချေ။

သို့သော် ဝမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်တောင့်တင်းသဖြင့် လှုပ်ခါမှု ရပ်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် ပြန်နိုးလာသည်။ သစ်ပင်ပေါ်သို့ အပစ်ခံရစဉ်ကလည်း ဒဏ်ရာမရဘဲ သစ်ပင်ကသာ ကိုင်းညွတ်သွားသည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ?" ဝမ်ဖုန်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သတိပြန်ဝင်လာသည် - "ဒါက ကြယ်တာရာတောအုပ် ရဲ့ အနက်ပိုင်း ဖြစ်မယ်။ ရှောင်ဝူက မျောက်ဝံကြီးကို ငါ့ကို ချထားခဲ့ဖို့ ပြောလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ဝူက ငါနဲ့အတူ ပြန်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား? ငါ သတိမေ့နေတုန်း သူမရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မသိအောင် ဖုံးကွယ်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအား တက်အောင် လုပ်နေမှာလား"

ဝမ်ဖုန်း အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ဓားဒေါင်လော် ရောက်နေသည်ကို မသိပါချေ။ အမှန်တော့ မျောက်ဝံကြီး ဖမ်းသွားခြင်းကို ဝမ်ဖုန်း လုံးဝ မစိုးရိမ်ပေ။

"နောင်ကျ ငါ ပိုအစွမ်းထက်လာရင် မင်းတို့ မျောက်ဝံကြီးတွေကို ဇောက်ထိုးဆွဲပြီး ရိုက်ပစ်မယ်" ဝမ်ဖုန်းက နာကျင်နေသော ကိုယ်ကို ကိုင်ကာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ထိုစဉ် အဝေးမှ စူးရှသော အသံနှင့် ထူးဆန်းသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဒါကို မြင်တော့ ဝမ်ဖုန်း မျက်နှာပျက်သွားသည် - "ဝိညာဉ်သားရဲပဲ! သေစမ်း... ငါ့မှာ အခု ဝိညာဉ်စွမ်းအား မရှိသေးဘူး! ဒဏ်ရာလည်း နည်းနည်း ရထားတယ်။ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုနဲ့ဆိုရင် အများဆုံး အနှစ်နှစ်ထောင် သက်တမ်းရှိတဲ့ သားရဲလောက်ပဲ ယှဉ်နိုင်မယ်... ပြီးတော့ လူကလည်း အားမပြည့်သေးဘူး"

ဝမ်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကုန်ခန်းနေသည်။ မိုးကြိုးစက်မျက်ရည်ရှိသော်လည်း ခဏချင်း ပြန်ပြည့်ရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။ အနည်းဆုံး တစ်နာရီခန့် အနားယူမှသာ အနည်းငယ် ပြန်ရနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ဖုန်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သစ်ပင်တစ်ပင်မှ တစ်ပင်သို့ လွှားကနဲ ခုန်ကူးလိုက်သည်။ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် အဝေးတွင် ကြီးမားလှသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျသွားသည်။

"အနှစ်သောင်းချီ ဝိညာဉ်သားရဲ... ဆူးချွန် နက်မှောင်လိပ် လား?"

အဝေးတွင် ၁၀ မီတာခန့် ကျယ်သော စမ်းချောင်းလေး တစ်ခုရှိပြီး၊ ထိုစမ်းချောင်းဘေးတွင် အနည်းဆုံး ခုနစ်မီတာ၊ ရှစ်မီတာခန့် ရှည်လျားကာ သုံးလေးမီတာခန့် မြင့်သော ဧရာမ လိပ်ကြီးတစ်ကောင် လှည့်လည်နေသည်။ ဤလိပ်ကြီးမှာ အလွန် ရက်စက်ပုံရသည်။ ကျောကုန်းပေါ်တွင် မြင့်တက်နေသော အချွန်အတက် ၃၃ ခု ရှိပြီး သံချပ်ကာ ဝတ်ထားသော ဒိုင်နိုဆောတစ်ကောင်နှင့် တူလှသည်။ ၎င်း၏ အမြီးမှာ ရှည်လျားပြီး ကြိမ်လုံးကဲ့သို့ မာကျောပုံရသည်။ ကျောက်တုံးကို အမြီးနှင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံနှင့် ကျောက်စများ လွင့်ထွက်သွားသည်။

"အမြင့် သုံးမီတာ၊ ကျောကုန်းပေါ်မှာ အချွန်အတက် ၃၃ ခု... တစ်ကိုယ်လုံးက အပြာနုရောင် ဆိုတော့ ဒါက အနှစ်သုံးသောင်းသက်တမ်းရှိတဲ့ ဆူးချွန် နက်မှောင်လိပ် ပဲ!" ဝမ်ဖုန်း စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ဒါက အနှစ်သောင်းချီ ဝိညာဉ်သားရဲတွေထဲမှာ တိုက်စစ်ကော ခံစစ်ပါ အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး ရှားပါးလှသော သားရဲဖြစ်သည်။ သူ၏ ကျောကုန်းရှိ ဆူးချွန်များက တိုက်ခိုက်မှုများကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ဒါက ခံစစ်ဝိညာဉ်ဆရာတိုင်း အလွန်အမင်း လိုချင်သော စွမ်းရည်ပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ့ရဲ့ အမည်းရောင်ကြာပန်းက ခုခံမှုမှာ အရမ်းကောင်းတယ်။ တကယ်လို့ ဒီလိပ်ကြီးရဲ့ စွမ်းအားကိုသာ စုပ်ယူနိုင်ရင် ငါ့ရဲ့ ခုခံမှုက တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ပြန်ကန်ထုတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ပါ ရလာမှာပဲ! ဒါက အလွန် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်း ဖြစ်လိမ့်မယ်"