အခန်း (၁၁၄၀) - နှင်းခဲခြင်္သေ့လင်းကျွင်း၏ ပွဲဦးထွက်

“ခင်ဗျားကလည်း အသက်ကြီးလှပြီဟာကို ဘာတွေ အားကျနေတာလဲ”

ယန်ရှောက်ကျဲ့က ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်—

“ဒါက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရေပြားသက်သက်ပါပဲ”

ချန်တွိုတွိုက သူ၏တံတောင်ဖြင့် ယန်ရှောက်ကျဲ့ကို တွန်းလိုက်ရင်း—

“ဟေ့... မင်းက လူငယ်လေးတစ်ယောက်အပေါ် မနာလိုဖြစ်ပြီး စကားနာထိုးနေတာလား” ဟု စနောက်လိုက်ရာ ယန်ရှောက်ကျဲ့က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“ဟေး... ဒါကို ထားလိုက်ပါဦး၊ ငါ အမြဲတမ်း တွေးနေတာက ဒီဝမ်ဖုန်းဟာ အချိန်အတော်ကြာအောင် အသက်ရှင်နေခဲ့တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာပဲ”

ချန်တွိုတွိုက လက်ပိုက်လိုက်ရင်း—

“သူ အကယ်ဒမီကို စရောက်တုန်းက ‘ဂျီယီကိုင်’ ဆိုတာ သူ့ရဲ့တပည့် ဘိုးဘေးပါလို့ ပြောခဲ့တာ မင်းတို့ မေ့သွားကြပြီလား။ ဒီဘက်ခေတ်မှာ ဘယ်သူက အဲဒီလိုစကားမျိုးကို ပြောရဲတဲ့ သတ္တိနဲ့ သွေးသောက်စိတ် ရှိလို့လဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“သာမန်လူဆိုရင်တော့ အဲဒီလို လေကန်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး”

“မင်းတို့ ယုံသည်ဖြစ်စေ၊ မယုံသည်ဖြစ်စေ ငါ ရွှေဝိညာဉ်ဒင်္ဂါးပြားတစ်ပြား လောင်းကြေးထပ်ရဲတယ်။ သူသာ ဝိညာဉ်နန်းတော် ဗဟိုချက်မကို ရောက်သွားရင်တောင် အဲဒီလို ပြောရဲပါဦးမလား”

“...” ယန်ရှောက်ကျဲ့ စကားမရှိ ဖြစ်သွားရသည်။

“ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားကတော့ မေးခွန်းထုတ်စရာ ရှိနေတုန်းပဲ”

ကောင်းကင်ပြင်ကို ကြည့်နေကြသော အကြည့်များသည် ကွင်းပြင်ထဲသို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု စုပြုံကျရောက်လာကြသည်။ ဝမ်ဖုန်းသည် ဝတ်စုံနက်ကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူ၏ ရုပ်ရည်က ခန့်ညားလျက်ရှိပြီး နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ တောက်ပနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ အစောပိုင်းက ရာသီဥတုက အနည်းငယ် အုံ့မှိုင်းနေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ နေရောင်ခြည်က ချက်ချင်းပင် ထိန်ထိန်လင်းလင်း သာယာလာခဲ့သည်။ စင်မြင့်ပတ်ပတ်လည်ရှိ ကျောင်းသူများ၏ ပါးစပ်မှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာနေတော့သည်။

‘တောက်... တောက်... ငါ့မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အလားအလာတွေ ရှိနေတုန်းပဲလို့ ခံစားရတယ်’

ဝမ်ဖုန်းက ကျောင်းသူများ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ရူးသွပ်သော စွဲလမ်းမှုများကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး—

‘တစ်ယောက်ချင်းစီကတော့ တကယ့်ကို ပရိသတ်အမာခံတွေပဲ’ ဟု တွေးကာ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း ဝတ်စုံနက်ဝတ် ဒိုင်လူကြီးကို မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကြည့်လိုက်သည်။

ဤဒိုင်လူကြီးသည် အမှန်တကယ်ပင် ရိုးရှင်းသောလူတစ်ယောက် မဟုတ်ချေ။ ဘွဲ့အမည်ရဒိုလော် အဆင့်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက ဤနေရာတွင် ဒိုင်လူကြီးအဖြစ် ဆောင်ရွက်နေခြင်း ဖြစ်ရာ သေချာပေါက်ပင် ဝိညာဉ်စစ်ဆေးရေးဌာန၏ အဆင့်မြင့်လူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဒိုင်လူကြီးအဖြစ် အယောင်ဆောင်ကာ ဤနေရာ၌ အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်ဖုန်း ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ၎င်း၏ အကြောင်းရင်းကို သူ ရိပ်မိခဲ့ပြီးဖြစ်၍သာ စင်မြင့်ထက်တွင် ထိုင်ရင်း ဟော်ယွီယောက်၏ ပြိုင်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်စစ်ဆေးရေးဌာနသည် ဝိညာဉ်စာချုပ်သခင်နှင့် ပတ်သက်သည့် အခြေအနေများကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန်အတွက် ဤနေရာတွင် ရှိနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် လူအများအပြား ရှိနေသော်လည်း စစ်ဆေးရေးဌာနသည် အရပ်ဝတ်ဖြင့် သွားလာတတ်သော အလေ့အထ မရှိချေ။ သို့သော် ကွင်းပြင်ပတ်ပတ်လည်ရှိ စင်မြင့်ထက်တွင်မူ စစ်ဆေးရေးဌာနမှ လူတစ်ယောက်မျှ ရှိမနေပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် စင်အောက်ခြေရှိ ကွင်းပြင်ထဲတွင်သာ ရှိနေနိုင်ပေသည်။

ဤအချိန်တွင် အသားညိုသော ဂျိုက်သည်လည်း ကွင်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ဖုန်း၏ အမြင်တွင်မူ ဤသူသည် ယခင်ဘဝက လူမည်းတစ်ယောက်နှင့် တူလှသည်။ တရုတ်နှင့် အနောက်တိုင်း ပေါင်းစပ်ထားသော ပုံစံမျိုး ပေါက်နေပြီး နေမင်းလမင်း အင်ပါယာမှ လူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

“ဂျိုက်... အဆင့် ၇၃ တိုက်ခိုက်ရေး ဝိညာဉ်သူတော်စင်၊ သိုင်းဝိညာဉ်က ‘နက်မှောင်သော ဝိညာဉ်အရိပ်’ ပါ”

ဂျိုက်က ပြုံးလျက် မိတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူ၏ အပြုံးက အနည်းငယ် ရိုးအအ ပုံစံမျိုး ပေါက်နေပြီးနောက်—

“ဒီနေရာက နည်းနည်း ကျဉ်းတော့ ကျွန်တော်တို့ အပြည့်အဝ အသုံးချလို့ မရဘူး၊ အမှတ်ရရုံလောက်ပဲ ထိထိမိမိ ယှဉ်ပြိုင်ကြတာပေါ့” ဟု ဆိုကာ ဝမ်ဖုန်းဘက်သို့ ဦးညွှတ်လိုက်ရင်း—

“လမ်းညွှန်ပြသပေးပါဦး... ဝိညာဉ်စာချုပ်သခင်ကြီး” ဟု တောင်းဆိုလိုက်သည်။

နက်မှောင်သော ဝိညာဉ်အရိပ်? ဝမ်ဖုန်း စိတ်ထဲတွင် အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း ၎င်းက မည်သည့် သိုင်းဝိညာဉ်အမျိုးအစား ဖြစ်သည်ကိုပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ထူးခြားဆန်းပြားသော သိုင်းဝိညာဉ် အမြောက်အမြား ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်ဟုသာ ပြောရပေမည်။

ဂျိုက်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဝိညာဉ်ကွင်း ခုနစ်ကွင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ခရမ်းရောင် သုံးကွင်းနှင့် အမည်းရောင် လေးကွင်း ဖြစ်ကြသည်။ နောက်ဆုံး ဝိညာဉ်ကွင်းသည် နှစ်ပေါင်း ရှစ်သောင်းခန့် ရှိပြီး နှစ်ပေါင်း ကိုးသောင်းသက်တမ်းနီးပါး ရှိကာ အနည်းငယ် နီမြန်းသော အရောင်သန်းနေသည့် ဝိညာဉ်ကွင်းတစ်ကွင်း ဖြစ်သည်။ မဆိုးလှချေ။

အရှိန်အဝါ အားဖြင့် ကြည့်မည်ဆိုပါက ဂျိုက်သည် ကျန်းလဲ့ရွှမ်းထက် များစွာ ပိုမို သန်မာလှသည်။ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ အတွေ့အကြုံ ကွာခြားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဂျိုက်သည် နေမင်းလမင်း အင်ပါယာမှ ဖြစ်ပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါက တည်ငြိမ်လွန်းလှသည်။ အမြင်တစ်ချက်ဖြင့်တင် သူသည် ကြီးမားသော တိုက်ပွဲကြီးများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသည့် ဝါရင့် အစွမ်းထက်ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ဝမ်ဖုန်းသည် ‘နက်မှောင်သော ဝိညာဉ်အရိပ်’ ဟူသည့် သိုင်းဝိညာဉ်အကြောင်းကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးချေ။ ကွင်းထဲတွင် ကြားဖူးသောသူများမှာလည်း မရှိသလောက်ပင်။ သို့သော် ဝိညာဉ်ကွင်း ခုနစ်ကွင်းကမူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

ဝမ်ဖုန်းက စကားအပိုများ ပြောမနေတော့ဘဲ ကောင်းကင်ပြင်ကို မော့ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်—

“အောက်ကို ဆင်းလာခဲ့စမ်း”

ကြည့်ရှုသူ အများအပြားသည် ဝမ်ဖုန်း၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ပါလျက် ကောင်းကင်ပြင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ နက်မှောင်သော ကျောက်မျက်ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ မည်းနက်သော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံမှ ကြယ်တစ်ပွဲကဲ့သို့ ဖျတ်ခနဲ လက်သွားပြီးနောက် အောက်သို့ ဝုန်းခနဲ ကျဆင်းလာခဲ့တော့သည်။

ဘုန်း...။

ကြီးမားလှသော ပုံရိပ်ကြီးက မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်လာရာ မရေမတွက်နိုင်သော ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ပျံသွားခဲ့သည်။ ထိုပုံရိပ်၏ ပတ်ပတ်လည်မှ အလွန်အမင်း အေးစက်သော အအေးဓာတ်တစ်ခု ပျံ့နှံ့လာရာ စင်မြင့်ထက်ရှိ ကြည့်ရှုသူ အများအပြားသည် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြရသည်။

တစ်ဖက်မှ ဂျိုက်သည် မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။ လွင့်ပျံနေသော ဖုန်မှုန့်များထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မှောင်မိုက်သော အသက်ရှူသံနှင့် အေးစက်သော အသက်ရှူသံတို့ ပေါင်းစပ်သွားပြီးနောက် ထိုအငွေ့အသက်တစ်ခုတည်းဖြင့်တင် လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်ချောက်ချားဖွယ် အအေးဓာတ်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ဖုန်မှုန့်များက တဖြည်းဖြည်း ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

နှင်းခဲခြင်္သေ့လင်းကျွင်း၏ အမည်းရောင်နှင့် အဖြူရောင် ရှိသော ခန့်ညားထည်ဝါလှသည့် ခန္ဓာကိုယ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝဲပျံလျက် ရှိနေသည်။ ကျောပြင်ပေါ်ရှိ စက်မှုအတောင်ပံများပေါ်တွင် ဆန်းကြယ်သော အမည်းရောင် လိုင်းများနှင့် ရေခဲပြင်ကဲ့သို့ ဖြူဆွတ်သော အရောင်များ ထွင်းထုထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် အနားသတ်များနှင့် ထောင့်စွန်းများ အပြည့်ဖြင့် ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ၎င်းတွင် အလွန်အမင်း အေးစက်ပြီး အလွန်တရာ မှောင်မိုက်သော အငွေ့အသက်များ ပါရှိပေသည်။ ဤကဲ့သို့သော ရှေးဟောင်းဆန်းကြယ်သည့် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ၎င်းက အလွန်ပင် ခန့်ညားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

“အဆုံးစွန် ရေခဲဓာတ်သတ္တိ ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲလား...” ဂျိုက်၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး—

“ပြီးတော့ မိစ္ဆာဝိညာဉ်သားရဲရဲ့ အငွေ့အသက်လည်း ပါနေတာလား။ ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်စာချုပ်သခင်က မိစ္ဆာဝိညာဉ်သားရဲကို ယဉ်ပါးအောင် မလုပ်နိုင်ပါဘူး... မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက အမှောင်ဓာတ်သတ္တိပဲ” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

၎င်းက လုံရှဲနှင့် မတူချေ။ လုံရှဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုမူ ဝိညာဉ်ဆရာသခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ‘ယန်ယန်နဂါး’ ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိနိုင်သည်။ များစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည် ဆိုဦးတော့။ သို့သော် နှင်းခဲခြင်္သေ့လင်းကျွင်းကိုမူ အမှန်တကယ်ပင် မည်သူမျှ မှတ်မိနိုင်ခြင်း မရှိကြချေ။ နှင်းခဲခြင်္သေ့လင်းကျွင်းသည် မိစ္ဆာဝိညာဉ်သားရဲ၏ ဥထဲတွင် ပေါက်ဖွားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကိုယ်တိုင်က သူ၏ နှင်းခဲခြင်္သေ့လင်းကျွင်း ခန္ဓာကိုယ်သာ ဖြစ်သည်။ အခြားသော ဝိညာဉ်သားရဲ မဟုတ်ချေ။ အဆုံးစွန် မြောက်ပိုင်းဒေသတွင်ပင် ဝိညာဉ်သားရဲ အနည်းငယ်မျှသာ နှင်းခဲခြင်္သေ့လင်းကျွင်းကို မြင်ဖူးကြရာ ယခုအချိန်တွင် ဤလူများ မသိရှိကြခြင်းက မဆန်းလှပေ။

“မင်း ဘင်းလင်း (Binglin) ကို အနိုင်ယူနိုင်ရင် ငါနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ အရည်အချင်း ရှိသွားပြီ” ဝမ်ဖုန်းက မထောက်မညှာဘဲ ပြောလိုက်သည်။

ဂျိုက်၏ မျက်နှာ ညိုမည်းသွားခဲ့ရသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပထမဆုံး ပေါ်လာသောအရာမှာ တစ်ဖက်လူက မိမိကို ဤကဲ့သို့ လှောင်ပြောင်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဤဝိညာဉ်သားရဲသည် သေချာပေါက် အလွန် အစွမ်းထက်နေရမည်၊ သို့မဟုတ်ပါက တစ်ဖက်လူက ဤကဲ့သို့ ကြီးမားသော စကားလုံးမျိုးကို ပြောဆိုလိမ့်မည် မဟုတ်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

“ပြိုင်ပွဲ... စတင်စေ”

ဝတ်စုံနက်ဝတ် ဒိုင်လူကြီး၏ တည်ငြိမ်သော အသံ ကျရောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် နှင်းခဲခြင်္သေ့လင်းကျွင်းအပေါ်သို့ ဆက်တိုက် ကျရောက်နေခဲ့သည်။

အသံဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်—

နှင်းခဲခြင်္သေ့လင်းကျွင်းသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရေခဲလိုင်းများ ဖျတ်ခနဲ လင်းထိန်လာခဲ့ပြီး အဆုံးစွန် ရေခဲပြင်၏ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မြေပြင်သည် သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့နိုင်သော နှုန်းဖြင့် ဆီးနှင်းခဲလွှာများ တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တော့သည်။ အဆုံးစွန်ထက် ကျော်လွန်သော အဆုံးစွန် ရေခဲပြင်စွမ်းအားသည် ၎င်း၏ အငွေ့အသက် အနည်းငယ်မျှကိုသာ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည် ဆိုဦးတော့ ကြီးမားသော စွမ်းအား ရှိပေသည်။

နှင်းခဲခြင်္သေ့လင်းကျွင်းသည် ခြေထောက်ကို အနည်းငယ် ကြွလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် နင်းခြေလိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသော ရေခဲပြင်ကွင်းပြင်သည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း မရေမတွက်နိုင်သော ရေခဲဆူးချွန်များအဖြစ် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး ဂျိုက်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းရံသွားခဲ့တော့သည်။ ထိုအရှိန်အဝါက ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသဖြင့် အောက်ခြေအဆင့် ဝိညာဉ်ဆရာသခင်များ မည်သို့မျှ မဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သောအရာမျိုး ဖြစ်သည်။ အဆုံးမဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ရှိခဲ့သော နှင်းခဲခြင်္သေ့လင်းကျွင်းသည် ယခုအခါတွင် နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းပင် မပြည့်သေးသော ကျင့်စဉ်အဆင့်သာ ရှိသော်လည်း အဆုံးစွန် ရေခဲပြင်စွမ်းအားကို ကျွမ်းကျင်စွာ ထိန်းချုပ်အသုံးချနိုင်မှုနှင့် တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံများကြောင့် ယခုအချိန်တွင် သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ ဖော်ဆောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လုံရှဲပင်လျှင် အနည်းငယ် နိမ့်ကျပေလိမ့်မည်။

ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ပြင်းထန်လှသော ရေခဲဓာတ်သတ္တိ စွမ်းအားက နေရာတွင် ရှိနေသော လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ရသည်။ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသော ရေခဲဆူးချွန်များသည် မြေပြင်ပေါ်မှနေ၍ ထိုးထွက်လာခဲ့သည်။

ဂျိုက်သည် ပေါ့ပါးစွာ ခုန်တက်လိုက်ရာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပဉ္စမမြောက် ဝိညာဉ်ကွင်း လင်းထိန်လာခဲ့ပြီး ကျောပြင်ပေါ်တွင် အမည်းရောင် မြူခိုးကဲ့သို့ အတောင်ပံတစ်စုံ ပေါက်ပွားလာခဲ့သည်။ ဂျိုက်၏ အကြည့်က ဝမ်ဖုန်းထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။

“စတုတ္ထ ဝိညာဉ်စွမ်းရည် - နက်မှောင်သော ညအိပ်မက် အရိပ်ချုပ်နှောင်ခြင်း”

လေထုထဲတွင် ပျံသန်းနေသော ဂျိုက်သည် မြေပြင်ပေါ်မှ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်ကွင်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် အလွန်အမင်း အေးစက်သော လေထုသည် သူ့အတွက် ကြီးမားသော ဒုက္ခကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဂျိုက်သည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို နှင်းခဲခြင်္သေ့လင်းကျွင်းထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အရိပ်တစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့သော်လည်း ၎င်းက နှင်းခဲခြင်္သေ့လင်းကျွင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ နှင်းခဲခြင်္သေ့လင်းကျွင်း၏ ကြီးမားလှသော အရိပ်အပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ရစ်ပတ်ချုပ်နှောင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။