အခန်း (၁၁၄) - မင်းတို့က လူတွေကော ဟုတ်ကြသေးရဲ့လား

တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရှောင်ဝူကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဝမ်ဖုန်းကို ဖမ်းဆီးသွားသည်ကို အားလုံးက ကြောင်ကြည့်နေမိကြသည်။ ခဏချင်းမှာပင် ထိုဧရာမ သတ္တဝါကြီးသည် တောအုပ်နက်နက်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ရှောင်ဝူ!"

"ဝမ်ဖုန်း!"

အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီး၏ ဖိအားမှာ ကြောက်စရာကောင်းလှသော်လည်း ဝမ်ဖုန်း၏ အမည်းရောင်ကြာပန်းမှ အလင်းတန်းများကြောင့် အားလုံးမှာ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာ မရရှိခဲ့ကြချေ။ သို့သော် ထန်ဆန်း ကာကွယ်ပေးလိုက်သည့် ရှောင်ဝူနှင့် အားလုံးကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည့် ဝမ်ဖုန်းတို့ ပါသွားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူမှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

ကျောက်ဝူကျီ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ပျက်ယွင်းနေသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်ကိုယ်ပွား အခြေအနေမှာ ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သော်လည်း သူသည် အဝေးသို့ စိုက်ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေမိသည်။ သူသည် ဘေးမှ တပည့်ခြောက်ယောက်ကို ကြည့်ကာ အလွန်ပင် အပြစ်မကင်းသလို ခံစားနေရသည်။ ဝမ်ဖုန်းသည် သူတို့ကို ကာကွယ်ရန် မျောက်ဝံကြီးကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တားဆီးပေးခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။ သို့သော် မိမိတွင် အစွမ်းမရှိသဖြင့် တပည့်နှစ်ယောက်ကို ပါသွားစေခဲ့ရသည်။

"ဆရာကျောက်! နင်ရုံရုံက ဝမ်ဖုန်းနဲ့ ရှောင်ဝူကို လိုက်ရှာမယ် ပြောနေတယ်!" ကျူးကျူးချင်း က မျက်နှာဖြူလျော့နေသော နင်ရုံရုံကို ဆွဲထားရင်း ပြောလိုက်သည်။

ထန်ဆန်းမှာလည်း လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားပြီး မျက်လုံးများမှာ သွေးကြောများပင် ထင်နေသည်။ ကျောက်ဝူကျီက နင်ရုံရုံကို ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည် - "တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီး ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာလဲဆိုတာ ငါမသိပေမဲ့ အားလုံးကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ ဒါကို မတားနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နင်ရုံရုံ... မင်း သွားလို့ မဖြစ်ဘူး။ အခုချိန်မှာ သွားရင် သေဖို့ပဲ ရှိတယ်!"

ကျောက်ဝူကျီသည် သူတို့ကို အသေမခံနိုင်ပေ။ ဝမ်ဖုန်း၏ အနစ်နာခံမှုကို အလဟဿ အဖြစ်မခံနိုင်ချေ။

"ငါတို့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို ဒီအတိုင်း စွန့်လွှတ်လိုက်ရမှာလား" ဟု အော်စကာက တိုးတိုးလေး မေးသည်။

"မင်းတို့ အခုသွားမယ်ဆိုရင်..." ကျောက်ဝူကျီက အားလုံးကို ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောသည် - "ဒါဆိုရင် ဝမ်ဖုန်း ခုနက လုပ်ခဲ့သမျှ အလဟဿ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်! သူသာ မျောက်ဝံကြီးကို စက္ကန့်ပိုင်းလောက် မတားပေးခဲ့ရင် မင်းတို့အားလုံး အခု အသက်ရှင်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့ အားထုတ်မှုကို အချည်းနှီး မဖြစ်စေနဲ့! အခု အနားယူကြဦး၊ စိတ်အေးအေးထားပြီးမှ နည်းလမ်းရှာကြမယ်။ စွန့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ပေမဲ့ ဒီအတိုင်း မဆင်မခြင် သွားလို့တော့ မဖြစ်ဘူး!"

သို့သော် ထန်ဆန်းက အော်စကာ့အနားသို့ တိုးသွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည် - "အော်စကာ... ဝမ်ဖုန်းက မင်းကို မှိုဝက်အူချောင်း ကြိုလုပ်ခိုင်းထားတယ် မဟုတ်လား? ငါ့ကို တစ်ခုပေးပါ"

အော်စကာ ကြောင်သွားသည်။ ဝမ်ဖုန်းက ခုနကတင် မှိုဝက်အူချောင်း ခုနစ်ခု ကြိုလုပ်ခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ဝူက ငါ့ရဲ့ ညီမလေး၊ ငါ့ရဲ့ မိသားစုပဲ။ ဝမ်ဖုန်းက ငါ့ရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း။ မင်းရဲ့ မိသားစုနဲ့ သူငယ်ချင်း ဖမ်းသွားခံရရင် မင်း ဒီအတိုင်း နေနိုင်မှာလား? ဝမ်ဖုန်းက ငါတို့ကို ကာကွယ်ရင်း ပါသွားတာ။ သူ အသက်ရှင်လား သေလား မသိရဘဲ ငါ ဒီအတိုင်း ထွက်မသွားနိုင်ဘူး!" ထန်ဆန်း၏ စကားကြောင့် အော်စကာ တုန်လှုပ်သွားသည်။

ငါကော စိတ်အေးလက်အေး နေနိုင်ပါ့မလား? အော်စကာ မိမိကိုယ်ကို ပြန်မေးလိုက်သည်။ "နေနိုင်ပါ့မလားကွာ!" ဟု ဆိုကာ အော်စကာသည် ထန်ဆန်းကို ဝက်အူချောင်း တိတ်တဆိတ် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကျောက်ဝူကျီသည် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိလိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထန်ဆန်းသည် မှိုဝက်အူချောင်းကို စားလိုက်ပြီး ကျောတွင် လိပ်ပြာတောင်ပံများ ထွက်ပေါ်လာကာ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

"ဆရာကျောက်... တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် မသွားဘဲ မနေနိုင်ဘူး! သူတို့ နှစ်ယောက်ကို သွားရှာရမယ်။ သေနေရင်တောင် ငါ့မျက်စိနဲ့ မြင်မှ ဖြစ်မယ်!" ပြောပြီးသည်နှင့် ထန်ဆန်း ပျံထွက်သွားတော့သည်။

"ငါလည်း လိုက်မယ်!" နင်ရုံရုံက အော်စကာ့ဆီ သွားကာ ရတနာခုနစ်ပါးစေတီ ဖြင့် ထန်ဆန်းကို အားဖြည့်ပေးပြီး မိမိကိုယ်ကိုလည်း အားဖြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမကို ကျောက်ဝူကျီက တားလိုက်သည်။

"ဆရာကျောက်.. ထန်ဆန်း ပြောတာ မှန်တယ်။ ကျွန်တော်လည်း ဒီအတိုင်း မနေနိုင်ဘူး" အော်စကာက မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောသည်။

"ဆရာ... အော်စကာ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဒီအတိုင်း ထွက်မသွားနိုင်ဘူး" တိုင်မုပိုင်လည်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဝမ်ဖုန်းက ငါတို့ကို ကာကွယ်ရင်း ပါသွားတာ။ ဒီအတိုင်း ထားခဲ့ရင် ငါတို့က လူတွေကော ဟုတ်ကြသေးရဲ့လား" မာဟုန်ကျွင်းက ရှေ့တိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

ကျူးကျူးချင်း မှာလည်း ဘာမှမပြောဘဲ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"တော်ကြတော့ကွာ!" ကျောက်ဝူကျီက ဆူပူလိုက်သည် - "မင်းတို့က တကယ့်ကို ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို မသိတဲ့ ကလေးတွေပဲ။ အေးလေ... သေတာ မကြောက်ရင်လည်း သွားရှာကြတာပေါ့! ရှာမတွေ့ရင် အတူတူ မြေမြှုပ်ကြတာပေါ့၊ ဟုတ်ပြီလား? အော်စကာ... မြန်မြန် ဝက်အူချောင်းတွေ ထုတ်တော့!"

အားလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။ အော်စကာ ဝက်အူချောင်း ထုတ်နေစဉ်မှာပင်...

အဝေးမှ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ညအမှောင်ကို ခွဲကာ သူတို့ရှေ့သို့ ကျရောက်လာသည်။ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည် - "နောက်ဆုံးတော့ တွေ့ပြီ! မင်းက ကျောက်ဝူကျီ မဟုတ်လား? မြန်မြန်... ဝမ်ဖုန်း ဆိုတဲ့ ကောင်လေးကို ခေါ်လိုက်စမ်း!"

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် ဓားကို စီးနင်းလျက် နတ်ဘုရားတစ်ပါးပမာ ဆင်းသက်လာသည်။

"အဘိုးဓား! အဘိုး... ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ!" နင်ရုံရုံက အံ့ဩဝမ်းသာစွာဖြင့် ပြေးဖက်ကာ ငိုယိုတော့သည်။

အဘိုးဓား? ဘွဲ့အမည်ရ ဒေါင်လော်လား? ကျောက်ဝူကျီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျသွားသည်။

ဓားဒေါင်လော် က ငိုနေသော နင်ရုံရုံကို ကြည့်ကာ ဒေါသထွက်သွားသည် - "ရုံရုံ... ဘာလို့ ပြန်ငိုနေတာလဲ? ဘယ်သူ မင်းကို အနိုင်ကျင့်တာလဲ? အဲဒီ ဝမ်ဖုန်း ဆိုတဲ့ ကောင်လေးလား! စိတ်မပူနဲ့၊ အဘိုးက ဒီနေ့ မင်းအတွက် လက်စားချေပေးမယ်။ သူက မင်းကိုတောင် ကန်ရဲတယ်ပေါ့လေ။ အဘိုး သူ့ကို ဖမ်းပြီး မင်း ကြိုက်သလောက် ပြန်ကန်ခိုင်းမယ်!"

ဓားဒေါင်လော်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝိညာဉ်ကွင်း ကိုးကွင်းလုံး လင်းထွက်လာသည်။ အဝါ နှစ်ကွင်း၊ ခရမ်း နှစ်ကွင်းနှင့် အမည်း ငါးကွင်း! တစ်ကွင်းလုံး ဆွံ့အသွားကြသည်။

ဝမ်ဖုန်း... ဘွဲ့အမည်ရ ဒေါင်လော် ကိုကော အနိုင်ကျင့်ထားတာလား?

"ရတနာခုနှစ်သွယ် ဂိုဏ်းက ဓားဒေါင်လော်ပဲ..." တိုင်မူဘိုင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။ သူက ကြယ်လုအိုအင်ပါယာရဲ့ မင်းသားဖြစ်တာကြောင့် သိထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ နေဦး... ဝမ်ဖုန်းက နင်ရုံရုံကို ဘယ်တုန်းက ကန်လိုက်တာလဲ?

"လူကြီးမင်း... လူကြီးမင်းက ချန်းရှင်း လားခင်ဗျာ?" ကျောက်ဝူကျီက သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။