အခန်း (၁၁၂၅) - ရိုးရာအစဉ်အလာ (၁)

ထိုအော်ဟစ်သံမှာ ဝမ်တုန်း၏ အသံ ဖြစ်သည်။ ဤကလေးအနည်းငယ်ထဲတွင် သူမ၏ စရိုက်မှာ ပို၍ စိတ်မြန်လက်မြန်ရှိပြီး မသင်္ကာစရာများကို မတွေ့မြင်လိုဘဲ သည်းမခံနိုင်တတ်ချေ။ ရင်ထဲရှိသမျှကို တန်းပြောတတ်သည့် သဘောရှိသည်။ အကယ်ဒမီကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း ဤနေရာသို့ လျှောက်လာစဉ် ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သဘာဝကျစွာပင် သူမ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

အဝေးမှ ယန်ရှောက်ကျဲ့နှင့် အခြားသူများသည် ကျန်းလဲ့ရွှမ်းက ဟော်ယွီယောက်နှင့် အဖွဲ့ကို ဤကဲ့သို့ အကယ်ဒမီသို့ တန်းခေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိကြသည်။ မြို့ထဲရှိ အစောင့်များကို သူတို့ ပြန်လာတာမြင်လျှင် အကယ်ဒမီသို့ မပြန်ခိုင်းဘဲ တိမ်းရှောင်ခိုင်းရန် မှာကြားထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ဘာကြောင့် တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ရသနည်း။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့ဘေးနားရှိ ဝိညာဉ်သားရဲများသည် ယန်ရှောက်ကျဲ့နှင့် အခြားသူများ၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ အပြည့်အစုံ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်သားရဲများ၏ အရှိန်အဝါကို အဝေးကတည်းက ခံစားမိနေကြသည်။

"အဘိုးကြီးယန်... ဒီဝိညာဉ်သားရဲတွေက သာမန်မဟုတ်ဘူးနော်" ချန်တွိုတွိုက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ "ကြည့်ရတာ အဲဒီလူက သူတို့ကို ခေါ်ထုတ်သွားတာ တကယ့်ကို ရလဒ်ကောင်းတွေ အများကြီး ရခဲ့တာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

"မင်းက ဒါကိုတောင် စိတ်ဝင်စားဖို့ အချိန်ရသေးတယ်ပေါ့" ယန်ရှောက်ကျဲ့သည် ဤကလေးများကို အရင်ဆုံး သွားရောက်ဆည်းကပ်ရန် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ပေဟဲ ဝိညာဉ်ဆရာသခင် အကယ်ဒမီ၏ ကျောင်းအုပ်ကြီး ဟော်ဝမ်ထျန်းသည် ဦးဆောင်ကာ သူ၏နောက်ကွယ်မှ ဆရာများနှင့် ကျောင်းသားများကို ခေါ်ဆောင်၍ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ... မင်းတို့ကလေးတွေအားလုံးက ရှရက်ခ် အကယ်ဒမီရဲ့ ဝိညာဉ်စာချုပ်သခင်တွေပေါ့ ဟုတ်လား" ဟော်ဝမ်ထျန်းက လူအနည်းငယ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။

သူသည် ဤကလေးများက သူ့အပေါ် မရိုမသေ ပြောဆိုခဲ့ခြင်းကြောင့် ဒေါသထွက်မနေဘဲ ၎င်း၏မျက်လုံးထဲမှ ထူးဆန်းသောအလင်းကြောင့် ဝမ်တုန်းကိုပင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ အရာအားလုံး အကဲခတ်ခံလိုက်ရသလိုမျိုး ခံစားချက်ပင်။ ဤကဲ့သို့သော စိတ်အာရုံ ခံစားမှုသည် အားကောင်းလှသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှိုင်းတံပိုးများနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသဖြင့် ဝမ်တုန်းနှင့် အခြားသူများကို မည်သည့် ခုခံမှုမျှ မပြုလုပ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားစေသည်။

သို့သော် စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဟော်ဝမ်ထျန်းသည် သူ၏စိတ်အာရုံကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့က ဝိညာဉ်စာချုပ်သခင်တွေပါ!" ဟော်ယွီယောက်က ပထမဆုံး ရှေ့ထွက်ရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "စီနီယာက တခြားအကယ်ဒမီရဲ့ ကျောင်းအုပ်ဖြစ်ပေမဲ့ စကားတွေကို လျှောက်ပြောလို့မရဘူးလေ! မိစ္ဆာဝိညာဉ်ဆရာသခင်က မိစ္ဆာဝိညာဉ်ဆရာသခင်ပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ကတော့ လုံးဝ မတူပါဘူး!"

ဟော်ဝမ်ထျန်းက အကြိမ်အနည်းငယ် ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့ဘေးနားရှိ ဝိညာဉ်သားရဲများကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ကြည့်လေလေ ပို၍ အံ့အားသင့်လေလေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကြီးမားသောအကယ်ဒမီကျောင်းတစ်ခု၏ ကျောင်းအုပ်အဆင့် ဇာတ်ကောင်ဖြစ်သဖြင့် ဤဝိညာဉ်သားရဲများ၏ မျိုးစိတ်နှင့် ရှားပါးမှုကို သဘာဝကျစွာပင် မှတ်မိပေသည်။

"ရှားပါးလှတဲ့ ခရမ်းကျောက်ကြံ့၊ စိန်ကျောက် နဂါးသိမ်းငှက်၊ ကျောက်စိမ်းခွံမိစ္ဆာ... ပြီးတော့ ဒီကောင်မလေးရဲ့ ခါးမှာ ပတ်ထားတဲ့ ပန်းကတော့ ထူးခြားတဲ့ ယန်ယန်နေကြာပန်း ပဲ။ အားလုံးက တကယ့်ကို ရှားပါးတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတွေပါပဲ" သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ဆရာတစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ယန်ယန်နေကြာပန်းသည် ဝမ်တုန်းနှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုပြီးနောက် ဤအလွန်လှပလှသည့် အပင်အမျိုးအစား ဝိညာဉ်သားရဲသည် ဝမ်တုန်း၏ ခါးတွင် ပတ်ထားခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ဟော်ယွီယောက်၏ စကားအရဆိုလျှင် ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်က ခါးမှာ ပန်းပတ်ထားသည်မှာ တကယ့်ကို အရုပ်ဆိုးလှသည်ဟု ဆိုသည်။ သို့သော်လည်း ဝမ်တုန်းက အလှမသိတတ်သူဟု အဆဲခံခဲ့ရသည်။

"ဟွန့်... အခု ဝိညာဉ်သားရဲတောအုပ်ထဲမှာ မိစ္ဆာဝိညာဉ်သားရဲတွေ သောင်းကျန်းနေတာ၊ ဒီဝိညာဉ်သားရဲတွေက မိစ္ဆာဝိညာဉ်သားရဲတွေ ဖြစ်မလာဘူးလို့ ဘယ်သူပြောနိုင်မှာလဲ" သက်လတ်ပိုင်းဆရာ၏ ဘေးမှ အသက် တစ်ဆယ့်ခြောက်၊ တစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ခန့်ရှိ မာနထောင်လွှားနေသည့် ကျောင်းသားတစ်ဦး ထွက်လာပြီး ဟော်ယွီယောက်နှင့် အဖွဲ့ကို မထီမဲ့မြင် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။