အခန်း (၁၁၂) - ဝိညာဉ်သားရဲလောကရဲ့ ငါပဲဟေ့!

ဝမ်ဖုန်းပင်လျှင် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်မိသည်။ စိတ်ထဲက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည်ဆိုသော်လည်း ဘဝနှစ်ခုပေါင်းလျှင်ပင် ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော သတ္တဝါမျိုးကို မြင်ဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။ ရှေ့တွင်ရှိသော ဧရာမမျောက်ဝံကြီးမှာ တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ပင်။ အေးစက်သော လရောင်အောက်တွင် သူ၏ အနက်ရောင်အမွေးအမျှင်များမှာ မှိန်ပျပျ တောက်ပနေသည်။ ပခုံးအမြင့်တင် ခုနစ်မီတာကျော်ရှိပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အမြင့်မှာ အနည်းဆုံး ၁၅ မီတာကျော် ရှိပေမည်။ မီးအိမ်ကြီးများသဏ္ဌာန် မျက်လုံးများမှာ ဝါဂွမ်းရောင် ပုံဆောင်ခဲများကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး၊ မှောင်မိုက်သော ညထဲတွင် လေဆာတန်းနှစ်ခုပမာ ကြောက်မက်ဖွယ် အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"ဒါက ရုပ်ရှင်ထဲက ကင်းကောင် ထက်တောင် ပိုကြီးနေသေးတယ်..." ဝမ်ဖုန်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သော်လည်း သူ မကြောက်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှောင်ဝူ ရှိနေသရွေ့ ဤမျောက်ဝံကြီးမှာ သူတို့ကို လောလောဆယ် အန္တရာယ်မပြုနိုင်ကြောင်း သူ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခင်ဘဝက ရုပ်ရှင်ထဲတွင်သာ မြင်ဖူးသည့် ဤဧရာမသတ္တဝါကြီးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့ဩမိသည်မှာတော့ အမှန်ပင်။ နှိုင်းယှဉ်ရလျှင် ဤတိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးမှာ တကယ့်သားရဲစစ်စစ် ဖြစ်ပြီး ကင်းကောင်နှင့် လုံးဝ မတူချေ။ ဤကောင်ကြီးမှာ စွမ်းရည် များကိုပါ သုံးနိုင်သည်။ ထိုစွမ်းရည်များမှာ ဘာတွေလဲဆိုသည်ကို ဝမ်ဖုန်း မသိပေ၊ သိသောသူများမှာလည်း အကုန်သေကုန်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါက တောအုပ်ရဲ့ ဘုရင်၊ တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးပဲ!" ထန်ဆန်း၏ အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။ ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော ဝိညာဉ်သားရဲမျိုးမှာ ၎င်း၏ အမည်ကို မသိလျှင်ပင် အရွယ်အစားကို ကြည့်ရုံနှင့် ကြောက်လန့်ရန် လုံလောက်လှသည်။ အကယ်၍ ၎င်းမှာ အနှစ်တစ်ရာသက်တမ်းသာ ရှိဦးတော့၊ အခြားအနှစ်သောင်းချီ သားရဲများနှင့် ယှဉ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အဆင့် ၃၀ ရှိသော ဝိညာဉ်မဟာဆရာသခင် တစ်ဦးသည် အဆင့် ၆၀ ရှိသော ဝိညာဉ်ဧကရာဇ် တစ်ဦးကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည့် သဘောပင်။

"ဒါက ဝိညာဉ်သားရဲလောကရဲ့ ငါပဲဟေ့!" ဝမ်ဖုန်း စိတ်ထဲမှ ညည်းတွားလိုက်မိသည်။ သူကတော့ စနစ် ပါလာသဖြင့် အစွမ်းထက်နေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤကောင်ကြီးကတော့ မွေးကတည်းက ဤသို့ ပါလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ဖုန်းနှင့် ရှောင်ဝူမှလွဲ၍ လူတိုင်းမှာ ထန်ဆန်း၏ စကားကို ကြားပြီး တုန်လှုပ်နေကြသည်။ ဤကဲ့သို့ ကြောက်စရာကောင်းသော သားရဲမျိုးက တောအုပ်၏ အပြင်ဘက်ပိုင်းသို့ ဘယ်လိုရောက်လာသလဲဆိုသည်ကို သူတို့ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ကြပေ။ ကြယ်တာရာတောအုပ်၏ အလယ်ဗဟိုမှာပင် ဤတိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးမှာ တွေ့ရခဲလှသည်။

"တကယ်လို့ ရှောင်ဝူသာ မပါရင် ဒီအပြင်ဘက်မှာ ဒီလိုသားရဲနဲ့ တွေ့တာဟာ ထီပေါက်တာထက်တောင် ပိုဆိုးဦးမယ်" ဟု ဝမ်ဖုန်း တွေးလိုက်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးမှာ ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး ဘာမှ မလုပ်သေးချေ။ လူတိုင်းမှာလည်း ကြောက်လွန်းသဖြင့် မလှုပ်ရဲကြပေ။ ဤခံစားချက်မှာ ရက်စက်သော ကျားတစ်ကောင်၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသလိုပင်။ လှုပ်လိုက်သည်နှင့် ၎င်းက ခုန်အုပ်ပြီး ကိုက်သတ်တော့မည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ထိုစဉ် ကျောက်ဝူကျီက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်- "လေးစားအပ်ပါသော တောအုပ်ဘုရင်ကြီးခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော်တို့မှာ ခင်ဗျားကို စော်ကားလိုတဲ့ ဆန္ဒ မရှိပါဘူး။ တကယ်လို့ ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ နယ်မြေဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားပါ့မယ်..."

တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးမှာ လူသားများနှင့် တူညီသော ဉာဏ်ရည်ရှိသည်။ သို့သော် ကျောက်ဝူကျီ စကားပြောပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် အေးစက်မှုကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ နယ်မြေ ဟုတ်လား? အနည်းဆုံး အနှစ်သောင်းချီ သက်တမ်းရှိသည့် ဤဘုရင်ကြီးက တောအုပ်အပြင်ဘက်ထိ ထွက်လာပြီး ဝိညာဉ်ဆရာ အနည်းငယ်ကို လာပြဿနာရှာမည်လား? ကျောက်ဝူကျီ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ပေ။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ ဒါတွေကို တွေးနေဖို့ အချိန်မရှိချေ။ သူ တွေးရမည့်အရာမှာ နောက်က ကလေးတွေကို ဘယ်လို ဘေးကင်းအောင် ထွက်ပြေးခိုင်းရမလဲ ဆိုသည်သာ။

မျောက်ဝံကြီးက မလှုပ်ရှားသေးချေ။ ကျောက်ဝူကျီမှာ ချွေးပြန်နေပြီး စိတ်ထဲတွင် ပို၍ စိုးရိမ်လာကာ အလျင်အမြန်ပင် တိုးတိုးလေး အမိန့်ပေးလိုက်သည်- "ငါ သူ့ကို တားထားမယ်၊ မင်းတို့အားလုံး အော်စကာရဲ့ မှိုဝက်အူချောင်းကို ချက်ချင်းစားပြီး ဒီကနေ ထွက်သွားကြ! မြန်မြန်! ဝေခွဲမနေနဲ့၊ ဝေခွဲနေရင် ငါတို့အားလုံး ဒီမှာ အသက်ပျောက်ကုန်လိမ့်မယ်!"

ပြောပြီးသည်နှင့် ကျောက်ဝူကျီ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်ကွင်းများ လင်းထွက်လာပြီး ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ မြေဆွဲအား မြှင့်တင်ခြင်းနှင့် မြေဆွဲအား ညှစ်ထုတ်ခြင်း စွမ်းရည်များကို တစ်ပြိုင်နက် သုံးကာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

ဝမ်ဖုန်း တစ်စက္ကန့်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူက အားလုံးကို ထွက်ပြေးခိုင်းချင်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကောင်ကြီး၏ ပစ်မှတ်မှာ ရှောင်ဝူသာဖြစ်ပြီး ဘာမှ ဝင်မလုပ်လျှင် ဘယ်သူမှ ဒဏ်ရာရမည် မဟုတ်ကြောင်း သိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် အားလုံး ထွက်ပြေးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ ဝမ်ဖုန်းအနေဖြင့်လည်း ရှောင်ဝူကို ကောက်တွန်းထုတ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပါချေ။

"ဝမ်ဖုန်း... သူတို့ကို အရင်ခေါ်သွားပါ၊ ငါ ဆရာ့ကို သွားကူလိုက်ဦးမယ်..." တိုင်မုပိုင်၏ တစ်ကိုယ်လုံး အလင်းများ လင်းထွက်လာပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ဖြစ်သော မိစ္ဆာမျက်လုံး ကျားဖြူ ကို ပေါင်းစပ်လိုက်သည်။ သူ၏ တတိယ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ဖြစ်သော ဝဇီရကျားဖြူ ပြောင်းလဲခြင်း ကို တိုက်ရိုက် သုံးလိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြီးမားလာပြီး အမွှေးအမျှင်များ ထွက်ပေါ်လာကာ သူ၏ ကျားလက်သည်းများမှာ ကျူးကျူးချင်း ထက်ပင် ပို၍ ထက်မြက်ပုံရသည်။ ပြောပြီးသည်နှင့် တိုင်မုပိုင် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ဒါကို မြင်တော့ ဝမ်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ကျန်သည့်သူများမှာလည်း ဝမ်ဖုန်းကို ခိုင်မာသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ရှရက်ခ်အကယ်ဒမီက မိစ္ဆာလေးတွေအနေဖြင့် လက်လျှော့ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလို၊ ဆရာ့ကို ပစ်ထားခဲ့ဖို့ဆိုတာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။

"ငါလည်း မသွားဘူး!" နင်ရုံရုံ၏ အသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဝမ်ဖုန်း... မင်းကော သွားမှာလား?" ပြောရင်းနှင့် သူမ၏ ဝိညာဉ်ကွင်းနှစ်ကွင်း လင်းလာကာ ရတနာခုနစ်ပါးစေတီ ပေါ်ထွက်လာသည်။ "ရတနာခုနစ်ပါးရဲ့ နာမည်နဲ့... ပထမအစွမ်းက ခွန်အား! ဒုတိယအစွမ်းက အရှိန်!"

အလင်းတန်းများမှာ ရှေ့တွင်ရှိသော ကျောက်ဝူကျီနှင့် တိုင်မုပိုင်တို့ထံသို့ ရောက်သွားသည်။ ဤအစွမ်းများကြောင့် ကျောက်ဝူကျီ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ပို၍ အစွမ်းထက်လာသည်။

ဝမ်ဖုန်း မျက်လုံးမှိတ်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်- "ထန်ဆန်း... တိုက်တန်မျောက်ဝံကြီးကို ထိန်းချုပ်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့! ငွေပြာမြက် ကို သုံးပြီး ဆရာကျောက်နဲ့ တိုင်မုပိုင်ကိုပဲ ကူညီပေး! မင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်တွေကို လုံးဝ မသုံးနဲ့! ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါတွေက မျောက်ဝံကြီးကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘဲ သူ့ကို ပိုဒေါသထွက်အောင်ပဲ လုပ်လိမ့်မယ်! မှတ်ထား... မျောက်ဝံကြီးကို မတိုက်ခိုက်နဲ့!"

တိုက်တန်က ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်သလဲ၊ ထန်ဆန်း၏ လျှို့ဝှက်လက်နက်များမှာ မျောက်ဝံကြီး၏ မျက်လုံးကဲ့သို့ အားနည်းသော နေရာကို ထိခိုက်စေနိုင်သော်လည်း မျောက်ဝံကြီး၏ တုံ့ပြန်မှုနှုန်းအရ လုံးဝ အခွင့်အရေး မရှိချေ။ ထိုအခါ ဒေါသထွက်သွားလျှင် ရှောင်ဝူရှိနေလျှင်ပင် အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်နိုင်သည်။

"မာဟုန်ကျွင်း... မင်း ရှေ့ကို တိုးမသွားနဲ့၊ မိစ္ဆာမီးဖီးနစ် မီးတွေကို မသုံးနဲ့။ မီးထွက်လာတာနဲ့ တခြားသားရဲတွေကို ဆွဲဆောင်သလို ဖြစ်လိမ့်မယ်။ မင်းက ရှောင်ဝူနဲ့ အော်စကာရဲ့ ရှေ့မှာနေပြီး သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးထား! တခြားသားရဲတွေ လာတိုက်မှာကိုပဲ စောင့်ကြည့်!"

မာဟုန်ကျွင်း၏ မီးမှာ အစွမ်းထက်သော်လည်း ဤမျောက်ဝံကြီးအတွက်တော့ ဘာမှ မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ညဘက်တွင် မီးသုံးခြင်းမှာ အခြားသော ဝိညာဉ်သားရဲများကိုပါ ဆွဲဆောင်သလို ဖြစ်လိမ့်မည်။

"ကျူးကျူးချင်း... မင်း မလှုပ်နဲ့ဦး။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တခြားသားရဲတွေ ရှိလားဆိုတာကိုပဲ ကင်းလှည့်ပေး၊ တစ်ခုခုဆိုရင် ချက်ချင်း အကြောင်းကြား။ အော်စကာ... မင်း ခုချက်ချင်း မှိုဝက်အူချောင်းတွေ ပြင်ထားတော့! အရေးကြုံရင် သုံးဖို့!"

ပြောပြီးသည်နှင့် ဝမ်ဖုန်းကိုယ်တိုင် ရှေ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်းတက်သွားသည်။ အားလုံး ကြောင်သွားကြသည်- ငါတို့အားလုံး ပေါင်းပြီး မတိုက်ကြဘူးလား? သို့သော် ဝမ်ဖုန်း ပြောသည်မှာလည်း ယုတ္တိရှိနေသဖြင့် သူတို့တာဝန်ကိုယ်စီ လုပ်ဆောင်ကြသည်။

ဝမ်ဖုန်းမှာလည်း ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ ကျောက်ဝူကျီနှင့် တိုင်မုပိုင်တို့က အရင်ပြေးထွက်သွားပြီ ဖြစ်ရာ၊ အားလုံးသာ စုပြုံတိုးသွားလျှင် အကုန်လုံး ဒဏ်ရာရကုန်ပေလိမ့်မည်။