အခန်း (၁၁၁၂) - စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော သိမ်းငှက်ကလေး

အတိအကျ ပြောရလျှင် ထိုဘေးဒုက္ခသည် ရှရက်ခ်မြို့တော်တစ်ခုတည်းတွင် ဖြစ်ပွားမည် မဟုတ်ဘဲ မြို့တော်တော်များများတွင်လည်း ဖြစ်လာနိုင်ခြေ ရှိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ခရမ်းရောင်မေပယ် ဝိညာဉ်သားရဲတောအုပ်ကဲ့သို့သော အလယ်အလတ်နှင့် အသေးစား ဝိညာဉ်သားရဲတောအုပ်များစွာသည် ကုန်းမြေကြီးပေါ်တွင် ရှိနေသောကြောင့်ပင်။ ထိုမိစ္ဆာဝိညာဉ်သားရဲများသည် ကုန်းမြေကြီးပေါ်တွင် အရေးနိမ့်သွားစဉ်တုန်းက ၎င်းတို့၏ ဥများကို တောအုပ်များထဲတွင် လျှို့ဝှက်စွာ ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီး အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းလျက် မွေးဖွားသန့်စင်ရန် ကြံစည်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သည်ဥသည် သာမန်မိစ္ဆာဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်၏ ဥမျိုး မဟုတ်ချေ။ အလွန်မြင့်မားသော အသိဉာဏ်ပညာ ရှိပြီး လူသားများနှင့် မခြားနားသည့် မိုယင်ကဲ့သို့သော သတ္တဝါမျိုးမှာ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှ လာသော သက်ရှိဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ ထိုနည်းဖြင့် သူသည် ကုန်းမြေကြီးပေါ်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ခြေချလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဆရာဖုန်း... ဒီမှာ မိစ္ဆာဝိညာဉ်သားရဲတွေ သည်လောက်တောင် များနေတာ...” ကျန်းနန်နန်က မသိစိတ်အလျောက် ပြောလိုက်မိသည်၊ “ကျွန်မတို့ ကျောင်းတော်ကို အရင်ပြန်ပြီး ကျောင်းတော်က ဆရာတွေကို စုစည်းပြီးမှ ဝင်ကြရင် မကောင်းဘူးလားဟင်။ မဟုတ်ရင် ဒါက အရမ်း အန္တရာယ်များလွန်းတယ်”

ထို့ပြင် ကျန်းနန်နန်သည် လူသားတစ်ယောက် ထိုနယ်မြေထဲ ဝင်သွားသည့်အခါ ကူးစက်ခံရပြီး မိစ္ဆာဝိညာဉ်သားရဲ ဖြစ်သွားမလားဟူ၍လည်း စိုးရိမ်မိနေသည်။ ဤနေရာသည် တကယ်ပင် ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။

“မင်းကတော့ ကောင်မလေးရာ... ငါ့အစ်ကိုကြီး လုံရှဲကို အထင်သေးလွန်းနေပြီ” လုံရှဲက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် လှောင်ပြုံးပြုံးကာ “စိတ်ချပါ အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် သည်နေရာမှာပဲ စောင့်ပြီး သည်မိန်းကလေးကို သေချာ စောင့်ရှောက်ထားလိုက်ပါ့မယ်” ဟု ဆိုသည်။

ဝမ်ဖုန်းက လက်ကာပြလိုက်သည်။ သည်နေရာအထိ ရောက်လာပြီးမှတော့ သူ ခြေလှမ်းဆုတ်ပြန်ရန် အကြောင်းမရှိချေ။ ၎င်းအပြင် သူ့ထံတွင် ထိုနေရာကို နှိမ်နင်းနိုင်မည့် သဘာဝနည်းလမ်းလည်း ရှိနေပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဝမ်ဖုန်းက သူမ၏ တောင်းဆိုချက်ကို သဘောမတူသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းနန်နန် တိတ်ဆိတ်သွားရတော့သည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း... ဆရာဖုန်း ဂရုစိုက်ပါဦးနော်” ကျန်းနန်နန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ရှာသည်။

ဝမ်ဖုန်းသည် ထိုနယ်မြေထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူ ဤနယ်မြေထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် သိပ်မကျယ်လှသော ထိုချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှ ထူထပ်လှသော အမည်းရောင် မြူခိုးများစွာ ရုတ်တရက် အလိပ်လိပ် တက်လာပြီး အတွင်းပိုင်းအခြေအနေကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် အာရုံခံကြည့်လျှင်ပင် မည်သည့်အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ မရှိတော့ချေ။

“တောက်!” လုံရှဲ၏ ကြီးမားလှသော နဂါးမျက်လုံးကြီးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားရသည်။

ထိုနေရာက တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။ သူ မြင်ကွင်းထဲတွင် ရှိနေသော အစ်ကိုကြီးသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သလို သူကိုယ်တိုင်လည်း အာရုံခံ၍ မရတော့ချေ။

“စောင့်ကြတာပေါ့” လုံရှဲက ဝပ်စောင်းလျက် ရှေ့မှ အမှောင်နယ်မြေကို နိုးနိုးကြားကြားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားပုံရပြီး လုံရှဲသည် ဘေးနားရှိ ရွှေဦးခေါင်းဇီးကွက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အစ်ကိုကြီး အတွင်းထဲ ဝင်သွားပြီးနောက် သည်ကောင်လေးသည် ခေါင်းလေးစောင်းကာ နှစ်ချက်မျှ လှုပ်ရှားလျက် အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ အတူတူ လိုက်လံတိုးဝင်ချင်နေသည့်အလား ရှိနေသည်။

“ကောင်စုတ်လေး... မင်း အစ်ကိုကြီးကို ကူညီချင်ရင် ဒီမိန်းကလေးကို ဒီကနေ အရင်ခေါ်ထုတ်သွားပါလား” လုံရှဲက ရွှေဦးခေါင်းဇီးကွက်ကို ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ရွှေဦးခေါင်းဇီးကွက်က ခေါင်းစောင်းလျက် လုံရှဲ၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ချေ။

“...” လုံရှဲ ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်သွားရသည်၊ ဒီကောင်လေးက သတ္တိ သိပ်နည်းလှသည်တော့ မဟုတ်ချေ။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကြက်ပေါက်စလေးမှန်း မသိလေရော့သလား။

“ဒါ... ဒါဆိုရင်...” ကျန်းနန်နန်က တိုးတိုးလေး ဆိုသည်၊ “ကျွန်မလည်း ဒီမှာပဲ စောင့်ပါ့မယ်”

လုံရှဲက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ၎င်း၏ အတောင်ပံဖြင့် ရွှေဦးခေါင်းဇီးကွက်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချပစ်လိုက်သည်။

“မင်းလို ကောင်စုတ်လေးက ငါလုံရှဲရဲ့ သိက္ခာကို စိန်ခေါ်ဝံ့တယ်ပေါ့လေ?” လုံရှဲက လှောင်ရယ်လျက် “ဒီနေ့တော့ မင်းကို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးရမည့်ရက်ပဲ” ဟု ဆိုသည်။

ရွှေဦးခေါင်းဇီးကွက်သည် လုံရှဲ၏ ကြီးမားသောအရှိန်အဝါရှိ အတောင်ပံအောက်တွင် မြေပြင်၌ အဖိခံထားရသဖြင့် အဆက်မပြတ် ရုန်းကန်နေရှာသည်။ ရုန်းကန်သံများနှင့်အတူ ၎င်း၏ ခြေသည်းနှစ်ဖက်က ခွေးတစ်ကောင် မြေကြီးယက်သကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရူးသွပ်စွာ ယက်ခတ်နေသဖြင့် ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ပျံတက်လာရသည်။

“မကျေနပ်ဘူးလား” လုံရှဲက ရယ်မောလျက် “ငါက အစ်ကိုကြီးကိုယ်စား မင်းကို အရင်ဆုံး သင်ခန်းစာပေးပြီး လူကြီးမိဘကို ဘယ်လိုရိုသေရမလဲဆိုတာ သွန်သင်ပေးနေတာ!” ဟု ဆိုကာ အတောင်ပံကို အနည်းငယ် ပို၍ ဖိချလိုက်ရာ ရွှေဦးခေါင်းဇီးကွက်မှာ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘဲ မြေကြီးကိုပင် ခြေသည်းဖြင့် မယက်နိုင်တော့ချေ။

သူ့အတွက်မူ လုံရှဲက သန်မာလွန်းလှသည်။

သည်မြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အခြားတစ်ဖက်ရှိ ကျန်းနန်နန်သည် ချက်ချင်း လျှောက်လာပြီး မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်မိသည်၊ “ဟို... ဆရာဖုန်းရဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲ... သည်ရွှေဦးခေါင်းဇီးကွက်လေးက တော်တော် သနားဖို့ကောင်းပါတယ်၊ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါလားရှင်”

“မင်းလို မိန်းကလေးငယ်က ဘာသိမှာလဲ” လုံရှဲက ဆိုသည်၊ “ဒါက ခေါင်းမာလွန်းလို့ပဲ၊ ဒီကောင်လေးက အင်အားလည်းနည်းပြီး စည်းကမ်းလည်း မရှိဘူး။ ငါက သူ့ကို တမင်သက်သက် နှိပ်စက်နေတယ်လို့ မင်းထင်လို့လား။ ငါက သူ့ကို ကူညီပေးနေတာ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ အခြား သန်မာတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ သည်လိုမျိုး မဆင်မခြင် လုပ်မိရင် သင်ခန်းစာ အပေးခံရရုံတင်တင် မဟုတ်ဘဲ အသက်ပါ ဆုံးရှုံးရမယ့် အရင်းအနှီးမျိုး ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်”

ကျန်းနန်နန် ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားရသည်၊ သူမသည် သည်အဆင့်အထိ တွေးမထားမိခဲ့ချေ။ သို့သော် လုံရှဲ၏ အမူအရာကို ကြည့်ရသည်မှာ ထိုရွှေဦးခေါင်းဇီးကွက်ကို တမင်သက်သက် ဗိုလ်ကျအနိုင်ကျင့်ချင်နေသည့်ပုံစံ ဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

“ပြီးတော့လည်း ကောင်မလေး... မင်းခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ဝိညာဉ်ကွင်း သုံးကွင်း ရှိနေတာပဲ၊ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း ဝိညာဉ်သားရဲ သုံးကောင်ကို သတ်ခဲ့တာပဲမလား။ အခုကျမှ ဘာဖြစ်လို့ ဝိညာဉ်သားရဲကို သနားဂရုဏာ သက်နေရတာလဲ” လုံရှဲက ကျန်းနန်နန်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းနန်နန် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး ခေတ္တမျှ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားရသည်။ သူမ သတ်ခဲ့သည်မှာ ဝိညာဉ်သားရဲ သုံးကောင်တည်း မဟုတ်ချေ... ရှရက်ခ်အကယ်ဒမီ၏ ကျောင်းသားများသည် ကြယ်တာရာတောအုပ်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ အဓိက ဝိညာဉ်သားရဲတောအုပ်များတွင် အတွေ့အကြုံများစွာ ရှာဖွေခဲ့ကြပြီးဖြစ်သည်။ သေဆုံးခဲ့ရသည့် ဝိညာဉ်သားရဲများမှာလည်း မနည်းလှချေ။ သို့သော်လည်း လက်ရှိတွင် လုံရှဲ၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်း ခံနေရသည့် ရွှေဦးခေါင်းဇီးကွက်ကို မြင်သောအခါ သနားစိတ် ဝင်မိခြင်း ဖြစ်သည်။

“မင်း အဲဒီဝိညာဉ်သားရဲတွေကို သတ်ပြီး ဝိညာဉ်ကွင်းတွေ ရယူတုန်းကကျတော့ ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီဝိညာဉ်သားရဲတွေကို မသနားခဲ့တာလဲ” လုံရှဲ၏ မျက်နှာတွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ကျန်းနန်နန်မှာ အပြောခံလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲခနဲ ဖြစ်သွားရပြီး “ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်ဆရာသခင်တစ်ယောက်ရဲ့ လိုအပ်ချက်အရ... ကျွန်မတို့ အဆင့်တက်ဖို့အတွက် ဝိညာဉ်သားရဲတွေကို အမဲလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ကွင်းတွေကို ရယူရတာပဲဥစ္စာ” ဟုသာ ပြောနိုင်တော့သည်။

“အဲဒီဝိညာဉ်သားရဲတွေက မင်းတို့ကို အကြွေးတင်နေလို့လား” လုံရှဲက ခေါင်းခါလျက် အထင်သေးစွာဖြင့် “မင်းတို့က ဝိညာဉ်ကွင်းရဖို့ ဝိညာဉ်သားရဲတွေကို အမဲလိုက်တာကိုကျတော့ သဘာဝကျတယ်၊ မှန်ကန်တယ်လို့ ထင်ပြီး အဲဒီဝိညာဉ်သားရဲတွေအတွက် မသနားဘူး။ အခုကျတော့ ငါက ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်အနေနဲ့ အခြားဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်ကို ဆုံးမတာကိုကျတော့ သနားနေတယ်ပေါ့”

“ကောင်မလေး... မင်းက ငယ်လွန်းသေးတယ်။ ဒါကြောင့် ဝင်မစွက်ဖက်စမ်းနဲ့”

ကျန်းနန်နန် ပြန်လည်မချေပနိုင်တော့ချေ။ သူမသည် အသက် တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ပင်မပြည့်သေးရာ လုံရှဲကဲ့သို့ မည်မျှကြာအောင် အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့မှန်းမသိသည့် မိစ္ဆာအိုကြီးတစ်ကောင်၏ စကားအပြောအဆိုကို မည်သို့မျှ ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“မင်း ဘာလို့ သူ့ကို သနားလဲဆိုတာ ငါသိတယ်” လုံရှဲက ဆက်လက်၍ “ဒါက သဘာဝပဲ၊ မင်း သနားနေတာက သည်ဝိညာဉ်သားရဲကို မဟုတ်ဘူး။ အားနည်းသူကို အားကြီးသူက ဗိုလ်ကျနေတာကို မကျေနပ်တဲ့ မင်းရဲ့စိတ်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကောင်မလေး... ဒီကမ္ဘာကြီးက အားနည်းသူကို အားကြီးသူက ဝါးမြိုတဲ့ကမ္ဘာပဲ၊ သန်မာသူက အားနည်းသူကို နှိပ်စက်တာက သဘာဝတရားပဲ”

ကျန်းနန်နန် တိတ်ဆိတ်သွားရပြန်သည်။

“ဒါပေမဲ့ သူ့ကို သနားဖို့အတွက် မင်းမှာ အရည်အချင်းမရှိဘူး” လုံရှဲက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ “မင်းရဲ့ တန်ဖိုးမရှိတဲ့ ဂရုဏာတွေကို သိမ်းထားလိုက်စမ်းပါ။ သူကလည်း မင်းကို ကျေးဇူးတင်မှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းကို ဟန်ဆောင်ကောင်းသူလို့တောင် မြင်နေလိမ့်ဦးမယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက ဝိညာဉ်ဆရာသခင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့ပဲ၊ ဝိညာဉ်သားရဲများစွာရဲ့ အသက်သွေးတွေ စွန်းထင်နေတဲ့ ဝိညာဉ်ဆရာသခင်တစ်ယောက်လေ”

ကျန်းနန်နန် ခေါင်းငုံ့သွားရတော့သည်။

ထိုစဉ် ရွှေဦးခေါင်းဇီးကွက်မှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အတောင်ပံများသည် ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်ကာ အလွန်ပါးလွှာသွားတော့သည်။ ၎င်းသည် ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး လုံရှဲ၏ အတောင်ပံများကို တိုက်ခိုက်ချင်နေပုံရသည်။

သို့သော်လည်း ကံဆိုးသည်မှာ ၎င်း၏ ထက်မြက်သောအစွမ်းဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ပါးလွှာထက်မြက်သော ဓားသွားများက လုံရှဲ၏ အတောင်ပံပေါ်သို့ ဖြတ်တောက်မိသည့်အခါ ယားယံရုံမျှသာ ခံစားရစေသည်။ ထိုရွှေဦးခေါင်းဇီးကွက်မှာ နှစ်ပေါင်း သုံးရာကျော်မျှသာ ကျင့်ကြံခြင်းသက်တမ်း ရှိသေးသဖြင့် ၎င်း၏ အင်အားက အလွန် အားနည်းလွန်းလှသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်း၏ အတောင်ပံများသာ ကွဲအက်သွားရရှာသည်။

သို့သော်ငြားလည်း ဤရွှေဦးခေါင်းဇီးကွက်သည် လက်မလျှော့ဘဲ ၎င်း၏ အတောင်ပံဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဓားသွားများဖြင့် လုံရှဲ၏ အတောင်ပံများကို အဆက်မပြတ် ခြစ်ယက်နေဆဲပင်။

ကျန်းနန်နန် မြင်တွေ့ရသည့်အခါ စိတ်ထဲမှ တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ထိုရွှေဦးခေါင်းဇီးကွက်၏ ဇွဲလုံ့လမှာ တကယ်ပင် ထူးခြားလှသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အတောင်ပံနှစ်ဖက်စလုံး ကျိုးပဲ့သွားသည့်တိုင်အောင် ရွှေဦးခေါင်းဇီးကွက်သည် ၎င်း၏ ထက်မြက်သော နှုတ်သီးဖြင့် လုံရှဲ၏ အတောင်ပံများကို ထပ်မံ ထိုးဆိတ်နေပြန်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လုံရှဲမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်ဟု တွေးမိသွားသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ တိုက်ခိုက်မှု ဒဏ်ရာများမှာ သူ့အတွက်မူ ဘာမျှမဟုတ်ချေ။

“စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ သိမ်းငှက်ကလေးပဲ” လုံရှဲက ဆိုသည်။

သို့သော်ငြားလည်း သူ၏ အတောင်ပံကြီးမှာ ရွှေဦးခေါင်းဇီးကွက်ကို ဆက်လက်၍ ဖိနှိပ်ထားဆဲပင် ဖြစ်သည်။