အခန်း (၁၁၁) - တိုက်တန် မျောက်ဝံကြီး!

"စံချိန်ဆိုတာ ချိုးဖျက်ဖို့ ရှိတာပဲလေ" ဝမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောသည်- "မဟုတ်ရင် ဒီစံချိန်က ဘာမှ အသုံးမဝင်တော့ဘူးပေါ့။ အနှေးနဲ့အမြန် ငါတို့ရဲ့ စံချိန်ကိုလည်း တစ်ယောက်ယောက်က ချိုးဖျက်သွားမှာပဲ"

ဤစကားကြောင့် လူတိုင်း ဆွံ့အသွားကြသည်။ "စံချိန်ဆိုတာ ချိုးဖျက်ဖို့ ရှိတာပဲ..." ထန်ဆန်းက ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်- "အစ်ကိုဖုန်း ပြောတာ မှန်တယ်!"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့က မိစ္ဆာအကယ်ဒမီလေ၊ ငါတို့အားလုံးက မိစ္ဆာတွေပဲဆိုတော့ စံချိန်ချိုးတာကို အသားကျနေကြတာပဲ" ဟု အော်စကာက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ဝူက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ထန်ဆန်း၏ လက်မောင်းကို ဖက်ထားရင်း တိုးတိုးလေး ပြောသည်- "ငါလည်း အစ်ကိုနဲ့ အစ်ကိုဖုန်းကို အမြန်ဆုံး မီအောင် ကြိုးစားမှာပါ" ထန်ဆန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ရှောင်ဝူ၏ ကျင့်စဉ်တိုးတက်မှု အရှိန်မှာ သူမ နေ့တိုင်း ဆော့ကစားနေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူ့ထက် လုံးဝ မနှေးလှပေ။

ထိုအချိန်တွင် အားလုံး အထုပ်အပိုး ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ထန်ဆန်းအတွက် ဝိညာဉ်ကွင်းကို စတင်ရှာဖွေကြတော့သည်။ ကျောက်ဝူကျီမှာလည်း ယခင်ထက် ပို၍ သတိကြီးလာသည်။ မြွေအဖွားနှင့် နဂါးမင်းကြီးတို့ ခြေရာခံမလိုက်နိုင်စေရန် ခြေရာများကို ဖျောက်ဖျက်ပြီး တောအုပ်၏ အပြင်ဘက်ပိုင်းတွင်သာ ရှာဖွေသည်။ အတွင်းပိုင်းထိ တိုးမဝင်သေးချေ။

ထို့ကြောင့် နံနက်မှ ညနေစောင်းအထိ ထန်ဆန်းနှင့် သင့်တော်သော ဝိညာဉ်သားရဲကို ရှာမတွေ့သေးပေ။ လမ်းတွင် အနှစ်ထောင်ချီ ဝိညာဉ်သားရဲ အချို့နှင့် တွေ့သော်လည်း ထန်ဆန်း လိုအပ်သည့် အမျိုးအစား မဟုတ်ချေ။ ဝမ်ဖုန်းကတော့ ထန်ဆန်း၏ တတိယ ဝိညာဉ်ကွင်းမှာ မည်သည့်အရာဖြစ်သည်ကို သိထားသော်လည်း ထို 'လူမျက်နှာရှိ မိစ္ဆာပင့်ကူ' ၏ တည်နေရာအတိအကျကို မသိသဖြင့် ကူညီမပေးနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် ဒါက ထန်ဆန်း၏ ကိုယ်ပိုင်ကံကြမ္မာဖြစ်ရာ အချိန်တန်လျှင် အလိုလို တွေ့လာလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။

ယနေ့တိုက်ပွဲများကြောင့် ခုနစ်ယောက်သား၏ နားလည်မှုမှာ ပို၍ ကောင်းမွန်လာသည်။ အားနည်းသော အနှစ်ထောင်ချီ ဝိညာဉ်သားရဲများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ကျောက်ဝူကျီ၏ အကူအညီ မလိုဘဲ အေးဆေး နှိမ်နင်းနိုင်လာကြသည်။ ဝမ်ဖုန်းကတော့ သူတို့ခုနစ်ယောက်ထဲတွင် အကြီးမားဆုံးသော အရေးပေါ်ကာကွယ်သူအဖြစ် ရပ်တည်နေပြီး သာမန်အားဖြင့် ဝင်မတိုက်ပေ။ သူသည် ဘေးမှ ကြည့်နေရုံသာမက သူ၏ ကြွယ်ဝလှသော တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံများဖြင့် သူတို့ကို လမ်းညွှန်ပေးသည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ဖုန်းသည် တိုက်ပွဲတွင် တိုက်ရိုက်မပါဝင်သော်လည်း သူပေးသည့် အကူအညီမှာ မနည်းလှပေ။

တစ်ရက်ကုန်လွန်သွားပြီး ညမှောင်လာသောအခါ ကြယ်တာရာတောအုပ် ၏ အပြင်ဘက်တွင် ဝေးလံသော နေရာတစ်ခုမှ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။ ကျောက်ဝူကျီတို့ အုပ်စုကတော့ ဒါကို မသိကြချေ။ သူတို့သည် တောအုပ်ထဲသို့ အတော်အတန် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ညဘက် အနားယူချိန်တွင် မီးမဖိုနိုင်သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလွန်မှောင်မည်းနေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့သည် ကောင်းကင်မှ လမင်းနှင့် ကြယ်စင်များကို မြင်နိုင်သော ကွင်းပြင်ကျယ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

"ဒီလို မြင်ကွင်းမျိုးက ဒီမှာပဲ မြင်နိုင်တာမျိုးပဲ မဟုတ်လား" ဝမ်ဖုန်းက ကြယ်တွေ စုံနေသော ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ၏ ကမ္ဘာဟောင်းတွင် မြို့ပြမှာ မဆိုထားနှင့်၊ ကျေးလက်တွင်ပင် ဤမျှ တောက်ပသော ကြယ်စုများကို မြင်တွေ့ရခဲလှသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် အားလုံးမှာ တဲများထိုးကာ ညစာစားပြီး အနားယူနေကြသည်။ မကြာမီတွင် ဝမ်ဖုန်းသည် ထန်ဆန်းနှင့် ကျောက်ဝူကျီတို့၏ စကားပြောသံကို အဝေးမှ ကြားလိုက်ရသည်။

"ဒီနေ့ ဝိညာဉ်သားရဲတောအုပ်က အရင်ကထက်စာရင် အများကြီး ခြောက်ကပ်နေသလိုပဲ။ အရင်ကဆို အနှစ်ထောင်ချီ သားရဲတွေကို နေရာတိုင်းမှာ တွေ့နိုင်တာ..."

"ဝိညာဉ်သားရဲတွေက ရက်စက်တယ်ဆိုပေမဲ့ ငါတို့ လူသားတွေက ပိုရက်စက်ကြတယ်။ ဝိညာဉ်ဆရာ အရေအတွက်က နည်းတယ်ဆိုပေမဲ့ ဝိညာဉ်ဆရာ တစ်ယောက်စီက အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်သားရဲ အများကြီးကို အမဲလိုက်ရတယ်။ လူသားတွေ ပိုအစွမ်းထက်လာလေ ဝိညာဉ်ကွင်းတွေ ပိုလိုလေပဲ။ အစွမ်းထက်သူတွေ များလာလေ သားရဲတွေ နည်းလာလေပဲ။ ငါ့ဆရာ ပြောဖူးတာကတော့ မလိုအပ်ဘဲ သားရဲတွေကို အမဲမလိုက်ဖို့ပါပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ"

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး စကားပြောရင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ တဲထဲက ရှောင်ဝူသည်လည်း ဒါကို ကြားပြီး အလွန် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရှာသည်။ ဝမ်ဖုန်းကလည်း ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ ဝိညာဉ်သားရဲများမှာ အမှန်တကယ်တော့ ဝိညာဉ်နန်းတော် ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသော်လည်း အချည်းနှီးပင်။ လူသားတို့၏ အာဏာမက်မောမှု မပျောက်သရွေ့ ဤစနစ်အောက်တွင် တစ်ဖက်က အမြဲ ဆုတ်ယုတ်နေဦးမည်သာ။

ငါမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ဒေါင်လော် ၂ ကျမှ 'ဝိညာဉ်' တွေ ပေါ်လာပြီး ဒီအခြေအနေကို အနည်းငယ် ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့တာ... ဝမ်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူကတော့ ဤကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲပစ်ရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။ အခုအချိန်မှာ သူက အရမ်းအားနည်းနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုစဉ် ဝမ်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်- "ရောက်လာပြီ ထင်တယ်!"

သူ၏ စူးရှသော အာရုံခံစားမှုအရ ကျောက်ဝူကျီတို့ထက် အရင်ပင် အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ဤနေရာသို့ လာနေသည်ကို သူ သိလိုက်ရသည်။

တိုက်တန် မျောက်ဝံကြီး

၎င်းသည် ရှောင်ဝူကို ခေါ်ဆောင်ရန် လာခြင်းဖြစ်ပြီး အားလုံးနှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်လိမ့်မည်ကို ဝမ်ဖုန်း သိသည်။ သူသည် ရှောင်ဝူ၏ အကြောင်းကို အားလုံးကို မပြောပြချင်ပေ၊ ပြောလျှင်လည်း ယုံကြမည်မဟုတ်ချေ။ ထို့အပြင် ရှောင်ဝူသည် တိုက်တန် မျောက်ဝံကြီးနှင့် လိုက်သွားမှသာ အန္တရာယ်ကင်းမည် ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ အဲဒီလို ဖြစ်မှသာ ထန်ဆန်းက ညဘက်တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားပြီး 'လူမျက်နှာရှိ မိစ္ဆာပင့်ကူ' ၏ ဝိညာဉ်ကွင်းနှင့် ဝိညာဉ်ရိုးကို ရရှိမှာ ဖြစ်သည်။

ဒါက ထန်ဆန်း၏ ကံကြမ္မာဖြစ်ရာ ဝမ်ဖုန်း ဝင်မနှောင့်ယှက်လိုပေ။ သူ လုပ်ရမည့်အရာမှာ တိုက်တန် မျောက်ဝံကြီး၏ တိုက်ပွဲကြောင့် အခြားသူများ ဒဏ်ရာမရအောင် တတ်နိုင်သမျှ ကာကွယ်ပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အဝေးမှ စကားသံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ကျောက်ဝူကျီသည် ရုတ်တရက် ထရပ်ကာ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးလိုက်ပြီး ထန်ဆန်းကို သူ၏နောက်သို့ ဆွဲပို့လိုက်သည်။ ကျောက်ဝူကျီ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝိညာဉ်ကွင်း ခုနစ်ကွင်းလုံး လင်းထွက်လာပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ဖြစ်သော မဟာဝဇီရဝက်ဝံ ကို ထုတ်ဖော်ကာ အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

"အားလုံး တဲထဲက ထွက်ခဲ့ကြ၊ မြန်မြန်!" ကျောက်ဝူကျီက ဟိန်းဟောက်လိုက်သဖြင့် အသံမှာ တဲအားလုံးဆီသို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အားလုံး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အလျင်အမြန် ထွက်လာကြသည်။

ဝမ်ဖုန်းလည်း အနားသို့ လျှောက်သွားသည်။ လူတိုင်းက ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုသည်ကို မသိသဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြောင်ကြည့်နေကြသည်။

"အခု ရှင်းပြနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး!" ကျောက်ဝူကျီက အလွန်လေးနက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ရှေ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောသည်- "တကယ်လို့ တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် ငါ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးကြ။ ဝမ်ဖုန်း... မင်းက သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ တာဝန်ယူရမယ်! သူတို့ကို စတားဒေါင်တောအုပ်ထဲကနေ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ခေါ်ထုတ်သွားပေးပါ"

ဝမ်ဖုန်းသည် ဤအုပ်စုထဲတွင် တိုင်မုပိုင်ထက်ပင် ပို၍ အစွမ်းထက်သဖြင့် ကျောက်ဝူကျီက ဤတာဝန်ကို ဝမ်ဖုန်းအား ပေးအပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်နေပြီး အားလုံးကို တိုးတိုးလေး ရှင်းပြလိုက်သည်-

"ဝိညာဉ်သားရဲပဲ... အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်တဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲကြီး တစ်ကောင် လာနေပြီ!"

ဝမ်ဖုန်း၏ ပါးစပ်မှ 'အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သော' ဟူသည့် စကားလုံး ထွက်လာသည်မှာ ရှားလှသည်။ နေ့ခင်းက တိုက်ပွဲများတွင် အနှစ်ထောင်ချီ သားရဲများကိုပင် ဝမ်ဖုန်းက ဂရုမစိုက်သလို နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ အခု ဝမ်ဖုန်းက လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သဖြင့် အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ဆရာကျောက် ဘာကြောင့် ဤမျှ အလေးအနက်ထားနေသည်ကို အနည်းငယ် နားလည်သွားကြသည်။

သို့သော် သူတို့ နားလည်ထားသည်မှာ မလုံလောက်သေးချေ... စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင်တော့။

အားလုံးသည် အလွန်ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကောင်းကင်ထိ မြင့်မားလှသော သစ်ပင်ကြီးနှစ်ပင်မှာ ကြီးမားသော ခွန်အားတစ်ခုဖြင့် ဘေးသို့ တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရသလို ကွဲထွက်သွားပြီး၊ ထိုသစ်ပင်နှစ်ပင်ကြားမှ ဧရာမ ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု လမ်းလျှောက်ထွက်လာတော့သည်။

ချက်ချင်းပင် လူတိုင်း၏ အသက်ရှူသံများ ရပ်တန့်သွားပါတော့သည်။