အခန်း (၁၁၀) - ဆရာကျောက်၊ သူတို့အတွက်အကာအကွယ်လုပ်ထားပေးပါလား

တကယ်တော့... ဝမ်ဖုန်း စတင်ရှင်းပြစဉ်က အားလုံးမှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအတတ်ပညာမှာ ကြည့်ရသည်မှာ သိပ်မခက်ခဲသဖြင့် သူတို့လည်း သင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဆရာကျောက်ဝူကျီပင်လျှင် အလွန်စိတ်ဝင်တစားဖြင့် အနားသို့ လာကြည့်နေသည်။ သူက သိက္ခာရှိလှသော ဝိညာဉ်သူတော်စင် တစ်ဦးဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့ လှည့်ကွက်လေးကိုတော့ သင်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော်... ဝမ်ဖုန်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြသည်ကို နားထောင်ပြီးနောက် အားလုံး၏ မျက်နှာပေးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှသည် တည်ငြိမ်သွားကာ၊ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ကြောင်အသွားကြပါတော့သည်။

လူတိုင်း: "???" မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ?

မာဟုန်ကျွန်း၏ မျက်နှာမှာတော့ အဆိုးဆုံးပင်။ ခုနက အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း ယခုမူ လုံးဝကို ဝေခွဲမရဖြစ်နေရှာသည်။ ထန်ဆန်းတစ်ယောက်သာ ဒါကို ကြားပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေမိသည်။ ယခင်ဘဝက ထန်ဆန်းသည် သစ်ရွက်ကိုသုံး၍ လူကို ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်သည့် နည်းလမ်းကို သိထားခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ သူ၏ လျှို့ဝှက်လက်နက်ပညာနှင့် ဆင်တူသည်။ သို့သော် သစ်ရွက်ကို လက်နက်အဖြစ် သုံးရန်မှာ အလွန်အစွမ်းထက်သော အတွင်းအားနှင့် ထိန်းချုပ်မှု လိုအပ်ပြီး အနည်းဆုံးတော့ သိုင်းပညာရှင်ကြီးအဆင့် ရောက်မှသာ လုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အစ်ကိုဖုန်း၏ သစ်ရွက်မှာ ပစ်ခတ်နိုင်သည့် အကွာအဝေးမှာ ဆယ်မီတာကျော်သာ ရှိသဖြင့် သူ၏ တကယ့်လျှို့ဝှက်လက်နက်ပညာနှင့် ယှဉ်လျှင် အများကြီး လိုပါသေးသည်။ သို့သော် ဤအချက်ကပင် အစ်ကိုဖုန်း၏ ဉာဏ်ရည်မှာ တကယ့်ကို ပါရမီရှင်အဆင့်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ အစ်ကိုဖုန်းသည် မည်သည့် လျှို့ဝှက်လက်နက်ပညာကိုမျှ မသင်ဖူးဘဲနှင့် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် အစ်ကိုဖုန်း၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ရင်း ထန်ဆန်းလည်း ဆွံ့အသွားရသည်။ နေဦး... ငါက ထန်ဂိုဏ်းက လျှို့ဝှက်လက်နက်ပညာရှင်ကြီးပါ၊ ငါတောင် ဘာလို့ အချို့စကားလုံးတွေကို နားမလည်ရတာလဲ? ကလိုရိုပလပ်စ်? စွမ်းအင်စုပ်ယူတာ? အဲဒါတွေက ဘာကြီးလဲ? ဒါက ပါရမီရှင်တွေရဲ့ အတွေးအခေါ်လား? ထန်ဆန်းတစ်ယောက် ကြောင်အအ ဖြစ်နေမိသည်။

လူတိုင်း၏ ခေါင်းထဲတွင် မေးခွန်းသင်္ကေတပေါင်း များစွာ ပေါ်နေပြီး အားလုံးက ဝမ်ဖုန်းကို ဝေခွဲမရသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

"မင်းတို့ရဲ့ မျက်နှာပေးတွေကို ကြည့်ရတာ သင်ယူပြီးသွားကြပြီနဲ့ တူတယ်" ဝမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ရှရက်ခ်အကယ်ဒမီက မိစ္ဆာလေးတွေဆိုတော့လည်း ငါတောင် အံ့ဩမိပါရဲ့။ ငါကတော့ ဒါကို တော်တော်ကြာအောင် လေ့ကျင့်ခဲ့ရတာ၊ မင်းတို့ကျတော့ ငါပြောပြရုံနဲ့ တတ်သွားကြပြီပေါ့"

လူတိုင်း: "..."

"ဆရာကျောက်... ဆရာကော သူတို့ကိုယ်စား စမ်းကြည့်ပေးမလား" ဝမ်ဖုန်းက ကျောက်ဝူကျီကို သစ်ရွက်တစ်ရွက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"..." ကျောက်ဝူကျီက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး "အဟမ်း... ဟေး၊ ဒီနေ့ ရာသီဥတုက တကယ်သာယာတာပဲ။ အော်စကာ... မြန်မြန် ဝိညာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူတော့လေ၊ အချိန်ဆွဲမနေနဲ့။ ဒါနဲ့ ဒီမြွေက အခုထိ လှုပ်နေသေးတယ်၊ ထွက်ပြေးသွားမှာ စိုးလို့ ငါသွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်!"

ပြောပြီးသည်နှင့် ကျောက်ဝူကျီသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း မြွေရှိရာသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။ "ရာသီဥတုက တကယ်ကောင်းတာပဲ" ဟု သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသေးသည်။

အားလုံးက ကောင်းကင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဘာရာသီဥတုလဲ! ထူထပ်လှသော သစ်ပင်ကြီးများကြောင့် တိမ်တစ်တုံးတောင် အပြည့်အဝ မမြင်ရချေ။

"ဟားဟားဟား..." အားလုံးက မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဝမ်ဖုန်းလည်း လိုက်ရယ်မိသည်။ တကယ်တော့ သူသည် ထန်ဆန်း၏ လျှို့ဝှက်လက်နက်များကို မြင်ပြီး ဤအတတ်ပညာကို ရက်အနည်းငယ်ကြာ လေ့ကျင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင် ထိုလျှို့ဝှက်လက်နက်များကို မပြုလုပ်နိုင်သဖြင့် ယခင်ဘဝက သိုင်းပညာရှင်ကြီးများကဲ့သို့ သစ်ရွက်ကို လက်နက်အဖြစ် သုံးကြည့်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူပြောသော နည်းလမ်းမှာ သူကိုယ်တိုင် အကြိမ်ကြိမ် ရှုံးနိမ့်ပြီးမှ သင်ယူခဲ့ရသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား ထိန်းချုပ်မှုသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤနည်းလမ်းမှာ လက်တွေ့တွင်တော့ သိပ်ပြီး အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိလှပေ။ သစ်ရွက်၏ မာကျောမှုမှာ ကန့်သတ်ချက်ရှိပြီး အနီးကပ်တွင်သာ လူကို ဒဏ်ရာရစေနိုင်သည်။ အကယ်၍ ဝိညာဉ်ကို အသုံးပြုနိုင်သော ဝိညာဉ်ဆရာနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် သိပ်ပြီး အသုံးမဝင်လှပေ။ အကျဉ်းချုပ်ပြောရလျှင်တော့... ဒါက လူကြားထဲ ကြွားဖို့လောက်သာ အဆင်ပြေပြီး တကယ့်တိုက်ပွဲတွင်တော့ လက်တွေ့မကျလှပေ။ တစ်ခုတည်းသော အကျိုးကျေးဇူးမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ထိန်းချုပ်မှုကို လေ့ကျင့်ပေးနိုင်ခြင်းပင်။

အားလုံး ခဏမျှ ပျော်ပါးပြီးနောက် အော်စကာ ဝိညာဉ်ကွင်း စုပ်ယူသည်ကို ဝိုင်းပြီး စောင့်ရှောက်ပေးကြသည်။ မကြာခင်မှာပင် အော်စကာသည် ဒေါင်းမြီးကြက်ဖခေါင်းမြွေ၏ ဝိညာဉ်ကွင်းကို အောင်မြင်စွာ စုပ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ခြေထောက်အောက်မှ ဝိညာဉ်ကွင်း သုံးကွင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ရုပ်ရည်မှာလည်း ပို၍ တက်ကြွလာသလို မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း အရောင်စုံ အလင်းတန်းလေးများ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

အော်စကာက သူ၏ တတိယမြောက် ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ကို ပြလိုက်သည်- "ငါ့မှာ မှိုဝက်အူချောင်း ရှိတယ်!"

သူက ပြုံးစစဖြင့် ပြောသော်လည်း ဤမှိုဝက်အူချောင်း၏ စွမ်းရည်မှာ အလွန်အစွမ်းထက်လှသည်။ ၎င်းက လူတစ်ယောက်ကို လေထဲတွင် တစ်မိနစ်ခန့် ပျံသန်းနိုင်စေသည်။ တစ်မိနစ်ဆိုသည်မှာ ခဏလေးဟု ထင်ရသော်လည်း ဒေါင်းမြီးကြက်ဖခေါင်းမြွေ၏ အရှိန်နှင့် ပျံသန်းနိုင်ခြင်း ဖြစ်ရာ အလွန်ပင် ထူးခြားလှသည်။

ဒါကို ကြားတော့ နင်ရုံရုံ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် နာမည်ကျော် 'ရတနာခုနှစ်သွယ် မျှော်စင်' ဝိညာဉ်ဆရာ ဖြစ်သော်လည်း အော်စကာ၏ အကူအညီပေးနိုင်စွမ်းမှာ သူမထက်ပင် သာလွန်နေသလို ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝမ်ဖုန်း၏ အံ့မခန်း ဝိညာဉ်စွမ်းရည်ကို ပြန်တွေးမိသောအခါတွင်တော့ နင်ရုံရုံ စိတ်ပြန်အေးသွားပြီး မသိမသာ ဂုဏ်ယူမိပြန်သည်။

"အော်စကာရဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းကို ရပြီဆိုတော့ နောက်တစ်ယောက်က ဝမ်ဖုန်းပဲ" ကျောက်ဝူကျီက အားလုံးကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "ဝမ်ဖုန်း... မင်းရဲ့ တတိယ ဝိညာဉ်ကွင်းအတွက် အနှစ်ဘယ်လောက်ရှိတဲ့ သားရဲကို လိုချင်လဲ"

အားလုံးက ဝမ်ဖုန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ ကျောက်ဝူကျီကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိသည်။ ဝမ်ဖုန်း၏ ဒုတိယ ဝိညာဉ်ကွင်းကပင် အနှစ်သောင်းချီ ဖြစ်နေရာ၊ တတိယ ဝိညာဉ်ကွင်းမှာလည်း အနည်းဆုံး အနှစ်သောင်းချီ ဖြစ်ရမည် မဟုတ်ပါလော။ အကယ်၍ အနှစ် နှစ်သောင်းဝန်းကျင် သားရဲဆိုလျှင် သူ ရင်ဆိုင်နိုင်သော်လည်း၊ အနှစ် သုံးသောင်းဆိုလျှင်တော့ ထွက်ပြေးရုံသာ ရှိတော့သည်။ အနှစ် လေးသောင်းမှ ခြောက်သောင်းဆိုလျှင်တော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

"ကျွန်တော်လား? ကျွန်တော်က မလောပါဘူး။ ထန်ဆန်းလည်း အဆင့် ၃၀ ရောက်နေပြီ မဟုတ်လား? သူ့အတွက် အရင်ရှာပေးလိုက်ပါ!" ဝမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ထန်ဆန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဝမ်ဖုန်းကိုယ်တိုင်ကတော့ အနှစ် သုံးသောင်းဝန်းကျင် သားရဲကို လိုချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်ဝူကျီ ကြောင်သွားပြီး ထန်ဆန်းကို လှည့်ကြည့်သည်။ "ဆရာ... ကျွန်တော် ခုနတင်ပဲ အဆင့် ၃၀ ကို ရောက်သွားတာပါ" ထန်ဆန်းက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ "ကောင်းတယ်! ၁၂ နှစ်သား ဝိညာဉ်ဆရာကြီးနှစ်ယောက်! မင်းတို့နှစ်ယောက်က ငါတို့ ရှရက်ခ်အကယ်ဒမီရဲ့ စံချိန်ကို ချိုးလိုက်ပြီဟေ့!" ကျောက်ဝူကျီက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ရှောင်ဝူက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ထန်ဆန်း၏ လက်မောင်းကို ဖက်ထားပြီး ကျန်သူများကလည်း ထန်ဆန်းကို အံ့ဩစွာ ကြည့်နေကြသည်။ ဝမ်ဖုန်းမှာ အဆင့် ၃၀ ရှိနေသည်မှာ မဆန်းသော်လည်း ထန်ဆန်း ဤမျှ မြန်မြန် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

"ငါတို့တော့ မှားကုန်ပြီ ထင်တယ်၊ ငါဆိုရင် အသက် ၁၄ နှစ်ကျမှ ဝိညာဉ်ဆရာ ဖြစ်တာလေ၊ ပျော်တောင် မပျော်ရသေးဘူး" အော်စကာက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့ ဆရာတိုင်မူဘိုင်ရဲ့ စံချိန်ကိုတောင် ချိုးတော့မယ်"

တိုင်မူဘိုင်ကလည်း ပခုံးတွန့်ပြကာ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ပါချေ။