အခန်း (၁၀၉) - အရမ်းရိုးရှင်းတယ် မဟုတ်လား

တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ သစ်ကိုင်းသစ်ရွက်များကြားတွင် မြွေက ရုန်းကန်တုန်ခါနေသည့် အသံမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အသံမျှ မထွက်ပေါ်တော့ပေ။ အားလုံးက ဤမြင်ကွင်းကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေကြသည်။ အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဝမ်ဖုန်းက လှည့်ထွက်ရန် ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ မုန့်စန်းယီသည် သတိပြန်ဝင်လာပုံရပြီး ဝမ်ဖုန်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ သူမမျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးစများကို သုတ်ရင်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်- "လူယုတ်မာ! နင်!"

သူမသည် လက်ထဲမှ မြွေတောင်ဝှေးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဝမ်ဖုန်းထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ သို့သော် မြွေအဖွားက သူမကို တားဆီးလိုက်သည်။

"စန်းယီ... တော်လောက်ပြီ!" မြွေအဖွားက အသံခပ်ပြတ်ပြတ်ဖြင့် ပြောကာ မုန့်စန်းယီ၏ ရှေ့မှ ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။

"အဖွား... ဘာလို့ ကျွန်မကို တားတာလဲ" မုန့်စန်းယီက ဒေါသတကြီး ပြောသည်- "ကျွန်မမျက်နှာကို ကြည့်ဦးလေ၊ သူ့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်မပေးနိုင်ဘူး!"

မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ပုခုံး သို့မဟုတ် ပေါင်တွင် ဒဏ်ရာရသည်မှာ ကိစ္စမရှိသော်လည်း မျက်နှာတွင် ဒဏ်ရာရသည်ကိုမူ မည်သို့မှ သည်းမခံနိုင်ပေ။ အလွန်သေးငယ်သော ဒဏ်ရာလေးပင် ဖြစ်ပါစေ၊ သူမအတွက်တော့ လက်ခံနိုင်စရာ မရှိချေ။

"စန်းယီ!" မြွေအဖွားသည် မုန့်စန်းယီ၏ နောက်ဘက်ရှိ တုန်ခါနေသော သစ်ပင်ပင်စည်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူမကို ရှေ့ဆက်မတိုးရန် တားဆီးထားသည်။ ထို့နောက် ဝမ်ဖုန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ လျှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

"ကျွန်မတို့ ရှုံးတာကို လက်ခံပါတယ်။ ကဲ... ဒီမြွေကို မင်းတို့ပဲ ယူလိုက်ကြတော့။ ပြီးတော့ မောင်လေးက လက်လျှော့ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဒါကို ကြားတော့ မုန့်စန်းယီ ဆွံ့အသွားပြီး ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောသည်- "အဖွား... ကျွန်မ ဘယ်မှာ ရှုံးလို့လဲ? ဒဏ်ရာအနည်းငယ်ပဲ ရတာလေ! ဘာမှမဖြစ်ဘူး! ကျွန်မ လက်မလျှော့သေးဘူး!"

သို့သော် မြွေအဖွားက သစ်ပင်ပင်စည်ထဲတွင် ဓားသွားကဲ့သို့ စိုက်ဝင်နေသော သစ်ရွက်အချို့ကို ညွှန်ပြကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်- "ကဲ... စန်းယီ၊ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ဦး။ တကယ်လို့ ခုနက ဒီသစ်ရွက်တွေက မင်းရဲ့ လည်ပင်းကိုသာ ဖြတ်သွားရင် မင်း အခုလို စကားပြောနိုင်ဦးမလား"

ချက်ချင်းပင်! မုန့်စန်းယီ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး တောင့်တင်းသွားသည်။ ခုနက ဒေါသများက သူမ၏ ဦးနှောက်ကို လွှမ်းမိုးထားသဖြင့် ဘာကိုမှ မစဉ်းစားမိခဲ့သော်လည်း အခု ပြန်တွေးကြည့်မှ ထိုသစ်ရွက်များက သူမကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ အလွန်ပင် သိမ်မွေ့လှပြီး အသက်အန္တရာယ် မရှိစေရန် တမင်တကာ ထိန်းချုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်ကို သိလိုက်ရသည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း အလားတူ နည်းပညာမျိုးကို သုံးနိုင်သော်လည်း ဤမျှ တိကျစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။

သူမကို ပေးခဲ့သော ဒဏ်ရာများမှာ အပေါ်ယံ သွေးစို့ရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ ဝမ်ဖုန်းသာ အသားကုန် ပစ်လိုက်မည်ဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် အခုလို မတ်တတ်ရပ်ပြီး စကားပြောနိုင်ရန်မှာ ခက်ခဲလှသည်။ ထို့ကြောင့် တစ်ဖက်လူက သူမကို တကယ်ပင် ညှာတာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဟမ်း... အော်စကာ၊ ဘာကြောင်ကြည့်နေတာလဲ၊ မြန်မြန် ဝက်အူချောင်း ထုတ်ပေးလိုက်လေ" လျှောက်လာသော ဝမ်ဖုန်းက ကြောင်အနေသော လူအုပ်ကို ကြည့်ကာ အော်စကာကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်- "သွားပေးလိုက်၊ ဒဏ်ရာက သိပ်မနက်ဘူး၊ ဝက်အူချောင်း တစ်ခုလောက်နဲ့တင် သူမ ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်သွားမှာပါ"

ဒါကို ကြားမှ အော်စကာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး အလျင်အမြန်ပင် ဝက်အူချောင်းကို ပြင်ဆင်ကာ မြွေအဖွားထံသို့ သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် မုန့်စန်းယီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောသည်- "စီနီယာမြွေအဖွား... ကျွန်တော့်ရဲ့ ကင်ထားတဲ့ ဝက်အူချောင်းက ကုသနိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်။ ဒါကို စားလိုက်ရင် အဖွားမြေးရဲ့ ဒဏ်ရာလေးတွေက အမာရွတ်မကျန်ဘဲ မြန်မြန်ပျောက်သွားမှာပါ"

ဒဏ်ရာက အပေါ်ယံလေးသာ ဖြစ်သဖြင့် ဝက်အူချောင်း မစားလျှင်ပင် ဆေးလူးလိုက်ပါက လပိုင်းအတွင်း အလိုအလျောက် ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ အော်စကာသည် မန္တန်ကို မရွတ်ဆိုဘဲ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မြွေအဖွားနှင့် မုန့်စန်းယီတို့ကလည်း မန္တန်ကို မကြားလိုက်သဖြင့် ဝက်အူချောင်းကို ယူလိုက်ကြသည်။ မုန့်စန်းယီမှာ မျက်နှာအလှပျက်မှာ ကြောက်သဖြင့် အလျင်အမြန် စားလိုက်တော့သည်။

သူမစားလိုက်သည်နှင့် မျက်နှာပေါ်က ဒဏ်ရာမှာ ချက်ချင်းပင် သက်သာသွားပြီး မကြာမီ ပျောက်ကွယ်တော့မည် ဖြစ်သည်။ မုန့်စန်းယီ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသော်လည်း ဝမ်ဖုန်းကိုတော့ စူးစူးဝါးဝါး တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သေးသည်။

"ညီအစ်ကိုကျောက်... မင်းမှာ တပည့်ကောင်းတွေ ရှိတာပဲ! ဒီတပည့်လေးရဲ့ ဝက်အူချောင်းအတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" မြွေအဖွားက ဝမ်ဖုန်းကို သေချာစိုက်ကြည့်ပြီးနောက် အော်စကာကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ "တောင်စိမ်းမြေက မပြောင်းလဲဘူး၊ ရေပြာကလည်း အမြဲစီးဆင်းနေမှာပါ၊ နောက်မှ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့" ဟု ဆိုကာ မုန့်စန်းယီကို ခေါ်၍ ထွက်သွားပါတော့သည်။

အော်စကာကတော့ မုန့်စန်းယီကို မဝသလိုဖြင့် ခြေဖျားထောက်ကာ လှမ်းကြည့်နေသည်။ မုန့်စန်းယီက သူ့ထက် တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်ကြီးပြီး ရုပ်ရည်ချောမောကာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်လည်း လှသည် မဟုတ်ပါလော။

သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်သွားမှ ကျောက်ဝူကျီ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် 'နဂါးမင်းကြီး' ပါ လိုက်မလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် ယှဉ်ပြိုင်နေစရာပင် မလိုတော့ချေ။ ကျန်သည့် ခုနစ်ယောက်မှာမူ ချက်ချင်းပင် ဝမ်ဖုန်းကို ဝိုင်းအုံလာကြသည်။

"တောက်... ဝမ်ဖုန်း၊ ခုနက နည်းလမ်းက တကယ်လန်းတာပဲ! ငါလည်း သင်ချင်တယ်! ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ" မာဟုန်ကျွန်းက မျက်လုံးများ တောက်ပလျက် မေးသည်။ ဤပညာကို တတ်ထားလျှင် မိန်းကလေးတွေ၏ အဝတ်အစားကို ဖြတ်ပစ်၍ ရမည်ဟု သူက တွေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ထန်ဆန်းရဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက် ပညာတွေနဲ့ ဆင်တူသလိုပဲနော်" ဟု တိုင်မူဘိုင်က မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း ဆိုသည်။

"ဟုတ်တယ် အစ်ကိုဖုန်း၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်တွေနဲ့ ဆင်တူတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက သစ်ရွက်တွေပဲလေ! ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ" ရှောင်ဝူကလည်း စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မြေပြင်ပေါ်က သစ်ရွက်ကို ကောက်ပြီး ပစ်ကြည့်သည်။ သို့သော် သစ်ရွက်မှာ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း လေထဲမှာ တလွင့်လွင့်နှင့် ဝဲကျသွားတော့သည်။

"ဟွန့်... ဝမ်ဖုန်း! နောက်ဆိုရင် ငါတို့ကို အဲဒီလို တိုက်ခိုက်တာမျိုး မလုပ်နဲ့ဦးနော်" နင်ရုံရုံက နှာခေါင်းလေးရှုံ့ကာ ပြောသော်လည်း ပြုံးလျက် "ဒါပေမဲ့ ခုနက လုပ်တာ တကယ်ကောင်းတယ်။ တခြားမိန်းကလေးရဲ့ မျက်နှာကို ဖြတ်ပစ်ဖို့အထိ မင်းက ရက်စက်တတ်လိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ဝမ်ဖုန်းမှာတော့ ဒီမိန်းကလေးကတော့ နှစ်ခွစံနှုန်းတွေ စကျင့်သုံးနေပြီပဲ ဟု စိတ်ထဲက တွေးနေမိသည်။ ကျူးကျူးချင်းကတော့ ဝမ်ဖုန်းကို ဘာမှမပြောဘဲ မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်နေသည်။ တကယ်တော့ သူမသာဆိုလျှင် ခုနက တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ တွေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"မြန်မြန်ပြောပါ ဝမ်ဖုန်းရဲ့! ငါ့ကို အစ်ကိုလို့ ခေါ်ခိုင်းဦးမလို့လား" မာဟုန်ကျွန်းက အားကိုးတကြီး မေးသည်။ "အစ်ကိုဖုန်း... ပြောပြပါဦး၊ ဘယ်လိုလုပ်ရတာလဲ? ကျွန်တော် တကယ်သင်ချင်လို့ပါ!" ကျန်သူများကလည်း ဝမ်ဖုန်းကို ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။

ဝမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကို လက်ချောင်းများဖြင့် အသာအယာ ကိုင်ကာ ပြောသည်- "သင်ချင်ကြတယ် ဟုတ်လား? တကယ်တော့ ဒါက အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်။ သစ်ရွက်တွေက ပျော့ပျောင်းတယ်၊ ပထမဆုံးအနေနဲ့ သစ်ရွက်ရဲ့ အကြောပုံစံတွေကို သိရမယ်။ အဲဒီထဲမှာ မျဉ်းပြိုင်ပုံစံ၊ ပိုက်ကွန်ပုံစံ၊ ကန့်လန့်ဖြတ်ပုံစံ ဆိုပြီး အများကြီး ရှိတယ်။ အဲဒီ အကြောတွေအတိုင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို သွင်းရမယ်၊ ဒါမှ သစ်ရွက်ရဲ့ မျက်နှာပြင် တည်ဆောက်ပုံ မပျက်စီးမှာ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအား သွင်းပြီးရင်လည်း သေသေချာချာ ထိန်းချုပ်ရမယ်။ သစ်ရွက်ရဲ့ အတွင်းပိုင်းမှာ အလွှာတွေ ရှိတယ်၊ အရေးကြီးဆုံးက 'ကလိုရိုပလပ်စ်' တွေ ရှိတဲ့ နေရာမှာ စွမ်းအားကို သိုလှောင်ထားရမှာ။ အဲဒါမှ သစ်ရွက်က အရမ်းမာကျောသွားမှာ ဖြစ်တယ်။ နည်းနည်းလေး မှားယွင်းသွားတာနဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သစ်ရွက်က မာလာမှာ မဟုတ်ဘူး"

"သစ်ရွက်ရဲ့ အကြောတွေကနေတစ်ဆင့် ငါတို့က ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်ပြီး ပစ်ထုတ်လို့ ရတယ်။ အကြောတွေကို သိပြီဆိုရင် လက်ချောင်းတွေကို သုံးပြီး အားထည့်ကာ ပစ်လိုက်ရုံပဲ! ငါတို့ ပစ်ချင်တဲ့နေရာကို ကွက်တိ ထိစေရမယ်!"

ဝမ်ဖုန်းက ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို သစ်ရွက်ထဲသို့ သွင်းလိုက်ပြီးနောက် ဝှစ်ခနဲ ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။

ရွှစ်~~

ဆယ်မီတာအကွာက သစ်ကိုင်းတစ်ခုမှာ စိုက်ဝင်သွားပြီး တုန်ခါသွားသည်။ ဝမ်ဖုန်းက လက်ကို ခါလိုက်ရင်း ပြုံးလျက် ပြောသည်-

"အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်... မဟုတ်ဘူးလား?"