အခန်း (၁၀၄) - လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့မင်းကိုအမှောက်သိပ်နိုင်တယ်!
အနှစ်ရှစ်ထောင်သက်တမ်း ဝိညာဉ်ကွင်း! ၎င်းသည် ရင့်မှောင်သော ခရမ်းရောင်သန်းနေပြီး အနက်ရောင်အစင်းကြောင်းများပင် ပါဝင်နေသည်။ ထို့ပြင် အမှန်တကယ် အနက်ရောင်ဖြစ်သော 'သောင်းနှစ်ဝိညာဉ်ကွင်း' မှာလည်း မှောင်ရီပျိုးစအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ပင် တောက်ပနေဆဲဖြစ်သည်!
ချမ်းဟွေးအကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားများမှာ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားကြတော့သည်။
"ဆရာ... ဆရာ? အဲဒါ... အဲဒါ အနှစ်တစ်သိန်း ဝိညာဉ်ကွင်းလား?" ချမ်းဟွေးကျောင်းသားတစ်ယောက်က တုန်ရီသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ခုနက ခုနစ်ယောက်စလုံးကပဲ မိစ္ဆာတွေလို့ ထင်နေတာ၊ အခုတော့ တစ်ချိန်လုံး ဟင်းတွေထိုင်စားပြီး ရုပ်အချောဆုံးကောင်လေးကမှ အသန်မာဆုံး ဖြစ်နေတာလား?
"ငါ မျက်စိမကန်းသေးဘူး!" ရဲကျစ်ချိုးက အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းရင်း ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်သည်။
ဒီရှရက်ခ်အကယ်ဒမီဆိုတာ ဘယ်ကလာတာလဲ? ဒီကျောင်းသားခုနစ်ယောက်လုံးက တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် သိုင်းဝိညာဉ်တွေရော၊ စွမ်းအားတွေရော သန်မာလွန်းကြသည်။ အားလုံးက ရာစုနှစ်ဝန်းကျင် ဝိညာဉ်ကွင်းတွေချည်းပဲ! အခု ရှေ့ကလူငယ်ဆိုရင် ပိုတောင် လွန်လွန်ကဲကဲ ဖြစ်နေပြီ! သူ ချမ်းဟွေးအကယ်ဒမီရဲ့ ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပထမနဲ့ ဒုတိယဝိညာဉ်ကွင်းမှာတင် ထောင်စုနှစ်နဲ့ သောင်းနှစ်ဝိညာဉ်ကွင်း ရှိနေတာမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး။
"မစိုးရိမ်နဲ့" ရဲကျစ်ချိုးက မျက်လုံးကို မှေးကာ ဝမ်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်- "ဝိညာဉ်ဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ အစွမ်းက ဝိညာဉ်ကွင်းတွေနဲ့ ပတ်သက်နေတာ မှန်ပေမဲ့၊ သူက ဝိညာဉ်ကွင်းနှစ်ကွင်းပဲ ရှိသေးတယ်၊ အဆင့် ၃၀ ထက် မကျော်နိုင်ဘူး။ အခု သူက ငါနဲ့ တစ်ယောက်ချင်း တိုက်မလို့လား?"
ကျောင်းသားများလည်း ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားကြသည်။ ဟုတ်သားပဲ၊ သောင်းနှစ်ဝိညာဉ်ကွင်း ဖြစ်နေရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ၊ သူက ဝိညာဉ်ကွင်း နှစ်ကွင်းပဲ ရှိတာလေ။ အလွန်ဆုံးရှိလှ အဆင့် ၃၀ ပေါ့!
ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ဖုန်း လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ! အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသလိုမျိုး နောက်ယောင်ခံပုံရိပ်တွေသာ ကျန်ခဲ့သည်!
"အမြန်နှုန်း အမျိုးအစား ဝိညာဉ်ဆရာလား?" ရဲကျစ်ချိုး ချက်ချင်း သတိထားလိုက်ပြီး အသံနှိမ့်ကာ ဟောက်လိုက်သည်- "နက်မှောင်လိပ်ကွယ်ကာခြင်း!" သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်နှင့်အတူ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို ထူထဲလှသော လိပ်အခွံကြီးတစ်ခုက ဖုံးအုပ်သွားပြီး လိပ်အိုကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူသွားတော့သည်။
"အစ်ကိုဖုန်း၊ သူ့ရဲ့ ခုခံမှုက အရမ်းအားကောင်းတယ်နော်!" ထန်ဆန်းက အဝေးမှ လှမ်းအော်သတိပေးသည်။
ဝမ်ဖုန်းကတော့ ဂရုမစိုက်ပေ၊ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ဝေ့ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ရဲကျစ်ချိုးကို တိုက်ရိုက် လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်!
ဒိုင်း!
ရဲကျစ်ချိုး၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ လိပ်အခွံမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး အအေးဓာတ်များ ဘေးပတ်ပတ်လည်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။ ရဲကျစ်ချိုး မျက်နှာပျက်သွားသည်၊ သူ၏ လိပ်အခွံကြီးမှာ ထုံကျင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘယ်လောက်တောင် ပြင်းထန်တဲ့ ခွန်အားလဲ! ဒီကောင်လေးရဲ့ လက်သီးတစ်ချက်က ခုနကလူတွေ ပေါင်းတိုက်တာထက်တောင် အဆပေါင်းများစွာ ပိုသန်မာနေပါလား!
"နက်မှောင်ရေခဲ အအေးဓာတ်!" ရဲကျစ်ချိုးက လိပ်အခွံပေါ်ရှိ လက်သီးကို ကြည့်ကာ အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ဝမ်ဖုန်း၏ လက်သီးမှတစ်ဆင့် လက်မောင်းတစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ဝမ်ဖုန်း လက်သီးကို ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး လက်မောင်းပေါ်ရှိ ရေခဲမြူများကို ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ချက်ချင်း ရေခဲတုံးများ ဖြစ်သွားသည်။
"ကောင်လေး... ငါ့ရဲ့ ခုခံမှုက အသန်မာဆုံးဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား? ငါ့ကို လက်သီးနဲ့ ထိုးချင်တာလား? ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး! အခု မင်းရဲ့ ညာလက်မောင်းက အေးခဲသွားပြီ!" ရဲကျစ်ချိုးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ဖုန်း ဘာမှမပြောဘဲ လက်မောင်းကို အသာအယာ ခါလိုက်ရာ ရေခဲတုံးများမှာ အပေါ်မှ အောက်သို့ အစအနများအဖြစ် ကြေမွပျက်စီးသွားတော့သည်။
"..." ရဲကျစ်ချိုး။
"တကယ့် လိပ်အိုကြီးပဲ" ဝမ်ဖုန်းက လက်မောင်းပေါ်က ရေခဲမှုန်တွေကို အသာမှုတ်ထုတ်လိုက်သည်- "ငါ့ကို အေးခဲအောင် လုပ်ဖို့ကတော့ ဒါနဲ့ မလုံလောက်သေးဘူး။"
ဝမ်ဖုန်း၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုမှာ အဆင့် ၅၀ ကျော် ဝိညာဉ်ဆရာတစ်ဦးထက်ပင် သန်မာနေပြီ ဖြစ်ရာ ဤအအေးဓာတ်က သူ့အတွက် အလွန်အားနည်းလွန်းသည်။
"ယုံချင်ယုံ၊ မယုံချင်နေ... မင်းကို ငါ လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ လဲအောင် ထိုးနိုင်တယ်ဆိုတာ?" ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ဖုန်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
အားလုံး ဆွံ့အသွားကြသည်။ ရဲကျစ်ချိုးတင် မကဘဲ တိုင်မူဘိုင်တို့လည်း အံ့ဩသွားကြသည်။
"ဒီလူကတော့ ကြွားပြန်ပြီ!" နင်ရုံရုံက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်- "ဒီလိပ်ကြီးရဲ့ ခုခံမှုက ဆရာကျောက်နဲ့ ယှဉ်ရင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့်ပဲ ကွာတာလေ။ လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် လဲမှာလဲ?" သို့သော်လည်း နင်ရုံရုံသည် ဝမ်ဖုန်းအပေါ် ခုနစ်သွယ်ရတနာ ကုန်းဘောင်မျှော်စင်၏ ခွန်အားမြှင့်တင်မှုကို ချက်ချင်း ထည့်ပေးလိုက်သည်။
တခြားသူတွေလည်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ "ဝမ်ဖုန်းက ဒီလောက်အထိတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးမလား? ဒါက အဆင့် ၅၀ ကျော် ဝိညာဉ်ဘုရင်လေ! အဲဒါထက် သူက ခုခံရေးမှာ အတော်ဆုံး!" မာဟုန်ကျွန်းလည်း အံ့ဩနေမိသည်။ လက်သီးတစ်ချက်ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲ? အဆင့်တူ ဝိညာဉ်ဘုရင်တောင် ဒီလိပ်အိုကြီးကို လက်သီးတစ်ချက်နဲ့ လဲအောင် မလုပ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား?
ထန်ဆန်းလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြောင်နေမိသည်။ ဒီလက်သီးက ဘယ်လို အနိုင်ယူမှာလဲ? အကယ်၍ ဝမ်ဖုန်းက ဆရာကျောက်နဲ့ တိုက်တုန်းက ခွန်အားမျိုး သုံးရင်တော့ ဒီလိပ်အခွံထဲ ပုန်းနေတဲ့ ဝိညာဉ်ဘုရင်ကို နိုင်နိုင်ခြေ ရှိသည်။ ဒါပေမဲ့ လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ဆိုတာကတော့...
"အစ်ကိုဖုန်း၊ ကျွန်မကတော့ အစ်ကို့ကို ယုံတယ်နော်!" ရှောင်ဝူက ပြုံးရင်း ပြောသည်။
"ဝမ်ဖုန်းမှာ တခြား ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိနေတာများလား?" တိုင်မူဘိုင်က စပ်စုလိုက်သည်။
"ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်ရှိရင်တောင် ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အဆင့်ကွာဟမှုကို ကျော်ဖြတ်ဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါကလွဲရင်ပေါ့" ထန်ဆန်းက ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။ ထို့နောက် သူက ရုတ်တရက် ကြောင်သွားသည်။
"ဒါကလွဲရင်... ဘာလဲ?" အော်စကာက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးသည်။
ထန်ဆန်းက ဆရာကြီး ပြောခဲ့ဖူးသည်များကို ပြန်စဉ်းစားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်- "ဒါကလွဲရင်... သိုင်းဝိညာဉ် အချင်းချင်း နှိပ်ကွပ်မှု ပဲ! အဲဒါက သဘာဝအရ ရှုံးနိမ့်စေတာမျိုး။ မာဟုန်ကျွန်းရဲ့ မိစ္ဆာမီးဖီးနစ်က ငါ့ရဲ့ အပြာရောင်ငွေမြက်ပင်ကို သဘာဝအရ နိုင်သလိုမျိုးပေါ့။ ငါ့မြက်ပင်က ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာပါစေ မာဟုန်ကျွန်းကိုတော့ မနိုင်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက သူ့ထက် အများကြီး သာနေမှပဲ ရမယ်။"
မာဟုန်ကျွန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့ ဖြစ်သည်။
"ဒါပေမဲ့ သူက လိပ်အိုကြီးလေ! ဒီလိပ်ကြီးက သားရဲဝိညာဉ်ပဲ၊ ဝမ်ဖုန်းက ဘယ်လိုလုပ် နှိပ်ကွပ်မှာလဲ?" အော်စကာက သူ၏ မုတ်ဆိတ်အသစ်လေးကို သပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။
ထန်ဆန်းက တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသလိုမျိုး မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပလာသည်။
"လျှပ်စီး!"
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျူးကျူးချင်း၏ အသံလေးလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူအချို့ ချက်ချင်း ဆွံ့အသွားကြသည်!
ထိုအချိန်တွင် ရဲကျစ်ချိုးက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်- "ကောင်လေး၊ မင်းသာ ငါ့ကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ လဲအောင် လုပ်နိုင်ရင် အဲဒီဘေးက သစ်ပင်ကို အစိမ်းလိုက် ဝါးပြမယ်!"
သူ့စကားလည်း ဆုံးရော!
ဝမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲမှ ရွှေရောင်ကြာနီကို မြင်လိုက်ရပြီး 'နတ်ဘုရားအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း' စွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါက ဆင်းသက်လာပြီး ဝမ်ဖုန်းကို ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်!
နောက်တစ်ခဏမှာတော့ ဝမ်ဖုန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ရဲကျစ်ချိုး၏ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ကာ အသာအယာလေး ထိုးလိုက်သည်!
လက်သီးတွင် ပါရှိလာသော လျှပ်စီးနှင့် မိုးကြိုးသံများသည် ရဲကျစ်ချိုး၏ ရေခဲမြူများ ဖုံးလွှမ်းနေသော လိပ်အခွံနှင့် ထိတွေ့သွားသည်! လျှပ်စီးများသည် ရဲကျစ်ချိုး၏ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ တိုက်ရိုက် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်!
ရဲကျစ်ချိုးဆီမှ 'ဇိ... ဇိ...' ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ လိပ်အခွံက မာနေသေးသော်လည်း ရေခဲမြူများမှတစ်ဆင့် တစ်ကိုယ်လုံးကို လျှပ်စီးဖြတ်သန်းသွားခြင်းကိုတော့ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ!
"နက်မှောင်လိပ်က ရေဓာတ်ဖြစ်ပြီး ရဲကျစ်ချိုးရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးကလည်း ရေခဲမြူတွေ ဖုံးနေတာ။ အစ်ကိုဖုန်းက သူ့ရဲ့ လျှပ်စီးစွမ်းအား အားလုံးကို လက်သီးမှာ စုစည်းလိုက်တဲ့အတွက် လိပ်အခွံကို ကျော်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို လျှပ်စီး စီးသွားစေတာပဲ!" ထန်ဆန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်- "ဒါက ခုခံမှုနဲ့ မဆိုင်တော့ဘူး! အကယ်၍ သူက နက်မှောင်လိပ် မဟုတ်ဘဲ တခြား ခုခံရေးဝိညာဉ်ဆိုရင် အစ်ကိုဖုန်း ဒီလိုလုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါဟာ သိုင်းဝိညာဉ် အချင်းချင်း နှိပ်ကွပ်မှုပဲ!"
ထန်ဆန်းက သိပ္ပံနည်းကျ (ရေက လျှပ်စစ်စီးကူးသည်ဟူသော အချက်ကို) မသိသော်လည်း ဝမ်ဖုန်းမှာမူ ထိုအချက်ကို အသုံးချသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်ဖုန်းက ခွန်အားတောင် အများကြီး မသုံးခဲ့ရပေ။ နတ်ဘုရားအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း၏ ထုံကျင်စေသော အာနိသင်သည် ရဲကျစ်ချိုး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ရောက်သွားသောအခါ လိပ်အခွံကို ဖောက်ထွက်ပြီး အစွမ်းပြသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝမ်ဖုန်း၏ လက်သီးတစ်ချက်ကြောင့် ရဲကျစ်ချိုးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လဲကျသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ဆတ်ဆတ်တုန်ကာ တက်နေတော့သည်။ အတက်ရောဂါ ဖြစ်နေသလိုပင်။ ခဏအကြာတွင်တော့ သူ သတိလစ်သွားပါတော့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင် လျှပ်စီးကြောင်းများ တစ်ချက်တစ်ချက် ဝင်းလက်နေဆဲပင်။
"ကောင်လေး... မင်း!!" ရဲကျစ်ချိုးသည် ဝမ်ဖုန်းကို ကြည့်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်နေသဖြင့် စကားတစ်လုံးမှ မပြောနိုင်တော့ပေ။